Turkey voor Iederéén

Vanavond hebben we onze nicht Saskia en haar vriend Pieter Jan opgehaald in downtown Minneapolis. Ze waren met de bus vanuit Chicago naar Minneapolis gereisd. Saskia en Pieter Jan hebben al een hele reis achter de rug. Nadat Pieter Jan zijn stage van drie maanden in Ottawa had afgerond zijn ze samen aan een toer begonnen die ze via Montreal, Ottawa, Toronto, New York, Philadelphia, Washington, Chicago naar de eindbestemming Minneapolis heeft gebracht. Ze blijven ruim twee weken bij ons, op zondag 12 december vliegen ze weer over de plas terug, zodat ze voldoende tijd hebben om Minneapolis en omgeving te verkennen. Ze logeren in ons basement appartement "Pond View" dat door Els weer picobello gereed is gemaakt. Erg gezellig natuurlijk als er visitors uit Nederland (en België) langskomen.

Gisteren werd Thanksgiving gevierd, de 4e donderdag van november. Volgens de traditie een religieuze viering om te danken voor de oogst maar tegenwoordig is het vooral een gezellig family event. Iedereen is die dag en de vrijdag erna vrij (vergelijkbaar met de vrijdag na Hemelvaart). Ook nemen veel mensen de woensdag voor Thanksgiving al vrijaf om die dag met auto of vliegtuig af te reizen naar de family. Het ging de gehele week dan ook over twee topics: hoe zou het weer zich houden en hoe krijg je de beste turkey op de tafel. Voor wat het weer betreft, deze week is de winter ingetreden: temperaturen tot -15 (deg C) 's nachts, regelmatig een pak sneeuw, overdag dan weer vriezen dan weer dooien, ofwel regen en ijzel. Dit alles leidde afgelopen zaterdag al tot een chaos in het verkeer met meer dan 370 crashes in Minnesota (zie hier en hier) en zelfs tornadoes in buurstaat Wisconsin (zie hier). Ook voor woensdag en donderdag zagen de voorspellingen er niet al te florissant uit: Naast een pak sneeuw werd er een Arctic Blast voorspeld. Dat is een ijzige striemende wind die vanuit Canada onze richting wordt opgestuurd. Ik kan je verzekeren dat een Arctic Blast echt geen lolletje is. Het is me dan ook nog steeds niet duidelijk wat de Canadezen beweegt om ons daarmee lastig te vallen.

Het andere topic was de turkey. Op het menu voor Thanksgiving staan een aantal vaste items: Turkey (kalkoen), Stuffing (vulling), Mashed Potatoes (tuffelpuree), Sweet Potatoes (zoete tuffels), Green Beans (sperziebonen) en Pumpkin Pie (pompoentaart). Waarbij de meeste aandacht uitgaat naar de turkey - als je dat niet op tafel hebt hoor je er niet bij. Ik heb op mijn werk eens rondgevraagd en het blijkt inderdaad zo te zijn dat ie-der-één turkey eet op Thanksgiving Day. Je kon deze week dan ook geen radio programma beluisteren, krant openslaan of tijdschrift lezen, of er werden bereidingsadviezen gegeven. Van de chefkok van het most-famous-restaurant-in-town tot een oma die al 80 jaar in de keuken staat, tips in overvloed (bijvoorbeeld hier). Dat je het daarbij veilig moet doen staat buiten kijf. Met zoveel advies komt het er op neer dat je wel een hele grote sukkel moet zijn wil je het verprutsen. Ofwel: ik zou het kunnen :) Natuurlijk is niet iedereen blij met de hausse rondom turkeys. Zo was de Amerikaanse Marianne Thieme met haar vrienden naar een locale kippenfokkerij (één van de grootste in de VS) gegaan om undercover op video vast te leggen dat men het niet zo nauw neemt met het dierenwelzijn. Altijd goed dat men elkaar scherp houdt op dat soort zaken.

