A Dream Comes True

Laat ik meteen met de deur in huis vallen: Ik heb een 2011 Mercedes SL550 gekocht. Iridium silver van kleur, zwart interieur, 10.000 mijl op de teller, fully loaded. Zoals ik al vaker heb geschreven (zie hier en hier) stond dit type auto al sinds mijn jeugd bovenaan mijn verlanglijstje. Ik was al jaren aan het sparen maar in Nederland is zoiets bijna niet te betalen. Met de prijzen van auto's hier kwam het dichter binnen handbereik. Ik had het afgelopen jaar het internet regelmatig gecheckt en kwam deze auto twee weken geleden tegen bij de Audi dealer. Nadat Els en ik maandag een korte proefrit hadden gemaakt was ik verkocht. Ondanks het feit dat ik de voorkant van de 2011 versie niet zo mooi vind als die van de 2008 en eerder. Gelukkig zie ik daar niet zoveel van want ik zit er toch in. De Audi-dealer had wel oren naar onze Audi Q7 en daarmee was het een win-win: ik blij met mijn Mercedes, de dealer blij met een gangbare inruil-Audi. Na wat heen en weer kwamen we een mooi bedrag overeen. Daarmee was de zaak in een recordtijd beklonken: Woensdag om kwart voor acht liepen Els en ik bij de dealer naar binnen, mocht ik ongeveer 14 handtekeningen zetten, en om tien over acht reden we met de SL naar huis. Ik hoef dus niet te wachten tot ik oud en grijs ben - de auto is grijzer dan ik. Kijken hoe lang dat duurt…

Ik heb nu een aantal dagen in de auto mogen rondrijden en er past maar één woord: Geweldadig. Wat een user experience, wat een luxe, wat een power. Wel is het een auto voor erbij. Niet handig voor een grote familie want er kunnen maar 2 personen in. Verder is de bagageruimte beperkt. Zelfs mijn laptop-tas-op-wielen gaat maar net mee op de achterbank. Wat dat betreft gaan we de ruime en comfortabele Audi Q7 nog missen. Els is al druk bezig om te kijken naar een mooi alternatief voor dagelijks gebruik. We houden de 2006 Audi A6 ook nog aan zodat ik in de winter een bruikbaar AWD alternatief heb. Ik heb eerlijk gezegd wel even het "Het bezit van de zaak is het eind van het vermaak" gevoel gehad. Maar dat lijkt me niet vreemd wanneer er een eind komt aan bijna dertig jaar dromen :-)

Zaterdag had Marissa een tennis toernooi bij de High School in Coon Rapids. Ze werd al om half zeven 's morgens bij haar school verwacht. Daarmee moest ik dus ook vroeg uit de veren - je moet er wat voor over hebben. In de loop van de morgen zijn we haar achterna gegaan naar Coon Rapids. Daar aangekomen bleek dat er in totaal 12 tennis courts naast elkaar lagen, en dat je de auto aan de baan kon parkeren. Dat kwam goed uit want het was stralend weer maar best wel frisjes. In de auto aan de baan konden we warm en comfortabel zitten achter het glas - wat wil je nog meer? Nadat Marissa haar 1e partij op Baan 1 had gewonnen, besloten we naar de Starbucks te rijden voor een lekkere koffie. Toen we terugkwamen konden we de auto meteen bij Baan 3 parkeren voor Marissa's 2e wedstrijd. Ook die won ze waarna ze in de halve finale stond. Daarin kwam ze nog wel met 6-3 voor, maar na een gelijke stand van 7-7 kwam het tot een tie-break (ze spelen één set tot 8) die ze met 5-7 verloor. Jammer natuurlijk maar wat deed het er toe; wij hadden het heerlijk comfortabel in onze eigen auto-suite kunnen bekijken.

Goed nieuws voor ons maar vooral ook voor Marcel en Angelina. De prijs van benzine was de laatste maanden naar rond de $3,90 per gallon gestegen. Voor Nederlandse begrippen een schijntje, voor de VS bijna recordhoogte. Maar het gaat de laatste weken weer snel in de goede richting. Zo was de prijs bij de pomp in Maple Grove alweer naar $3,34 gedaald. Volgens verwachting is het einde van de daling nog niet in zicht. Dat is natuurlijk mooi meegenomen, helemaal als je 10 dagen met een slurpende camper op pad gaat...

Wat sport betreft was het een bizarre week voor Minnesota. Het begon zondag met het 3e verlies op rij voor de Minnesota Vikings. De hele vorige week was het over niet anders gegaan dan het verloop van de eerste twee wedstrijden. Daarin stonden de Vikings bij de rust voor met 17-3 en 17-0, om alsnog in de 2e helft onderuit te gaan met achtereenvolgens 17-24 en 20-24. Iets dat historisch gezien niet voor mogelijk werd gehouden: twee keer achter elkaar in de rust met dubbele cijfers voorstaan om alsnog te verliezen. Iedereen, managers, coaches, spelers, journalisten en toeschouwers, was het er over eens: Dit zal niet weer gebeuren. Toen kwam zondag. De Vikings speelden thuis tegen de Detroit Lions en gingen rusten met een voorsprong van 20-0. TWINTIG-NUL. Kat-in-bakkie zou je denken. Maar ho maar. Na het laatste fluitsignaal stond er een eindstand van 23-26 op de borden. Dramatisch - niet te filmen. Maar dat was nog niet alles. De honkballers van de Minnesota Twins, vorig seizoen nog in de playoffs, waren ook bezig aan een onwaarschijnlijk slechte reeks. Met nog 2 van de 162 wedstrijden hadden ze al 99 verliespartijen. Het negatieve record van 100 verliespartijen in het seizoen lag op de loer. Gelukkig konden ze het tij tijdig keren. De één na laatste wedstrijd eindigde in 7-4 winst. Daarmee bepaalde de laatste wedstrijd het lot. Het werd een 1-0 overwinning die werd gevierd alsof ze zojuist de World Series hadden gewonnen. Heel apart. Gelukkig stonden de Twins niet alleen in hun falen dit seizoen: ook de Boston Red Sox en de Atlanta Braves lieten zich op de laatste speeldag verrassen waardoor ze uitgeschakeld zijn voor de play-offs. De media stonden er bol van: "Drama of Red Sox and Braves made for unforgettable final day". Maar wat in de VS als een unforgettable final day geldt, gaat in de rest van de wereld voorbij als een dag als duizend anderen. Alles is relatief…

