Johannes 8:57-59

Gedurende de zomermaanden spelen medewerkers van Medtronic een onderlinge golfcompetitie op The Links at Northfork golfbaan. Deze competitie wordt jaarlijks afgesloten met een toernooi, het Medtronic Men's Golf League Year End Tournament. Ik werd door Paul, Mike en Gary, drie jongens uit mijn club, benaderd met de vraag of ik zin had om mee te doen. Er werd gespeeld in teams van vier en ze zochten nog "een goede aanvulling" (hun woorden). Voor mij was dat natuurlijk een prima gelegenheid om hetgeen ik geleerd had in de cursus in praktijk te brengen. Echter, vlak voor het toernooi moest ik me afmelden in verband met een belangrijke full-day meeting op het werk. Gelukkig kon ik tijdig een vervanger vinden, maar ik vond het niet prettig dat ik verstek moest laten gaan. Daarom had ik Paul, Mike en Gary woensdag eind van de middag uitgenodigd voor een golfuitje op de Chomonix Golf Course. Terwijl het mijn vuurdoop was hadden de andere drie minimaal 10 jaar golfervaring, Gary zelfs 35 jaar. Dat kon je goed zien, ik was erg onder de indruk van hun golfkwaliteiten. Mijn performance viel me eerlijk gezegd niet mee. Ik had sinds het einde van mijn golfcursus een maand geleden geen golfclub meer aangeraakt en dat kon ik merken ook. Laat ik me beperken tot het goede nieuws: ik was de enige van de vier die geen bal zoek had gemaakt. Op basis van de volgende quote van golfer Walter Hagen "If you shoot below 80, your business is suffering...if you shoot above 80, your golf is suffering" kan ik stellen dat mijn business erg goed gaat. Na 9 holes en drie uur spelen in een schitterende omgeving zat mijn eerste ronde er op. Het smaakt naar meer. Zondag ga ik met Wil Brown op pad voor een ronde van 18 holes op de Pioneer Creek golfbaan.

Het spelen van een rondje golf in de buitenlucht is zeer rustgevend. Maar desondanks kan het vreselijk uit de hand lopen. Dat bleek deze week uit een bericht in de krant. Op 9 juni vorig jaar om half zes 's avonds arriveerden Kurt Peterson, zijn zonen Brett en Ben, en een vriend van de familie op de golfbaan. De beheerder, Jerry Fuller, vertelde hun dat ze zich moesten beperken tot 15 van de 18 holes in verband met de invallende duisternis en het ontbreken van baanverlichting. Toen het viertal echter om half negen nog niet bij het clubhuis terug was gingen Fuller en een hulp op zoek. Aangekomen bij het viertal onstond er een woordenwisseling die uiteindelijk ontaardde in een ordinaire vechtpartij waarbij de beheerder een schedelbasisfractuur opliep. Voor de rechter legden beide partijen twee totaal verschillende versies van het voorval af. De jury had dan ook tien uur nodig om tot een uitspraak te komen waarbij vader Kurt en zoon Brett schuldig werden bevonden. Dit alles naar aanleiding van een spelletje golf. Of zoals een collega het verwoordde: Golf can really bring out the Dr. Jekyll and Mr. Hyde in people.

Afgelopen week is mijn baas Craig 50 jaar geworden. Hoewel men op het werk bij voorkeur niet veel aandacht schenkt aan verjaardagen konden we dit niet zo maar voorbij laten gaan. Ik had wat in het rond gevraagd naar de Amerikaanse traditie bij een 50-jarige verjaardag. Een collega vertelde dat men bij deze "over-the-hill" leeftijd (het gaat vanaf nu alleen nog maar bergafwaarts) nog wel eens in het zwart gekleed wil gaan om de jarige te laten zien dat hij de dood tegemoet gaat. Toen ik melding maakte van de Nederlandse Abraham-en-Sara traditie kreeg ik de vraag hoe dat zo was ontstaan. Het exacte antwoord daarop moest ik schuldig blijven. Gisteren in mijn wekelijkse 1-on-1 met Craig wist hij me te melden dat het rechtstreeks uit de bijbel komt, zie Johannes 8:57-59: So the Jews said to him, "You are not yet fifty years old, and have you seen Abraham?" Jesus said to them, "Truly, truly, I say to you before Abraham was, I am." Zo leren jullie ook nog eens wat van mijn baas :-)
Ik had mijn collega's ook gemeld dat de jarige in Nederland toegezongen wordt terwijl hij in het midden van de kring op een stoel staat. Dat vonden ze een prima idee. Blijkbaar willen ze die traditie in ere te houden want inmiddels hebben er al drie jarigen op de stoel gestaan.