Onze donderdag was een feest om twee redenen: niet alleen vanwege Thanksgiving maar bovenal omdat Els jarig was. Ze vond het dan ook erg aardig dat heel Amerika een dag vrij had genomen om haar verjaardag te vieren. Het huis was weer mooi versierd met slingers en ballonnen. Els had een verlanglijstje gemaakt zodat het voor ons niet al te moeilijk was om iets te verzinnen. Zo wilde ze graag een tweede Pandora armband (omdat ze ruimte tekort komt op haar eerste) met een nieuw gereleasde bedel, een gouden ster die Minneapolis als Star of the North voorstelt. Ook vond ze dat ze wel weer een keer toe was aan een nieuwe pyjama en ochtendjas. Verder hadden Marissa en Leonie nog een mooie design koekjespot gekocht. Samen met de nodige felicitaties vanuit Nederland kon de dag niet meer stuk. 's Middags gingen we op bezoek bij de Brown family die ons net als vorig jaar had uitgenodigd voor het Thanksgiving diner. Het huis zat vol en het was weer beregezellig. 's Avonds op de terugweg naar huis zagen we de eerste koopjesjagers alweer voor de Best Buy staan. Vandaag is het namelijk Black Friday, het begin van het Holiday season. Winkels als Best Buy, Macy's, Kohl's en Walmart lokken hun klanten die dag met hoge kortingen en gooien hun deuren 's morgens al om vijf uur (of eerder) open. Wil je hier optimaal van profiteren dan heb je geen andere keus dan voor de deur te gaan liggen. Zelfs de voorspelde Arctic Blast weerhield de die-hards er niet van om dat te doen. Sommigen doen het voor het geld, anderen voor de kick, de zogenaamde Black Friday-aholic. Ik vind het prima: geen haar op mijn hoofd die er over denkt om me in te laten vriezen. Dan maar geen korting.

Deze week was de veiligheidsscreening van passagiers op vliegvelden groot in het nieuws. Niet iedereen is blij met de introductie van bodyscanners waarmee door kleren heen gekeken wordt: "I don't think that the government has any business seeing me naked as a condition of traveling about the country" volgens een reiziger die weigerde om door de scanner te gaan. Als alternatief kon hij zich laten fouilleren (pat-down). Maar ook dat ging niet zonder slag of stoot. De reiziger waarschuwde de veiligheidsagent "If you touch my junk, I'll have you arrested." Dat vond de veiligheidsofficier op zijn beurt weer niet prettig waarop hij besloot zijn baas er bij te halen. De reiziger filmde het dispuut met de veiligheidsagent en zette het op Youtube. Dat leidde tot vele hits en een stroom aan reacties. Er werd zelf opgeroepen tot een boycot tijdens de dagen rondom Thanksgiving. Wat een gedoe. Met alle potentiële gevaren vind ik het niets meer dan logisch dat men er alles aan doet om veiligheidsrisico's in te perken. Daar horen dit soort maatregelen nu éénmaal bij. De autoriteiten zitten er ook niet op te wachten maar blijkbaar kunnen we niet meer zonder. Ik zou zeggen: Niet te moeilijk doen, dat leidt alleen maar tot meer frustraties.

De Mall-of-America, de grootste shopping mall van de VS die hier in Minneapolis staat, is zo groot dat ouders hun kinderen nogal eens kwijt raken. Gemiddeld gebeurt dat 3700 keer per jaar, ofwel 10 keer per dag. De veiligheidsagenten zijn dan ook meesters geworden in het terugvinden van de kids. Meestal lukt dat binnen 15 minuten. Dat is best snel als je weet hoe groot de mall is. Maken ouders zich ongerust, kinderen hebben vaak geen weet van het feit dat ze vermist zijn omdat ze volledig opgaan in alle attracties die de mall te bieden heeft. Dat het ook volledig mis kan gaan als je even niet oplet bleek deze week na afloop van een NBA basketbal wedstrijd tussen de Los Angles Lakers en de Golden State Warriors. Terwijl de ouders na de wedstrijd foto's aan het nemen waren vanuit de luxury suite waarin ze zaten, viel hun tweejarige kleuter zo'n 15 meter naar beneden. Het kind overleefde de val niet. Een drama, het zal je gebeuren.

