Wie rijdt er nu echt beter?

Deze week was het de laatste werkweek voor Warren Watson, die met pensioen is gegaan. Warren is een unieke persoonlijkheid: hij is na zijn studie Electrical Engineering meteen voor Medtronic gaan werken en heeft dat in totaal 33 jaar gedaan. In die tijd is hij getrouwd met de dochter van Earl Bakken, de oprichter van Medtronic. Warren heeft vele functies binnen Medtronic bekleed maar was de laatste jaren binnen de hartdivisie verantwoordelijk voor Product Development. Dit is het onderdeel van de organisatie waaronder ik ook val. Om precies te zijn, Warren was de baas van mijn huidige baas Craig en van mijn vorige baas (in Arnhem) Vasant. Van 2002-2006 heeft Warren ook de verantwoordelijkheid gehad voor Vitatron en heeft ons altijd een warm hart toegedragen. Met het vertrek van Warren en eerder al van Steve Mahle vallen er twee persoonlijkheden weg die een cruciale rol hebben gespeeld in de ontwikkeling van Medtronic tot wat het nu is: 's werelds grootste medical device company.

Donderdagmiddag was er een afscheidsreceptie voor Warren georganiseerd. Het auditorium was afgeladen vol met familie, vrienden maar vooral collega's. Zelfs Earl Bakken, niet de jongste meer, was overgekomen uit Hawaii waar hij tegenwoordig woont. Warren vertelde in zijn afscheidsspeech dat er maar één echte reden is waarom hij 33 jaar lang bij Medtronic is gebleven: de patiënten. De vele gesprekken die hij door de jaren heen heeft gehad met patiënten waarin ze hun dankbaarheid toonden voor het werk van Medtronic waren voor hem dè grote motivator. Lucien van Os, mijn baas in Arnhem totdat de vestiging gesloten werd, was ook speciaal voor de gelegenheid vanuit Borne naar Minneapolis gekomen. Donderdagavond aansluitend aan de receptie is Lucien bij ons thuis op bezoek geweest. Dat was ouderwets gezellig - we hadden natuurlijk veel bij te praten.

Black in America was deze week weer een hot topic. Wat wil het geval? Een zwarte professor werd vorige week door een taxi naar huis gebracht. Als hij zijn huis wil binnengaan blijkt dat hij de sleutel vergeten is. Samen met de taxichauffeur probeert hij het huis open te breken maar dat wordt gezien door een buurtbewoner, die 911 belt. Korte tijd later arriveert er een blanke agent die de zwarte professor na een hevige woordenwisseling arresteert. Al snel wordt de arrestatie als een vermeend racistische actie gezien en een rel is geboren. Dat wordt versterkt als president Obama, die de professor persoonlijk kent, zich er mee bemoeit en op een persconferentie de arrestatie een domme actie noemt. Obama biedt na een aantal dagen zijn verontschuldigingen aan en nodigt de professor en agent uit voor een biertje op het Witte Huis. Daarmee is de geest weer in de fles maar het blijkt maar weer hoe gevoelig dit thema nog altijd ligt in de Amerikaanse samenleving.

In het weekend gaan we er regelmatig een dag op uit. We hoeven daarvoor niet ver weg want binnen een straal van 50 mijl of een uur rijden is er nog van alles te ontdekken. Ondanks dat we hier nu al ruim een half jaar zitten krijgen we bij dat soort dagen nog steeds een vakantiegevoel. Ik heb me afgevraagd waarom dat zo is. Natuurlijk speelt het zomerse weer daar een rol bij, maar dat heb je in Nederland ook wel (soms). Toch voelt een dagje uit in Nederland als een dagje uit, en een dagje uit hier als vakantie. Dus wat maakt het werkelijke verschil? Na enige overpeinzing concluderen we dat het vooral taal en taalgebruik is. Natuurlijk, de associaties die iedereen heeft bij het woord vakantie spelen een rol, zoals een ander land, andere gewoontes en regels, andere huizen en gebouwen, andere vervoermiddelen, andere infrastructuur, enzovoort. Maar na een half jaar zijn we daar wel min of meer aan gewend geraakt. Het grootste verschil is toch taal en taalgebruik waardoor we de dagjes uit als vakantie ervaren.

Laat me dat wat verder toelichten. We zijn ons gevoel voor de Engelse taal nog aan het ontwikkelen. Zoals bij alles wat je leert doorloop je daarbij fases. Een interessant model om dat te beschrijven is het Bewust Competent Leer Model. Volgens dat model doorloop je tijdens het leren achtereenvolgens de 4 fases Onbewust Incompetent, Bewust Incompetent, Bewust Competent en Onbewust Competetent. Neem autorijden als voorbeeld. Als kind denk je dat het besturen van een auto eenvoudig is omdat het de chauffeur zo makkelijk afgaat. Je bent je niet bewust dat je incompetent bent (fase 1). Tijdens je eerste rijlessen kom je al snel aan het zweten en word je je bewust dat je incompetent bent (fase 2). Door bewust te oefenen begin je een beter gevoel voor het besturen van een auto op te bouwen en je competentie nivo gaat omhoog (fase 3). Na verloop van tijd gaat het rijden een automatisme worden, je voert de handelingen onbewust uit (fase 4). Zie hier meer info.

