Koninginnedag met de Consul

De dames hebben deze week een nieuw spel ontdekt: Logos quiz. Een spel waarin je kennis van logo's wordt getest. Het idee is simpel: Je krijgt een logo voorgeschoteld en vervolgens moet je de bijbehorende bedrijfsnaam proberen te achterhalen. Het spel is opgebouwd in levels. Elk level bestaat uit 100 logo's. Elke keer als je een bedrijfsnaam goed hebt scoor je punten en als je voldoende punten verzameld hebt mag je een level hoger. Je kunt ook hints verdienen die je helpen om de bedrijfsnaam te raden. Ik kon het de laatste dagen niet laten om ook mijn steentje bij te dragen maar ik moet zeggen: het is een knap vervelend spel. Voordat je het weet ben je een uur aan het googelen om een combinatie logo-bedrijfsnaam te vinden. Ik ben er inmiddels wèl achter hoe ontieglijk veel logo's er zijn, waarbij vele niets-zeggend. Het opzoeken is dan ook erg tijdrovend. Vooral 's morgens bij het opstaan heb je spijt dat het zo laat is geworden vanwege dat irritante spel. Wat een tijdsverspilling en ik kan niet zeggen dat ik er nu echt veel wijzer van word. Gauw kappen dus...

Hier komt Marissa's verslag van haar trip naar Texas: From April 22 to 27, I went with my band from school to San Antonio, Texas. We left on Sunday night at 10pm with three buses, prepared to go on a trip that would take longer than 24 hours. On our way to San Antonio, we stopped in the state of Kansas to have our first of two performances. After we played at the high school, we continued our trip. We arrived at our hotel in San Antonio at 1am on Tuesday. We went to sleep right away because in the morning, a visit to The Alamo was planned. The Alamo was the location of a battle during the Texas Revolution. What used to be covered in dead bodies, was now a beautiful garden with exotic plants. Later on, we walked to the Mexican Market where we could eat a variety of Mexican foods for lunch. After enjoying the scenery of San Antonio, we went to a gorgeous river walk that has restaurants along the edge. We were allowed to walk on the path next to the river and go to any restaurant that we wanted to go to. My friends and I chose to eat a restaurant where we were able to get a table right on the edge of the river. Back at the hotel, where I slept in a room with my two friends from band, we had a good time talking and playing games before calling it a day. The next day, we ate breakfast at the hotel, had a clinic with a band director from the University of Texas, and then drove to The Witte Museum(sounds Dutch?). We enjoyed the hands-on science activities that were there. At night, we went to a traditional ranch set up to serve as a tourist attraction. The cowboys served us dinner consisting of meat, cole slaw, potato salad, etc. We also saw long horns and other animals. This, again, was a great day. On Thursday we left for our trip back home but stopped in Dallas to visit the Sixth Floor Museum to learn about JFK's assassination. It was a successful trip with lots of fun and memories made!

Ook hier hebben we Koninginnedag gevierd. Niet op maandag, wat hier een gewone werkdag was, maar op de vrije zondag ervoor. Het feest was georganiseerd door NAAM, The Netherlands-American Association of Minnesota. Dat is een club van en voor landgenoten in Minnesota die de Nederlandse eer hoog houden. De viering vond plaats in het Danish American Center aan de oevers van de Mississippi in Minneapolis. Er waren ongeveer veertig Nederlanders (of Nederlands sprekenden) van jong tot oud, in meer of mindere mate oranje, op afgekomen. Nederlanders die recent hier naar toe zijn gekomen maar ook die al meer dan 40 jaar in de VS vertoeven. Erg leuk om de verhalen en ervaringen van anderen te horen. Ook Marc Al, de Honorary Consul for Netherlands to United States (for Minnesota) was van de partij. Hij opende het officiële gedeelte van de meeting met een toelichting op het ontstaan van het Wilhelmus, gevolgd door het zingen van het eerste couplet. Daarna was het tijd voor Oranjebitter (zoals de naam al zegt, Oranje en Bitter, brrrrr), Heineken bier, blokjes Goudse kaas en plakjes boerenmetworst. De consul vertelde dat hij in het kader van een tentoonstelling over Rembrandt die binnenkort plaatsvindt in het Minnesota Institute of Arts, een business event wil gaan organiseren waarbij hij mijn hulp best zou kunnen gebruiken. Over hulp gesproken, vanavond zijn de dames naar het Festival of Nations in St. Paul alwaar ze helpen in het Nederlands paviljoen. Morgenavond hetzelfde laken een pak, maar dan mag ik ook mee. Patat bakken met de klompen aan en een rode zakdoek om. Bartje is er niks bij...

Een aantal weken geleden kreeg ik een email van Mercedes USA met een aanbod voor een "Complimentary Spring Refresh" voor de SL. Ofwel een gratis check en schoonmaakbeurt. Zoiets laat je natuurlijk niet aan je neus voorbijgaan. Terwijl ik dit schrijf zit ik in de Guest Lounge van Mercedes-dealer Sears te wachten totdat ze klaar zijn. Ik kan gerust stellen dat de hele ambiance hier er op gericht is om het de klant zo comfortabel mogelijk te maken. De verkopers liggen waarschijnlijk nog op één oor (het is half acht 's morgens) maar het service personeel stond bij binnenkomst paraat om me te helpen. Terwijl zij de auto checken, van binnen schoonmaken en van buiten wassen (liefdevol met de hand), geniet ik van een beker Keurig coffee en een bagel. In een luxe seat, dicht bij de open haard (die deze morgen gelukkig niet aan hoeft) en de flatscreen op CNN. Op een ander scherm wordt met een videosysteem de werkplaats getoond. Zeven camera's die ieder zicht geven op 3 werkplaatsen. Om de klant de indruk te geven dat er aan zijn auto wordt gewerkt en dat hij waar voor zijn geld krijgt. Met de relatief lage prijzen voor auto's snap ik nog steeds niet waar dit allemaal van betaald wordt. “Who cares” zal ik maar zeggen, de klant vaart er wel bij.

Ik las deze week op de blog van Dr John Mandrola, een electrofysioloog, een interessant verhaal over de zin en onzin van het screenen van ECGs bij jonge atleten. Ofwel, hoe een te ruime interpretatie van de resultaten van medisch onderzoek eenvoudig kan leiden tot discutabele conclusies. Het begon met een bijdrage in de New York Times. Daarin werd beweerd dat het screenen van jonge atleten op hart risico's (in het bijzonder op Sudden Cardiac Death) zinvol zou zijn. Het artikel onderbouwt dit door te stellen dat het vaker voorkomt dan voorheen gedacht, dat het risico op SCD bij een jonge atleet drie keer hoger is, en dat moderne ECG interpretatie tools het succes op een succesvolle screening aanzienlijk heeft verhoogd. Nu mag je van een kwaliteitskrant verwachten dat ze een accurate analyse hebben gemaakt van de feiten. Volgens Madrola rammelt het verhaal echter op verschillende punten. Zo is er geen enkel bewijs dat het meer voorkomt dan gedacht. Verder is de kans dat een jong atleet aan een SCD overlijdt 1.8 op 100.000. Hoewel drie keer hoger dan bij gewone kinderen, is het nog steeds heel erg zeldzaam. Ook is het de vraag of ECGs specifiek genoeg zijn om de risico gevallen éénduidig te screenen. Kortom, de geleerden zijn het niet met elkaar eens of het zin heeft. Om nog maar niet te spreken van cost-benefit van het invoeren van zo'n test. Toch maar niet dus.