Dan de Minnesota Vikings. De meeste van mijn collega's bij Medtronic hebben de hoop op een plaats in de playoffs al lang opgegeven. Ik was zo ongeveer de enige die nog enig vertrouwen had in het team na alle malaise van de afgelopen weken. Maar dat mocht niet baten: De Vikings leden afgelopen zondag een ontluisterende nederlaag tegen aartsrivaal Green Bay Packers. We werden afgedroogd met 3-31. Op de tribune leidde dit tot grote frustratie en de roep om het ontslag van coach Brad Childress. Gedwongen door de reeks tegenvallende prestaties moest de eigenaar van het team, Zygi Wilf, een daad stellen. Maandag, de dag na de wedstrijd, werd coach Brad Childress dan ook aan de kant gezet. Zelfs in Nederland was het in het nieuws, zie hier. Childress wordt vervangen door één van zijn assistenten, de defensieve coördinator Leslie Frazier. Of het daar nou beter van wordt is nog maar de vraag want ook de defense speelt drie klassen minder dan afgelopen seizoen. Maar we hopen het beste want er is nog steeds een minimale kans dat de Vikings de playoffs bereiken. En zo lang je niet definitief uitgeschakeld bent moet je de moed natuurlijk nog niet opgegeven.

Goed, het weekend staat weer voor de deur. Het belooft koud te worden maar overdag wel een stralend blauwe hemel. Prettig weekend en tot volgende week.

Toeval Bestaat Niet

Vorige week heb ik al geschreven over ons bliksembezoek aan Nederland en onze eerste dagen op bekend terrein. Na de gourmet op vrijdagavond bij de Nijman family en het feest op zaterdag ter gelegenheid van het 50-jarig huwelijk van vader en moeder Berghuis, waren we zondag op bezoek in Zwolle waar de Imming clan bij elkaar kwam. Opnieuw erg gezellig met veel Hollandse kost: vlaai, snert, roggebrood met spek, gehaktballen en rookworst. Maandag zijn we ouderwets wezen winkelen in Hengelo (O) waarbij onze interesse vooral uitging naar zaken die je in de VS niet kunt kopen. Zoals chocoladeletters, pepernoten, drop, stroopwafels, maar ook tijdschriften als Libelle, Margriet, Donald Duck en Tina, Nederlandse boeken, PlayMobil, en niet te vergeten een fles Twentsch Kuiernat en een fles Twentsch'n Zwiegöllie. Ook koop ik mijn schoenen nog steeds in Nederland. Ik ben namelijk nogal fan van het merk Van Lier en die vind je hier helaas niet. Tussen de middag naar Grand-Café De Twee Wezen voor een lekker broodje kroket. 's Avonds naar de Chinees in Almelo voor een traditioneel combinatiemenu Foe Yong Hai, Babi Pangang, Koe Loe Yuk en Saté. Heerlijk - volgens Els kan de Amerikaanse Chinees daar niet tegen op. Aansluitend maandagavond op de koffie bij de Kelder, Nijboer en Teunis family. Over van alles en nog wat gesproken maar vooral dat ze in de komende vorstverlet periode maar een weekje langs moeten komen. Dinsdag zat het er alweer op. Op weg naar Schiphol moest ik de huurauto aftanken, € 85,= voor een volle tank. Jullie zijn niet te benijden. Op Schiphol koffie gedronken bij de Starbucks - om alvast in de stemming te komen. Maar wat ben ik blij dat we in de VS wonen: een medium vanilla latte kostte maar liefst €4.80, ofwel $6.50. Hier betaal ik voor hetzelfde bakkie $4.00. Aangezien ik elke dag twee lattes drink levert me dat per jaar al gauw een retourtje Minneapolis - Amsterdam op.

Soms zou je denken dat toeval niet bestaat. Zo was FC Twente (opgericht in 1965) in al die jaren dat ik in Nederland woonde (ook vanaf 1965) nog nooit landskampioen geweest. We wonen echter nog geen 2 jaar in de VS of FC Twente wordt Nederlands kampioen. Dan dit weekend: het gehele seizoen is FC Twente ongeslagen in de vaderlandse competitie. Maar wij zijn nog niet in het land of er wordt met 2-1 verloren na een heet avondje NAC. Wat te zeggen van het volgende: wij zaten vorig jaar met Kerst in Nederland, valt er hier een pak sneeuw van een halve meter. Vervolgens is er dit hele seizoen nog geen sneeuw gevallen en we zitten een paar dagen in Nederland of er valt een foot (30 cm) sneeuw. Daarmee staat het onomstotelijk vast: Toeval bestaat niet. Maple Grove voerde met 12" de lijst met meeste sneeuwval zelfs aan. Het was dan ook de vraag of ik dinsdag bij terugkomst meteen met de sneeuwschuif in de weer moest. Gelukkig viel dat alleszins mee. Eén van de buurmannen had de side walk (stoep) al sneeuwvrij gemaakt met de snowblower. Ik hoefde alleen nog maar de drive way (oprit) schoon te vegen. De meeste sneeuw was overigens al weer gesmolten dus was het een eenvoudig klusje. Houden zo. Wat is nu de moraal van dit verhaal? Om er zeker van te zijn dat FC Twente blijft winnen en dat er in Maple Grove geen sneeuw valt moet ik gewoon in de VS blijven :)