Ook prominent in het nieuws was de rechtszaak tegen cardioloog Dr. Conrad Murray, de persoonlijke arts van Michael Jackson. In deze rechtszaak werden er deze week elke dag interessante getuigenissen afgegeven door mensen in de nabijheid van Michael Jackson. Het begon met een openingsstatement van de Officier van Justitie waarin hij aangaf dat hij de jury ervan zal overtuigen dat Conrad Murray een knoeierd was die zich alleen om zijn gage van $150.000 per maand bekommerde en voor de rest prutswerk afleverde. Conrad's verdediging daarentegen meldde te gaan bewijzen dat Murray Michael Jackson naar eer en geweten heeft behandeld, zelfs heeft geprobeerd om hem van zijn propofol verslaving af te krijgen, maar dat Michael Jackson zichzelf van zijn leven heeft beroofd door een overdosis te nemen. Gedurende de week kwamen er verschillende getuigen langs die de bewijsvoering van de aanklager en verdediging moesten onderbouwen. Daarbij werd een foto van een overleden Michael Jackson getoond, en een audio-opname van hem vlak voor zijn dood afgespeeld. Indrukwekkend was ook het relaas van Alberto Alvarez, die verslag deed van de laatste minuten van het leven van Michael Jackson. Hij vertelde dat hij samen met Michael's kinderen Prince Michael en Paris naar boven liep waar Conrad Murray druk doende was in een poging Michael Jackson te reanimeren. De arts gebood Alvarez om de kinderen weg te sturen, en gaf vervolgens opdracht aan Alvarez om medicijnen uit het nachtkastje in een tas te stoppen. Dat spreekt natuurlijk niet in het voordeel van Conrad Murray. We zullen zien hoe de zaak verder gaat.

Het heeft even geduurd maar het is dan toch bevestigd: Hope, de zwarte beer, is dood. Gedood door een jager. Hope was vorig jaar groot nieuws omdat zijn geboorte live via het internet te volgen was. Samen met moeder Lily en zus Faith leefde Hope in Ely in het noorden van Minnesota. De beren waren voorzien van een halsband met GPS-zender zodat hun bewegingen op de voet konden worden gevolgd door onderzoekers. Het was Hope echter al meerdere malen gelukt om zichzelf te ontdoen van de zender en hij liep dus zonder. Met Lily en Faith in zijn buurt konden de onderzoekers Hope toch blijven volgen. Tot afgelopen week toen Lily en Faith werden geobserveerd zonder Hope. Nader onderzoek leerde dat Hope was neergeschoten bij een val gezet door een jager. Jagers hebben hier toestemming om beren te schieten om zodoende de berenstand te reguleren. Volgens standaard protocol laten ze beren met een halsband met rust maar dat was bij Hope niet (meer) het geval. Een tragisch ongeval dus. Hier nog een mooi filmpje van de familie beer in betere tijden. R.I.P.

Dit weekend staat in het teken van de Medtronic Twin Cities Marathon. Zaterdag worden de 5k en 10k gelopen, zondag staan de 10 mile en Marathon op het programma. Voor Marissa en mij moet het dus morgenvroeg gebeuren. Om 9 uur klinkt het startschot voor onze 5k. We zijn goed voorbereid, de weersvoorspellingen zijn prima, en Leonie en Els zullen zich onder de vele toeschouwers voegen om ons aan te moedigen. Dat kan dus niet meer misgaan. Ik denk niet dat ik mijn oorspronkelijke target van 25 minuten ga halen maar dat is bijzaak: meedoen is belangrijker dan winnen zeg ik nu... Tijdens de Marathon op zondag zal geprobeerd worden om een wereldrecord te vestigen. Mascotte "Mudonna", het grote roze varken van het St. Paul Saints baseball team, zal namelijk een poging doen om de snelste tijd ooit neer te zetten op het onderdeel "marathon-in-een-kostuum". Het huidige record ligt op 4 uur, 16 minuten en 43 seconden. Als het enigszins meezit verwacht "Mudonna" het binnen 4 uur te doen. We gaan het meemaken...

Ik las deze week een bericht over de staatschuld in Nederland. Eerlijk gezegd werd ik daar niet meteen vrolijk van. Ik heb hier al vaak aangegeven dat voor mijn gevoel de VS failliet is met een totale schuld van bijna 15000 miljard dollar, ofwel $47.000 per inwoner. Maar nu las ik hier dat de Nederlandse staatsschuld aan het eind van dit jaar opgelopen zal zijn tot 407 miljard euro. Dat is €24.000, ofwel $33.000 per inwoner. En ik maar denken dat de US failliet was… Jullie mogen ook niet klagen. Als jullie nog even zo doorgaan zie je mij niet meer terug :-)

Het belooft een mooi weekend te worden, zowel hier als bij jullie. Morgen eerst de 5k en daarna het dak open en toeren. Een prettig weekend.

Het Zwitserleven Gevoel

Woensdag hebben we de Flimmings uitgezwaaid. Na tien dagen zat de vakantie er op. Nadat we vorige week al het nodige hadden geschreven over onze belevenissen (zie hier) zijn we de laatste dagen nog even doorgegaan. Zo zijn we zaterdagmorgen met de mannen naar een voetbalwedstrijd van Leonie wezen kijken. Een hele andere belevenis dan in Nederland: allemaal op een stoeltje langs de lijn en best wel behelpen zo zonder kantine. Aansluitend zijn we met z'n allen naar de Mall-Of-America gegaan, de op één na grootste mall in de VS mèt indoor pretpark. Altijd leuk om te zien. Wel was het die dag beredruk mede vanwege een scrapbook event die heel veel dames naar de mall had gelokt. Vooral de Country and Western store met kè-boy benodigdheden zoals laarzen en hoeden viel bij de Flimmings in de smaak. Dat was te verwachten natuurlijk.

Zondag stond in het teken van de American football wedstrijd tussen de Minnesota Vikings en de Tampa Bay Buccaneers. Het was de tweede competitieronde van het nog prille seizoen, en de eerste thuiswedstrijd voor de Vikings. Football is een sport voor ruwe bolsters dus gingen we alleen met de mannen. Ook voor mij was het de 1e keer dat ik een Vikings wedstrijd live zou meemaken. We reden al vroeg richting het Metrodome stadium om niets te missen van het spektakel, maar vooral om de Tailgate Party mee te maken. Dit is een feestje dat altijd gebouwd wordt voorafgaande aan de wedstrijd. Daarvoor nemen de Amerikanen hun pickup, SUV of camper mee, geladen met food, drinks en natuurlijk de BBQ. Toen we in de buurt van het stadion aankwamen bleek dat de parkeerplaatsen vol stonden met Tailgaters: in Vikings kleuren uitgedoste fans onder party tenten opgesteld achter hun auto. Ondanks de regenachtige middag was het één groot festijn en ging het er heel erg gemoedelijk aan toe. Wat ons wel het meest opviel is dat we vrijwel geen agent hebben gezien. Wat een schril contrast met voetbalwedstrijden in Nederland, waar zo'n beetje op elke twee supporters van de bezoekende club een ME-er wordt ingezet. Ook in het stadion, dat met ruim 62.000 toeschouwers vrijwel uitverkocht was, was er van alles te beleven. Vooral de opkomst van de spelers liet een onvergetelijke indruk achter. Op zijn Amerikaans met veel gevoel voor entertainment. Omdat de Vikings hun eerste wedstrijd hadden verloren waren de verwachtingen hoog gespannen. Maar helaas. Hoewel de Vikings de rust in gingen met een 17-0 voorsprong, gingen ze uiteindelijk alsnog met 20-24 ten onder. Zie hier voor details. Daar werd ik niet direct blij van. Toch, we hadden het spektakel voor géén geld willen missen!