Het zal je maar overkomen: Sharon Jones vindt een lot in de prullenbak waarop achteraf een prijs van één miljoen dollar is gevallen. Jones kan haar geluk niet op. Ze gebruikt het geld om haar schulden af ​​te lossen, geeft duizenden dollars aan haar kinderen en koopt een glimmend nieuwe pick-up truck. Tot zover is het al een opvallend verhaal want wie struint er nu prullenbakken af om oude loten te verzamelen. Maar het wordt nog gekker want de prijs is in gevaar. Een rechter oordeelde deze week dat het geld toebehoort aan Sharon Duncan. Duncan beweert dat ze het lot weggooide nadat een electronische scanner haar had meegedeeld dat er geen prijs op het lot was gevallen. Het toewijzen van de prijs door de rechter aan Duncan is op zichzelf interessant omdat de Arkansas Loterij Commissie (ALC) ontkent dat er ooit problemen zijn geweest met de apparatuur. Jones is natuurlijk verbolgen over de zaak: "Is het niet vreemd dat Duncan het lot terug wil nu ze weet dat er een geldprijs op gevallen is?" Op zich vind ik dat wel begrijpelijk als het echt zo is dat de scanner niet goed gefunctioneerd heeft. Maar ik zou denken dat in dat geval de ALC aansprakelijk is. Ik vind dan ook dat het de ALC zou sieren als ze de prijs twee keer uitkeerden, aan zowel Duncan als Jones. De kans dat het ooit nog een keer weer gebeurt dat èn een scanner hapert èn het lot uit de bak wordt gevist is natuurlijk nihil.

Guilty. Dat was het oordeel van de jury na bijna 20 uur beraad. Amy Senser werd schuldig bevonden aan het veroorzaken van een dodelijk ongeluk waarbij Anousone Phanthavong om het leven kwam. Haar werd verweten dat ze niet meteen had gebeld om hulp, en de plaats van het ongeluk meteen had verlaten. Volgens Jay Larson, één van de twaalf juryleden, was het vooral haar getuigenis die op een aantal punten ongeloofwaardig overkwam en niet leek te stroken met de feiten. Ook de schade aan haar auto en informatie over het telefoongebruik waren belangrijke elementen in het uiteindelijke oordeel van de jury. Heel veel mensen vinden dat de uitspraak bewijst dat de rechtspraak goed functioneert en niet wordt beïnvloed door sociale status. Sensor wacht een celstraf van maximaal 4 jaar. Definitieve uitspraak op 9 juli 2012.

Vanmorgen las ik het bericht dat de scheidsrechters die zijn geselecteerd voor het EK voor en tijdens het toernooi een spreekverbod hebben gekregen. Dat is maar goed ook, voordat je het weet krijgen we van die rare experimenten met een interview van het arbitrale trio in de kleedkamer tijdens de rust (zie hier). Wat ik echter opmerkelijker vond in dit bericht is dat er voor elke wedstrijd 7 officials worden aangesteld. “What the heck, seven officials?” was mijn eerste reactie. Zijn ze helemaal gek geworden? Het deed me herinneren aan de elftal foto's van vroeger. Elf spelers met een trainer op een rij. Waarbij laatsgenoemde meestal te herkennen was aan zijn pak en hoed. Langzaam maar zeker is dat uit de hand gelopen. De trainer is nu vervangen door een staf: de hoofdcoach, een assistent coach voor de aanvallers, een assistent coach voor de verdedigers, een assistant coach voor de keeper, een conditietrainer, een elftal manager, een chirurg, een psycholoog, een aantal masseuses, een tassendrager, en iemand voor de ballen. Daarmee staat er meer staf langs de lijn dan spelers in het veld. Voeg er aan toe dat er voor elke positie nu twee spelers zijn en je hebt een tribune nodig om de elftalfoto te maken. Hetzelfde fenomeen zie je hier bij basketbal en American football waar er op het oog meer coaches naast het veld dan spelers in het veld staan. Nu gaan we blijkbaar met de scheidsen dezelfde richting op. Die goede ouwe tijd...

Mijn felicitaties aan Ajax. Niet waar ik op had gehoopt maar ze zijn de verdiende kampioen. FC Twente heeft het er lelijk bij laten zitten. Sinds het sjaaltje in mijn Tukker auto van de achterruit op de hoedenplank is gevallen hebben ze geen wedstrijd meer gewonnen. Dat kan geen toeval zijn. Gelukkig lijkt het er op dat ze nog Europees voetbal gaan spelen anders is het seizoen helemaal verloren.

Een prettig weekend en tot volgende week.

De Gratis Tuinman

De afgelopen maand was er in de media regelmatig aandacht voor alles wat te maken heeft met medical devices. Zo zag ik op Uitzending Gemist een reportage van Zembla over de kwaliteit van implantaten. Het ging voornamelijk over de PIP borstprotheses waarover de laatste tijd veel te doen is geweest. Maar er was ook aandacht voor een product van Medtronic. Om precies te zijn ging het over een draad die van een geïmplanteerde defibrillator naar het hart loopt. Zo'n draad, ook wel lead genoemd, heeft het in een lichaam niet makkelijk en moet dan ook een hoge betrouwbaarheid hebben. Dat het daarbij niet altijd goed gaat mag geen verrassing zijn. Zo heeft op dit moment ook St. Jude, één van onze concurrenten, een draad op de markt die een lager dan verwachte betrouwbaarheid vertoont. Dat is niet wat we willen maar het blijft mensenwerk. Toch wil ik wel opmerken dat het de industrie er alles aan gelegen is om kwaliteitsprodukten op de markt te brengen. Niemand zit immers te wachten op dit soort slecht nieuws, zeker niet wanneer er mensenlevens mee gemoeid zijn. In deze context was ook dit bericht best wel opvallend. Het gaat over de FDA, de instantie die in de VS verantwoordelijk is voor het vrijgeven van (o.a.) medische produkten. Vergelijkbaar met de Nederlandse KEMA en de Duitse TüV die CE-markering verlenen voor medische produkten in Europa. Het is bekend dat de FDA procedure voor goedkeuring van een produkt voor de Amerikaanse markt veel strikter is en langer duurt dan in Europa. Fabrikanten van medische produkten vinden dat dat niet langer kan en hebben aanpassingen voorgesteld in de FDA procedure. De FDA wil daar echter niets van weten. Om hun positie kracht bij te zetten hebben ze een lijst gemaakt van haperende produkten die wel goedgekeurd waren in Europa maar niet in de VS. Daarmee wil de FDA zoveel zeggen als dat hun langdurige procedure voor marktvrijgave veel betere garanties geeft dan die in Europa. Dat mag dan wel waar zijn maar daardoor wordt tegelijkertijd heel veel patiënten het recht op een kwalitatief goed produkt voor langere tijd onthouden. Het blijft een lastig vraagstuk.

Deze week prominent in het nieuws de rechtszaak tegen Amy Senser. Zij is de vrouw van Joe Senser, een voormalig sterspeler van de Minnesota Vikings die tegenwoordig een aantal populaire lokale restaurants runt. Amy Senser wordt beschuldigd van het veroorzaken van een dodelijk ongeluk. Op vrijdagavond 23 augustus 2011 is Senser in haar Mercedes SUV onderweg om haar twee dochters van een concert op te pikken. Op hetzelfde moment staat Anousone Phanthavong in het donker met zijn auto op de vluchtstrook van een afrit van de interstate I-94. Phanthavong heeft een lege tank en terwijl hij die aan het vullen is, rijdt Senser hem dood. Thuisgekomen vertelt Senser dat ze onderweg iets heeft geraakt, waarschijnlijk een deel van een wegafzetting. Als Joe Senser de auto inspecteert komt hij tot de conclusie dat het iets zwaar geweest moet zijn. Het belletje gaat bij hem rinkelen als hij een bericht op TV ziet over Phanthavong. Tot nu toe ontkent Amy Senser dat ze wist dat ze een man had doodgereden. Het is wel bekend dat Amy Senser had gedronken op de dag van het ongeluk, en dat ze ten tijde van het ongeluk aan het bellen was. Inmiddels zijn alle getuigen gehoord en zal de jury binnenkort in beraad gaan om een oordeel te vellen. Ik ben benieuwd. Op basis van wat ik er van gelezen heb zeg ik "Guilty". Maar ze is onschuldig totdat het tegendeel bewezen is.