Ander nieuws deze week: Het internationale vliegveld van Minneapolis-St. Paul is deze week uitgerust met full-body scanners. Natuurlijk werd de oude discussie over schending van de privacy en effecten op de gezondheid weer opgerakeld. Ook zullen de wachtrijen voor de douane er niet korter door worden. Maar als ik mag kiezen tussen wat langer in de rij staan versus het risico op een knal in de lucht dan weet ik het wel. Van alle plaatsen in Minneapolis e.o. staat Maple Grove bovenaan de lijst als het gaat om het bouwen van nieuwe woningen. Volgens een woordvoerder van de gemeente is Maple Grove erg in trek mede vanwege het feit dat het een prima uitvalsbasis vormt voor "going Upnorth Minnesota", waar vele families een vakantiewoning bezitten aan één van de honderden meren. Dat verklaart ook waarom het in het weekend altijd zo rustig is in onze wijk.
Deze week werd Tony Adams, een politie-agent, door de rechter vrijgeproken. Buiten diensttijd zag Adams twee jongens eerst bezig met belletje drukken (ding-dong-ditch) om even later in een auto in te breken. Daarop gaf hij de jongens de opdracht om in zijn SUV plaats te nemen. Hij deed ze handboeien om en reed met ze naar zijn eigen huis. De ouders die dit alles hadden zien gebeuren dachten dat de jongens waren gekidnapt en belden 911. Toen Adams de jongens even later naar hun huis bracht om ze over te dragen aan de ouders werd duidelijk dat het om een misverstand ging. De ouders lieten het er echter niet bij zitten en schakelden de rechter in omdat ze vonden dat Adams verkeerd gehandeld had. Maar de rechter sprak Adams vrij van alle blaam. En terecht. Tot slot, een tijdje geleden heb ik al eens geschreven over de innovatieve Dyson ventilator. Deze week wees een collega me op een leuk filmpje over deze fan. Zie hier, scrol naar beneden en kies het filmpje met de titel "Research Balloon".

De Vikings zijn de start van de competitie slecht begonnen. Ze staan na het verlies van zondag thuis tegen de Miami Dolphins met 10-14 op een 0-2. Komende zondag tegen de Detroit Lions moet het beter anders kunnen we de Superbowl na drie van de zestien wedstrijden zo goed als op onze buik schrijven. De honkballers van de Minnesota Twins daarentegen doen het uitstekend en zijn tien wedstrijden voor het einde kampioen van de Central division of the American League geworden. Daarmee hebben ze zich verzekerd van een plaats in de play-offs die op 4 oktober van start gaat. Morgen op mijn vrije zaterdag mag ik weer vroeg uit de veren. Marissa wordt om zeven uur op school verwacht voor een tennistoernooi in Champlin. Het leven van een vader gaat niet altijd over rozen :-)

Prettig weekend!

Jodel Herry

In Nederland werd met spanning uitgekeken naar de toespraak van Geert Wilders in New York City op 9/11 en hoe dat mogelijk van invloed zou kunnen zijn op de kabinetsformatie. Ik was vooral benieuwd hoe de nieuwszenders en -websites in de VS de speech van Geert Wilders zouden ontvangen. Echter, tot mijn grote verbazing was er vrijwel geen verwijzing naar de bijdrage van vriend Wilders te ontdekken. Het enige wat ik kon vinden waren wat bijzinnetjes zoals bijvoorbeeld hier: "Anti-Islam Dutch politician Geert Wilders, who advocates banning the Quran and taxing Muslim women who wear head scarves, planned to address the crowd in person.". Wel stond de voorgenomen Koran verbranding door een dominee uit Florida prominent op de voorpagina's. Maar het ging vooral over het feit dat dit jaar's herdenking van de slachtoffers van 9/11 werd overschaduwd door de discussie over de mogelijke bouw van een moskee bij Ground Zero. Heel veel familieleden van de slachtoffers vonden dat niet gepast. Zij waren van mening dat de demonstraties tegen de moskee niet vermengd hadden moeten worden met de herdenking op 9/11. Daarin geef ik ze gelijk, de demonstraties hadden op elk ander moment kunnen plaatsvinden. Dat neemt niet weg dat ik het wel eens ben met met de strekking van de demonstraties: Godsdienstvrijheid is een groot goed en moet gewaarborgd worden maar de bouw van de moskee op het terrein bij Ground Zero getuigt niet van respect voor alles wat er gebeurd is. Bouw de moskee een paar mijl verderop en alle kou is uit de lucht.