Zondagavond was een ander hoogtepunt met ons bezoek aan Famous Dave's, een restaurant dat beroemd is om zijn geweldige spareribs. Diner bij Famous Dave's is een gegarandeerd succes, als je tenminste houdt van eten met je vingers. Het mooie bij Famous Dave's is dat je er volgens de bediening "eat like a pig". We hadden het "All-American BBQ Feast ®" menu gekozen, waarbij je het eten krijgt geserveerd op de omgekeerde deksel van een vuilnisbak. Daarbij nog een "Big Slab" van spareribs. Het ging er echter zo ruig aan toe dat we te kort kwamen en spareribs bij moesten bestellen. Heerlijk! De Flimmings vonden het zo geslaagd dat ze nu zelfs overwegen om lid te worden van de Famous Dave's PIG Club. Wie wil dat nou niet...

Maandag was een schitterende dag. De zon stond strak aan de hemel en dus togen we naar Lake Calhoun. Lake Calhoun ligt in Edina, een mooie wijk ten zuid-westen van Minneapolis. Rondom het meer staan hele riante huizen waar de gewone man zoals ik alleen maar van kan dromen. Er loopt ook een fiets- en wandelpad omheen waar we met enige regelmaat een rondje maken (totaal zo'n 5 km). Zo ook maandagmorgen. Op driekwart van de ronde ligt een restaurant waar we ons hadden neergezet om weer aan te sterken. Daar bekroop ons "Het Zwitserleven Gevoel": Heerlijk genieten aan de rand van het meer van een prachtig uitzicht bij een strakblauwe lucht. Geen sores aan de kop. Het echte Zwitserleven gevoel. Wat wil je nog meer? Nou dat zal ik je vertellen: een grote pickup natuurlijk. Op de terugweg van Lake Calhoun kwam Emmy bij het tankstation in gesprek met een stoere Amerikaan die net een aantal dagen daarvoor zijn nieuwe pickup truck had opgehaald. Een hele mooie rooie. Sinds dat moment heeft Emmy het over niets anders meer gehad dan stoere pickups. We zijn nog speciaal naar één van de Ford dealers hier in de buurt gereden om haar een indruk te geven van wat er allemaal mogelijk is. Ik zie het er nog eens van komen dat Henk een pickup aanschaft...

Dinsdag zijn we begonnen met een stevig ontbjt bij de Perkins. Vervolgens zijn we nog een dagje naar downtown Minneapolis geweest. Met Chris in de rolstoel omdat hij heel erg veel last had van een dikke enkel. We hebben daar eerst een rondje gemaakt door de zogenaamde Skyways. In verband met de koude en lange winters zijn alle gebouwen in downtown Minneapolis met elkaar verbonden via skyways. Met een lengte van in totaal 13 km heeft Minneapolis 's werelds langste netwerk van skyways. Daar wordt veel gebruik van gemaakt. Vooral tijdens de lunchpauze is het daar heel druk met kantoorpersoneel dat op zoek is naar een lekkere hap. Het lijkt dan ook alsof je gewoon in een volle winkelstraat loopt. Bijzonder om een keer mee te maken dus. Aansluitend zijn we naar Kilroy's geweest. Dat is een winkel in een kelder in een oud magazijn vlak bij de Mississippi. Kilroy's heeft zich gespecialiseerd in jaren 50 memorablia: jukeboxen, slot machines, neon lichten, retro meubelen, popcorn machines, decor materialen, je kunt het zo gek niet verzinnen of je vindt het daar wel. Ik was er ook nog nooit geweest maar het was absoluut de moeite waard.

Tijdens de eerste dagen van het bezoek van de Flimmings ging het systeem dat de garagedeur automatisch opent, kapot. Eén van de veren die helpt om de deur open en dicht te doen was geknapt, waarschijnlijk door metaalmoeheid. Geluk bij een ongeluk was dat het tijdens het bezoek gebeurde, zodat we genoeg sterke mannen hadden om de garagedeur met de hand te bedienen. Om de zaak te laten repareren had ik in de loop van de week een bedrijf gebeld dat voor maandagmiddag iemand langs stuurde om de zaak te repareren. Maar zoals verwacht kwam de verkeerde monteur langs: hij was de expert voor het electrische gedeelte maar kon ons niet helpen met de mechanische veer. Vervelend natuurlijk maar toch maakte het me niet zo veel uit: sterke mannen genoeg in de buurt. Het ging zelfs zo goed dat ik helemaal niet meer zat te wachten op reparatie :-) Toch is inmiddels een andere monteur langs geweest die de zaak weer netjes heeft gemaakt. Gemak dient de mens.

We hebben nu drie weken om ons voor te bereiden op de volgende gasten: broer Marcel en Angelina arriveren op 13 oktober in de VS en blijven tot 31 oktober. Ze verblijven de eerste dagen bij ons en gaan vervolgens tien dagen met een camper op pad naar de Oostkust van de VS. Daarna komen ze terug voor nog een aantal dagen waarna ze weer huiswaarts vliegen. Ook dat wordt vast weer erg gezellig!




Deze week beheerste de voorgenomen executie van Troy Davis de media. Troy Davis, een zwarte Amerikaan, was veroordeeld voor de moord op een blanke agent tijdens een ruzie in 1989. De veroordeling was echter erg omstreden. Er is nooit sluitend bewijs geleverd dat Davis de moord heeft gepleegd en verschillende getuigen die hem eerst beschuldigden trokken dat later weer in. Ook Davis zelf heeft altijd ontkend. Er is dan ook van alles geprobeerd om de executie te voorkomen, tot op de laatste dag toe met een verzoek aan de Supreme Court in Washington. Het mocht allemaal niet meer baten: Troy Davis werd woensdagavond via een dodelijk injectie geëxecuteerd in een gevangenis in Georgia. R.I.P.