Ook prominent in het nieuws deze week was de Rise and Fall van Brian Dunn, de baas van Best Buy (de Amerikaanse Media Markt). Best Buy is ooit begonnen in Minnesota en heeft haar hoofdkantoor in Minneapolis. Het is een gigantisch bedrijf met een omzet van 45 miljard dollar. Sinds drie jaar zwaait Brian Dunn de scepter. Dunn, een self made man zonder college educatie, is in deze streek geboren. Hij heeft zich in 25 jaar opgewerkt van verkoper bij de store (één van de negen) van Best Buy in Minnetonka tot de grote baas van het bedrijf met nu 1100 stores wereldwijd. Een prestatie van formaat. Toch gaan de zaken niet goed: Sinds zijn aantreden in 2009 is 30% van de waarde van het aandeel Best Buy verdampt. Er was dan ook hevige kritiek en "The Street" vond dat Dunn te passief was. Maar achter de schermen was hij blijkbaar erg actief. Zo zou hij company money misbruikt hebben in een ongepaste relatie met een vrouwelijke collega. Toen deze beschuldiging aan het licht kwam stond de Board of Directors niets anders te doen dan afscheid van Dunn te nemen. Het onderzoek naar het vermeende misbruik loopt nog maar niemand twijfelt er aan dat Dunn schuldig is. Zo snel kan het gaan: wat je in 25 jaar opbouwt kan je in een aantal maanden verklooien. Een beetje dom van Dunn.

Zaterdag zijn Els en ik naar het tuincentrum gereden om bodembedekker (mulch) te bestellen. Drie jaar geleden, tijdens onze eerste zomer in Maple Grove, hadden we de perkjes in de tuin van een laag voorzien en het werd tijd om een nieuwe lading mulch aan te brengen. In tegenstelling tot drie jaar geleden hadden we besloten om de handel niet zelf op te halen maar te laten brengen. Dat scheelde heel veel tijd en gesleep. De vorige keer was ik namelijk 5 keer naar het tuincentrum gereden om in totaal 67 zakken van 56 liter te verplaatsen. Om er ook nog eens achter te komen dat het niet helemaal precies was wat we hadden verwacht. Nu wordt losse mulch hier verkocht per yard (wat eigenlijk een kubieke yard is). Voor 50 m2 en 5 cm hoog had ik uitgerekend dat ik ongeveer 3.4 yard mulch nodig had, dus met 4 yard hadden we ruim voldoende. Op maandagmiddag kwam het tuincentrum de zaak afleveren. Ik had ze gezegd om de handel op de oprit onder de basket te leggen maar daarmee lag het mooi voor de ingang van de garage waar de SL staat. Toen ik thuiskwam zat er dan ook niets anders op dan de bult meteen weg te werken. Ik peins er namelijk niet over om de SL een nacht buiten te laten staan in deze criminele buurt. Zo gezegd zo gedaan. Na ruim drie uur woest aan de slag samen met Els was de oprit weer schoon. Het resultaat mag er zijn: De perkjes liggen er weer picobello bij.

Over de tuin gesproken, toen we hier eind 2008 naar toe verhuisden had ik de grasmaaier in Nederland achtergelaten. Niet zomaar één, een echte Sabo. Eerlijk gezegd weet ik niet meer waar die naar toe is gegaan (waarschijnlijk in de kelder in Westerhaar). Hoe dan ook, toen hier het voorjaar van 2009 aanbrak en het gras gemaaid moest worden koos ik ervoor om een tuinman in de arm te nemen. Daar hebben ze er hier toch bosjes van. Nu heb ik een tik met een mooi gazon – het gras moet er gewoon groen en netjes gemaaid bijliggen. Dat heeft vast met mijn passie voor voetbal te maken. Nu vond ik dat de tuinman die we het eerste jaar hadden niet voldoende oog had voor ons gazon. Buurman Chris, die voorzitter was van de "Home Owners Association" van "The Preserve at Nottingham" (zoals onze neighborhood heet), verwees me naar Collin. Collin was de hovenier die de entrée van onze neighborhood verzorgde. Vanuit de gedachte "Als Collin toch in de buurt is kan hij ook jouw tuin zo even meepakken". Dat leek me een prima plan. Collin had een lijst van opties waar je uit kon kiezen: Wekelijkse maaibeurt ("mowing"), kantjes bijwerken ("trimming"), blad bloazen ("cleaning"), verticuteren ("aerating"), bemesten ("fertilizing"), enzovoort. De service periode liep van April tot Oktober, in maandelijkse termijnen te betalen. Nadat de eerste maanden verstreken bleven de rekeningen echter uit. Toen ik Collin belde om hem daar op te wijzen beloofde hij om ze meteen op te sturen. Weer ging een maand voorbij maar wat er ook gebeurde, geen rekening. Een nieuw telefoontje leverde opnieuw geen response. Nadat ik hem dat jaar nogmaals had gebeld was ik er klaar mee. Als hij zonodig mijn grasmat gratis wil maaien dan moet ie dat maar doen. Het jaar daarop hetzelfde liedje: wederom geen rekening gezien, ondanks opnieuw aandringen. Dit jaar heeft de Home Owners Association de klus echter aan een andere hovenier gegund. Een zekere Chris Baker die ik inmiddels ook voor onze tuin heb gecharterd. Maar Chris gaat het vast niet gratis doen. Zo jammer...

Nederland stond hier vandaag prominent in de krant. Natuurlijk geen enkel woord over het gevallen kabinet of het bereikte bezuinigingsakkoord. Nee. Je kunt het onderwerp al raden: Coffeeshops. Blijkbaar hadden coffeeshop- houders bezwaar aangetekend tegen het voornemen van het kabinet om ze te verplichten hun klanten te registreren, waarmee hun zaken veranderen in besloten clubs met maximaal 2000 leden. Op deze manier wil het kabinet overlast door buitenlanders in de grensstreken voorkomen. De coffeeshophouders zijn het daar zoals te verwachten niet mee eens maar vingen echter bot bij de rechter. De rechter concludeerde dat de "weed pas" een rechtmatig middel is om buitenlanders te weren van het roken van een joint. Het betekent dat coffeeshops vanaf 1 mei alleen nog ingezetenen van Nederland mogen toelaten. Daar gaan de vele toeristen bij wie het roken van een joint hoog op het lijstje staat. Hoezo Nederland tolerant? Das war einmal.

De afgelopen week was het beredruk op het werk. Ik heb namelijk besloten om een andere klus op te pakken. Met verschillende concrete aanbiedingen op zak om na het filmpje van vorige week als rij-instructeur te beginnen, lag dat teveel voor de hand. Nee, na vele jaren functional management (het leiden van een organisatie) werd het tijd om weer eens aan de slag te gaan als project manager. Waarbij "The Heat Meteen On Is": De verwachting is dat het project binnen een jaar wordt afgerond. Zo’n overgang van de ene klus naar de andere betekent natuurlijk dubbel werk, temeer omdat er voor mijn oude functie nog geen goede vervanger is gevonden (dat zal ook niet meevallen natuurlijk...uche). In mijn nieuwe functie word ik weer herenigd met Vasant, mijn voormalige baas in Arnhem, die er mede toe heeft bijgedragen dat we hier naar toe zijn gegaan. Het is een mooie nieuwe uitdaging met veel pressure om binnen een beperkte tijd een kwaliteitsproduct te leveren. We gaan het meemaken.

Morgen is het zaterdag. Normaal gesproken de dag om een broodje haring, een bakje kibbeling of een gebakken te halen. Dat is al meer dan drie jaar aan m'n neus voorbijgegaan. De zaterdag is de zaterdag niet meer. We zijn inmiddels een aantal keren naar de Irish Pub in de Main Street van Maple Grove geweest. Daar hebben ze tenminste nog Fish and Chips wat aardig in de buurt van een gebakken komt. Maar meer zit er hier niet in. Zelfs geen oranje tompouce. Zo jammer...

Marissa is vandaag terug gekomen van haar trip naar Texas met de band. Ze had me een verhaaltje beloofd maar viel als een baksteen in slaap toen ze thuiskwam. Volgende keer meer.

Hup Twente.

Leve de Koningin. Hoera, Hoera, Hoera!

Een prettig weekend en tot volgende week.

