Kedeng, kedeng

Zondag was het moederdag. We hadden Els gevraagd om een verlanglijstje te maken. Dat liet ze zich geen tweede keer zeggen. Ze kwam dan ook met een hele waslijst. Bovenaan stond een blender, om zelf lekkere smoothies en milkshakes te brouwen. Verder stonden er onder andere een tas, oorbellen en chocola op haar lijstje. Op zaterdag gingen Marissa, Leonie en ik op pad. De blender was voor ons ook nummer één: daar hebben we zelf immers ook nog wat aan. En je kunt er nog veel meer mee, zie hier (geintje). Bij de Walmart vonden we een mooi model van het merk Oster, volgens eigen zeggen America's #1 Blender Brand. Ook ontdekten de kinderen daar een one-dollar tas met opschrift: "I AM TOTALLY FABULOUS". Vervolgens gingen we nog even bij The Woods langs, een leuke kadoshop. Daar liepen we tegen een heel stel van rest-metaal gemaakte dieren aan. We konden het niet laten om het varkentje en konijntje als verrassing mee te nemen. Met ook nog een aantal zelfgemaakte tekeningen en een bos bloemen stonden we zondagmorgen aan de rand van het bed om Els "Happy Mother's Day" toe te wensen. Natuurlijk hadden de kinderen een overheerlijk ontbijt-op-bed klaargemaakt: een ei met de sunny-side up, een sirup waffle en een orange juice. Wat een feest.

Zondagmiddag zijn we naar Wayzata geweest, een gezellig plaatsje aan de oevers van Lake Minnetonka. Door de gunstige ligging aan het meer was Wayzata vroeger een belangrijke toeristische trekpleister met een eigen treinstation en aanlegplaats voor stoomboten. In het oude stationsgebouw huist nu een historisch museum. Terwijl we daar rondliepen en genoten van het mooie weer trok er een goederentrein langs. Niet zo maar één: het duurde een hele tijd voordat de 109 wagons voortgetrokken door 3 locs waren gepasseerd. Het toeval wilde dat we op de terugweg bij een andere spoorwegovergang weer voor een goederentrein moesten wachten, nu met 2 locs en 97 wagons. Nu meen ik mij te herinneren dat de goederentreinen in Nederland niet meer dan 52 wagons hebben. Op internet kon ik daar echter geen bevestiging van vinden. Wel las ik dat het nog veel gekker kan: het officiële record is gevestigd op June 21, 2001, in Australië met 682 wagons en 8 locomotieven, bediend door één machinist. Voor de echte liefhebbers hier het bewijs (je moet wel geduld hebben).

In vergelijking met Nederland is er hier op school veel aandacht voor muziek. De kinderen hebben twee tot drie uur per week reguliere muziekles (band of koor). Daarnaast wordt er buiten de reguliere les om extra muziekles gegeven, en moeten de kinderen thuis oefenen. Het resultaat van al die inspanningen hebben we deze week bewonderd: zowel Marissa (op dinsdag) als Leonie (op woensdag) hadden een band concert. Omdat iedereen aan muziek (band of koor) doet zijn de bands erg groot: Marissa zat met 140 orkestleden op het podium, bij Leonie was dat zeker niet minder. Het concert op dinsdag begon traditioneel met het Amerikaanse volkslied. Mrs Sutton, dirigente en tevens Marissa's muzieklerares, had als special guest haar oom uitgenodigd. Haar oom is een oorlogsveteraan: hij heeft op een destroyer in de US Navy gediend en is actief geweest tijdens de Tweede Wereldoorlog. Dat leidde natuurlijk tot een staande ovatie van de 500 aanwezigen. Het valt elke keer weer op hoeveel respect de Amerikanen hebben voor de militairen, mannen en vrouwen die hun leven op het spel hebben gezet voor God en vaderland. Daar kunnen we in Nederland best wat van leren. Op woensdag was Leonie's band aan de beurt. Dit keer waren Els en ik de special guest - het was immers onze 15e trouwdag. Het concert werd zelfs door de locale televisie opgenomen en een dag later op TV uitgezonden, op Channel 12. Leonie was een aantal keren close-up in beeld en blies vol overgave haar partijtje mee.