Deze week stonden er verhalen in de krant (zie hier en hier) over het hergebruik van pacemakers. Pacemakers hebben een levensduur van 6 tot soms wel 15 jaar. Die variatie in levensduur wordt veroorzaakt door een veelvoud van factoren maar een belangrijke factor is hoe vaak er ge-pace-d moet worden. Dat kan heel erg verschillen per patiënt. Nu kan het gebeuren dat een patiënt overlijdt terwijl de pacemaker best nog wel een aantal jaren meekan. De standaard procedure is om een pacemaker te explanteren bij een overleden patiënt. In dat geval is het een voor de hand liggende gedachte om te bekijken of het zin heeft om de pacemaker te hergebruiken. Dat kan vooral voor patiënten die normaal gesproken geen toegang hebben tot dit soort producten een uitkomst zijn. Fabrikanten van pacemakers raadden het hergebruik echter ten sterkste af vanwege de risico's die er aan verbonden zijn, waarbij de kans op infectie het grootste risico vormt. Inderdaad kunnen infecties desastreuze gevolgen hebben. Desondanks komt hergebruik voor. Uiteindelijk blijft het een afweging van risico's.

De Minnesota Vikings hebben er afgelopen zondag weer een potje van gemaakt. Tegen de Chicago Bears in Chicago werd het 27-13. De foto's spreken voor zich - body language says it all. Als ze nog een kans op de playoffs willen maken moeten ze de komende zeven wedstrijden winnen. Gezien het track record gaat dat niet gebeuren. Maar zeg nooit nooit.

Komende donderdag is het Thanksgiving en de dag erna is het Black Friday - de dag waarop alles voor een appel en een ei wordt weggegeven. We zijn beide dagen vrij dus heb ik maar een kort werkweekje voor de boeg. Prettig weekend en tot volgende week.

PS - Ik heb op bovenstaande foto weer mijn oranje "zweter" aan. Je kent het wel: het ding is al vele jaren oud, begint te ravelen, kan eigenlijk niet meer maar zit zo lekker. Dus elke keer als ik op reis ga trek ik het weer aan. Je hoeft echter geen medelijden te hebben - ik heb heus wel wat anders.

Een Gouden Paar

Vandaag zijn vader en moeder Berghuis 50 jaar getrouwd. Een prestatie van formaat. Om dit te vieren was er gisteravond een feestje voor familie en vrienden. Natuurlijk hoopten mijn ouders dat we voor het feest over zouden komen naar Nederland. Dat was ook het plan - de trip was al geboekt in augustus - maar het was natuurlijk leuker om ze te verrassen. Als het gesprek tijdens Skype sessies op het feest kwam, meldde ik steevast dat we er niet bij konden zijn: "We komen één keer per jaar (meer kan bruin niet trekken) en zijn al geweest in juli. Daarnaast moeten de kinderen gewoon naar school, en heb ik maar een beperkt aantal vakantiedagen. Ofwel het gaat helaas niet lukken." Natuurlijk werd de druk de laatste maanden opgevoerd: "Iedereen vindt dat Harry het niet kan maken om niet te komen" volgens mijn moeder. "Jaja, iedereen heeft makkelijk praten" was mijn reactie. "Wat als we het feest naar de Kerstdagen verplaatsen" opperde mijn moeder nog als alternatief. Dat konden we natuurlijk helemaal niet gebruiken met tickets die al geboekt waren. "Ik zou dat niet doen - je moet het gewoon vieren rond de trouwdatum". Wel hadden we mijn broer Marcel en schoonzus Angelina over onze komst ingelicht en die speelden het spel goed mee. De verrassing was dan ook groot toen we afgelopen donderdagmiddag de oprit in Westerhaar op kwamen rijden. Het feest is inmiddels achter de rug en het was beregezellig om weer eens zo'n grote schare familie, vrienden en kennissen te spreken. Het is een kort bezoek - dinsdagmiddag vliegen we terug - maar het is het natuurlijk zeker waard.