De Brandweer uit Wehl

Dinsdag werd de Space Shuttle Discovery op de rug van een Boeing 747 overgebracht van het Kennedy Space Center naar Washington DC. De Discovery, met 39 missies 's werelds meest bereisde ruimteveer, zal daar een permanente plaats krijgen in het Steven F. Udvar-Hazy Center bij het Washington Dulles International Airport. Voordat de Boeing op Dulles landde vloog het toestel een ereronde over het Washington Monument, het Witte Huis en het Capitool. Duizenden Amerikanen waren op de been om dit spektakel te aanschouwen. Wat mij bij het bekijken van de foto's en video's weer opviel is hoe groot en krachtig de Boeing 747 is. We hebben wel eens bij Schiphol staan spotten waarbij het opstijgen of landen van alle vliegtuigen volledig in het niet viel bij het geweld van een Boeing 747. Dat is een echt Wonder der Techniek. In dit verband is het wel aardig om te melden dat we July 3-8 op vakantie naar Seattle gaan. Daarbij hebben we ook een bezoek aan het gigantische Boeing complex aldaar gepland. Dat wordt vast weer een hoogtepunt.

Goed nieuws voor de vuurwerkliefhebbers onder ons - daar hoor ik zeker bij. De Senaat van de staat Minnesota heeft dinsdag een wetsvoorstel goedgekeurd die het afsteken van siervuurwerk voor in de lucht (vuurpijlen en dergelijke) goedkeurt. Tot nu toe was alleen siervuurwerk op de grond tot een hoogte van 8 foot (2.5 m) toegestaan volgens de wet. Voorstanders van deze verruiming pleiten er al jaren voor. Het zwaardere vuurwerk is immers wel in de buurstaten Wisconsin, North Dakota, en South Dakota te verkrijgen, wat leidt tot veel illegaal import waar nauwelijks op gecontroleerd wordt. Daarnaast loopt de staat Minnesota op die manier miljoenen aan belastinginkomsten mis. Critici wijzen natuurlijk op de gevaren: een toename in verwondingen en schade aan eigendommen. Gelukkig was de Senaat minder gevoelig voor die argumenten. Met een beetje geluk is het wetsvoorstel van kracht op 1 juni van dit jaar waarna de hemel op "July 4th" mooi ingekleurd kan worden.

De bouw van een nieuw stadion voor de Minnesota Vikings in Minneapolis hield de lokale gemoederen weer druk bezig deze week. Een maand geleden had ik gemeld dat er een voorlopig akkoord was bereikt over hoe de bouwkosten van $975 miljoen verdeeld zouden gaan worden tussen de eigenaren van de Vikings, de staat Minnesota en de stad Minneapolis. Maar niets is zeker in het leven en zeker niet de bouw van een stadion in Minnesota. De inkt van het voorlopige akkoord is nog niet droog of het Huis van Afgevaardigden van de staat Minnesota stemde maandag tegen het akkoord. Daardoor is men weer terug bij af. De druk wordt echter verder opgevoerd. Hoewel de eigenaren van de Vikings, de Wilf family, graag verder willen met het team in Minnesota hebben ze zo langzamerhand genoeg van de hele zaak. De Wilf's hebben dan ook gedreigd om de franchise te verkopen aan een geïnteresseerde partij in Californië waardoor de Vikings naar Los Angeles zouden verhuizen. Inmiddels heeft de NFL te kennen gegeven dat ze begrip hebben voor de positie van de Wilf family en medewerking zullen verlenen aan een mogelijke verkoop en verhuizing. Ik ben er ook helemaal klaar mee. De politiek gedraagt zich hier al net als in Nederland. Mijn advies aan de Wilf family is simpel: "Inpakken en wegwezen". Zo jammer eigenlijk.
PS: De dreigementen hebben blijkbaar geholpen, zie hier. Er zit dus weer schot in de zaak.

Ook in de nationale politiek was er deze week het nodige te beleven. Zo sneuvelde het plan van president Obama om een extra belasting voor rijke Amerikanen in te voeren. De Republikeinen zagen niets in het plan en stemden dan ook massaal tegen deze zogenaamde Buffett tax, vernoemd naar de steenrijke miljardair Warren Buffett die het tax voorstel oorspronkelijk lanceerde. Obama kwam ook onder druk door een schandaal bij de Secret Service (de Amerikaanse geheime dienst). Elf leden van de Secret Service waren naar Colombia afgereisd ter voorbereiding van een bezoek van Obama aan een vergadering met Latijns-Amerikaanse leiders. Terwijl ze de zaak aan het beveiligen waren besloten ze de bloemetjes eens flink buiten te zetten. De 11 Secret Service agenten en 10 militairen hadden tenminste 20 vrouwen van lichte zeden uitgenodigd op hun hotelkamers. Het schandaal werd breed uitgemeten want de dames hadden natuurlijk allerlei verkeerde handelingen kunnen plegen waardoor Mr President en de natie in groot gevaar hadden kunnen komen. De burgemeester van de havenstad Cartagena, waar het allemaal plaatsvond, begreep echter niets van de commotie: "Waar maakt men zich eigenlijk druk om? Dit is hier heel normaal." Normaal of niet, het lijkt mij dat Secret Service agenten die dit soort services niet secret kunnen houden beter op staande voet ontslagen kunnen worden...

Mijn verjaardag valt op 14 september en ik was dan ook een zogenaamde "vroege leerling". Nadat ik in juni 1983 voor het VWO slaagde begon ik eind augustus 1983 met de studie Electrotechniek aan de Universiteit Twente. Ik had besloten om in eerste instantie thuis in Westerhaar te blijven wonen. Aangezien ik nog 17 was ging ik met de bus naar Enschede. Dat was een hele toestand: de overstap in Almelo was slecht geregeld waardoor ik in totaal ruim twee uur onderweg was. Meteen nadat ik 18 jaar werd begon ik dan ook met autorijlessen bij Ep Bos. Ep stond bekend als een uitstekend rij-instructeur: zeer competent, goed onderlegd, rust en vertrouwen uitstralend, een oude rot in het vak. Hij had een hoog percentage "1e keer geslaagd". Als je niet slaagde na les van Ep dan lag het hoogstwaarschijnlijk toch echt aan jezelf. Ikzelf slaagde binnen 10 weken voor het rij-examen, om precies te zijn op 21 november 1983. Nu wil het toeval dat Ep's Amerikaanse neef Harry Bos op een steenworp afstand van ons woont. We hebben Harry zover gekregen dat hij Marissa de komende tijd de kunst van het autorijden gaat bijbrengen. De eerste les was afgelopen zaterdag en we hebben er een filmpje van gemaakt.



Het filmpje bewijst dat ook Ep's neef prima werk levert. Na de eerste les heeft Marissa de zaak al aardig onder controle. Daarbij scheelt het natuurlijk een slok op een borrel dat je hier maar twee pedalen hebt: het gas- en rempedaal. Schakelen gaat automatisch en dat maakt het leven van een leerling automobilist een stuk aangenamer. Inmiddels zit ook het 2e en 3e lesuur erop. Het gaat voorspoedig ware het niet dat de gemakzucht een beetje toeslaat: Marissa rijdt 55 (mile/hr) waar maar 45 (mile/hr) is toegestaan, ze stopt niet altijd volledig bij een STOP bord, and so on. Harry Bos heeft haar al vele keren verteld dat de rem belangrijker is dan het gas. Hij heeft haar ook gewezen op het feit dat dat soort slordigheden onmiddellijk wordt afgestraft bij het praktijk-examen. Hopelijk neemt ze dat advies ter harte. Nog 27 uur les van Bos, daarna 6 uur onder toeziend oog van een gecertificeerd instructeur, en Marissa kan op voor het praktijk rij-examen. We will keep you posted.