Nou, voor wat betreft taalgebruik in mijn werk zit ik in fase 4 - door kennis van de context en ervaring gaat me dat soepel af en in discussies ben ik volop betrokken. Maar als ik in de pauze met een aantal collega's ga lunchen dan kost het me meer moeite om actief mee te doen. Dat komt omdat we in fase 3 zitten als het op de Engelse taal voor dagelijks gebruik aankomt: we redden ons er wel mee maar het is zeker nog geen automatisme. Een ander voorbeeld: Zit je tijdens een dagje uit op een terras of in een restaurant dan hoor je aan de andere tafels mensen praten met hun eigen accent en intonatie. In Nederland zou ik geen enkel probleem hebben om dat te volgen omdat ik onbewust competent ben in de moedertaal. Hier echter moet ik me veel meer inspannen en soms vraag ik me dan nog af waar het over gaat omdat de context niet altijd meteen duidelijk is. Kortom, het vakantiegevoel dat we ervaren tijdens dagjes uit komt voor een belangrijk deel voort uit het feit dat de Engelse taal nog geen tweede natuur is. Misschien moeten we dat maar houden zo want was is er mooier dan vakantie :-)

Afgelopen zondag zijn we naar Big Stone Mini Golf and Sculture Garden geweest. Tijdens de culturele training had Alisa Poehler ons aanbevolen om hier een keer naar toe te gaan. De website van deze attractie gaf echter niet veel bruikbare informatie dus wisten we niet precies wat we er van verwachten moesten. Toch maar de gok genomen en naar Mound gereden, zo'n half uur bij ons vandaan. Toen we er aan kwamen stapte er net een bruidspaar met hun gevolg in de auto. Die waren er waarschijnlijk geweest voor een fotoshoot. Dat zag er dus veelbelovend uit en we werden inderdaad niet teleurgesteld. Het was een bijzonder fraaie en unieke mini golfbaan. Er waren in totaal 15 holes. Elke hole had zijn eigen hindernis met loopings, heuveltjes, bochten en boomstammen. De laatste hole bestond uit een soort riviertje: als je de golfbal éénmaal in het water had gekregen volgde de bal de stroom van het riviertje om uiteindelijk in de hole te verdwijnen. Erg leuk bedacht. Hieronder een aantal foto's van de golfbaan.

Tot slot … het is eindelijk officiëel: Uit Duits onderzoek blijkt dat vrouwen beter rijden. Aan de enquête deden 1900 mensen mee, waarvan 69% mannen. Nog maar 25% van de ondervraagden vindt mannen betere chauffeurs, vijf jaar geleden dacht 50% er nog zo over. Van de ondervraagden vindt 31% zichzelf de beste chauffeur. Op de vraag wie het beste reageert in panieksituaties geeft 54% nog steeds aan dat een man dat het beste kan. Van de deelnemers vindt echter 63% vrouwen de attentere verkeersdeelnemers.

Toen ik dit onderzoek las moest ik aan mijn broer Marcel denken. Misschien herinneren jullie je nog dat hij eind maart een zwaar ongeluk heeft gehad waarbij zijn Volvo XC70 volledig in de kreukels zat (zie foto's topic Fietsend naar de Starbucks onder maart 2009). Op 29 mei kon hij zijn spiksplinternieuwe auto ophalen, opnieuw een Volvo XC70. Afgelopen week reed hij op de Duitse Autobahn op weg naar huis na een dagje Tour de France. Ter hoogte van Karlsruhe kwam het verkeer tot stilstand. Door de drukte had hij voldoende ruimte gehouden om op tijd te kunnen stoppen maar de mevrouw achter hem dus niet. Resultaat: Auto van achteren helemaal in elkaar. Gelukkig zijn Marcel en zijn twee passagiers er weer goed uitgekomen, maar toch. Misschien moeten ze het Duitse onderzoek nog maar eens overdoen…

Knabbel en Babbel

Er viel weer van alles te beleven deze week. Dat begon al op zaterdagmorgen tijdens de voetbaltraining met de Medtronic collega's. Vijf minuten voor het einde werd het spel lelijk onderbroken door een zware blessure voor Idara, de jongen die in mijn groep werkt. In een fel duel verwikkeld verdraaide hij zijn rechterenkel. Een 911 emergency. Binnen een paar minuten kwam de hulpsheriff van Fridley het veld oprijden, al snel gevolgd door een pick-up van het Fridley fire department. Als laatste in de rij kwam de ambulance. Die bracht Idara naar het ziekenhuis in Fridley alwaar een gebroken enkel werd geconstateerd. Idara is inmiddels geopereerd, krijgt over twee weken gips en is waarschijnlijk een week of zes tot acht onder de pannen. Hij had zich net vorige week nieuwe voetbalschoenen aangeschaft wat achteraf gezien wel van invloed kan zijn geweest op dit voorval. Misschien moet ik toch maar afzien van nieuwe schoenen en mijn oude Adidas sloffen koesteren.