Tot slot wil ik mijn oude buren in Ruurlo nog even bedanken. Via buurvrouw Sylvia kreeg ik een verjaardagskaart en een aantal foto's met de Haarskamp crew bij elkaar. De foto's waren gemaakt tijdens het jaarlijkse buurtfeest in het kader van het Ruurlose Septemberfeest. Dat valt altijd in het tweede weekend van september rond mijn verjaardag. Op de foto's is te zien dat de buren er minimaal één (en sommige meerdere) op mij gedronken hebben. Vanuit Maple Grove drinken Els en ik vanavond een Tequila Sunrise op jullie!

Prettig weekend en tot volgende week.

Flimming in Amerika!

Maandagavond om zes uur zou de Imming family arriveren. Els, Leonie en ik waren dan ook op tijd naar het vliegveld getogen om ze te verwelkomen. Maar toen begon het wachten. Wie er ook bij de International Arrivals uit de uitgang opdook, van de Imming's was geen spoor te bekennen. Navraag bij een medewerkster van het vliegveld stelde ons gerust: Ze herinnerde zich een groep van vijf maar die waren als laatste uit het vliegtuig gekomen dus dat kon nog even duren. De vergelijking met de Flodder's was al snel gemaakt. Na ruim een uur wachten was het dan zover: Joyce en Arjo, Henk en Emmy, en Chris waren toegelaten: Imming in Amerika. Dat nog wel zonder Sjakie. Ze hadden onderweg het nodige meegemaakt: Arjo had zijn geliefde zakmes (die in de handbagage zat) mogen inleveren, Emmy was van onder tot boven gescreend, Henk had de douanier uitgelegd waarom zijn vrouw zich opvallend gedroeg: "My wife is just a bit nervous", en Joyce moest in opdracht van de security officer de foto verwijderen die ze had geschoten van een militair met karabijn. Gelukkig was daar Chris: hij had het zootje :-) in alle rust door de douane geloodst. De vlucht (met overstap in Rekjavik) was lang maar wel voorspoedig verlopen. Na bijna een jaar was het erg leuk om de family weer in levende lijve te zien - nu dicht bij huis in Maple Grove. Vanaf het vliegveld zijn we direct naar huis gereden. Toen de koffers open gingen zaten ze vol met typisch Hollandse zaken zoals drop en hagelslag - altijd welkom. De slaapplaatsen waren snel verdeeld: Arjo en Joyce in de slaapkamer in de basement, Chris in het bed dat we in de leefruimte in de basement hadden neergezet, en Henk en Emmy in de slaapkamer op de eerste verdieping. Na een goede nachtrust stonden de eersten alweer om zes uur 's morgens in vol ornaat naast het bed. De jetlag deed zijn werk en ook de dagen erna bleef het nog even naijlen.

Nu maak ik mij weblog altijd op vrijdagavond. Maar die avond hadden we tickets voor de baseball game tussen de Minnesota Twins en de Cleveland Indians. Tijd om mijn weblog te maken was er dan ook niet. Maar ik had me zo bedacht dat ik dit keer de anderen maar eens aan het werk zou moeten zetten. Ze zijn hier immers niet voor niks. Hieronder volgt het relaas van Henk, Joyce en Chris over onze belevenissen de afgelopen week:

Hier komt Henk's bijdrage: Dinsdag was een dag om rustig bij te komen. Els had ons meegenomen om de omgeving te verkennen. Na een bezoek aan de Wallmart ging het verder naar de Starbucks voor een goede koffie, en aansluitend naar Arbor Lakes, het omvangrijke winkelgebied van Maple Grove. 's Avonds zijn we naar een typisch Amerikaans restaurant geweest: Wild Bill. Een saloon-achtige sfeer met rondom flatscreen schermen waarop allerlei sportwedstrijden werden getoond. Zoals het echte cowboys betaamd mochten we de doppen van de dop pinda's op de grond gooien (waar kennen we dat van). De hamburger met de French Fries was voortreffelijk. Opvallend was dat je alleen bier kon bestellen als je je paspoort bij je had. Daar zijn ze hier streng op. Zo was vorig jaar een naast gelegen kroeg twee dagen gesloten omdat men alcoholische drank had verstrekt aan gasten die geen ID-kaart bij zich hadden. Preventieve maatregelen tegen het alcoholgebruik in het verkeer zijn goed, maar of deze maatregel ook functioneel is is nog maar de vraag.

Woensdag stond de trip naar Lake Minnetonka op het programma. Dit is de goudkust van Minnesota en dat kan je merken ook - veel peperdure huizen aan het water, de één nog mooier dan de ander. Het was een schitterende dag en dat leidde tot vele mooie plaatjes. Om de huizen goed te kunnen bekijken hebben we op het meer een rondvaart gemaakt. De rondvaartboot voer dicht langs de oevers van het meer. Zo konden we goed zien dat iedere woning was voorzien van een aanlegstijger met één of meerdere speedboten. De stijl van de woningen en de sfeer langs het meer deed sterk denken aan het huis van Michael Corleone (Al Pacino) uit de Godfather Two. Hopelijk loopt het met de Imming family in de VS beter af dan de Corleone family… Op de terugweg naar Maple Grove zijn we langs een paar grote autodealers gereden zoals Mercedes, Ford en Audi. Ouderwets "Auto’s kiek’n". Het is verbazingwekkend om te zien hoeveel goedkoper de auto’s hier zijn in vergelijking met Nederland. Een prachtige drie jaar oude rode Audi TT stond te koop voor $28.600, omgerekend zo’n €20.000. Het verschil stroomt in Nederland naar de staatskas om onder andere de ecologische viaducten te financieren die voor de wilde konijnen zijn aangelegd om ongehinderd de oversteek te kunnen maken van de Oostvaardersplassen naar de Veluwe. Zijn we gek of zijn we gek… De stap van auto’s kiek’n naar het Twentse brommers kiek’n is klein, bij het auto’s kiek’n verlekker je aan mooie auto’s die je niet kan betalen en met brommers kiek’n probeerde je de mooiste meiden uit de disco te verleiden die toch niet te versieren waren.