Ik heb al eens eerder geschreven over de schrikbarend hoge verzekeringspremies voor auto's, zie hier. Toen ik daar met een collega over begon suggereerde die dat ik echt eens moest gaan shoppen. Zo gezegd, zo gedaan. Via mijn admin kreeg ik het telefoonnummer van Derek, een goede bekende van haar die in verzekeringen doet. Al snel stuurde Derek me een offerte voor de drie auto's en het huis. Het was me meteen duidelijk dat ik voor de auto's veel te veel betaal. Zo kost de SL550 me nu $5.90 premie per dag, bij Derek zou ik onder dezelfde condities $2.72 betalen. Ofwel meer dan de helft goedkoper. Toen ik Derek vroeg waarom hij ons zoveel goedkoper kon verzekeren was het antwoord simpel: De premie die je tot nu toe betaalt is gebaseerd op jullie verleden toen je in dit land arriveerde. Geen verleden dus waardoor Jim, mijn huidige verzekeringsagent, geen andere mogelijkheid had dan ons een hoge premie te laten betalen. Derek had onder die omstandigheden hetzelfde moeten doen maar heeft nu de mogelijkheid ons (positieve) verleden wel mee te laten wegen. Dit in tegenstelling tot Jim die dat nog steeds niet kan omdat we "ongunstig" in de database van zijn verzekeringsmaatschappij zitten. Omdat je hier à la minuut kunt overstappen (klant is immers koning) heb ik de verzekeringen vanaf volgende week bij Derek ondergebracht. Achteraf had ik veel eerder moeten shoppen. Maar beter laat dan nooit zal ik maar zeggen...

Toen ik dit verhaal las moest ik terugdenken aan een septemberavond in 2006. Ik was samen met een collega Ivo Weevers naar Eindhoven geweest voor een presentatie aan de TUE. 's Avonds op de terugweg had ik Ivo afgezet bij Vitatron in Arnhem en was in mijn Renault Laguna Wagon doorgereden op de A12 naar de A18 om via Doetinchem naar ons huis in Ruurlo te rijden. Ik had het tempo er mooi in maar moest op een bepaald moment in de beugels voor een auto die op de linkerbaan aan het inhalen was. Toen ik die auto even later passeerde en het gas er weer op ging, was er niet veel acceleratie te bespeuren. De Laguna kroop heel langzaam naar de 145 (km/u) maar sneller ging het niet. Tot er in de buurt van de afslag Wehl rook onder de motorkap uit begon te krullen. Nadat ik op de vluchtstrook was gestopt ging het van kwaad tot erger: de rook creëerde een compleet mistgordijn, de motor draaide maximum toeren, en de auto was met geen mogelijkheid stil te krijgen. Terwijl ik daar in de schemerdonker stond stopte een auto met een drietal Oost-Europeanen die aanboden om te helpen. In eerste instantie was dat beangstigend want ze hadden ook andere plannen kunnen hebben. Achteraf een slechte gedachte: ze waren daadwerkelijk gestopt om me te helpen. Zo stelden ze voor om de accukabels los te trekken, maar dat lukte ons niet. Ondertussen had ik al mijn waardevolle spullen uit de auto gehaald. Nog geen twee minuut later hoorde ik een sirene. Een passerende automobilist had de brandweer uit Wehl gealarmeerd en die kwamen zes man sterk om de zaak af te koelen. Helaas konden zij ook niets anders doen dan de motor langzaam uit te laten gaan. Achteraf bleek volgens de garage dat de motor opgeblazen was. Tot op de dag van vandaag ben ik die vrijwillige spuitgasten uit Wehl nog een jonge jenever verschuldigd...

Afgelopen week stond er een kort bericht in de krant over een dodelijk ongeluk. Een 19-jarige man reed op de snelweg toen hij een lekke band kreeg. Terwijl hij uit zijn nog rijdende auto probeerde te springen kwam zijn voet vast te zitten waardoor hij door zijn eigen auto overreden werd. Nadat ik het verhaal drie keer had gelezen werd me nog niet duidelijk wat er nu precies gebeurd was. Maar ja, lekker belangrijk, het slachtoffer had het op één of andere manier niet overleefd. Het verhaal werd helemaal tragisch toen ik de achtergrond van het slachtoffer las. Het ging om Medard Prosper, geboren en getogen in de Democratische Republiek Congo. Prosper was 14 jaar toen hij zijn beide ouders verloor tijdens de burgeroorlog in dit land. Om te ontsnappen aan de wreedheden vertrok hij met zijn zes broers en zussen naar een vluchtelingenkamp in Tanzania, 500 mijl verderop. Onderweg overleden twee van zijn broers en zussen aan ondervoeding, en een derde stierf kort daarna in het kamp. Met behulp van de Verenigde Naties kregen Proper en zijn twee oudere broers de mogelijkheid om vorig jaar naar Minnesota te immigreren. In een recent interview meldde hij dat hij zich met de komst naar de VS als herboren voelde. Hij was dan ook erg gemotiveerd om het beste van zijn leven te maken en, nadat hij zijn universitaire graad had gehaald, terug te keren naar Congo om oorlogswezen te helpen. Tot zijn tragische dood. RIP Medard Prosper.

FC Twente laat het er lelijk bij zitten. Ons Marcel kan de caravan op stal laten want ik zie Ajax in deze vorm het kampioenschap niet meer uit handen geven. Gelukkig doen de Minnesota Twins het beter. Na een matige start zijn de Twins op gang gekomen. Zo speelden ze in een serie van 4 wedstrijden tegen de New York Yankees "on the road" in New York gelijk: 2-2. Een bijzondere prestatie als je kijkt naar de resultaten die we de laatste jaren in New York hebben behaald. Daar kwam vanavond een mooie overwinning in Florida tegen de Tampa Bays Rays bij. Go Twins!

Ik las een mooi verhaal op de internetsite van Dagblad Tubantia. De titel luidde: "Is de Tukker flexibel genoeg?" Blijkbaar had de Enschedese wethouder Koomen gezegd dat de flexibiliteit van de Twentenaar op de arbeidsmarkt tegenvalt. Volgens haar vindt de Tukker nog te vaak dat het werk naar hem moet toekomen in plaats van andersom. De stelling luidde dan ook: Tukkers zijn over het algemeen te weinig flexibel en mobiel om een baan buiten de regio te accepteren. Er waren drie antwoorden mogelijk: 1) Dat klopt, de Twentenaar is vaak veel te honkvast. 2) Flauwekul, ik ken genoeg streekgenoten die pendelen of zelfs zijn verhuisd voor hun werk. 3) Je kunt niet zomaar je boeltje oppakken. Zowel Els als ik kozen onafhankelijk voor 1) maar dat was maar een minderheid. De uitslag was 1) 16%, 2) 39%, 3) 44%. Nu vonden wij 3) niet zo'n slim gekozen antwoord van de redactie, omdat het in het midden laat of je de stelling onderschrijft of niet. Toch zeg ik maar zo:
Honkvast of flexibel, eens een Tukker altijd een Tukker.
En ik kan het weten want ik rij in een Tukker.

Marissa gaat zondag met de band (orkest van school) voor een 5-daagse trip naar Texas. De band gaat daar een aantal optredens verzorgen. Dat wordt vast een heel gezellig uitstapje. Prettig weekend en tot volgende week.

Een Geslaagde Week

Als je zondags de weg op gaat kom je regelmatig een klassiek model Amerikaanse auto tegen. Van die modellen zoals mijn vader er vroeger ook één had en die op het kamp niet misstond. Het zijn vaak van die 50-plussers die door de week in hun pickup truck rijden en in het weekend hun trots uit de garage halen. Piccobello verzorgd, weinig kilometers op de teller, op hun dooie gemak toerend door het achterland. Veelal is het vader die achter het stuur zit, met of zonder cowboyhoed, moeder op haar netst gekleed er naast, en soms zit oma als een Koningin Moeder achterin. Natuurlijk zijn ze 's morgens naar de kerk geweest, hebben ze aansluitend ontbeten bij de Perkins, en daarna gaan ze een eindje toeren of op bezoek bij familie. Leuk om te zien, een typisch beeld zoals dat vroeger bij me opkwam als ik dacht aan het achterland in de VS.