Eén dag op Nederlandse bodem hadden we al weer het nodige meegemaakt dat Nederland zo kenmerkt. Als eerste op Schiphol een rookworst van de HEMA. Vervolgens het weer: druilerig, kil, grijs, met in de nacht stormachtige wind. De pannen rammelden op het dak. 's Avonds hadden we natuurlijk patat met mayo of satésaus, en een frikandel, bamischijf of bitterbal. Heerlijk. Aansluitend zagen we Patty Brard bij Hart van Nederland en het NOS Journaal met Sascha de Boer. Daarna kwamen we bij het programma Bonje-Met-De-Buren terecht met twee buren uit Almelo die zich aan elkaar liepen te ergeren. Gelukkig waren daar John Williams en Natasja Froger die met de camper langskwamen om te bemiddelen. Dat konden ze niet alleen - als klap op de vuurpijl hadden ze onze nationale natte neus Martin Gauss laten opdraven. Martin sprak hele wijze woorden over mensen en honden, en de ergenis tussen de buren was weer gesust. Samengevat, iedereen is een jaartje ouder geworden maar voor de rest is er niet veel veranderd.

Maandag en dinsdag ben ik weer naar Dallas geweest (zie hier voor mijn eerdere bezoek). Doel van het bezoek was om met onze field force van gedachten te wisselen en om in de clinic te observeren hoe onze produkten worden gebruikt en wat we verder kunnen verbeteren. Toen ik maandag in de loop van de middag aankwam was er volop aandacht voor de Dallas Cowboys. De Cowboys zijn met 1-7 (één keer winst, zeven keer verlies) desastreus aan de competitie begonnen. Dat in een seizoen waarin de Superbowl (de finale van het American football) gespeeld zal worden in het vorig jaar geopende schitterende nieuwe stadium van de Cowboys. De verwachtingen voor dit seizoen waren dan ook hoog gespannen - immers, wat is er mooier dan een Superbowl spelen in eigen huis. Maar na 8 wedstrijden kunnen de Cowboys de Superbowl op hun buik schrijven. Heel Texas in mineur. Er moest wat gebeuren. Daarom werd de head coach Dwane Philips maandag de laan uitgestuurd. Dit werd natuurlijk groots in de media gepresenteerd. Maandag was ook de dag dat George Bush zijn boek met persoonlijke memoires in Dallas aan de pers presenteerde, zie hier. Nu hij twee jaar de tijd gekregen heeft om over zijn regeerperiode na te denken is Bush tot het inzicht gekomen dat hij niet foutloos is geweest. Nog steeds lijkt de omstreden Amerikaanse president echter moeite te hebben om dat toe te geven. Ook zijn memoires zijn inmiddels omstreden omdat hij niet de waarheid zou spreken, zie hier. George Bush blijft een vreemde snuiter.

Afgelopen zaterdag is het Deerhunting Season geopend. Twee weken lang gaan er weer bijna een half miljoen Minnesotans met het geweer in de aanslag op jacht om de hertenstand uit te dunnen. Zo ook Joel, een medewerker in mijn club. Toen ik woensdagmorgen na mijn trip naar Dallas op het werk kwam, kwam Joel me enthousiast melden dat hij het grootste deer uit zijn carrière had geschoten. Vol trots liet hij me een aantal foto's als bewijs zien, maar als ultiem bewijs had hij het gewei meegenomen en op zijn bureau neergezet. Joel vertelde dat hij, zijn vader en een vriend 's morgens om 6 uur op pad waren gegaan in een park in zuidelijk Minnesota. Hij had zijn boomstand (een standaard van een aantal meters hoog die je tegen de boom kunt plaatsen met een plateau waarop je kunt staan) tegen een boom geplaatst en vervolgens was het wachten begonnen. Om half elf, na meer dan vier uur, kwam het hert langs lopen en zag Joel zijn kans waar. Volgens de opzichter was dit het grootste hert dat geschoten was in dit park dit seizoen. Joel was dan ook de koning te rijk. Met zijn buddies hadden ze het hert op de aanhanger achter de pickup getrokken en naar huis gereden. Ook de verdere verwerking hadden ze zelf ter hand genomen. Voor de liefhebber zal ik maar zeggen.