Joyce haar relaas voor donderdag: Na goed overleg is besloten vandaag een bezoek te brengen aan St. Paul, één van de twee Twin Cities en de hoofdstad van de staat Minnesota. Na een koude nacht waarin het licht gevroren heeft, begint de dag zonnig maar fris. Wij stappen dan ook met een zonnig humeur en frisse moed in de gereed staande limo's en laten ons door Els en Harry naar St.Paul rijden. De eerste stop is bij de St. Paul Cathedral die prachtig op een heuvel ligt en vanwaar je een mooi uitzicht hebt op de skyline van St. Paul en het Minnesota State Capitol gebouw. Na de bezichtiging en het legen van de blaas, was het eerst tijd voor een koffie want die had Harry nog niet gehad en dan is zijn dag eigenlijk nog niet echt begonnen. Een Starbucks was gauw gevonden en de koffie met cookies en scones smaakte dan ook prima. Aansluitend gingen we voor een wandeling naar het Minnesota State Capitol, zeg maar het provinciehuis van Minnesota. Het bezoek hieraan was zeker de moeite waard. Henk mocht zich zelfs heel even de Governor van de staat Minnesota voelen. Inmiddels was het ver na de middag en kon de maag wel weer iets gebruiken. Een hot dog gaat er dan altijd wel in en op iedere hoek van de straat is deze wel te vinden. Na nog een korte stop aan de oever van de Mississippi was het tijd om naar huis te gaan. Om alle indrukken van deze dag te verwerken hebben we 's avonds de BBQ aangestoken voor een sausage, stokjes kipsate en een tenderloin steak. Wat een feest!

Hier komt Chris voor vrijdag: Omdat Henk graag een Amerikaans ontbijt wilde, ging Harry in alle vroegte naar de winkel om Donuts en Starbucks coffee te halen. Na dit uitgebreide ontbijt zijn wij met z'n allen in de auto gestapt voor het maken van een fotoshoot. Ons pa heeft 45 jaar geleden een foto gemaakt van ons vieren op een hek aan de Oonksweg in Borne. Nu we weer met z'n allen bij elkaar waren was het een mooie gelegenheid dat nog eens dunnetjes over te doen. Om dichtbij huis te blijven waren we naar de Schutte Road in het buitengebied bij Maple Grove gereden. Met Arjo als fotograaf, Emmy van de make-up en Harry als producent mag het resultaat er zijn. Je ziet vrijwel geen verschil - je zou haast denken dat er niets veranderd is in 45 jaar. Daarna hebben we onze weg vervolgd richting de Premium Outletmall in Albertville. Hier is natuurlijk van alles ingekocht, kleding wel te verstaan. Kleding is hier relatief goedkoop in vergelijking met Nederland. Zo kost een Levi spijkerbroek ongeveer $40 ofwel €30. Daar krijg je in Nederland aleen de broekspijpen voor… Aansluitend zijn we naar Cabela's gereden, een gigantische Outdoor Store. Hier wordt van alles verkocht voor liefhebbers van het buitenleven, vooral voor het jagen en vissen. Van vishaakje tot boot, van lokaas tot kruisboog, en van camouflagekleding tot guns. Maar wat het meest bijzondere is, is de enorme hoeveelheid opgezette dieren, van bever tot grizzle(beer). Heel apart.



's Avonds zijn we met z'n allen naar een baseball game gweest. Het was de wedstrijd tussen de Minnesota Twins en de Cleveland Indians. Het speelde zich af in een prachtige ambiance op het Target Field in downtown Minneapolis. Nadat het Amerikaanse volkslied was gespeeld konden de mannen aan de bak. De Twins begonnen slecht en stonden na 4 innings met 0-5 achter. Maar in het verloop van de wedstrijd kwamen ze heel langzaam terug en tot de laatste slag was het spannend. Toch dolven de Twins uiteindelijk het onderspit: 6-7. Het breekpunt in de wedstrijd was bij de stand 4-6. Harry's vriend Jim Thome (zie hier), een maand geleden nog spelend voor de Minnesota Twins en nu dus bij de Cleveland Indians, sloeg een homerun voor 4-7. Heel erg opvallend was dat Thome een staande ovatie kreeg van de Twins fans, het publiek ging er voor op de banken staan. Over respect gesproken. Al met al een hele gezellige avond, typisch Amerikaans.

Tot zover Henk, Joyce en Chris. Wat mij betreft mogen ze vaker langs komen. Nog even terug naar woensdag. Dat was dè dag waarom de family eigenlijk naar Maple Grove was gekomen: mijn verjaardag :-) Ik had die dag (en de rest van de week) vrij genomen. 's Morgens werd ik door Els en Marissa, die al om 06.40 uur met de bus moet, wakker gezongen met het "Lang zal die leven". Van Els en de kinderen kreeg ik een mooi TV meubel voor in de basement, iets waar ik al tijden naar op zoek was geweest. Van de family kreeg ik onder andere een sjaaltje met aan de ene kant "100% Tukker" en de andere "FC Twente". Die hangt inmiddels achterin de auto en ik word nu nagestaard door mensen die begrijpelijk geen idee hebben wat dat voorstelt. Maar wat maakt het uit: als ik het maar mooi vind. Woensdagavond zijn we naar Bucca di Beppo geweest, ons favoriete Italiaanse restaurant. We zaten daar in een schitterende ambiance: Els had de tafel gereserveerd met in het midden een beeltenis van de Paus. Zodat er zegen rust op het eten en je je ook voor het overige netjes gedraagt. Gelukkig hadden we nog één goed opgevoede katholiek in ons midden anders hadden we een lastig gesprek gehad met de beste man. Bij Buca kiezen we er altijd voor om te eten zoals in de tijd van Bartje: grote schalen in het midden waaruit alles wordt gedeeld. We hadden Caesar Salad, Fried Calamari (inktvisjes), Pizza Margherita, Pasta Chicken Carbonara, Penne Arrabbiata, en Meatballs. We waren het er allemaal over eens dat het eten zeker zo lekker smaakt met de Paus aan tafel.

De komende dagen staat er nog van alles op het programma zoals een bezoek aan de Mall-Of-America, naar een American footballgame van de Minnesota Vikings, heerlijke spareribs eten bij Famous Dave's, en een breakfast in American style bij de Perkins. Wat is het leven toch goed.

Een prettig weekend en tot volgende week.

Nine-Eleven

Dinsdag mochten de dames na een zomervakantie van 13 weken eindelijk weer naar school. Het werd tijd ook. Het aantal schooldagen in de VS ligt op 180, in Nederland op 200 en in Korea op 230. Ik heb al eens eerder gemeld dat uit vergelijkende testen blijkt dat zo'n lange zomervakantie niet goed is voor het nivo van de kinderen. Dertien weken vrij betekent dat je de eerste weken bezig bent om de draad weer op te pakken, wat effectief leidt tot nog minder dagen. Marissa zit nu in 10th grade en gaat voor het eerst naar de Maple Grove Senior High. Ze heeft een ander opstappunt voor de bus en moet 's morgens om 06:40 al instappen. Leonie is nu 8th-grader en blijft op de Maple Grove Junior High. Ze heeft dus geen last meer van haar oudere zus :-) Aan de vooravond van het nieuwe schooljaar hebben we volgens goed Amerikaans gebruik duidelijke doelstellingen afgesproken en hebben we ze aangesproken op hun verantwoordelijkheden. Kiek'n wat wot...