Op haar verjaardag gaan Lorraine Hawks en haar man Paul voor dag en dauw op pad met hun zwager Tim Wilson en Lorraine’s zus Susie. Ze rijden naar de Lahey Clinic in Burlington, Massachusetts, alwaar Paul een deel van zijn lever zal afstaan aan zijn zwager Tim. Tim lijdt namelijk aan een vergevorderde leveraandoening en zijn enige hoop is op Paul gevestigd. Lorraine grapt nog dat Tim, fervent Democraat, aan het eind van de dag een Republikeinse lever zal hebben. In het ziekenhuis aangekomen nemen beide zusters afscheid van hun mannen, die vervolgens de operatiekamer worden binnengereden. Daar zullen chirurgen 60% van de lever van Paul wegnemen om die vervolgens aan Tim te geven. Terwijl Lorraine in de wachtkamer zit bid ze dat haar zwager maar mag genezen met behulp van Paul’s lever. Ze bid ook wel voor haar man maar over hem is ze minder bezorgd. Leverdonatie is niet zonder risico's maar de chirurgen hebben hun gerustgesteld dat het een veilige ingreep is voor de 56-jarige Paul, een man in goede gezondheid. Maar helaas, géén van Lorraine’s gebeden komen uit. Haar man Paul overlijdt nog die dag op de operatietafel terwijl haar zwager Tim minder dan een jaar later sterft. "We liepen het ziekenhuis in als een getrouwd stel, en ik verliet het ziekenhuis aan het eind van de dag met mijn man in de lijkwagen", zegt Lorraine nu. Een drama natuurlijk. Het blijkt maar weer dat aan elke ingreep risico’s verbonden zijn.

Libelle in de bocht. Ik las een advertentie op nu.nl dat Libelle op de iPad te verkrijgen was. Dat leek me een prima idee voor Els omdat het tijdschrift Libelle niet betrouwbaar wordt bezorgd in de VS. Dus meteen even naar de website van Libelle. Wat blijkt nu? Het is niet mogelijk om een digitaal abonnement op Libelle voor de iPad af te sluiten zonder een tijdschrift abonnement. Verder geldt dit abonnement alleen bij (fysieke) bezorging in Nederland. Huh? Lees ik dat nu goed? Ik zou juist verwachten dat als je een iPad abonnement op Libelle neemt dat je dan geen tijdschrift meer hoeft te ontvangen; en dat je zo’n abonnement via internet ook in het buitenland eenvoudig zou moeten kunnen aanbieden. Helaas, niet mogelijk dus. Toen ik dit las vroeg ik me eerlijk gezegd af in welke tijd Sanoma Media (de uitgevers van Libelle) leeft. Wie bedenkt er daar in vredesnaam dat het digitale abonnement alleen in combinatie met de papieren versie kan? Waarmee men de Nederlandse markt in het buitenland weer niet kan bedienen. Ik zou zeggen: Hoe stom kun je wezen…

Woensdag had Leonie een druk programma. Het 1e uur moest ze de Minnesota Comprehensive Assessments (MCA) test afleggen. Dat is een lezen/schrijven/rekenen test die je één keer per jaar moet doen en waarmee wordt vastgesteld hoe een school het doet ten opzichte van de academische standaard in de staat Minnesota. Het 2e uur was er een Economy test. Het 3e, 4e en 5e lesuur waren relatief rustig met Band, English en FACS (Family And Consumer Science). Aansluitend moest ze in het 6e uur in Science een presentatie geven over haar poster getiteld “What Are Impact Craters?”. Over kraters die ontstaan zijn door de inslag van een meteoriet. Dat verliep erg goed en ze scoorde er 100% mee. Na de lesdag mocht ze aantreden voor een toelatingstest voor HP (High Performance) Science. Haar Science teacher moedigt haar aan om volgend jaar HP (hoger nivo) Science te doen maar daarvoor moet je wel een toelatingstest afleggen. Alsof dat allemaal nog niet genoeg was had ze daarna nog een “Track and Field Meet”. “Track and Field” staat voor alle onderdelen die je in de atletieksport vindt zoals hardlopen, verspringen en discusswerpen. Leonie deed op twee onderdelen mee en wel de 4x100m estafette en de 200m individueel. De laatste sloot ze met een overwinning af. Wat een produktieve dag!

Voor Marissa was het dinsdag een spannende dag. Afgelopen weekend had ze een bevestiging gekregen van het USCIS (de immigratiedienst) dat haar aanvraag om de Green Card te vernieuwen was ontvangen. Dat bewijs was volgens de ambtenaar bij de DVS voldoende om de Written Test (het schriftelijk deel van het rij-examen) te kunnen afleggen. Dus op dinsdag togen Els en Marissa (zie foto) weer naar het DVS kantoor in Plymouth. Daar aangekomen hoefde Marissa alleen haar Green Card te laten zien en die werd zonder morren geaccepteerd. Daarmee hebben we de aanvraag voor een nieuwe kaart in feite voor Jan met de korte achternaam opgestart. Hoe dan ook, Marissa mocht het schriftelijke examen voor haar Instruction Permit afleggen en slaagde met vlag en wimpel met slechts één fout. Daarmee heeft ze haar Instruction Permit binnen en mag ze onder toeziend oog van een volwassene rijden in de auto. Dit weekend gaan we dat doen. We zijn van plan om een filmpje van deze belevenissen te maken zodat jullie allemaal mee kunnen genieten van Marissa’s eerste schreden achter het stuur.

Vandaag was het deel 2 in de rechtzaak tegen mijn vriend de kofferdief Geshun Harris. Harris was opnieuw met zijn advocaat Adam Brainard en zijn moeder naar Courtroom 102 gekomen, en nam plaats op de bank achter mij. Het verliep net als vorige week: Officiëel begon de sessie om 13:00 maar de rechter kwam pas ruim een uur later binnen. Harris was als vijfde aan de buurt. Nadat wat formele zaken waren afgehandeld meldde zijn advocaat dat hij bekende “Guilty” te zijn aan het misbruiken van de credit card van H.B. Vervolgens ging de advocaat verder dat hij met de officier van justitie een overeenkomst had gesloten: Als Harris de kosten als gemeld in de aanklacht aan H.B. zou vergoeden dan zou de aanklacht worden omgezet van "Felony" naar "Gross Misdemeanor". Ofwel van een zware misdaad met een strafmaat van maximaal 5 jaar en/of $10.000, tot een misdaad met een strafmaat van maximaal 1 jaar en/of $3.000. Zijn advocaat suggereerde dat Harris de kosten vrijwel zeker al vergoed had aan H.B. op basis van het geld dat hij had gestuurd. Nou, mooi is dat. Namens H.B. kan ik je melden dat die daar andere gedachten over heeft. Advocaat Brainard kan blijkbaar beter praten dan rekenen. Ik neem aan dat de beste man binnenkort contact op zal nemen met H.B. zodat die hem de werkelijke rekening kan overhandigen. De rechter zal op 5 juni uitspraak doen in de zaak. Wordt vervolgd.

Het afgelopen weekend is het Major League Baseball (honkbal) seizoen weer gestart. In totaal 162 wedstrijden in de reguliere competie met aansluitend de playoffs die leiden tot de World Series. Ofwel gemiddeld 6 wedstrijden per week tot ergens in oktober. De Minnesota Twins hebben in de winterstop een aantal goede spelers laten gaan maar ook vrij veel nieuwelingen aan het team toegevoegd. Dat had niet meteen het gewenste effect want de eerste vier wedstrijden (drie tegen de Oriolis in Baltimore, en de eerste thuiswedstrijd tegen de Los Angeles Angels) gingen verloren. Voor de wedstrijd van woensdag tegen de Angels had ik vier kaartjes gekocht. We hadden namelijk bezoek van Jeroen en Ernest, twee Medtronic collega’s uit Nederland die nu een maand of acht in dienst zijn, en hier twee-en-een-halve week op bezoek zijn voor product training. Ze hadden nog nooit live een MLB wedstrijd meegemaakt en dit was een prima gelegenheid. Dat had meteen effect: de wedstrijd werd met 6-5 gewonnen door de Twins, hun eerste overwinning dit seizoen.