Zaterdag kregen we bezoek van de Brown family (Wil, Cindy, Lucas en Annika). In 1996 hebben we Wil en Cindy leren kennen toen Wil in het kader van een uitwisseling een jaar bij mijn toenmalige werkgever Signaal in Hengelo kwam werken. Nadat we bij ons thuis hadden bijgepraat zijn we met z'n allen naar Lake Minnetonka gereden voor een tochtje met één van de speedboten van de bootclub. Wil is zelf aan het rondkijken naar een boot en dit was voor hem en de rest van de family een mooie gelegenheid om proef te draaien. Het was met 25 (deg C) schitterend vaarweer. Na een aantal uren op het water met een tussenstop bij de Caribou was de Brown family eensgezind: Boating is a lot of fun. 's Avonds zijn we met z'n allen naar ons favoriete Italiaanse restaurant Buca di Beppo geweest. Met Ceasar Salat en Fried Calamari als appetizer, Spaghetti Chicken Carbonara en Pizza Mozzarella als entrée, en een glas rode wijn was het weer ouderwets lekker. Op haar vraag hadden de dames de serveerster verteld dat we mijn verjaardag vierden. Drie dagen te vroeg maar à la. Ik werd dan ook getrakteerd op een "Happy Birthday" door het bedienend personeel en een lekker Brownie dessert onder kaarslicht. Voor mij teveel van het goede maar bij de dames gaat zoiets er altijd in. Om 9 uur was het na een leuke dag tijd om afscheid te nemen van de Brown family.

Zondagmorgen las Els in de krant dat er downtown Minneapolis een waar Oktoberfest werd gevierd. Met originelle Bratwurst, Bier und Musik, echt iets voor mij. De kinderen hadden andere bezigheden en zijn sowieso niet zo in voor dit soort gein. Els en ik besloten er even naar toe te rijden. Het was stralend weer en als Vice-Weltmeister kon ons niets overkomen :-) Toch was het me achteraf duidelijk waarom het feest al zo vroeg in September gehouden werd: het leek bij lange na niet op een Oktoberfest. De bratwurst was veel te klein en aangebrand, er was geen lange tafel te ontdekken, slechts hier en daar liep een verdwaalde Duitser in Lederhose, en de band (trompet, waldhoorn en accordeon) speelde alles behalve het verwachte repertoire. Op een paar polka's na dan. Toen tijdens het jodelen de hond van de mensen naast ons begon te janken vond ik het welletjes en zijn we in onze Duitse auto weer naar huis gereden. Een ervaring rijker. De komende vier weekenden staat mijn favoriete Duitse restaurant "Gasthof zur Gemütlichkeit" in het teken van de Oktoberfeste. Daar zullen ze beter begrijpen wat dat inhoudt.

Dinsdag was ik jarig. Om 7 uur stond de crew aan mijn bed het "Lang zal ie leven" te zingen. Els had me de afgelopen weken een aantal keren om een verlanglijstje gevraagd. Ik had daar heel diep over nagedacht maar het viel me niet mee om met wat zinnigs te komen. Gelukkig hadden de dames zelf wat verzonnen. Zoals een "Foot and Body Roller Massager for a natural way to relax your feet and body". Een soort telraam die je over je rug kunt rollen of waar je je voeten overheen kunt rollen. Ik moest er meteen aan geloven want de meiden wilden dat natuurlijk even uit proberen. Dat ging zo goed dat ze nu elke avond een uur aan de bak mogen :-) Verder kreeg ik een aantal DVDs en als klap op de vuurpijl een giftcard voor een bodymassage op de avond van mijn verjaardag. Gedurende de dag kreeg ik verschillende telefoontjes, voicemails, text messages, mailtjes en kaarten, waarvoor hartelijk dank. Zelfs de receptioniste van de Audi dealer liet een voicemail achter waarin ze vertelde dat ze aan me had gedacht en me feliciteerde met mijn verjaardag. Het is toch zo'n lieve meid. Zou echter mooi zijn als ik wist wie ze was want ik heb haar nog nooit gesproken...

