Wittebroodsweken

Mijn wittebroodsweken bij Medtronic CRDM in Mounds View zijn zo goed als voorbij, nog een week te gaan. Op het werk is het prima verlopen. In vergelijking met het werk in Arnhem zijn me een aantal zaken opgevallen.

Ten eerste dat er hier zo unmeunig veel mensen werken (onze facility is wel de grootste met op dit moment zo'n 4500 medewerkers). Als ik 's morgens mijn auto in de parkeergarage van 5 verdiepingen zet (met plek voor 4000 auto's) en naar de ingang loop dan merk je dat pas. In Arnhem hadden we zo'n 220 medewerkers die ik allemaal kende, hier ben je redelijk anoniem in de menigte. Ik vraag me natuurlijk af wat al die mensen hier doen, maar dat vragen ze zich natuurlijk ook van mij af.

Ten tweede de begroeting 's morgens. Als ik 's morgens binnenkom tussen zeven en half acht is mijn buurman Larry al aanwezig. Hi Larry, how are you doing today? Not bad. And you? Good!. Ze zeggen hier bijna allemaal 'Not bad'. Een beetje 'het glas is half leeg' in plaats van 'het glas is half vol'. Ik heb al eens gevraagd of het niet wat positiever kan maar dat is een beetje de Minnesota cultuur.

Ten derde de koffie. In Arnhem was die gratis. Daar begon ik elke morgen met twee bakken (op één been kan je niet lopen) capuccino met extra melk. Hier is het ook gratis maar dan is het niet te pruimen. Daarom koop ik 's morgens altijd een grote beker French vanilla of Vanilla Latte en ik moet zeggen: die smaakt me zelfs beter dan in Arnhem.

Tot slot de vrijdagmiddag. Er zijn hier veel mensen die maandag tot en met donderdag een uur extra aanwezig zijn, zodat ze vrijdagmiddag eerder weg kunnen. Ze gaan dan veelal Upnorth - naar het noorden van Minnesota - om het weekend in hun cabin (vakantiehuis) te verblijven. Ik weet niet of het extra uur door de week de productiviteit ten goede komt, maar dat is nu eenmaal de cultuur hier.

Als je begint te werken bij Medtronic moet je een telefoon nummer opgeven waar ze in geval van nood naar toe kunnen bellen. Ik had ons nummer in Ruurlo opgegeven. Nu was er afgelopen woensdag een emergency check (dat doen ze twee keer per jaar). Om zes uur 's avonds werd naar alle nood telefoonnummers gebeld (geautomatiseerd). Ook Els kreeg dus een telefoontje met de mededeling This is an Emergency Test for Harry Berghuis blablabla. Nu hadden die gekke Amerikanen geen rekening gehouden met het tijdsverschil. Het telefoontje kwam dus 's nachts om één uur in Ruurlo aan. Els natuurlijk rechtop in bed en ontzettend geschrokken omdat ze dacht dat er iets met mij aan de hand was. Vervolgens probeerde ze mij te bellen maar ik was uit eten en had de telefoon op 'Stil' staan. Je kunt je voorstellen dat Els zich toen helemaal ongerust maakte. Twee uur later zag ik 5 gemiste oproepen en kwam het 's nachts om drie uur toch nog goed. Soms zit het mee soms zit het tegen.

Zo'n 2 mile hier vandaan zit een Chinees, Ming's Garden. Daar ga ik twee keer in de week naar toe. Het is goed te eten. Ik neem altijd To go (meenemen dus) en het is binnen 5 minuten klaar (ze warmen het blijkbaar op in de magnetron). De bakjes zijn anders dan in Nederland maar dat mag de pret niet drukken.

Afgelopen nacht heeft het gesneeuwd. De foto's tonen het uitzicht uit mijn appartement en ik heb ook een foto van ons nieuwe huis in de sneeuw gemaakt. Als alles volgens plan verloopt krijgen we op 30 december 2008 de sleutel.

Credit history

Na een paar dagen Ruurlo, met de verjaardag van Els en een spetterend afscheidsfeest voor de Medtronic SQDM medewerkers in Arnhem, zit ik weer twee weken in Minneapolis. Vanaf mijn aankomst hier is niet alles even soepel verlopen. Dat begon al op zondagavond bij aankomst op het vliegveld van Minneapolis toen ik mijn huurauto bij National wilde ophalen. De man achter de balie vroeg me om mijn credit card. Ik heb er twee: de ene is mijn persoonlijke card en de tweede is een business credit card van Medtronic in Arnhem. Beide cards werden echter niet geaccepteerd.