Vandaag ging er een ongebruikelijk vroege waarschuwing uit voor een weekend vol met mogelijk gewelddadige tornadoes in het gebied tussen Texas en Minnesota. Wie weet mogen we morgen dus weer een tijd in de basement zitten. Maar niet getreurd. Ik ben namelijk druk bezig om materiaal te verzamelen voor mijn wall-of-fame. Een tijd geleden had ik me voorgenomen om “Harry’s Wall of Fame” in de basement te creëren: een muur met zaken die bij me opkomen als ik aan de VS denk. Het geheel moet nog vorm gaan krijgen maar ik heb een aantal categorieën in gedachten zoals Cities, Celebrities, Cars, Landscapes, Sport, en Specials. Daarbij is mijn verzameling zich snel aan het uitbreiden: In de categorie Cities heb ik inmiddels San Francisco (Golden Gate), Las Vegas (The Strip), New York City (Empire State Building) en Honolulu (Waikiki Beach). Voor Celebrities Laurel and Hardy, Al Capone, Elvis, Bonanza en The Godfather. Bij Cars sowieso Cadillac Eldorado 1959, bij Sport de Indy 500, Target Field en Muhammad Ali, en voor Specials de Route 66 en het Hollywood sign. Als jullie nog andere suggesties hebben dan hoor ik het graag.

Als je bij koffiehuizen zoals Caribou en Starbucks naar binnen gaat zie je een divers publiek. Zakenlui die een afspraak hebben, vriendinnen die samen keuvelen, een clubje dat zit te vergaderen, hier en daar een stelletje, maar ook heel veel tafels die in beslag worden genomen door een enkele persoon met een laptop. Zoals Madeline Friske, een student aan de University of Minnesota, die die ochtend aan haar proefschrift werkt. De koffieshop is een vast onderdeel van Friske’s routine: ze zit er gemiddeld vier uur per dag. Daarmee behoort ze tot een groeiende groep laptop-ers die voor een enkele koffie urenlang gebruik maken van gratis draadloos internet in een gastvrije ruimte. Daarmee zijn ze verworden tot een obstakel voor sommige koffiehuis-eigenaren die proberen te balanceren tussen gastvrijheid en winstgevendheid. Andere eigenaren vinden het prima dat klanten - binnen alle redelijkheid – langer blijven. Zoals bij Coffee Bené waar klanten na het kopen van een koffie een WiFi-wachtwoord krijgen dat geldig is voor twee uur. Of bij Roots Cafe Minneapolis waar tijdens de piekuren voor de klanten geen internet beschikbaar is. Volgens eigenaar Schwartzman is het een “fine line”: "We willen natuurlijk geen klanten verjagen. Gelukkig hebben de meeste mensen begrip voor dit beleid.” Voor mij is dit een schoolvoorbeeld van hoe sommigen, die geen maat kennen, het verpesten voor anderen. Zo jammer.

Dan nu voetbal. FC Twente heeft op het nippertje een punt gehaald tegen AZ en blijft daarmee, met nog een thuiswedstrijd tegen Ajax tegoed, in de race om het kampioenschap. Ons Marcel kan wat mij betreft de feestcaravan alvast van stal halen. Hier las ik een verhaal over Clarence Seedorf. Ik heb altijd een zwak hart voor Seedorf gehad. Het is een hele goede voetballer en dat blijkt ook wel als je naar zijn staat van dienst kijkt. Toch heeft hij in het Nederlands Elftal ondanks zijn kwaliteiten nooit echt kunnen overtuigen. Een mysterie. Tot slot nog even aandacht voor mijn oude cluppie. Op vrijdag 27 april 2012 houdt V.V. Voorwaarts onder de bezielende leiding van vriend Max weer de jaarlijkse Geraniumactie. Els heeft het al genoteerd in haar agenda.

Een prettig weekend en tot volgende week.

Judge Judy

De week begon op zondag met een gruwelijke tragedie in Kansas. Drie families, waaronder de Kerber's, waren op de terugweg naar huis in Jordan, Minnesota, na een welverdiende voorjaarsvakantie in Texas. Het gezelschap van in totaal 18 personen zat in een grote camper met aanhanger toen de chauffeur, de 17-jarige Adam Kerber, naar alle waarschijnlijkheid de controle verloor, waardoor de combinatie een vangrail raakte en van een brug in een ravijn stortte. Daarbij kwamen 5 leden van de Kerber familie om het leven en raakten de 13 overige passagiers gewond. Het ongeluk dompelde het plaatsje Jordan in diepe rouw. De Kerbers, een gezin bestaande uit moeder Pauline, 46, een weduwe, en 12 kinderen, stonden in Jordan erg goed bekend. Het gezin had een grote voorliefde voor motorracing en de trip naar Texas had ook in het teken gestaan van motorrace-wedstrijden. Adam was zelfs aardig op weg om een professioneel motorracer te worden. Tot het drama van zondag. Meteen ging de vraag op of de 17-jarige Adam wel gerechtigd was om deze grote combinatie te besturen. Volgens Luitenant Eric Roeske van de Minnesota State Patrol was Adam, die het ongeluk overleefde, in het bezit van de juiste papieren en mocht hij deze combinatie gewoon rijden. Raar maar waar.

De Mega Millions Jackpot is aan me voorbijgegaan. Misschien maar goed ook. Ik zou toch niet weten wat we met zoveel geld moeten doen. Zolang het maar goed is terechtgekomen vind ik alles prima. Gelukkig is er ook niet veel verloren; met een inzet van $20 kon ik me inhouden. Dit in tegenstelling tot een man in Phoenix (Arizona) die voor $2600 aan loten had gekocht. Da was wel erg veul. Uiteindelijk werd er in totaal $1.5 miljard vergokt op de mega Jackpot. Volgens de berichten zijn er drie winnaars, in de staten Illinois, Kansas en Maryland, die alle drie goed zijn voor $213 miljoen voor belasting. Een vrouw uit Maryland is inmiddels uit de anonimiteit getreden en zegt dat ze het winnende lot heeft (hoewel dat nog niet officiëel bevestigd is). Ze werkt bij een locale McDonald’s. Naast dat ze de pool voor collega’s bij McDonald's regelde had ze naar eigen zeggen ook zelf loten gekocht. De Jackpot viel als verwacht op één van haar eigen loten maar dat geloven haar McDonald’s collega’s natuurlijk niet. Dat gaat gegarandeerd weer tot een rechtzaak leiden. Zo blijkt maar weer: Eigenlijk kan je de loterij maar beter niet winnen. Veel geld geeft alleen maar veel gezeik.

Op vrijdagavond was een arrestatie team van de politie bezig om een vluchteling op te pakken. De vluchteling had zich verstopt in een woning in Minneapolis. Nadat het arrestatie team de woning had omsingeld forceerden een aantal leden de voordeur om naar binnen te komen. Daarop nam de vluchteling de benen via de achterdeur, vergezeld van twee pitbulls. Toen de pitbulls dreigend op de agenten afliepen besloten die om te schieten. Niet zonder resultaat: Eén van de pitbulls werd dodelijk geraakt. Maar toen het kruit was neergedaald bleek dat ook een agent in zijn been was geschoten. In de hectiek had één van de agenten zijn collega blijkbaar voor een hond aangezien. Als je er zo over nadenkt is dat niet raar natuurlijk...