's Avonds om kwart voor acht werd ik verwacht bij Envy Massage voor een introductie massage. De sessie begon om acht uur maar eerst moest ik natuurlijk weer een aantal formulieren invullen. Nog voordat er één spier gekneed was mocht ik aangeven of de massage bedoeld was om te relaxen, de circulatie te verbeteren, de houding te veranderen of stress te verlichten, of er zacht, hard of diep gekneed moest worden, en of ik er over dacht om wekelijks of maandelijks te komen. Ik vertelde dat ik over dat laatste zou nadenken als ze goed hun best zouden doen. Het tweede formulier was om vast te stellen of ik aan min of meer enge ziektes leed. Toen dat alles afgehandeld was mocht ik op de massagetafel gaan liggen. Met gedempt licht en ontspannende muziek op de achtergrond werd ik vervolgens door een lieftallige masseuse behandeld. Althans, dat dacht ik. Ze nam me stevig onder handen en liet me bijna jodelen. Ze had het over verschillende knopen die ze weg moest zien te werken. Ik vertelde haar dat ik me van geen knoop bewust was en dat ik er derhalve ook geen last van kon hebben. Na een uur was het voorbij met de pret. Nu maar hopen dat de dames me volgende week weer jarig maken...

Een week lang was het plaatsje Lake Crystal in rep en roer. In een woning was de 26-jarige James Nibbe doodgeschoten door een onbekende persoon die 's nachts het huis van de Nibbe's was binnengedrongen. Jennifer Nibbe, de vrouw van de vermoorde, had in grote angst 911 gebeld en verzocht om hulp. De dader had ook haar en haar zoon bedreigd maar was uiteindelijk op de vlucht geslagen, waarschijnlijk doordat de hond des huizes aansloeg. De angst in het vredige plaatsje Lake Crystal was groot want de dader had elk ander huis kunnen binnendringen. De politie probeerde de zaak echter te sussen en gaf aan dat het volgens hun een geïsoleerd incident was. Ze hadden daar alle aanleiding toe want vanaf het begin bleek dat er een luchtje aan de zaak zat. Deze week kwam de aap uit de mouw: Jennifer Nibbe had het geheel in scène gezet en zelf haar man in koelen bloede vermoord. Een klassiek geval: De politie vond haar dagboek waaruit bleek dat ze niet gelukkig was in haar 2-jarige huwelijk en dat ze er een minnaar op nahield. Twee maanden geleden had haar man een levensverzekering afgesloten van $250.000, en ze dacht die op een slimme manier te kunnen incasseren. Maar de manier waarop ze te werk was gegaan getuigde niet van veel intellect. Een typisch geval van blond :-)

Het weekend staat weer bol van de sportieve activiteiten. Marissa moet zaterdag vroeg op pad voor een tennistoernooi in Monticello. Leonie moet rond de middag op het voetbalveld aantreden, tegenstander onbekend. Zondag spelen de Minnesota Vikings hun tweede wedstrijd thuis tegen de Miami Dolphins. Dat wordt weer drie uur gekluisterd aan de buis. Een aantal kilometers verderop gaat F.C. Twente op bezoek bij Heracles. Zonder de Almelozen onder ons te beledigen zou ik denken "kat-in-bakkie" voor Twente. En de honkballers van de Minnesota Twins spelen dit weekend elke dag thuis tegen de Oakland Athletics. De Twins doen het uitstekend. Met nog zo'n twintig wedstrijden te spelen (van de in totaal 162!) gaan ze ruim aan kop in de Central division van de American League. Nog een aantal overwinningen en ze plaatsen zich voor de play-offs (zeg maar kwartfinales).

Prettig weekend en tot volgende week.

Broer Ensing

Vroeger bij ons thuis hadden wij "Zaterdag patatdag". We haalden altijd patat bij Broer Ensing achterin de Veenstraat in Westerhaar. Daar was het op zaterdagavond altijd beredruk. Dat was geen wonder want Broer was een prima patatbakker: hij bakte ze altijd lekker bruin, leverde ruime porties en zijn patat smaakte uitstekend. Toen ik afgelopen zondag op de Minnesota State Fair liep moest ik aan Broer denken. Er stonden namelijk verschillende kramen van Fresh French Fries en die hadden het onvoorstelbaar druk. Voor 10 uur 's morgens kwamen we langs de eerste kraam en toen stond er al een hele lange rij. Waarschijnlijk voor een portie patat op de nuchtere maag. Dat lijkt vreemd maar vergeleken met wat ze hier anders tijdens breakfast naar binnen werken valt het nog wel mee. In de loop van de middag ging ik zelf een patatje halen. Ik sloot aan in de rij met ongeveer 8 man voor me. Links en rechts van mij nog minimaal 6 rijen. Toen ik aan de beurt was kon ik kiezen uit porties van 16, 32, 48 en 64 ounce. Dat laatste was een echte family-size: 1.8 (kg) patat geleverd in een kleine emmer. Met drie hongerige dames in de buurt ging ik voor de 32 ounce. Terwijl ik om me heen keek vlogen de emmers met patat over de balie, het was niet aan te slepen. Wat zou Broer zich hier hebben kunnen uitleven, een waar patat paradijs.