Zaterdag waren we met z'n vieren naar de Target om onze wekelijkse boodschappen te doen. Terwijl Els haar lijstje afwerkte en ik de winkelwagen voortduwde kwamen we langs de schappen met frisdrank. Daar bleek dat Pepsi-cola in de reclame was: 2 liter voor $1 ofwel €0.39 per liter bij de huidige koers. Daarmee is cola bijna goedkoper dan kraanwater. Geen wonder dat er hier zoveel dikzakken rondlopen. We hebben natuurlijk meteen een aantal extra flessen in de winkelwagen gezet. Ik heb de dames ook voorgesteld om de utility service te bellen om ons aan te laten sluiten op het colanet in plaats van op het waternet. Met deze literprijs komt badderen in cola binnen handbereik. Zoals hier. Ondanks de vele cola die ik heb gedronken in mijn nog jonge leven is het zover nog nooit gekomen. Goed voorbeeld doet goed volgen zal ik maar zeggen. Overigens, de gunstigste cola-aanbieding van deze week in Nederland was volgens het internet 6 liter voor €2.99, ofwel €0.50 per liter. Dat scheelt 25% met hier maar dat is te begrijpen want de tanker die cola van de VS naar Nederland moet vervoeren moet ook betaald worden...

De vliegramp in Tripoli was niet alleen in Nederland groot nieuws, ook hier was er best veel aandacht voor. Zo stond er donderdag een uitgebreid verhaal over Ruben en zijn familie in de lokale krant. Ruben was blijkbaar met vader, moeder en broer op safari in Zuid-Afrika geweest. Ze vierden daarmee hun 12½-jarige huwelijk ("a Dutch tradition"). Zijn vader had nog op zijn weblog geschreven dat het een prachtige vakantie was geweest. Dat was in één klap voorbij. Wat een drama.

De afgelopen maanden proberen ze ons op allerlei manieren lekker te maken met aanbiedingen voor credit cards. Misschien kunnen jullie je nog herinneren dat het in het begin wel eens lastig was om geld over te maken in verband met een gebrek aan credit history. Dat we in Nederland van onbesproken gedrag waren en onze rekeningen altijd op tijd betaalden deed er voor de Amerikanen niet toe. Inmiddels hebben we hier blijkbaar voldoende bewezen dat we er niet van houden om op de pof te leven. We krijgen dan ook minimaal twee keer per week een brief in de bus met de mooiste aanbiedingen: Premium Benefits, Thousands of Bonus Points, Ultimate Rewards and Personalized Service. Je zou wel gek zijn als je er niet aan mee doet. Ik las een verhaal in de krant dat credit maatschappijen veel voorzichtiger zijn geworden met het uitgeven van credit cards na de crisis van vorig jaar. Wij merken daar eerlijk gezegd niet veel van. Maar tot nu toe hebben we de verlokking nog kunnen weerstaan :-)

Jullie hebben vast genoten van Hemelvaart en de vrije vrijdag. Hier niets van dat alles - wij moesten gewoon aan de slag. Maar goed, wij hebben nu weekend en het belooft fantastisch weer te worden. Dat is mooi meegenomen want Leonie en ik moeten hard werken aan onze techniek voor het hoog houden van de bal, geinspireerd door dit filmpje. Het komt daarbij goed uit dat ik deze week het officiële WK2010 Oranje home-tenue van Nike heb ontvangen. Ik moet wel zeggen dat het tenue me niet echt overtuigt: verschillende kleuren oranje voor shirt en sokken, en dan die zwarte broek :-( Als dat maar geen voorbode is van wat ons te wachten staat. Tot volgende week.