Op zondag zijn we naar Lake Calhoun geweest, een meer dat niet ver van downtown Minneapolis ligt. In het kader van de Aquatennial (een jaarlijks festival van 10 dagen in Minneapolis) werd er een wedstrijd zandsculpturen bouwen gehouden. Rondom Lake Calhoun ligt een mooi fiets- en wandelpad waar het altijd een drukte van belang is met fietsers, skaters en wandelaars. Zo ook deze dag. We hadden ons voorgenomen om een rondje om het meer te lopen, een afstand van ruim 5 (km). Dat was goed te doen, mede vanwege het prachtige weer. Onderweg kwamen we langs de zandsculpturen maar dat stelde eerlijk gezegd niet zo veel voor.



Deze week kwamen we er ook achter dat Knabbel en Babbel (hier Chip 'n Dale genoemd) rond ons huis scharrelen. Zoals eerder gemeld hadden we een oranje kabouterhuisje en drie paddestoelen gekocht voor bij de voordeur. We hadden deze in een emmer gezet gevuld met rijstkorrels (zie foto vorige week). Op dinsdag lagen er rijstkorrels naast de emmer. Het duurde maar even voordat de veroorzaker tevoorschijn kwam: een chipmunk. De rakker kroop in de emmer en nam een mondvol rijstkorrels mee. Voor hun is de emmer een waar paradijs: Ze hebben het nog nooit zo makkelijk gehad om hun wintervoorraad aan te leggen. Maar ondertussen vreten ze wel onze emmer leeg en dat is nou ook weer niet de bedoeling. Om het wat moeilijker te maken heeft Leonie stenen bovenop de korrels gelegd maar tot nu toe heeft ze dat nog niet afgeschrikt: ze leggen de stenen aan de kant of gooien ze zelfs uit de emmer. We moeten dus hardere maatregelen nemen. Gelukkig kregen we vandaag weer een foldertje van Cabela's in de bus. Die hebben vast wel een buks in de aanbieding (...grapje).

Het nieuws wordt gedomineerd door de plannen die president Obama heeft om de gezondsheidszorg in de VS te hervormen. Jullie zullen begrijpen dat ook binnen Medtronic dit een onderwerp is dat nauwgezet gevolgd wordt. Kort gezegd is het VS dilemma dat de gezondheidszorg onbetaalbaar wordt, dat de medische behandelingen veelal onvoldoende effectief zijn, en dat heel veel Amerikanen (bijna 50 miljoen van de 300 miljoen) geen gebruik kunnen maken van gezondheidszorg omdat ze niet verzekerd zijn. De regering Obama heeft zich tot doel gesteld dat deze mensen ook recht hebben op toegang tot de gezondheidszorg. Maar ja, hoe doe je dat als je tegelijkertijd de kosten in de hand wil houden. Productiviteitsverhoging is het toverwoord. Daarvoor moet het huidige systeem eigenlijk wel op z'n kop. In het huidige systeem worden de artsen namelijk betaald voor het aantal procedures dat ze uitvoeren, niet voor het gezond maken en houden van mensen. Echter, het omvormen van het huidige systeem roept veel weerstand op, vooral van degenen die er wel bij varen. Dus is er al weer veel water bij de wijn gedaan om tot een compromis te komen en is het nog maar de vraag of Obama's plannen echt zoden aan de dijk gaan zetten. De toekomst zal het uitwijzen.

Na toestemming van Els mag ik jullie deze week vertellen waarom Amerikaanse vrouwen zo geweldig zijn. Het verhaal begint met Dave Hampton, een goede bekende uit mijn tijd bij Medtronic in Arnhem. Dave, die inmiddels in Maastricht woont, heeft een erg vermakelijke weblog waarin hij onder andere zijn belevenissen als Amerikaan in Nederland beschrijft. De afgelopen week maakte hij melding van een patent getiteld "Method and means for creating anti-gravity illusion" dat hij op het spoor was gekomen. Dit patent uit 1993 is van niemand minder dan …. Michael Jackson. Voor details verwijs ik jullie naar Dave's weblog. Dit patent leek me interessant nieuws en zonder verder onderzoek te plegen nam ik me voor om dit nieuwtje te melden aan Kevin en Cheryl (jullie weten nog wel, waarvan het uiterlijk en de stem niet bij elkaar passen). Ik stuurde ze het volgende bericht:

Hi Kevin & Cheryl, every morning I listen to your show on my way to work. Last weeks you talked various times about Michael Jackson. A friend of mine Dave Hampton discovered that Michael Jackson has issued a 1993 patent #5255452 entitled "Method and means for creating anti-gravity illusion." This may be interesting news that you may not have heard of. On his weblog Dave provides some background on this patent: Best regards, Harry.

Vervolgens kreeg ik het volgende berichtje terug:

Hi Harry! Thanks for your email, and thank you so much for listening to our show! Yes, I have heard about this patent. It's for his Smooth Criminal lean, right? Thanks for thinking of us, and taking the time to write.
You're the best! Cheryl.