Eén van mijn favoriete voorgerechten bij de Chinees is haaienvinnensoep. Je weet wel, van die blubbersoep. Heerlijk. Ik was dan ook erg teleurgesteld toen ik hier las dat men in de staat California haaienvinnensoep wil verbieden. Heb je dus alles gehad beginnen ze nu ook nog moeilijk te doen over haaienvinnen. Alsof het erg zou zijn dat men de haaien uit de oceaan vist. Zo neem ik aan dat deze surfer liever had gehad dat ze allemaal in de soep waren gegaan. Toch, toen ik me vanavond wat meer in de haaienvinnensoepmaterie (een mooi woord voor galgje) verdiepte kwam ik tot de conclusie dat de Chinese restaurants waar ik naar toe ga in Nederland waarschijnlijk helemaal geen haaienvinnensoep serveren maar een surrogaat van kippensoep. Ik had het kunnen weten. Die Chinezen maken immers alles na...

Vandaag las ik dit bericht: Britse McDonald's toont calorieën per gerecht. Om een gezonder voedingspatroon te bevorderen is de Britse overheid een samenwerking met bedrijven als McDonald's, Pizza Hut en Starbucks aangegaan om bij elk gerecht het aantal calorieën weer te geven. Voor ons was dat niet zo vreemd omdat dat hier al overal verplicht is. Je kunt in een restaurant geen menu openslaan of er wordt wel iets gezegd over voedingswaarde of calorieën. Soms zelfs met mooie aanmoedingen als "Great Tasting & Under 550 Calories™" of "Weight Watchers® endorsed menu items", zie hier. Eerlijk gezegd heeft me dat nog nooit gemotiveerd of afgehouden om iets wel of niet te nemen. Blijkbaar vele Amerikanen ook niet als ik kijk naar het aantal dikkerds dat hier rondloopt...

Hier las ik een artikel over een leuke nieuwe app in het verkeer, de zogenaamde "SignalGuru". De app is ontwikkeld door onderzoekers van het vermaarde Massachusetts Institute of Technology (MIT) in Boston en de Princeton University in New Jersey. Het idee is simpel: de app gebruikt de camera van een op het dashboard vastgezette smartphone om beelden van verkeerslichten op te nemen. Die beelden worden geanalyseerd om vast te stellen of het licht groen, oranje of rood is, en die informatie wordt gedeeld met andere gebruikers van de SignalGuru app. Op die manier kan de app aan een bestuurder doorgeven hoe snel hij of zij moet rijden om het volgende groene verkeerslicht te halen, dan wel om te melden dat je maar beter rustig aan kunt doen omdat het rood is. De onderzoekers melden dat in testen is aangetoond dat de app 20% op brandstof kan besparen. Een mooi resultaat. Dit gadget zou het autorijden voorgoed kunnen gaan veranderen volgens de makers. Dat zou inderdaad zo maar kunnen. Vooral voor mensen als mij die extra gas gaan geven om het volgende groene verkeerslicht te halen... De app is nog niet beschikbaar voor het publiek maar dat zal vast niet lang meer duren. Het zal mij benieuwen hoe succesvol dit gaat worden.

Gisteravond presenteerde president Obama zijn lang verwachte plan om de Amerikaanse economie weer vlot te trekken en nieuwe banen te genereren. Zijn toespraak van een half uur was doorvlecht met mooie one-liners en werd begroet met veel applaus van zijn Democratische vrienden. Het plan bestaat uit twee componenten: extra belastingvoordelen voor bedrijven die mensen aannemen, en stimulering van banen via de verbetering van infrastructurele werken zoals wegen. Het mag natuurlijk wat kosten: 447 miljard dollar om precies te zijn. Dat kan er ook nog wel bij. Met 300 miljoen inwoners betekent dat opnieuw $1500 per persoon extra in het rood. Een kniesoor die daar moeilijk over doet want wat kan ons Amerikanen overkomen. We zijn nog altijd supernatie nummer één en de rijkste...

Zondag is het precies 10 jaar na 9/11, de dag waarop vier terroristische aanslagen de wereld deed schudden. Eén van die momenten in je leven die je nooit zal vergeten. Ik was die dag gewoon op mijn werk bij Vitatron in Dieren, in gebouw 7. Collega Henk Boxma van de SW groep was de eerste die me aan het eind van de middag informeerde over de ramp en me internet beelden liet zien van het in elkaar storten van de eerste Twin Tower. Onvoorstelbaar natuurlijk dat zoiets kon gebeuren. Het zette de wereld op zijn kop en er gaat geen dag voorbij of je wordt er op één of andere manier wel aan herinnerd. De afgelopen week stonden de media bol van verhalen over herinneringen aan die dag. Zondag wordt er in het hele land stilgestaan bij de tragedie die in totaal aan bijna 3000 mensen het leven kostte. Dit alles onder hele scherpe veiligheidsmaatregelen vanwege terroristische dreigingen. Zal het dan nooit stoppen...

Afgelopen maandag waren we in verband met Labor Day een dag vrij. 's Middags zijn we naar de Corn Maze in Shafer geweest. Een Corn Maze is een doolhof in het maïs zoals we die ook wel in Nederland kennen. Zo hebben we een jaar of zeven geleden een tijd lopen dolen in het maïs bij Kinderboerderij "Strubbert" in Laren (bij Lochem). De Corn Maze in Shafer was net dit weekend geopend. Het ging op zijn Amerikaans: een hectare groot met in totaal 6 km aan looppaden. Bij de start kregen we een plattegrond van de doolhof uitgereikt zodat we niet zouden verdwalen. Raar, denk je dan, een doolhof is toch om de weg zelf uit te fiegelieren? Maar dit doolhof was heel bijzonder: het was in de vorm van een vuurspuwende draak met een kasteel op de achtergrond. Dat geheel vormde een zodanige puzzel dat het best lastig was om de weg te vinden, helemaal voor de dames. Achteraf was ik blij dat we een plattegrond hadden anders waren we er vast niet uitgekomen.

Dit weekend begint het nieuwe American Football seizoen. De Minnesota Vikings zijn er klaar voor. We hebben een nieuwe quarterback, Donovan McNabb, die ons hopelijk een succesvol seizoen gaat brengen. Ik gok op 13-3 in het reguliere seizoen en een plaats in de Superbowl. Mijn collega's verklaren me voor gek maar je moet het seizoen met vertrouwen tegemoet zien anders kun je er net zo goed niet aan beginnen.