Op de Minnesota State Fair draait het om food: héél véél, maar dan ook héééél véééél food. Als het even kan op een stokkie want daar staat de fair bekend om. Dat vele eten vond gretig aftrek, vooral door de mensen die het op het oog echt nodig hadden. Gezond als wij zijn bleven we natuurlijk niet achter. Een kleine bloemlezing: Leonie begon 's morgens met Cheese Curds, kleine blokjes kaas uit de frituur. Aansluitend gingen Els en Marissa voor de Chocolate Covered Fruit-on-a-stick. Ze dachten het aangename met het gezonde te combineren maar ik kreeg er koude rillingen van. Ik had mijn zinnen gezet op een "Footlong Hot Dog" waar je mee doodgegooid werd. In kleine lettertjes stond er bij "About a". Ofwel ongeveer een foot long. Dat vond ik niet kunnen: ik maakte de jongen die me hielp duidelijk dat ik minimaal een footlong verwachtte. Gelukkig werd ik niet teleurgesteld: de hot dog was langer dan mijn schoen. Het smaakte echter niet als een hot dog, het was meer een lange knakworst. Vervolgens was het tijd voor de French Fries als boven gemeld. Marissa nam als tussendoortje een Fried Pickle (een gefrituurde augurk). Aan het eind van de dag hadden de dames nog ruimte over voor een Texas Tater Twister. In gewoon Nederlands: een gekrulde aardappel uit de frituur, al dan niet met een knakworst, op een stokkie. Heerlijk! De dag werd afgesloten met een toetje: een emmer warme Chocolate Chip Cookies van Sweet Martha. Zoete Martha is een echte favoriet op de State Fair. Niet te filmen hoeveel emmers vol met cookies er hier over de toonbank gingen. Achteraf begrijp ik wel waarom: Martha's koekies zijn verrukkelijk!



Tussen het eten door was er nog meer te beleven op de State Fair. Zo hebben we 's morgens het Birth Center bezocht, een hal waarin allerlei boerderijdieren werden geshowd zoals schapen, lammetjes, varkens, biggetjes, kippen, kuikens en konijnen. Aansluitend zijn we in de Space Tower geweest van waaruit je een mooi uitzicht hebt over Minneapolis - St. Paul en omgeving. Els had haar zinnen gezet op de Western Show waarin naast cowboys ook Zorro een voorstelling weggaf. Ondertussen liep ik langs een stand waar kluizen geshowd werden. De grootste kluis bevatte voldoende ruimte om 110 guns te stallen. Een beetje jager heeft dat natuurlijk wel nodig. En terwijl iedereen nog in de korte broek liep werd er al weer geadverteerd voor kerstbomen - daar kun je natuurlijk niet vroeg genoeg mee beginnen. 's Middags vonden de dames het tijd voor de kermis. De kermis op de fair staat vol met rides (bewegende attracties) maar er is daarnaast een wereld aan (gok)spelletjes. In vergelijking met Nederland is daar heel veel animo voor, met veelal levensgrote knuffels als prijs. Leonie wilde graag een olifant maar het geluk zat ons dit keer niet mee. Aan het eind van de dag zijn we nog langs de gepimpte pickups gelopen. Els heeft al verschillende keren aangegeven wel in te zijn voor een pickup. De kinderen vinden dat echter maar niks. Om aan haar onvervulde wens tegemoet te komen hebben we met z'n vieren in een Ford F250 Platinum pickup plaatsgenomen. Dat viel niet eens tegen. Misschien moeten we toch overwegen om een pickup met sneeuwschuif aan te schaffen. Dan hoef ik bij -25 (deg C) tenminste de oprit niet meer zelf schoon te vegen :-)







Over eten gesproken, ik kwam een berichje tegen over het kampioenschap kippenvleugeltjes eten. Dat je niet dik hoeft te zijn om toch veel naar binnen te werken wordt maar weer eens bewezen door de winnaar: maar liefst 181 vleugeltjes in 12 minuten. Beelden vind je hier. Geweldadig. Hoewel de winnaar niet had geleden onder dit eetgedrag gold dat zeker niet voor de meeste van haar robuuste tegenstanders. Verder zag ik op CNN een bijdrage over vijf van de meest luxueuze huizen die in de VS te koop staan. Altijd leuk om te zien hoe mensen die van gekkigheid niet meer weten wat ze met hun geld moeten doen, een bijzonder huis laten bouwen en het smaakvol inrichten. Het blijkt maar weer dat over smaak niet valt te twisten. Tot slot voor de geïnteresseerden een verhaal over de werkelijke productiekosten van een aantal smartphones. Die kosten liggen in de range $150-$200. Als je kijkt naar de functionaliteit die daar voor geboden wordt is dat alleszins redelijk te noemen. De productiekosten voor een pacemaker liggen hoger, maar als je leven er van afhangt mag het wat meer kosten :-)