Is het geen schat? Eerst zegt ze op een hele nette manier: Lullo, van dat patent dat wisten we al lang. Maar in dezelfde zin noemt ze me de beste. Zeg nou eerlijk, zijn ze niet geweldig die Amerikaanse vrouwen? Ze kunnen bij mij niet meer stuk :-)

Helaas is daarmee het verhaal nog niet compleet. Wat wil het toeval? Nadat ik dit getypt had op dinsdag zit ik woensdagsmorgen in de auto en begint Kevin tegen Cheryl over een onderzoek betreffende leugens die elke vrouw vertelt. Het onderzoek had de volgende drie grootste leugens aan het licht gebracht:
1: 'Ik ben niet kwaad op je" waarmee ze wil zeggen "Ik ben woedend".
2: "Ik vind het niet erg als je met de jongens naar de strip club gaat", te mooi om waar te zijn maar ze meent er niets van.
3: "Ik ben gewoon nog niet klaar om een nieuwe relatie aan te gaan" waarmee ze wil zeggen dat ze je maar niets vindt.
Maar toen Kevin aan Cheryl vroeg wat zij dacht dat de grootste leugen was vertelde ze doodleuk "When a woman says 'You're the best" in general she doesn't mean it at all". Dat had ze nou niet moeten zeggen. Het komt erop neer dat Cheryl in haar mail aan mij gewoon gejokt heeft. Nou Cheryl, je wordt bedankt.

Gisteravond zijn we naar de Minnesota Thunder geweest, de prof voetbalclub uit Minnesota. Ze spelen op het National Sports Center in Blaine. Dat is een sportcomplex met 52 voetbalvelden, de grootste van de VS. De Thunder spelen in het open stadion dat plaats biedt aan 12.000 toeschouwers. De tegenstander was Miami FC Blues. Deze week was er op het sportcomplex een gigantisch toernooi gaande, The 2009 Schwan's USA Cup, met 841 jeugdteams uit 12 landen. We hadden dan ook gedacht dat het misschien wel uitverkocht zou zijn maar dat viel alleszins mee. Er was niet meer dan 1500 man op afgekomen, een wedstrijd van HSC, Stevo of Quick'20 trekt een vergelijkbaar publiek, het nivo is ook vergelijkbaar met de Nederlandse hoofdklasse. Nadat het volkslied gezongen was kon de wedstrijd beginnen. In eerste instantie was het een redelijk gelijk opgaande strijd waarbij het wel duidelijk was dat de betere voetballers aan Miami zijde meespeelden. Na een klein kwartier werd het 0-1 voor Miami, en na dik een uur werd de voorsprong verdubbeld naar 0-2. Gelukkig scoorde de Thunder (de vrouwelijk versie heet Lightning) een kwartier voor tijd de Anschlusstreffer maar meer dan dat zat er niet in. Leuk om een keer mee te maken, zeker als het een mooie avond is zoals gisteravond.





Inmiddels is in Nederland de vakantieperiode aangebroken.
Iedereen een prettige vakantie toegewenst vanuit de USA!

Kevin en Cheryl

Elke morgen als ik naar het werk rij luister ik naar Kevin en Cheryl op 102.9 (One-O-Two-Point-Nine) Lite FM. DJs Kevin en Cheryl verzorgen de morning show van 5am tot 9am. Het is een leuk stel en wisselen goede muziek af met het nieuws van de dag. Vergelijkbaar met Radio 538 met Edwin Evers en zijn companen. In de maanden die ik nu luister heb ik me op basis van hun stem en interactie een beeld van Kevin en Cheryl gevormd. Kevin een spontane Amerikaan, een jaar of 40, 1.80m (6 feet) lang, knappe kop, kort donker haar, stevig postuur, gezellige prater. Cheryl tegen de 45, half lang donkerblond haar, leuke dame om te zien, nuchter, wel bespraakt. Wat wil nu het geval? Zaterdagmorgen in de auto hoorde ik op de zender een leuk nummer dat ze al vaker hadden gedraaid maar waarvan me de titel en artiest onbekend waren. Thuis gekomen ging ik naar de website van 102.9 Lite FM om de gegevens van dit nummer te achterhalen. Daarbij kreeg ik voor het eerst foto's te zien van Kevin en Cheryl. Dat was, hoe raar ook, best wel een teleurstelling. Hun werkelijke uiterlijk voldeed niet aan mijn beeld. Maar belangrijker, stem en uiterlijk passen gewoon niet bij elkaar. Daarmee heb ik het mezelf knap lastig gemaakt want het wordt 's morgens in de auto namelijk nooit meer zoals het was. Ik herinner me dat ik jaren geleden hetzelfde heb meegemaakt met Hans van Wieren, een DJ op Radio Oost. Ook dat is nooit meer goedgekomen. Het zijn van die dingen die je kunnen bezighouden maar, eerlijk gezegd, het gaat nergens over :-) Overigens, het nummer was Dreams van The Cranberries. Voor de liefhebbers is hier de link naar de site van 102.9 Lite FM.