Maandagavond komt de Imming family op het vliegveld aan. Joyce en Arjo, Henk en Emmy, en Chris zullen hier 10 dagen verblijven. Dat vinden we natuurlijk erg gezellig. Els heeft het hele huis picobello op orde gebracht. De slaapkamers zijn ingericht, de bedden staan gereed, de vloer is gedweild, en de hamburgers liggen inmiddels op de BBQ...

Een prettig weekend en tot volgende week.

De Enige Tukker in Minnesota

Woensdagmiddag zijn we naar de Minnesota State Fair geweest. Dit is één van de grootste zo niet dè grootste fair in de VS. De fair duurt 12 dagen en trekt jaarlijks 1.5 miljoen bezoekers. Het was voor ons het derde jaar op rij dat we naar de State Fair gingen. Was het vroeger een landbouw fair, tegenwoordig kom je er van alles tegen zoals trucks, auto's, boten, caravans, en een grote kermis. Maar één van de hoofdattracties van de fair is wel de variatie aan eten, heel veel eten. De Minnesota Fair staat bekend om "Food on a Stick". Je kunt het zo gek niet verzinnen of ze prikken het wel op een stokkie. Bij voorkeur "deep fried" en met ieder jaar weer nieuwe probeersels. Zo hadden ze dit jaar Minneapple Pie, ofwel gefrituurde appeltaart. Niet op een stokkie maar wel erg lekker. Verder ging Marissa voor de Fried Pickle, Leonie voor de Cheese Curds, en ik voor mijn portie French Fries van Broer Ensing. Waarbij de 16-ounce portie $5 en de dubbele 32-ounce portie $6 kostte. Je wordt dus gewoon bij wijze van spreken gedwongen om de grote portie te nemen. Toch, of je nu naar de Minnesota State Fair gaat, de Septemberfeesten in Ruurlo, de Melbuul'ndagen in Borne of de Kermisweek in Westerhaar, je komt altijd weer tot de conclusie dat het ieder jaar veel van hetzelfde is. Maar wel gezellig.

Zondag kwamen Els en Marissa thuis met een fles Tequila. Ze hadden die gekregen van de ouders van Jorge, een Mexicaanse vriend, die de fles hadden meegenomen na hun zomervakantie in Mexico. Els wilde de fles bewaren maar dat vond ik nou jammer. Je kunt dat spul niet kapot laten gaan en dus stelde ik voor dat we er gelijk aan zouden beginnen. Daarom hebben we zondagavond een lekkere Tequila Sunrise in elkaar gebrouwen. Via Google kreeg ik het recept snel te pakken: doe wat ijswater in een glas, en voeg een mix van 6 delen jus d'orange, 3 delen tequila en 1 deel grenadine siroop toe. Waarbij het goed uitkwam dat we dat laatste in huis hadden. Het geheel smaakte overheerlijk fris en dus naar meer. Na een week is de fles half leeg. Wat mij betreft mogen Jorge en zijn ouders snel weer op vakantie naar Mexico...

Deze week kwam er een eind aan een tijdperk: De laatste Ford Crown Victoria rolde van de band. Deze bijna klassieke auto heeft meer dan 30 jaar gediend als politie-auto en taxi. Maar het einde van de iconische auto is nu in zicht. Langzamerhand zullen ze uit het straatbeeld verdwijnen. Dat betekent dat de politiediensten uit moeten gaan kijken naar vervangende auto's. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. De Crown Victoria maakt ongeveer 70% uit van de totale populatie politie-auto's. Het afgelopen jaar werden er maar liefst 33.825 afgeleverd als politie-auto en taxi. De overgang naar een nieuwe vloot zal dan ook een dure aangelegenheid worden. Zo is daar al het speciale materiaal waarmee een politie-auto is uitgerust. Zoals de 200-Amp dynamo die power levert aan een computer, radar unit en video-opnamesysteem. Tevens heeft elke auto een geweer-slot-systeem, een rolkooi, zwaailichten en sirene, en een scheiding tussen voor- en achterzitting voor vervoer van boeven. Ligt de prijs van een basis Crown Victoria rond de $22.000, met voornoemde uitrusting en gespoten in de juiste kleuren komt de prijs op $40.000. De vraag is dus vooral in hoeverre men deze uitrusting kan hergebruiken in vervangende auto's. Daarnaast is er het onderhoud: meerdere type auto's onderhouden gaat per definitie meer kosten. Om nog maar niet te spreken van de extra uitgaven voor opleiding van de berijders. Al met al een situatie die in de huidige economische malaise onwenselijk is voor de politiediensten. Je snapt natuurlijk wel wie al dat extra geld straks moet gaan ophoesten. Ik kan maar beter zorgen dat ik me netjes aan de regels blijf houden...

Wat dat laatste betreft doe ik het hier boven verwachting goed. In Nederland bracht ik veel geld naar de politie. Meer dan me lief was maar vooral meer dan Els lief was. In tegenstelling tot haar had ik er nog enig plezier van: sneller dan toegestaan zit wel in mijn bloed en ik zag het dan ook meer als snelheidsbelasting. Els had daar geen boodschap aan. Gelukkig voor haar gedraag ik me hier voorbeeldig. Als ik op TV zie hoe ze je hier aanpakken denk ik vooral "voorkomen is beter dan genezen". Tot nu toe heeft dat geleid tot slechts één bon in bijna drie jaar, een parkeerbon van $50 wel te verstaan. "Houen zo" hoor ik Els zeggen.

Ik heb eindelijk de moeite genomen om een zogenaamde Personalized License Plate aan te schaffen. Het heeft even geduurd want ik dacht dat dat veel gedoe was maar dat viel achteraf nogal mee. Je moet een formulier invullen waarop je de letter-cijfer combinatie van je voorkeur aangeeft. Hier in Minnesota zijn dat maximaal 7 karakters. Ook moet je melden wat je voorkeurscombinatie betekent om zeker te stellen dat het door de beugel kan. Vervolgens ga je naar de lokale "Driver and Vehicle Services". Bij de balie lever je het formulier in en controleert men of de combinatie nog vrij is. Daarna betaal je $110 en een paar weken later krijg je de platen thuisgestuurd. Bijgaande foto laat mijn nieuwe kenteken zien. Uniek toch. Ik weet zeker dat ik de enige Tukker ben die in Minnesota rijdt. Een collega meldde me nog dat ik nu wel eerder opval bij de politie maar dat kan me niet schelen: ik gedraag me immers voorbeeldig! Ook Els is inmiddels warm gelopen voor het idee van Personalized Plates en heeft een aanvraag ingediend.