Dinsdag slaakte Els een zucht van verlichting: Marissa en Leonie mochten eindelijk weer naar school na een vakantie van maar liefst 13 weken. Ze waren na al die tijd zelfs vergeten hoe een pen er uit ziet. De schoolbus die ze elke morgen naar de Maple Grove Junior High school brengt stopt om één minuut over half acht op de hoek van de straat. Leonie liet zich van haar beste kant zien en stond al om half zeven naast haar bed. Inmiddels zitten de eerste dagen er op en is de draad van voor de vakantie opgepakt. Marissa heeft dit jaar Spaans (hier wordt naast Engels Spaans aangeboden in plaats van Duits en Frans) en is elke avond druk bezig om de eerste woordjes te leren. Leonie mocht haar eerste week als 7th grader rustig beginnen en was gevrijwaard van huiswerk. Wel is ze druk bezig geweest om haar lesmateriaal netjes te structureren in een ringband. Dat gaat vast goedkomen dit jaar.

Donderdagavond was de grand opening van het American football seizoen met de wedstrijd New Orleans Saints tegen onze eigen Minnesota Vikings. De opening van het football saison is een major event in de VS. Zelfs op nu.nl werd er melding van gemaakt, zie hier. Het ging zover dat de scholen in New Orleans eerder uitgingen om toch maar niets te missen van dit spektakel. Afgelopen jaar versloegen de Saints de Vikings in de halve finale en wonnen vervolgens de Superbowl. De Vikings hadden dus wat recht te zetten. Brett Favre was terug en onze hoop was op hem gevestigd. Halverweg (na twee quarters) stonden we voor met 7-9 maar die voorsprong konden we uiteindelijk niet vasthouden. De New Orleans Saints wonnen met 14-9. Favre was zeker nog niet in goede doen. Volgens de experts was het verlies van de Vikings vooral toe te schrijven aan een gebrek aan trainingsuren van de offense, voor een groot deel veroorzaakt doordat Favre het trainingskamp aan zich voorbij had laten gaan. Toch blijf ik optimistisch en hoop dat we het jaar mogen afsluiten met een Superbowl.

Prettig weekend en tot volgende week.

Alphonse "Al" Capone

Vrijdag na een trip van 6 uur door het Sauerland-achtige landschap tussen Minneapolis / St. Paul en Chicago arriveerden we in Chicago. Chicago is na New York en Los Angeles de derde grootste stad van de VS. De stad ligt aan Lake Michigan en wordt ook wel "The Windy City" genoemd. Toen we bij ons Hilton Garden Inn hotel in downtown aankwamen was Paris in geen velden of wegen te bekennen. Na het inchecken zijn we naar de Navy Pier gelopen, een pier op Lake Michigan. Het was het weekend van het Tall Ships Chicago 2010 event, een kleinere versie van Sail Amsterdam. In dit kader was er van alles te beleven en het was dan ook gezellig druk. Het weer werkte mee en tot laat op de avond was het prima vertoeven in downtown met een verscheidenheid aan restaurants, ontelbare shops, en talloze wolkenkrabbers. Zaterdagmorgen hoorden we op het nieuws dat Paris Hilton in Las Vegas was gearresteerd op verdenking van het bezit van hard drugs. Ze had een nacht in de cel doorgebracht maar was inmiddels weer vrij. Dat verklaarde waarom ze niet in Chicago was om ons welkom te heten :-)