Over deers gesproken, ik las afgelopen dinsdag dit bizarre verhaal. Na een bezoek aan de pizzeria kwam een family van drie in de auto op weg naar huis in botsing met een deer. Het dier werd geschept door een tegenligger waardoor op de voorruit van de family terechtkwam. Door de snelheid ging het deer via de voorruit dwars door de auto bij de achterruit weer naar buiten. Het deer overleefde deze actie natuurlijk niet. De family van drie raakte min of meer zwaar gewond en werd naar het ziekenhuis gebracht. Als je dit ziet zijn ze er heel erg gelukkig van af gekomen. Dan kan je ze beter afschieten :)

Het aantal mensen in de staat Minnesota dat gebruik maakt van het Food Stamp Program (voedselbonnen) is groter dan ooit, zie hier. Ondanks de schijnbare tekenen van economisch herstel blijken vele gezinnen nog steeds grote problemen te hebben om de touwtjes aan elkaar te knopen. Het aantal is gegroeid van 381.000 in September 2009 tot 444.000 afgelopen maand. Meer dan het totale inwonersaantal van de stad Minneapolis. Hier moet wel bij aangetekend worden dat de regels om in aanmerking te komen voor dit programma zijn versoepeld. Zo was er een regel dat je niet in aanmerking kwam zolang je meer dan $7000 spaargeld had. Deze regel heeft men afgeschaft want het leidde er toe dat mensen zo diep in de armoedesfeer terecht kwamen dat het heel lange duurde voor ze er weer bovenop waren. Ook is de inkomensgrens waaronder je in aanmerking komt gestegen van $28.600 tot $36.300. Deze versoepeling in de regels heeft deels bijgedragen aan de stijging van het aantal deelnemers. Aan de andere kant, het blijkt dat nog steeds veel gezinnen zich niet aanmelden uit schaamte om toe te geven dat ze deze steun - van gemiddeld $121 per deelnemer per maand - nodig hebben. Het blijft natuurlijk gek dat in een op het oog zo welvarend land als de Verengide Staten zo'n grote groep gebruik moet maken van deze voorzieining. Hoezo welvarend?

De Minnesota Vikings blijven de krantenkoppen beheersen. Zo waren er de sexting escapades van Brett Favre (zie hier), het verhaal Randy Moss die vier weken geleden werd binnengehaald als verlosser maar na slechts vier weken weer mocht vertrekken (zie hier), en de roep om het ontslag van de coach Brad Childress. En dan afgelopen zondag: met nog slechts 4:28 minuten speeltijd stonden de Vikings achter met 10-24. Maar een ongelofelijke inhaalrace met onvoorstelbare acties van Brett Favre en zijn offense, en een aantal defensieve plays zoals we ze het hele seizoen nog niet gezien hebben leiden via twee touchdowns tot een 24-24 gelijke stand. In de overtime (verlenging) scoorden we via schitterend veldspel de golden field goal zodat we uiteindelijk met 27-24 wonnen. Wat een finale, één van de grootste comebacks in de 50-jarige geschiedenis van de Vikings en sinds 2003 in de NFL competitie niet meer vertoont (zie hier). Aanhangers van de Vikings hadden zich geen beter einde van deze wedstrijd kunnen voorstellen. Man, man, man, wat was het spannend en niet te filmen wat er in 4:28 minuten kan gebeuren als een team zich kwaad maakt. Fantastisch gewoon. Nu maar hopen dat de Vikings dit positieve momentum kunnen doortrekken naar de komende games.

Helaas geen foto's vanuit NL want ik ben mijn kabeltje van de fotocamera vergeten. Die houden jullie tegoed. Tot volgende week - maar dan weer vanuit een besneeuwd Minnesota.

