Het was voor ons de eerste keer dat we de 4th of July hier meemaakten. We hadden ons voorgenomen om overdag een Parade te bezoeken en om 's avonds een groots Fireworks bij te wonen. In de krant hadden we gezien dat de meeste Parades op zaterdagmorgen 10 uur werden gehouden. Nu heb ik daar niet zo'n probleem mee maar om Marissa en Leonie in de vakantie om 9 uur 's morgens in de auto te krijgen is onbegonnen werk. Daarom kozen we uiteindelijk voor de Parade in Chanhassan, die zaterdagmiddag om half drie van start ging. We vertrokken om goed één uur om na zo'n drie kwartier rijden in Chanhassan aan te komen. We hoefden niet lang te zoeken waar de parade langs zou komen - het hele dorp en omgeving was uitgelopen en iedereen begaf zich in de richting van de Dorpsstraat. Velen hadden zich al langs de kant van de weg genesteld op de klapstoeltjes die ze ook gebruiken langs de lijn bij het voetbal. Sommige hebben zelfs een klapstoel met zonnedak - erg gezellig.
Terwijl de Parade voor ons langs trok dwaalden mijn gedachten af naar de jaarlijkse allegorische optocht tijdens het Septemberfeest in Ruurlo. Eerlijk gezegd, of je nou in Chanhassan in de VS bij een parade bent of bij de optocht in Ruurlo zo'n 7000 km verderop, er zijn opvallend veel 
overeenkomsten. Zo bestaat de optocht in Ruurlo uit een vijftal muziekkorpsen uit de regio al dan niet vergezeld door majorettes, in Chanhassan zijn het de Marching Bands soms in combinatie met Girls Dance Teams. In Ruurlo rijdt er een koets met de winnaar en winnares van het Vogelschieten, hier zit de President van de Chanhassan Rotary op de bok. Zittend op een platte kar brengt dweilorkest De Schaddestekkers de stemming erin in Ruurlo, hier reed the Barbary Coast Dixieland Band op een platte kar mee. Ruurlo heeft de praalwagens van onder meer de Broertjes, de Keetgirls en de Onhandige Meiden, hier zie je vergelijkbare clubjes die de hooikar hebben opgetuigd. In tegenstelling tot in Ruurlo hier geen CJV maar wel een bijdrage van de Living Christ Lutherian Church. En niet te vergeten de klassieke tractoren van de Oude Trekker en Motor Vereniging, hier vertegenwoordigd door de Chanhassan Historical Society.
overeenkomsten. Zo bestaat de optocht in Ruurlo uit een vijftal muziekkorpsen uit de regio al dan niet vergezeld door majorettes, in Chanhassan zijn het de Marching Bands soms in combinatie met Girls Dance Teams. In Ruurlo rijdt er een koets met de winnaar en winnares van het Vogelschieten, hier zit de President van de Chanhassan Rotary op de bok. Zittend op een platte kar brengt dweilorkest De Schaddestekkers de stemming erin in Ruurlo, hier reed the Barbary Coast Dixieland Band op een platte kar mee. Ruurlo heeft de praalwagens van onder meer de Broertjes, de Keetgirls en de Onhandige Meiden, hier zie je vergelijkbare clubjes die de hooikar hebben opgetuigd. In tegenstelling tot in Ruurlo hier geen CJV maar wel een bijdrage van de Living Christ Lutherian Church. En niet te vergeten de klassieke tractoren van de Oude Trekker en Motor Vereniging, hier vertegenwoordigd door de Chanhassan Historical Society.
Het zijn de typisch Amerikaanse kenmerken die het verschil maken. Ze hebben hier veel respect en waardering voor oorlogsveteranen (het Amerikaanse patriotisme) en de brandweer, waarvoor een prominente plek was ingeruimd. Hier rijden ook allerlei locale celebrities mee in klassieke open auto's zoals de burgemeester, de gemeentesecretaris en de bankdirecteur. Verder hebben de muziekbands hier meer 'dance and swing'.
Marissa en Leonie vinden de optocht in Ruurlo mooier omdat er meer praalwagens zijn. Maar ze konden het erg waarderen dat ze hier veel meer snoep en andere prima prut in de handen geduwd kregen. Dit filmpje geeft je een indruk van de Parade in Chanhassan.
's Avonds zijn we naar Excelsior gereden waar we de Fireworks op Lake Minnetonka hebben aanschouwd. Vuurwerk is hier echt een community aangelegenheid. Privé wordt er niet veel afgestoken. Reden: strenge wetten in de staat Minnesota verknallen het plezier. Sputterkeersies en laag-bij-de-gronds siervuurwerk zoals bloemfonteintjes kunnen nog. Maar zo gauw het hoger 
dan 3 meter gaat heb je een probleem. Geen torpedo's, missiles, skyrockets, parachutes of romeinse kaarsen, en firecrackers kunnen al helemaal niet. Je mag hier gewoon niks. Dus gaat de echte liefhebber over de staatsgrens (waar kennen we dat van) naar Wisconsin om nog een beetje aan zijn trekken te komen. Echter, de meeste mensen zoeken een community fireworks op zoals die op Lake Minnetonka. Daar aangekomen was het zowel aan de kant als op het water een drukte van belang. Dat beloofde dus wat en inderdaad werden we niet teleurgesteld. Als vanzelfsprekend ging dit weer op zijn Amerikaans: het vuurwerk was spectaculair van omvang met vele sierfiguren en zware dreunen, en het duurde ruim een half uur. Als liefhebber is het zelf hebben van een Chinese rol natuurlijk spannender. Maar een community fireworks heeft ook een groot voordeel: buurman Ronald en ik hoefden de rommel de volgende dag niet op te vegen.