Zaterdag na het ontbijt zijn we naar het Milleniumpark gelopen. Het Milleniumpark is best bijzonder met een mooi openlucht podium en een hele bijzondere spiegel waar de dames vele kiekjes hebben geschoten. Aansluitend hebben we een fiets gehuurd om een lang stuk van de bike trail langs Lake Michigan te verkennen. Onze eerste doel was het huis van President Obama aan de Greenwood Avenue in Hyde Park. Daar aangekomen bleek dat er van het huis zelf niet veel te ontwaren was: het was volledig omgeven door dennebomen, dranghekken, warning signs en Secret Service. Geen doorkomen aan dus. Een beetje een tegenvaller maar wel te begrijpen. Op de terugweg hadden we vanaf de Lake Front trail een schitterend zicht op downtown Chicago. Via downtown zijn we een stuk in noordelijke richting gefietst naar het Lincoln Park. Daar bevindt zich de grootste gratis toegankelijke zoo ter wereld. Leonie's hoop was gevestigd op olifanten (haar lievelingsdier) maar die waren er helaas niet. Wel zat er een stel Bokito's in een hok - ook altijd imposant. Zaterdagavond hebben we een deep-dish pizza gegeten. Dit is een Chicago-style pizza die in 1943 is "uitgevonden" in Restaurant Uno aan de Ohio Street. Dit restaurant lag one block bij ons hotel vandaan dus dat moesten we proberen. Het viel echter niet mee om bij Uno binnen te komen want het was beredruk en de wachttijd was een uur. Toen we éénmaal zaten kregen we iets voorgeschoteld dat meer op een hartige taart leek dan op een pizza. Gelukkig vonden de dames het wel lekker.

Zondagmorgen zijn we naar de Willis Tower (voorheem Sears Tower) gewandeld. Met een top van 442 (m) is dit de hoogste toren van Noord-Amerika en de vijfde hoogste toren in de wereld. Op de 103e verdieping is een voor publiek toegankelijk observatiedek gemaakt van waaruit je in alle vier windrichtingen een fenomenaal uitzicht hebt over Chicago en omgeving. Gelukkig hoefden we de 412 (m) naar het observatiedek niet met de trap: een lift bracht ons in 60 (s) en 5 keer slikken naar boven. Aan de westkant van het dek zijn sinds vorig jaar vier glazen balkons gemaakt waarop je kunt staan. Hoewel dat de dames in eerste instantie erg eng leek viel dat achteraf reuze mee - ze waren er niet meer vanaf te branden. Aansluitend zijn we naar de grootste publieke bibliotheek ter wereld gelopen, de Harold Washington Library. Deze bieb heeft negen verdiepingen, meer dan twee miljoen boeken en ruim 100 (km) boekenplank. De zevende verdieping was gewijd aan World Literature. Daar stond ook een aantal kasten met Nederlandse boeken. Het eerste de beste boek dat ik zag was Bartje van Anne de Vries - dat kan geen toeval zijn.

Bij Chicago denk ik naast Blues Brothers, Jerry Springer, Barack Obama, Oprah Winfrey en Route 66 bovenal aan Alphonse "Al" Capone, de meest beruchte gangster uit Amerika's historie. Ik was dan ook benieuwd naar zijn graf op de Mount Carmel Cemetery, een katholieke begraafplaats ten westen van Chicago. Al zou hier samen met andere leden van de Capone family liggen. Bij de begraafplaats aangekomen was die echter héél érg groot. We hadden in eerste instantie dan ook geen idee waar we moesten zoeken. Googelen op de smartphone bracht uitkomst: Al zou in Section 35 liggen (van de meer dan 100 Sections). Section 35 alleen had echter meer graven dan het kerkhof in Westerhaar. Na ruim een uur speuren hadden we het graf nòg niet gevonden. Teleurgesteld dropen we af maar niet nadat ik vriend Al had beloofd dat we terug zouden komen. Achteraf bleek dat we slechts de helft van Section 35 hadden gezien: de andere helft lag aan de andere kant van de vierbaansweg die het kerkhof doorkruiste. Zodoende stonden we een dag later alsnog aan het graf van Scarface. Eerlijk gezegd had ik iets majestueus verwacht bij een man van zijn statuur maar blijkbaar was dat iets teveel van het verkeerde. Nu nog even afwachten of zijn nazaten ons thuis komen opzoeken :-)

Maandagmorgen 10 uur had ik een afspraak bij het Nederlandse consulaat in Chicago. Het consulaat zat op de 23e verdieping van één van de wolkenkrabbers vlakbij ons hotel. Voor wat ik er van kon zien stelde het niet veel voor met een ontvangstruimte en één baliemedewerkster. Ik had me goed voorbereid (dat is het halve werk) en stond binnen tien minuten weer buiten. Dat gold niet voor een jongen die voor me was: een (op het oog) Zuid-Koreaan die zijn PhD in de VS deed en een visa wilde voor een congresbezoek in Groningen. Hij dacht ook goed voorbereid te zijn maar de dame achter de balie waagde dat te betwijfelen. Ze vroeg hem het hemd van het lijf en hij moest allerlei papieren overhandigen. Ik had met hem te doen - de behandeling die hij onderging was vergelijkbaar met hoe ik het regelmatig heb ervaren bij VS instanties. Ik heb het einde niet meegemaakt maar hoop het beste voor hem. Je kunt dus stellen dat we eigenlijk voor 10 minuten naar Chicago zijn gereden. Maar ja, je moet wat als je een nieuw paspoort nodig hebt. Gelukkig hadden we de rest van de dag voor ons zelf. De dames hebben daar nuttig gebruik van gemaakt door uitgebreid te winkelen op de Magnificant Mile (ofwel de Michigan Avenue). Wat een feest!

