grootste staat van de VS qua oppervlakte. Het is met 24.7 miljoen inwoners tevens de tweede grootste staat qua inwonersaantal. Texas is het Friesland van de VS met hun hang naar onafhankelijkheid. Ik was daar om een bezoek te brengen aan het Dallas district van Medtronic CRDM. Elk district bestaat uit een District Manager, een aantal Sales Representatives, en een team van Clinical Specialists. Deze ondersteunen artsen bij het implanteren van onze producten. Naast een bezoek aan het verkoopkantoor ben ik een dag meegeweest met het Medtronic team in het University of Texas Southwestern Medical Center, een academisch ziekenhuis. Hier heb ik twee CRT implantaties bijgewoond en met een aantal electrofysiologen gesproken over hun wensen voor toekomstige producten. Altijd erg leerzaam om te observeren hoe onze producten worden gebruikt in het veld. Op de terugweg naar het vliegveld kwam ik langs het oude stadion van de Dallas Cowboys dat recent is geïmplodeerd, zie hier. Er lag nog wel een hele stapel verwrongen staal en beton dat opgeruimd moet worden.Terwijl ik in Dallas zat ging Leonie voor de derde keer dit jaar met alle kinderen uit de vier klassen van de 6th Grade (groep 8) op schoolreis, dit keer naar het Voyageur Environmental Center. Els mocht mee als chaperonne. Is voor kinderen in Nederland een schoolreis met de bus bijzonder en zijn de eerste broodjes en rollen snoep al op als de bus het dorp nog niet uit is, hier in de VS is de
busreis voor de kinderen dagelijkse kost. Het viel op dat er helemaal niet gegeten of gedronken werd in de bus. Alle kinderen zaten rustig naast elkaar een beetje te kletsen, te lezen, op de Nintendo te spelen of naar de iPod te luisteren. Verder verliep de dag ook erg gedisciplineerd. Er was een duidelijk programma met een hoog educatief gehalte en alles ging precies op tijd. Er waren vier onderdelen die de vier klassen roulerend doorliepen. Zo stond er boogschieten, een les over bevers, een les van de lumberjack (houthakker) en kanoën op het programma. Elk onderdeel werd geleid door een volwassene van het educatiecentrum en er werd ook verwacht van de kinderen dat ze luisterden en serieus meededen. De dag werd afgesloten met een gezamenlijk spel "Predator and Prey", een soort landje veroveren maar dan met dieren. Het was schitterend weer en de omgeving was prachtig, en Leonie en Els hebben dan ook volop genoten van de buitenlucht.
We zijn deze week een aantal avonden met de fiets op pad geweest in onze woonplaats Maple Grove. Maple Grove is een buitenwijk aan de NW kant van Minneapolis, zo'n 15 mijl van downtown. Het is een plaats waar nog steeds veel ruimte voor woningbouw is. Zo ligt er op 500 (m) van ons huis nog een heel uitbreidingsgebied. Dat is een aantal jaren geleden bouwrijp gemaakt maar door de recessie heeft de bouw er lange tijd stil gelegen. Gelukkig trekt de woningmarkt weer langzaam aan en worden er weer nieuwe woningen gebouwd. Als je de woningbouw hier vergelijkt met die in Nederland vallen een aantal zaken op. Zo worden de bouwplaatsen niet afgezet met hekwerken - het bouwmateriaal ligt voor het grijpen. Kennelijk houdt men zich hier aan het 8e gebod. Verder zijn de gebieden die bouwrijp zijn gemaakt in principe helemaal klaar. In Nederland wil men nog wel eens noodbestrating aanleggen; hier is dat niet aan de orde: wegen, straatverlichting, bewegwijzering, etc, is allemaal gereed. Het 
enige dat ontbreekt zijn de huizen. Over huizen gesproken, afgezien van de betonnen kelder of basement zijn alle huizen hier gebouwd op basis van houtskeletbouw, de buitengevels zijn bekleed met vinyl, de binnenwanden zijn van gipsplaat, en het dak is van asfalt shingles. Daarbij is de voorkant altijd mooi aangekleed in tegenstelling tot de kale zij- en achterkant - volgens Els is dat nou wat je noemt een blotebillengezicht. Het is best wel opvallend dat de bouwmaterialen die men hier gebruikt heel anders zijn dan in Nederland. Dat heeft vast te maken met het grote aanbod van hout uit de bossen in het Noorden - vergelijkbaar met Zweden. Toch kun je ook in Nederland wel een soortgelijke woning laten zetten, zie hier. Altijd handig om te weten voor als we nog eens een keer terug gaan.