Deze week werd het nieuws opnieuw gedomineerd door Michael Jackson. Dat is natuurlijk niet vreemd - zelfs in Nederland zaten er 2.3 miljoen mensen live te kijken naar de herdenking. Ook het wereldkampioenschap hotdog eten kreeg veel pers. De 25-jarige Joey Chestnut uit Californië heeft namelijk in New York het wereldrecord hotdog eten gebroken. Hij wist 68 (!) broodjes worst in tien minuten naar binnen te werken. Chestnut won 20.000 US dollar en de fel begeerde Gele Mosterdriem. Op de regionale radio was de bewegwijzering naar het internationale vliegveld van Minneapolis St.Paul het gesprek van de dag. Het vliegveld heeft twee terminals, de Lindbergh en de Humphrey Terminal. Dat blijkt voor veel mensen nogal verwarrend te zijn. Men wil de namen dan ook aanpassen in Terminal 1 en 2. Daarvoor moeten echter 300 verkeersborden worden vervangen. Kosten een slordige 2.3 miljoen US dollar. Dat is natuurlijk niet niks. Aan de andere kant, ik las vandaag dat het begrotingstekort voor dit jaar geschat wordt op 1.7 triljoen US dollar, dat is dus 1700 miljard US dollar. Ofwel 12% van het bruto nationale product. Kijkend naar 2.3 miljoen US dollar zou ik zeggen: waar lullen we over...
dan 3 meter gaat heb je een probleem. Geen torpedo's, missiles, skyrockets, parachutes of romeinse kaarsen, en firecrackers kunnen al helemaal niet. Je mag hier gewoon niks. Dus gaat de echte liefhebber over de staatsgrens (waar kennen we dat van) naar Wisconsin om nog een beetje aan zijn trekken te komen. Echter, de meeste mensen zoeken een community fireworks op zoals die op Lake Minnetonka. Daar aangekomen was het zowel aan de kant als op het water een drukte van belang. Dat beloofde dus wat en inderdaad werden we niet teleurgesteld. Als vanzelfsprekend ging dit weer op zijn Amerikaans: het vuurwerk was spectaculair van omvang met vele sierfiguren en zware dreunen, en het duurde ruim een half uur. Als liefhebber is het zelf hebben van een Chinese rol natuurlijk spannender. Maar een community fireworks heeft ook een groot voordeel: buurman Ronald en ik hoefden de rommel de volgende dag niet op te vegen.Deze week werd het nieuws opnieuw gedomineerd door Michael Jackson. Dat is natuurlijk niet vreemd - zelfs in Nederland zaten er 2.3 miljoen mensen live te kijken naar de herdenking. Ook het wereldkampioenschap hotdog eten kreeg veel pers. De 25-jarige Joey Chestnut uit Californië heeft namelijk in New York het wereldrecord hotdog eten gebroken. Hij wist 68 (!) broodjes worst in tien minuten naar binnen te werken. Chestnut won 20.000 US dollar en de fel begeerde Gele Mosterdriem. Op de regionale radio was de bewegwijzering naar het internationale vliegveld van Minneapolis St.Paul het gesprek van de dag. Het vliegveld heeft twee terminals, de Lindbergh en de Humphrey Terminal. Dat blijkt voor veel mensen nogal verwarrend te zijn. Men wil de namen dan ook aanpassen in Terminal 1 en 2. Daarvoor moeten echter 300 verkeersborden worden vervangen. Kosten een slordige 2.3 miljoen US dollar. Dat is natuurlijk niet niks. Aan de andere kant, ik las vandaag dat het begrotingstekort voor dit jaar geschat wordt op 1.7 triljoen US dollar, dat is dus 1700 miljard US dollar. Ofwel 12% van het bruto nationale product. Kijkend naar 2.3 miljoen US dollar zou ik zeggen: waar lullen we over...
Irma en Randy zijn na een rondreis van meer dan 2 weken in de VS weer terug in Nederland. Ze hebben een toer gemaakt van ruim 4000 km langs de vele nationale parken. Ze hebben ons met enige regelmaat foto's gestuurd waaruit bleek dat ze een hele mooie vakantie hebben gehad. Het is nog maar de vraag of wij zoveel te zien krijgen: met slechts 15 vakantiedagen per jaar heb ik hier niet de luxe van Nederland, en om meer dan twee weken aansluitend vakantie te nemen is niet echt standaard (wat ook wel weer te begrijpen is met 15 dagen per jaar). De toekomst zal het uitwijzen.
No comments:
Post a Comment