In Medtronic verband zijn er allerlei mogelijkheden om actief te zijn. Zo hebben ze teams voor onder andere tennis, bowling, golf, basketbal, volleybal, wielrennen en ook een soccerteam. Dat is een groep mannen en een groep vrouwen die zowel in competitie als recreatief verband tegen een bal trappen. Eén van hen is Idara, een medewerker uit mijn groep. Idara is op zijn 17e vanuit Nigeria naar de VS geëmigreerd. Zijn passie voor voetballen is ontstaan tijdens zijn jeugd in Nigeria, net als Nederland een voetbalgek land. Idara en ik hadden al een aantal keren van gedachten gewisseld over het Medtronic soccerteam, maar daar was het bij gebleven. Afgelopen vrijdag vertelde Idara me dat ze zaterdagmorgen weer gingen trainen en of ik zin had om mee te doen. Nu heb ik al een jaar of zeven niet meer echt gevoetbald omdat de rechterknie niet meewerkt. Als alternatief ging ik de laatste jaren in Ruurlo met buurman Ronald twee keer in de week naar spinning. Maar het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan. Dus besloot ik om een hernieuwde poging te wagen.

Toen ik om 10 uur bij het veld arriveerde was het gevoel meteen goed. Een strak blauwe lucht, een lekker briesje, een mooi vlak veld en een kort geschoren grasmat. Wat wil je nog meer. De groep was zo'n 15 man groot en een mooie mix van culturen met rednecks zoals mij, jongens met African roots, en een aantal met Aziatische achtergrond. Ik had mijn oude Adidas sloffen ondergebonden maar die vielen erg uit de toon: alle anderen hadden van die moderne snelle schoentjes aan. Na een korte warming-up verdeelde Brian, de organisator, de groep in twee teams en konden we aan de slag. Het eerste half uur golfde het spel in hoog tempo op en neer en ging het redelijk gelijk op. Het was interessant om de verschillen in voetbalstijl te zien: de African Americans die technisch erg begaafd zijn maar ook erg verliefd op de bal waardoor ze zich vaak vastlopen, de Aziatische spelers die heel erg snel zijn maar daarbij de bal wel eens vergeten mee te nemen, en de rednecks die daar een beetje tussenin zitten. Ondanks dat de meeste jongens minimaal tien jaar jonger waren deed ik lekker mee. Toch ben ik wel een veteraan geworden: Op snelheid, zowel wat betreft hard lopen als in de duels, kan ik niet meer mee. Gelukkig kan ik dat grotendeels compenseren met voetbalgogme. Het tweede half uur ging het tempo naar beneden en kregen wij de overhand. Uiteindelijk werd het 4-0 in ons voordeel. Dat kwam goed uit want zelfs in dit soort trainingspartijtjes heb ik een hekel aan verliezen.

De dagen erna had ik wel spijt omdat ik spieren voelde waarvan ik al zeven jaar niet meer wist dat ik ze heb. De knie reageerde goed alhoewel ik het wel kon merken. Maar het smaakt naar meer. Eerst moet ik Els nog overtuigen dat ik van die moderne schoentjes aan moet omdat ik me echt niet meer kan vertonen op die oude Adidas sloffen. Verder moet ik nog op zoek naar een mooi shirt. Ik draag nu een t-shirt van FC Twente (met sponsor Zwanenburg op de voorkant en Goôd Goan op de achterkant) maar ik zou eigenlijk een Oranje shirt moeten hebben. Ik heb wel een mooi oranje pak maar die is meer voor in de bestuurskamer :-)

Over oranje gesproken, zaterdagmiddag zijn Leonie, Els en ik naar de Art Fair geweest op de Main Street in Maple Grove. De fair was één van de evenementen die waren georganiseerd in het kader van de 2009 Maple Grove Days. Dit is de jaarlijkse feestweek van Maple Grove. Op deze Art Fair stonden allerlei party-tenten waarin kunstenaars hun werk aan het publiek konden tonen, zoals schilderijen, grafische kunst, beeldhouwwerk, keramiek en sieraden. Daar kwamen we ook een aantal leuke dingen tegen voor de tuin, zoals deze paddestoelen met bijbehorend kabouterhuisje. Ze waren er in verschillende kleuren maar oranje sprak ons het meest aan. Ook liepen we moeder eend en haar kuikens tegen het lijf. Een simpel maar geinig idee dat we niet konden laten lopen.







Gisteravond zijn Els, Marissa en Leonie naar een concert van Beyoncé geweest in het Target Center. Het stadion, normaal het domein van de basketballers van de Minnesota Timberwolves, was volledig uitverkocht. De dames hebben erg genoten van een fantastische performance waarbij het dak er bijna af ging.