Herinneren jullie je Gert Timmerman nog? Inderdaad, die van Hermien en Alle duiven op de Dam. Soms moet ik hier aan Gert denken. Dat zit namelijk zo. Je ziet hier op de weg naast veel moderne Amerikaanse auto's ook veel import auto's (Japanners, Koreanen, Duitsers). In allerlei varianten en formaten, van SUVs, minivans, crossovers, pickups tot midsize. Zie hier voor meer info. Terugdenkend aan mijn jeugd heb ik echter een ander beeld van een Amerikaanse auto: grote sleeën die vooral in trek waren op het kamp. Mijn vader heeft vroeger 
ook een tijdje in zo'n auto gereden. Het verhaal was dat als hij in Almelo langs het kamp schoof dat iedereen hem de hand opstak. Goede bekenden onder elkaar. Maar dergelijke auto's beginnen zelfs hier een zeldzaamheid te worden. Soms zie je er nog één rijden. Zo zag ik deze slee een aantal weken geleden staan bij ons favoriete Italiaanse restaurant. Het is een Buick Roadmaster. Schitterend gewoon. Zo worden ze niet meer gemaakt. Nu reed Gert Timmerman in de beginjaren negentig over 's Heren wegen in een vergelijkbaar model. Heel opvallend - niet te missen. Zó opvallend dat ik nu nog aan hem word herinnerd. Heel apart.Het gebruik van de telefoon tijdens het autorijden is de oorzaak van vele ongelukken. Desondanks mag je in Minnesota als bestuurder gewoon bellen met de telefoon
in de hand. Zelfs SMS-en tijdens het rijden is niet verboden. Het risico op een ongeluk is voor veel ouders natuurlijk een nachtmerrie. Een aantal startups zijn daar handig op ingesprongen door applicaties aan te bieden die de verleiding tegengaan om de telefoon te gebruiken tijdens het rijden. Deze appplicaties, met namen als TxtBlocker, CellSafety en Textecution, maken veelal gebruik van de ingebouwde GPS-chip in de telefoon. Als de snelheid meer dan 15 (mph) is wordt de telefoonfunctie uitgeschakeld. Maar ook passagiers kunnen in die situatie niet meer bellen. Om dat probleem te omzeilen zijn er applicaties die vereisen dat een gebruiker met enige regelmaat een reeks cijfers en letters in toetst. Hierbij is de veronderstelling dat bestuurders niet in staat zijn om dat te doen. Voor dit gevoel van veiligheid moet echter wel betaald worden: kosten van aanschaf rond $40, abonnementskosten zo'n $4 per maand. Hoe gek kan men zijn. Een handsfree setje is al snel goedkoper. Het lijkt me toch gewoon raadzamer om het bij wet te verbieden - dat bespaart pas echt geld en ellende.Morgenmiddag ga ik de Champions League finale bekijken, deze wordt rechtstreeks op de US TV uitgezonden. Ik ben normaal gesproken geen fan van Bayern München maar met Louis van Gaal, Mark van Bommel en Arjan Robben mogen ze van mij winnen. Voor één keer :-) Het belooft een warm weekend te worden: +30 (deg C). Voor ons helaas geen vrije maandag maar het zij jullie van harte gegund. Een prettig weekend.
No comments:
Post a Comment