Dikke Deur

Deze week stond in het teken van de verkiezingen. Volgens verwachting hebben de tussentijdse verkiezingen op dinsdag geleid tot een aardverschuiving in het politieke landschap. President Obama en zijn Democratische partij zijn zwaar afgerekend op het feit dat de economie maar niet echt op gang wil komen en dat er nog steeds een hoge werkloosheid van bijna 10% heerst. Mensen zien in het dagelijkse leven te weinig effect van zijn beleid. De Republikeinen hebben daar handig op ingespeeld en over de volle breedte de nodige winst geboekt. In de Senaat hebben de Democraten nog een minimale meerderheid van 53 tegen 47, in het Huis van Afgevaardigden zijn de Republikeinen nu ruim aan de macht met 243 tegen 192 (naar verwachting, de definitieve uitslag laat nog even op zich wachten). Dat zal het leven van Obama er niet eenvoudiger op maken. In Minnesota moest er een nieuwe gouverneur worden gekozen. De afgelopen 20 jaar is dat een Republikein geweest maar in de polls (types als Maurice de Hond kom je overal tegen) stond Dayton, de Democratische kandidaat, steeds bovenaan. In de loop van de verkiezingsnacht bleek dat het verschil tussen Dayton en Emmer (de Republikeinse kandidaat) slechts 8755 stemmen was (919.288 tegen 910.473). Omdat het verschil minder dan 0.5% is zal er een hertelling plaatsvinden. Opvallend daarbij is dat de partijen zelf het geld moeten ophoesten dat nodig is voor deze hertelling. Je moet er wat voor over hebben om hier gouverneur te worden.

Het woord Neighbor komt van het typisch Twentse woord Noaber. Dat werd me weer eens duidelijk toen afgelopen zondag een fundraising event door de buurt was georganiseerd. Niet om Halloween te vieren maar om geld in te zamelen voor Kyle Williams, een buurjongetje van 6 jaar dat aan kanker leidt. Kyle werd een jaar geleden gediagnostiseerd met neuroblastoma stage 4 (een kanker in het sympathisch zenuwstelsel). Omdat het vrij laat bij hem werd ontdekt was het al in een ver gevorderd stadium en moest Kyle meteen de meest agressieve vorm van chemotherapie ondergaan. Hij staat nu een jaar onder behandeling en heeft een overlevingskans van 50%. De behandeling vindt plaats in New York City, in een kliniek waar ze voorop lopen met de bestrijding van deze ziekte. Om de Williams family een steun in de rug te geven was er door de noabers een fundraising event opgezet. Er werden slices pizza en hot dogs verkocht en ook de brandweer was aanwezig met een wagen waarin kinderen mee mochten rijden. De balangstelling was groot en er werd maar liefst $3775 opgehaald. Daarvoor kan de Williams family tenminste weer een paar keer naar New York City vliegen. We hopen van harte dat Kyle er door heen komt.

Zaterdagmorgen was de jaarlijkse ledenvergadering van de Maplebrook Soccer Association (MBSA), de voetbalclub waar Leonie speelt. Het is een vereniging met in totaal 540 leden. Dat zijn allemaal jeugdleden in de leeftijd 5-19 jaar want MBSA heeft geen seniorenafdeling. Nu herinner ik me de ledenvergaderingen van mijn oude club V.V. Voorwaarts: het hoofdbestuur van een man of 8 achter de tafel in de kantine, en pakweg 40 aanwezige leden in de zaal. Ofwel, slechts een gering deel van het ledenbestand nam de moeite om de ledenvergadering bij te wonen. Hier liep dat wel even anders. Toen wij op zaterdagmorgen bij de Osseo Senior Highschool arriveerden stond de parkeerplaats afgeladen vol. Binnen zat er minimaal 400 man (leden en ouders) op de tribune. Men had het wel aantrekkelijk gemaakt: Tijdens de ledenvergadering werd een verloting gehouden waarbij 5 leden $150 korting kregen op de contributie. Wie wil dat nou niet? Daarnaast was er de mogelijkheid om sportkleding te kopen, en was aansluitend aan de ledenvergadering de eerste team meeting georganiseerd. Voldoende aanleiding dus om te komen.

De vergadering werd geopend door de President van de Board of Directors. Als je hier in het bestuur zit mag je jezelf Director noemen. Da's nie niks - alleen al om de titel Dikke Deur zou je in het bestuur willen zitten. Terwijl de President aan het woord was (zie hier voor zijn Powerpoint presentatie) vielen me een aantal wezenlijke verschillen met Nederland op.