Een leuk verhaal deze week over "Cow Plop Bingo". Ofwel in gewoon Nederlands "Waar Schijt De Koe". Volgens het Minnesota Gambling Control Board is Cow Plop Bingo een officiëel kansspel. Er is dan ook een hele reeks
voorschriften gemaakt om te garanderen dat iedereen gelijke kansen heeft. Op basis hiervan werd het spel afgelopen zaterdag in Wells, MN, gespeeld als onderdeel van het jaarlijkse dorpsfeest. Voor $5 kon je één van de 300 loten kopen. Om één uur was men los en mocht de hoofdrolspeler van de middag opdraven. Ze was geprepareerd om te voorkomen dat het publiek net als vorig jaar drie uur moest wachten voordat de koe op gang kwam. Dat hielp: dit keer was het na een half uur geschied. Natuurlijk was de flats op een scheidslijn gevallen waardoor de jury met een meetlat moest vaststellen in welk vakje de grootste lading was terechtgekomen. Maar dat verliep goed en na afloop stelde de compliance officer tevreden vast dat alles volgens de regels was verlopen. Eigenlijk is humor overal hetzelfde.

Dat de straffen hier niet kinderachtig zijn bleek deze week maar weer eens. James Thomsen uit Ashland, Nebraska, was op een visvakantie naar Minnesota gekomen. Als bestemming had hij het Lake of the Woods gekozen, een gigantisch meer in het noorden, op de grens met Canada. Het meer staat bekend om zijn grote populatie walleye, ofwel breedbekbaars. Walleye is "The state fish of Minnesota", één van symbolen van de staat Minnesota. Op één van zijn visdagen ging de 68-jarige Thompson erg lekker: hij had al 27 walleye's naar binnen gehengeld. De regels zeggen echter dat je er per dag niet meer dan 6 mag vangen, waarvan slechts ééntje langer dan 28 inches (70 cm). Thomson had echter de pech dat de patrouilleboot van de DNR (de controlerende instantie) hem in het vizier kreeg. Toen hij werd gecontroleerd was hij dan ook goed nat. Hij bekende schuld en werd uiteindelijk tot een boete van $1165 veroordeeld. Dure walleye zal ik maar zeggen. Bij een restaurant ben ik goedkoper uit en dat is nog een stuk gemakkelijker ook.

Een gemiddelde Minnesota family heeft minstens vier auto's: één voor vader voor naar zijn werk, één voor moeder naar haar werk, één of meerdere voor de kinderen, en natuurlijk een aantal hobby-auto's zoals een pickup, een cabriolet of een classic car. Dat moet allemaal wel gestald worden. Gedurende de tijd dat de kinderen thuis wonen lukt dat vaak nog wel. Maar wat als de kinderen uitvliegen en je als ouders kleiner gaat wonen zoals in een appartement? Dan moet je toch een andere oplossing voor het stallen van je auto's zoeken. Zakenman Bruno Silikowski heeft daar handig op ingespeeld. Silikowski heeft AutoMotorPlex laten ontwikkelen, een groot complex van 135 luxueuze garages. Hij verkoopt die garages voor tussen de $40.000 en $100.000 (kaal opgeleverd) aan liefhebbers van vaak luxe auto's voor wie die koopprijs geen probleem vormt. Die autoliefhebbers gebruiken de garages niet alleen voor het stallen van hun auto's maar als een soort weekendverblijf ingericht met zaken als 80-inch flatscreen TVs, plush woonruimtes, complete keukens of zelfs een basketbalveld voor de kleinkinderen. Natuurlijk worden er feestjes gehouden en vrienden uitgenodigd. Daarnaast gaan één keer per maand de garagedeuren open voor het gewone publiek om zich te verlekkeren aan al dat moois. Luxe garages zijn blijkbaar een gat in de markt want ze gaan als zoete broodjes over de toonbank. Hoezo economische malaise? Bruno Silikowski vaart er wel bij.

Op de weg naar het tenniscomplex waar Marissa afgelopen winter les heeft gehad kwamen we altijd langs een zandweg met de naam "Schutte Road". Bij het zien van dat bordje moest ik logischerwijs steeds denken aan een "Dutch connection". Nieuwsgierig naar het verhaal achter deze zandweg ben ik dit weekend wat gaan googelen. Daarop stuitte ik al snel op meer informatie: De weg ligt officiëel in Corcoran, een buurgemeente van Maple Grove. Naast de Schutte Road is er een Schutte Farm, een Schutte Court en een Schutte Lane. Zeer waarschijnlijk stamt de naam Schutte af van Fred Schutte, in 1855 één van de eerste inwoners van Corcoran. Volgens de gegevens was Fred Schutte getrouwd met Minnie Schomaker. Dat klinkt allemaal wel erg Nederlands. Via Whitepages, het online telefoonboek, kwam ik er achter dat er nog steeds een hele Schutte clan in Corcoran en omgeving woont. Nederlanders vind je ook overal. Altijd handig om te weten.

Ik kreeg deze link van een collega. Het gaat over Steve Jobs en zijn keynote speech tot de MacWorld Expo in Boston 14 jaar geleden. Het verhaal beschrijft hoe Apple op dat moment op sterven na dood was, diep in de schulden zat en dramatische verkoopcijfers liet noteren. Jobs maakte tijdens die expo zelfs bekend dat Microsoft had besloten 150 miljoen dollar in Apple te investeren in een poging het bedrijf draaiende te houden. Dit leidde tot groot ongenoegen en zelfs boegeroep bij de 1500 toehoorders in de zaal. Slechts 14 jaar later is Apple na Exxon Mobile het op één na grootste bedrijf ter wereld qua marktwaarde. Om nog maar weer eens aan te geven wat een unieke prestatie Apple onder leiding van Steve Jobs heeft geleverd.

Leonie is vandaag 13 jaar geworden. We stonden vanmorgen dan ook al weer vroeg uit volle borst het "Lang zal ze leven…" te zingen. Ze heeft een nieuwe smartphone gekregen. Al een hele tijd had ze een iPhone bovenaan haar verlanglijstje staan, net als haar zus. De vraag was dan ook vooral of ze een iPhone 4 wilde of dat ze wilde wachten op de iPhone 5 die naar alle waarschijnlijkheid binnenkort wordt aangekondigd. Maar nadat ze een tijdje met die van Marissa had gespeeld veranderde ze van gedachte: Ze wilde toch een fysiek toetsenbord en heeft daarom een LG Quantum uitgekozen. Vanavond had ze haar vriendinnen uitgenodigd voor een partijtje bij Brunswick Zone XL, een game center met onder andere bowling en laser tag. Dat vonden de dames natuurlijk beregezellig.

Maandag viert Opa Berghuis zijn 75e verjaardag. Dat moet natuurlijk gevierd worden dus heeft heel Amerika vrij gekregen (Labor Day :-)). Daarom hebben wij een lang weekend. Tot volgende week.