Op de terugweg van Chicago naar huis kwamen we met een omweg langs de boerderij van de Penterman family in Thorp WI. De Penterman family bestaat uit vader Rolf, moeder Marieke en hun vijf kinderen. In 2002 zijn Rolf (uit het Achterhoekse Zieuwent) en Marieke (uit het Twentse Weerselo) samen met Rolf's broer Sander geëmigreerd naar de VS. Ze zagen hier veel meer mogelijkheden om een goed draaiend boerenbedrijf op te bouwen dan in Nederland. Ze zijn gestart met een melkveehouderij maar produceren sinds een aantal jaren ook kaas die ze onder de merknaam Marieke Gouda erg succesvol op de markt brengen. Toen we hun winkeltje bij de kaasmakerij binnenstapten werden we zeer hartelijk ontvangen. Marieke nodigde ons meteen uit op de koffie (met stroopwafels) en Rolf sloot later ook aan. Het was erg leuk om ervaringen uit te wisselen. Ik was onder de indruk van het avontuur dat zij waren aangegaan en wat ze in acht jaar hadden neergezet. Fantastisch om te zien. Het bleek zelfs dat een goede vriend van Rolf op een steenworp afstand van ons in Ruurlo woonde - de wereld is klein. Nadat we een aantal smaken kaas, drop, chocola, speculaas, Mie nestjes bami en Hak rode kool hadden ingeslagen zijn we verder gereden. Inmiddels hebben we van de kaas gegeten en dat smaakte erg goed. Daar gaan we zeker vaker langs.

Na ons bezoek aan de Penterman's moesten we met gezwinde spoed naar huis want de dames hadden 's avonds tickets voor een concert van Lady Gaga die St. Paul aandeed met haar Monster Ball Tour. Een uitverkocht huis met fraai uitgedoste Lady-Gaga alike girls and boys. Het leek de gay-parade wel. Toch jammer dat de dames hun glitterpruik niet op hadden. Lady Gaga is op dit moment de grootste popster ter wereld. Omdat Els nooit de kans heeft gehad om popidool Madonna live te zien optreden nam ze de kans waar om met Marissa en Leonie naar de Madonna van deze eeuw te gaan. Het was een schitterende show: bizar, extreem, over-the-top, rock, balad. Vanaf het moment dat Lady Gaga zich liet zien stond het publiek op de banken, werd er gegild, geschreeuwd en gezongen en was het twee uur lang genieten van een monsterlijke show. Onze favoriete radiozender had na afloop een non-stop Lady Gaga uitzending van een uur, dus op de terugweg naar huis werd er in de auto opnieuw luidkeels meegezongen met alle favoriete songs. Blij dat ik niet in de auto zat...

Donderdag was het feest: Leonie is 12 jaar geworden. Op haar verlanglijstje stond een wekkerradio waar ze haar iPod op kan aansluiten. Daarmee kan ze 's morgens wakker worden met haar eigen favoriete muziek. Ook kreeg ze allerlei leuke kadootjes rondom olifanten en SpongeBob. Ze wilde ook graag naar Old Country Buffet, haar favoriete restaurant, zowel voor breakfast als diner. Dat eerste ging echter niet door omdat Old Country Buffet alleen in het weekend open is voor breakfast. Het diner was echter als vanouds een groot succes. Met één tegenvaller: nu Leonie 12 jaar is wordt ze tot de adults gerekend en betalen we volle pond voor haar. Moet ik alweer naar mijn baas om opslag te vragen...

We hebben een lang weekend voor de boeg. In verband met Labor Day (de eerste maandag van september) zijn we maandag vrij. Zo hoort het: je zou er toch niet aan moeten denken dat je op de Dag van de Arbeid moet werken. Volgens de traditie beginnen de scholen weer de dag na Labor Day. Dat wordt tijd ook want er is in de 13 weken vakantie heel veel kennis verloren gegaan. Maar eerst gaan we morgen nog naar de Minnesota State Fair. Dit is de op één na grootste country fair in dit land, een jaarlijks wederkerend festijn. Zo ongeveer als de braderie in Ruurlo: elk jaar hetzelfde vertier, maar je hoort er pas bij als je er geweest bent. Tot volgende week.