Via http://www.nu.nl/ houden we het nieuws in Nederland in de peiling. Het was deze week wel raak: Emiel Ratelband die een kostbare koninklijke vaas breekt, dieetgoeroe Sonja Bakker die gaat scheiden en de moeder van Jan Smit die Yolanthe zwart maakt. Maar wat te zeggen van het volgende bericht: Een boer uit Loenersloot is maandag overleden na te zijn aangevallen door een stier. De man raakte zwaargewond en bezweek in het weiland aan zijn verwondingen. De politie probeerde de stier neer te schieten, maar het dier overleefde een kogel in zijn kop. Het gewonde dier wordt waarschijnlijk alsnog afgemaakt. Het is natuurlijk erg tragisch wat de boer overkomt maar dat laatste vind ik onrechtvaardig. Als je een kogel van de politie in je kop overleeft dan verdien je een beter lot dan de slager.

Laat ik niet vergeten te melden dat we rond Kerst een trip naar Nederland hebben geboekt zodat tenminste de jaarlijkse biljartavond met Jacky, Frans en Jan door kan gaan. Ik ben al druk aan het oefenen op de Wii...

Tot slot wat foto's van het Fish Lake tijdens de schemering. Zoals je kunt zien is het hier voor vissers een paradijs. We hadden deze week erg mooi weer en het was dan ook genieten geblazen langs de meren.

Happy 4th!

Ieder jaar op 4 juli wordt in de VS Independence Day gevierd, ook wel Fourth of July genoemd. Dit is in de VS een nationale feestdag ter viering van de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring op 4 juli 1776. In deze verklaring werd de onafhankelijkheid van de VS tegenover Groot-Brittannië bevestigd. Independence Day staat synoniem voor parades, barbecues, picknicks, vuurwerk en verschillende andere publieke en privégelegenheden. Deze dag in de VS is zo ongeveer als Koninginnedag in Nederland.

Het was voor ons de eerste keer dat we de 4th of July hier meemaakten. We hadden ons voorgenomen om overdag een Parade te bezoeken en om 's avonds een groots Fireworks bij te wonen. In de krant hadden we gezien dat de meeste Parades op zaterdagmorgen 10 uur werden gehouden. Nu heb ik daar niet zo'n probleem mee maar om Marissa en Leonie in de vakantie om 9 uur 's morgens in de auto te krijgen is onbegonnen werk. Daarom kozen we uiteindelijk voor de Parade in Chanhassan, die zaterdagmiddag om half drie van start ging. We vertrokken om goed één uur om na zo'n drie kwartier rijden in Chanhassan aan te komen. We hoefden niet lang te zoeken waar de parade langs zou komen - het hele dorp en omgeving was uitgelopen en iedereen begaf zich in de richting van de Dorpsstraat. Velen hadden zich al langs de kant van de weg genesteld op de klapstoeltjes die ze ook gebruiken langs de lijn bij het voetbal. Sommige hebben zelfs een klapstoel met zonnedak - erg gezellig.

Terwijl de Parade voor ons langs trok dwaalden mijn gedachten af naar de jaarlijkse allegorische optocht tijdens het Septemberfeest in Ruurlo. Eerlijk gezegd, of je nou in Chanhassan in de VS bij een parade bent of bij de optocht in Ruurlo zo'n 7000 km verderop, er zijn opvallend veel overeenkomsten. Zo bestaat de optocht in Ruurlo uit een vijftal muziekkorpsen uit de regio al dan niet vergezeld door majorettes, in Chanhassan zijn het de Marching Bands soms in combinatie met Girls Dance Teams. In Ruurlo rijdt er een koets met de winnaar en winnares van het Vogelschieten, hier zit de President van de Chanhassan Rotary op de bok. Zittend op een platte kar brengt dweilorkest De Schaddestekkers de stemming erin in Ruurlo, hier reed the Barbary Coast Dixieland Band op een platte kar mee. Ruurlo heeft de praalwagens van onder meer de Broertjes, de Keetgirls en de Onhandige Meiden, hier zie je vergelijkbare clubjes die de hooikar hebben opgetuigd. In tegenstelling tot in Ruurlo hier geen CJV maar wel een bijdrage van de Living Christ Lutherian Church. En niet te vergeten de klassieke tractoren van de Oude Trekker en Motor Vereniging, hier vertegenwoordigd door de Chanhassan Historical Society.

Het zijn de typisch Amerikaanse kenmerken die het verschil maken. Ze hebben hier veel respect en waardering voor oorlogsveteranen (het Amerikaanse patriotisme) en de brandweer, waarvoor een prominente plek was ingeruimd. Hier rijden ook allerlei locale celebrities mee in klassieke open auto's zoals de burgemeester, de gemeentesecretaris en de bankdirecteur. Verder hebben de muziekbands hier meer 'dance and swing'.

Marissa en Leonie vinden de optocht in Ruurlo mooier omdat er meer praalwagens zijn. Maar ze konden het erg waarderen dat ze hier veel meer snoep en andere prima prut in de handen geduwd kregen. Dit filmpje geeft je een indruk van de Parade in Chanhassan.