• Het seizoen - MBSA had het afgelopen jaar in totaal 48 teams in het Summer Season en 21 teams in het Fall Season. Het jaar bestaat dus uit twee (korte) seizoenen en lang niet iedereen doet aan beide mee. Dat betekent dus ook dat van enige continuïteit in team-samenstelling geen sprake is.
• De inkomsten - De schatbewaarder vertelde dat het totaal aan inkomsten dit jaar $285.105 was. Deze inkomsten bestaan uit contributies, donaties, sponsorships en het eigen toernooi. In tegenstelling tot de meeste verenigingen in Nederland heeft een amateurclub hier geen eigen kantine die zorgt voor extra inkomsten. Daarentegen wordt met de organisatie van een toernooi $60.000 binnengehaald doordat deelnemende teams $200 inleggen voor deelname.
• De contributie - Die bestaat uit twee delen: een club fee en een team bijdrage. De club fee is tussen de $220-$290 voor het Summer Season. Daarnaast speelt elk team een aantal toernooien. Meedoen aan een toernooi kost $200 en dat wordt betaald uit de team bijdrage. Het is dan ook aan het team zelf om te bepalen voor hoeveel toernooien ze zich willen inschrijven. Verder is de team bijdrage bedoelt om equipment aan te schaffen en een year-end party te organiseren. Alsof dat nog niet genoeg is kost meedoen aan de Try-outs, waarmee wordt bepaald in welk team je wordt ingedeeld, een additionele $50. Tel daarbij voetbalschoenen, tenue en de $90 contributie voor het Fall Season, en het is duidelijk dat voetbal geen goedkope sport is. Ach ja, als je maar lol hebt.

Zondag was het 31 oktober, de dag van Halloween. Dit jaar zijn we niet naar "Valleyscare" geweest. Els vond het niet nodig dat we daar elk jaar naar toe gaan maar volgens mij is dat een smoes - ik denk dat ze bang was om Bassie of Hannibal tegen te komen. Marissa en Leonie wilden wel op pad voor "Trick and Treat" - ofwel hoe verzamel ik in korte tijd zoveel mogelijk snoep. Om scary voor de dag te komen zijn we zaterdagmiddag naar Party City geweest. Dat is een shop in Maple Grove waar je van alles kunt kopen voor het organiseren van een feestje. Een soort Wienk's Fopshop zoals Hengelo (O) die heeft. Wij gingen voor een Halloween kostuum voor Marissa en Leonie. Bij Party City was er een wand vrijgemaakt die vol hing met kostuums waar heel veel belangstelling voor was. Het was moeilijk kiezen voor de dames maar uiteindelijk koos Marissa voor de Duivel en Leonie voor de Piraat. Vooral de Piraat maakte blijkbaar veel indruk want Leonie en haar vriendin kwamen na het "Trick and Treat"-en thuis met een hele grote tas vol candy. Genoeg voor de gehele familie voor het hele jaar...

Nadat ik vorige week al over het succes van de iPad in de VS had geschreven las ik dit bericht over het iPad gebruik in Nederland. Nederlanders gebruiken hun iPad gemiddeld één uur per dag. Het meest favoriete moment blijkt ’s avonds in de woonkamer op de bank te zijn. Een kwart van de gebruikers neemt de iPad zelfs mee naar het toilet. Met de iPad op de pot ☺ - daar had ik nog niet eens aan gedacht. Het idee lijkt me eerlijk gezegd niet al te fris. De gemiddelde vrouw zal er ook vast niet blij mee zijn - dan zijn de heren helemaal niet meer van het toilet af te branden. Wie had dat gedacht: Met de introductie van de iPad wordt een bruine trui breien nooit meer zoals het was :)

De Minnesota Vikings gingen zondag weer onderuit, nu tegen de New England Patriots. Nadat we het vorige seizoen in (zeg maar) de halve finale van de Superbowl waren gestrand waren de verwachtingen dit jaar hoog gespannen. Maar viel het kwartje vorig jaar steeds de goede kant op, dit jaar hebben we alle pech van de wereld. We staan dan ook 2-5 (ofwel, 2 gewonnen en 5 verloren). Met in totaal 16 wedstrijden kan het nog goed komen maar dan zal het geluk ons snel ten deel moeten vallen. Zelfs in Nederland was te lezen dat het dit jaar moeilijk gaat met de Minnesota Vikings, zie hier.

Prettig weekend en tot volgende week.