In 2009 veroordeelde een Aitkin County rechter James Vogel tot een gevangenisstraf van vijf jaar wegens herhaaldelijk rijden onder invloed. Het uitzitten van de straf werd echter uitgesteld toen een mysterieuze massa in zijn darmen - een uitstulping ter grootte van een voetbal – werd geconstateerd. Het bleek om een zeldzame vorm van het non-Hodgkin-lymfoom te gaan. Terminaal met een gemiddelde levensverwachting van vijf jaar. Gelukkig was Vogel in goede handen: in de gevangenis ontving hij al snel de beste medische zorg in de VS; een jaar van intensieve chemotherapie gevolgd door een verblijf van bijna een maand in de wereldberoemde Mayo Clinic om een geavanceerde beenmergtransplantatie te ontvangen. Toen hij in augustus 2010 de Mayo Clinic verliet om terug te gaan naar de gevangenis in Oak Park Heights, was de 52-jarige Vogel mooi op weg om een "million-dollar gevangene" te worden. Vogel’s verhaal belichaamt één van de grote problemen in het gevangenis systeem in Minnesota: Een snel vergrijzende gevangenis bevolking die gepaard gaat met een snelle toename van de medische kosten. Meer dan één op de tien gevangenen in Minnesota is ouder dan 50 - een aandeel dat is verdubbeld in de afgelopen tien jaar. In toenemende mate hebben veel van hen behoefte aan gespecialiseerde behandeling voor dure ziekten zoals kanker, diabetes en hart- en vaatziekten. Het medische budget is dan ook verdrievoudigd in de afgelopen tien jaar, tot 68 miljoen dollar vorig jaar. In economisch zware tijden leidt dat tot vragen zoals of het verstrekken van dure medische zorg aan zware misdadigers wel juist is op een moment dat veel Minnesotans zich met moeite een ziektekostenverzekering kunnen veroorloven. Geen rare vraag natuurlijk.

De vliegende auto heeft altijd een speciale plaats ingenomen in de verbeelding. Sinds de dertiger jaren hebben uitvinders geprobeerd om ze te maken. Binnenkort lijkt het realiteit te worden. Volgens dit artikel duurt het namelijk niet lang meer of we hebben allemaal een auto die rijdt en vliegt. Het bedrijf Terrafugia Inc. uit Woburn, Massachusetts, zei maandag dat haar prototype vliegende auto zijn eerste vlucht succesvol heeft uitgevoerd. Daardoor is het bedrijf een stap dichter bij zijn doelstelling gekomen: om over niet al te lange tijd met de verkoop van de vliegende auto te beginnen. Het voertuig - ook wel de Transition - heeft twee zitplaatsen, vier wielen en vleugels die klappen zodat het kan worden gereden als een auto. Vorige maand vloog hij acht minuten lang op 1400 meter. Al meer dan 100 mensen hebben inmiddels $10.000 aanbetaald voor een Transition zo gauw die in productie gaat. Die cijfers zullen waarschijnlijk verder stijgen als Terrafugia de Transition later deze week op de New York Auto Show aan het publiek toont. Maar verwacht niet dat de Transition met een verwachtte verkoopprijs van $279.000 te zien zal zijn op veel opritten. Al helemaal niet omdat het niet zal helpen als je vastzit in het verkeer: De auto heeft immers een start- en landingsbaan nodig...

Vanmiddag moest Geshun Harris, de vermeende dief van mijn koffer, voorkomen in Courtroom 102 van het Ramsey County District Court in St. Paul. Dat leek mij een mooie gelegenheid om het District Court een keer van binnen te zien. Els had zo haar twijfels maar nadat de kinderen ook interesse toonden (die hadden een dag vrij) besloten we om met de hele familie te gaan. Onze vriend was niet de enige die was opgeroepen. Het was een sessie voor "First Appearance" van een hele rij verdachten van "felony" (zwaar misdrijf). First Appearance heeft drie doelen. Ten eerste wordt de officiële aanklacht overhandigd. Ten tweede vraagt de rechter aan de verdachte, veelal vergezeld van zijn advocaat, of alle rechten en plichten duidelijk zijn. Ten derde heeft de verdachte de keus om "Guilty" of "Not Guilty" te pleiten, of de behandeling tot nader order te verdagen voor juridisch beraad. De sessie zou volgens onze informatie om 13:20 beginnen dus om goed 13:00 zaten we netjes in het gareel op de publieke tribune. Toen kon het wachten beginnen. Voor ons speelde zich een hele poppenkast af. Heel veel mannen in saaie pakken, advocaten, de één nog gewichtiger dan de ander. Verschillende vrouwen in stijve mantelpakjes, waarvan de meeste aanklager van de State Minnesota waren. Drie sheriffs die de boel in het gareel moesten houden (en ik maar denken dat er maar één sheriff per county is). Zo mag je geen cell phone en camera gebruiken, is het verboden om een wapen mee te nemen, is eten en drinken niet toegestaan, moet je je kauwgom inleveren, en moet je je pet afdoen. Tot slot minimaal tien verdachten, al dan niet vergezeld van familie en vrienden.

Terwijl we zaten te wachten kwam onze vriend met zijn advocaat en waarschijnlijk zijn moeder binnen. Zoals je van een football speler verwacht: groot, sterk en atletisch. Normaal ben ik niet zo snel bang want ik kan (nog) best hard lopen. Maar met onze vriend wil je geen ruzie hebben en op snelheid hoef ik het al helemaal niet te proberen. Ze gingen twee rijen achter ons op de tribune zitten. Nadat de introductie video was gespeeld, waarin het één en ander over de gang van zaken werd uitgelegd, duurde het nog tot 14:14 voordat "Judge Judy" binnenkwam. Vanaf dat moment ging het als een speer. Vriend Harris was als 5e aan de beurt en nadat zijn advocaat om uitstel had gevraagd (vervolg 13 april, 13:00) stonden we om 14:26 al weer buiten. Ik had eerlijk gezegd wel even met hem in contact willen treden maar Els vond het verstandiger om afstand te houden. Zo gezegd zo gedaan. Wordt vervolgd.

Donderdagmiddag kreeg ik een bericht van Marissa’s school: “This is Principal Sara Vernig with an important safety-related message for Maple Grove Senior High families. Around noon today, our school went into a brief lockdown due to a report of a knife on campus. Police responded and the knife was confiscated quickly. No students were threatened, no students were injured, and no students were ever in danger. The lockdown lasted about 30 minutes and then school resumed on a regular schedule. The police and school district will conduct separate investigations into this incident. For now, I want to assure you that the situation was resolved quickly without danger to any student. As was the case today, when there are potential safety concerns in our building, we respond immediately and follow our emergency plan. Our students and staff take the safety of our school and each other very seriously. Thank you for your support of Maple Grove Senior High.” Eén mes en de gehele school gaat op slot. Je kunt blijkbaar niet voorzichtig genoeg zijn. Het is mie wot...

Wat te zeggen van het verhaal van serveerster Stacy Knutson. Knutson, 43, was net begonnen met haar normale nachtdienst in het 24-uurs restaurant Fryn’ Pan in Moorhead toen ze merkte dat een klant haar “takeout box” was vergeten. Knutson volgde de vrouw naar buiten naar haar auto om haar de box te overhandigen. De klant zei echter tegen haar dat ze het mocht houden. Nadat Knutson de box mee naar binnen had genomen besefte ze dat het wel erg zwaar was voor gewone restjes. Toen ze de box opende schrok ze zich een hoedje want er zaten verschillende rollen papiergeld in, bij elkaar gehouden met elastiekjes. In totaal $12.000. Dat was wel een hele grote fooi. Ondanks het feit dat haar familie het geld goed kon gebruiken besloot Knutson om de politie te waarschuwen. Die vertelde dat ze 90 dagen moest wachten voor het geval iemand het geld opeiste, maar besloot later het geld niet af te geven omdat het waarschijnlijk afkomstig was van een drugsdeal. Wel werd Knutson een beloning van $1.000 aangeboden. Knutson ging daar echter niet mee akkoord en spande een rechtzaak aan. Ze was er namelijk als christen van overtuigd dat de $12.000 een geschenk van God was ter ondersteuning van haar familie met het aflossen van doktersrekeningen. De rechter stond blijkbaar aan haar (en Gods) zijde en stelde Knutson in het gelijk. Eind goed al goed.

Zondag zit heel Almelo òf in de Kuip òf voor de TV. Zelfs in Enter mag de TV een keer aan op zondag. We zullen hopen dat het goed uitpakt voor Heracles. Wat zullen de Almelozen dan helemaal gelukkig zijn. Het kan niet op. Vrolijk Pasen en tot volgende week.