's Avonds zijn we naar Excelsior gereden waar we de Fireworks op Lake Minnetonka hebben aanschouwd. Vuurwerk is hier echt een community aangelegenheid. Privé wordt er niet veel afgestoken. Reden: strenge wetten in de staat Minnesota verknallen het plezier. Sputterkeersies en laag-bij-de-gronds siervuurwerk zoals bloemfonteintjes kunnen nog. Maar zo gauw het hoger dan 3 meter gaat heb je een probleem. Geen torpedo's, missiles, skyrockets, parachutes of romeinse kaarsen, en firecrackers kunnen al helemaal niet. Je mag hier gewoon niks. Dus gaat de echte liefhebber over de staatsgrens (waar kennen we dat van) naar Wisconsin om nog een beetje aan zijn trekken te komen. Echter, de meeste mensen zoeken een community fireworks op zoals die op Lake Minnetonka. Daar aangekomen was het zowel aan de kant als op het water een drukte van belang. Dat beloofde dus wat en inderdaad werden we niet teleurgesteld. Als vanzelfsprekend ging dit weer op zijn Amerikaans: het vuurwerk was spectaculair van omvang met vele sierfiguren en zware dreunen, en het duurde ruim een half uur. Als liefhebber is het zelf hebben van een Chinese rol natuurlijk spannender. Maar een community fireworks heeft ook een groot voordeel: buurman Ronald en ik hoefden de rommel de volgende dag niet op te vegen.

Deze week werd het nieuws opnieuw gedomineerd door Michael Jackson. Dat is natuurlijk niet vreemd - zelfs in Nederland zaten er 2.3 miljoen mensen live te kijken naar de herdenking. Ook het wereldkampioenschap hotdog eten kreeg veel pers. De 25-jarige Joey Chestnut uit Californië heeft namelijk in New York het wereldrecord hotdog eten gebroken. Hij wist 68 (!) broodjes worst in tien minuten naar binnen te werken. Chestnut won 20.000 US dollar en de fel begeerde Gele Mosterdriem. Op de regionale radio was de bewegwijzering naar het internationale vliegveld van Minneapolis St.Paul het gesprek van de dag. Het vliegveld heeft twee terminals, de Lindbergh en de Humphrey Terminal. Dat blijkt voor veel mensen nogal verwarrend te zijn. Men wil de namen dan ook aanpassen in Terminal 1 en 2. Daarvoor moeten echter 300 verkeersborden worden vervangen. Kosten een slordige 2.3 miljoen US dollar. Dat is natuurlijk niet niks. Aan de andere kant, ik las vandaag dat het begrotingstekort voor dit jaar geschat wordt op 1.7 triljoen US dollar, dat is dus 1700 miljard US dollar. Ofwel 12% van het bruto nationale product. Kijkend naar 2.3 miljoen US dollar zou ik zeggen: waar lullen we over...

Irma en Randy zijn na een rondreis van meer dan 2 weken in de VS weer terug in Nederland. Ze hebben een toer gemaakt van ruim 4000 km langs de vele nationale parken. Ze hebben ons met enige regelmaat foto's gestuurd waaruit bleek dat ze een hele mooie vakantie hebben gehad. Het is nog maar de vraag of wij zoveel te zien krijgen: met slechts 15 vakantiedagen per jaar heb ik hier niet de luxe van Nederland, en om meer dan twee weken aansluitend vakantie te nemen is niet echt standaard (wat ook wel weer te begrijpen is met 15 dagen per jaar). De toekomst zal het uitwijzen.

Het Kleine Huis op de Prairie

Vader en moeder Berghuis zijn inmiddels weer veilig in Nederland aangekomen na ruim twee weken Minneapolis en omgeving. De laatste week bestond niet alleen maar uit de goede dingen van het leven maar moest er ook gewerkt worden voor de kost. Mijn vader vond dat prima want hij werkt immers graag met zijn handen. Ik had de afgelopen maanden een lijstje gemaakt van klussen die hij mooi kon uitvoeren. Zo was er tijdens het verhuizen een tuinlampje gesneuveld omdat één van de verhuizers er tegen aan was gelopen; wilde ik in mijn klushok in de basement de verlichting graag anders geschakeld hebben; deed een 110V-220V omzetter het niet meer nadat we de electrische barbecue er aan hadden gehangen; moest in de garage een aantal zaken veranderd worden zodat ik het tuingereedschap wat handiger kan ophangen; moest de basketbalpaal die Marissa voor haar verjaardag had gekregen opgezet worden; en dan was er nog de Audi Q7: één van de stoelen maakte een irritant piepend geluid. Bij de Audi-garage hadden ze er al een keer naar gekeken maar het euvel was daarmee niet opgelost.

Het opzetten van de basketbalpaal was wel even een klus. Eerst moest er een gat gegraven worden van zo'n 50x50 cm en een meter diep. Dat is een kwart kuub, ofwel ruim drie kruiwagens. In Twente en de Achterhoek met zijn zandgrond zou je dat binnen een half uur geklaard hebben. Hier bestaat de grond echter uit zware klei en dat werkt wat minder mee. Veel zweet, wat muggebeten, een aantal blaren, en ruim twee uur verder was het gat gemaakt. Toen moest het weer gevuld worden met beton. Volgens de meegeleverde beschrijving hadden we zo'n 9 zakken van 80 lbs nodig. Bij de Menards (zo heet de Praxis of Gamma hier) bleek dat ze natuurlijk 12 verschillende soorten zakken cement hadden. Gelukkig bracht een medewerker duidelijkheid. Geladen met de zakken en een speciebak gingen we snel naar huis om het gat te vullen. Dat kostte opnieuw enige moeite omdat we het cement met de hand moesten aanmaken (ik beschik immers niet over een betonmolen). Uiteindelijk was de klus na een halve dag geklaard en kon het uitharden beginnen. Na 5 dagen hebben we de paal geïnstalleerd en het resultaat mag er zijn. Nu maar hopen dat er veel gebruik van gemaakt gaat worden.

Ook het oplossen van het piepertje onder de autostoel was een verhaal op zich. Het euvel kon uiteindelijk verholpen worden door twee ringetjes onder een bevestigingsbout te doen. Dit was echter een speciaal type bout waarvoor ik geen gereedschap heb. We dachten dat wel te kunnen krijgen bij een shop in de buurt, maar vier shops en ruim twee uur verder hadden we het juiste gereedschap nog niet gevonden. Op het laatst zijn we maar naar de Audi-dealer gereden (zo'n drie kwartier rijden enkele reis) om binnen twee minuten de bout los te maken, de twee ringetjes te plaatsen, en de bout weer vast te zetten. Hieruit blijkt maar weer: goed gereedschap is het halve werk. Veel gedoe om weinig maar we zijn erg blij dat het irritante piepertje de mond gesnoerd is.

Naast het kluswerk hebben we ook nog vele leuke dingen gedaan. Zo zijn we afgelopen zondag naar de Oliver H Kelley Farm geweest. Dit is een boerderij waar ze het leven rond 1860 in ere houden. Het is een zogenaamde State Historical Site. Het deed me denken aan Het Kleine Huis op de Prairie, een TV-serie die in mijn jeugd door de EO werd uitgezonden en die gebaseerd is op het leven van een familie in Wisconsin (de staat ten oosten van Minnesota).



Donderdag hebben we met een raderboot een rondvaart op Lake Minnetonka gemaakt. Dit is het op twee na grootste meer van Minnesota, dat in totaal meer dan 15.000 meren heeft. Lake Minnetonka heeft een grillige vorm met vele baaien en eilandjes, een oppervlakte van 59 km2 en in totaal ruim 200 km kustlijn. Het is een populair vis- en zeilgebied. We hadden prachtig weer en je krijgt een beetje een Friesland gevoel als je daar vaart.

Vrijdag zijn we naar St Paul geweest alwaar we de Cathedral en het Minnesota State Capitol Building bezocht hebben. In het Capitol Building hebben onder andere het Huis van Afgevaardigden, de Senaat en het Supreme Court van de staat Minnesota hun domicilie.

Ook het culinaire Amerika is deze week aan de orde gekomen. Op zaterdag zijn we naar het Timberlodge Steakhouse geweest en op zondag naar het Old Country Buffet. De laatste dagen hebben we het wat dichter bij Nederland gehouden: op donderdag naar het Gasthaus Bavarian Hunter in Stillwater voor een overheerlijke schnitzel en op vrijdag ter afsluiting naar het Pancake House voor een ouderwetse pannekoek (the American way). Al met al waren de ruim twee weken een hele onderneming voor mijn vader en moeder waarbij ze een goede indruk hebben gekregen van de VS in het algemeen en ons leven hier in het bijzonder.

Woensdag kon ik mijn voetbalsloffen weer aan trekken: Leonie's team had ter afsluiting van het seizoen de ouders uitgedaagd om een wedstrijd te spelen. Totaal veertien vaders en moeders waren present. Een aantal daarvan had eerder tegen een bal getrapt maar de meesten waren (in alle oneerbiedigheid) niet veel soeps voor wat betreft hun voetbalkwaliteiten. Maar het ging natuurlijk om de eer. Na een ruststand van 3-2 werd het uiteindelijk 7-5 voor de meiden. Daarvan waren twee doelpunten gescoord door Leonie. Zoals jullie begrijpen ben ik niet blij met dit verlies. Een spoedige revanche zit er helaas niet in (dat zal wel een jaar duren) dus ik zal dit een hele tijd moeten aanhoren.

De dood van Michael Jackson blijft de gemoederen hier bezig houden. Je kunt geen TV-kanaal opzetten of er wordt de nodige aandacht aan besteed. Was het een natuurlijke dood, een overmatige dosis medicijnen met (onbedoeld) dodelijke aflloop, zelfmoord, of was het zelfs moord? Allerlei theorieën worden er op los gelaten en allerlei experts mogen hun zegje doen - vooral degene die Jackson nog nooit ontmoet hebben. Of de werkelijke toedracht ooit boven tafel komt valt nog te bezien.

Dit weekend is het de 4th of July ofwel Independence Day. Dit is een nationale feestdag zoals in Nederland Koninginnedag. Hierover volgende keer meer.