Dat zit zo: Mijn Medtronic credit card was ge-deactiveerd omdat ik per 01-Nov-2008 niet meer in Arnhem werk. Ondanks de toezegging dat ik de kaart nog tot 01-Jan-2009 zou kunnen gebruiken is er in de communicatie iets misgegaan waardoor de kaart per 01-Nov-2008 was gecancelled. Mijn persoonlijke credit card werkte echter ook niet. Omdat ik nieuw in dit land ben heb ik nog geen zogenaamde credit history opgebouwd (dat wil zeggen: er is nog geen bewijs dat ik mijn rekeningen altijd op tijd betaal). Daarom is mijn bestedingsruimte op de credit card beperkt tot $1000 per maand. Met onder andere de welverdiende Pandora armband voor Els had ik echter al zoveel daarvan opgemaakt dat er onvoldoende ruimte was om een auto voor twee weken (zo'n $500) te huren.

Daar sta je dan met je goede gedrag. Ik had voldoende cash geld bij me om de auto een maand mee te nemen maar dat wilde de man niet accepteren. Uiteindelijk heb ik gevraagd of ik de auto voor een aantal dagen kon meekrijgen en dat werkte: er was net voldoende bestedingsruimte over om de auto 4 dagen mee te nemen. So far so good (en de auto die ik nu heb maakt veel goed: een Pontiac G6 GT - 3.5L 200+ pk die erg mooi en snel loopt).

Vervolgens kreeg ik een mail van een meneer van Creative Housing Solutions. Dit bedrijf zorgt voor mijn tijdelijke woonruimte en regelt dat er hier één keer per week wordt schoongemaakt. De betaling voor deze schoonmaak ($75 per week) loopt via mijn Medtronic Arnhem business card. Je snapt het al: de man kwam me melden dat hij zijn geld niet kon innen omdat de credit card was gecanceled.

Tja, hoe ga je dat dan weer oplossen. Mijn eerste ingeving was om de Arnhem credit card weer te laten activeren. Na een uitgebreid telefoongesprek met American Express in Amsterdam bleek dat dat geen soelaas ging bieden: ze konden het account wel weer activeren maar dan zou ik toch een nieuw nummer en pas krijgen, en dat ging minimaal vijf business dagen duren. Dan maar geprobeerd om een Medtronic US credit card te krijgen. Ook dat ging natuurlijk weer niet goed: voor het verkrijgen van zo'n kaart controleert American Express je Social Security Number (SSN). Dat nummer heb ik inmiddels maar het duurt even voordat ik in alle systemen van de overheid bekend sta onder dit nummer. En laat nu net American Express de controle uitvoeren bij een overheidssysteem dat nog niet weet dat ik een SSN heb. Van de regen in de drup dus. Je zult begrijpen dat ik er toen helemaal klaar mee was. Gelukkig bood Janelle, mijn secretaresse (Admin zeggen ze hier), uikomst. Zij is er ruim twee uur mee aan de slag gegaan en nu zal ik binnen twee business dagen een Medtronic US credit card ontvangen. Eind goed al goed.

Ondertussen kreeg ik weer een ander verzoek. Om kosten te declareren moet ik een formulier invullen en dat naar een contactpersoon in Chicago sturen die dat dan verder afhandelt. Dat afhandelen betekent dat je een cheque thuisgestuurd krijgt die je dan weer naar de bank moet brengen. Welkom in de US - en wij maar denken dat ze hier voorop lopen - voor wat betreft bankzaken kunnen ze nog wat van ons leren. Je kan de declaratie automatisch op je bankrekening laten overschrijven maar daar moet je wel wat voor doen: je moet ter verificatie een blanco cheque sturen waarop jouw naam en adres staat. En laat ik die nou nog niet hebben omdat we nog geen vast huisadres hadden. Ik dacht dus slim te zijn en mijn naam en adres op een blanco cheque te schrijven en die op te sturen. Maar dat mag dus niet: je moet eerst cheques aanvragen met je naam en adres door de bank ingevuld. Wat een gedoe…

Gelukkig gingen er ook zaken goed. We zijn weer wat verder met de hypotheek (alhoewel ze van mij een statement verwachten van mijn pensioen in NL - hoe ga ik dat nu weer snel regelen). We hebben tijdelijke meubels gehuurd om de 6-8 weken periode te overbruggen dat we al in het huis zitten terwijl de container met huisraad nog onderweg is. Ik heb gisteren de eerste full-day offsite met mijn directe medewerkers gehad - en dat is zeer voorspoedig verlopen. Goede discussies, duidelijk gemaakt wat ik verwacht en buy-in gekregen voor de richting die ik op wil. Na die tijd nog met het team wezen darten en poolen. Altijd goed voor de teamspirit. En vandaag een goede meeting met mijn baas gehad. Ik was maandag in zijn staff-overleg (die een hele middag duurde) nogal duidelijk geweest dat ik vind dat een aantal zaken anders moeten. Ik kon niet helemaal inschatten of mijn Amerikaanse vrienden dat konden waarderen maar mijn baas meldde me vanmiddag dat hij dit erg had gewaardeerd. Da's mooi.

Vanavond ben ik met Henk Boxma, een ex-medewerker uit Arnhem, en wat Amerikanen uit eten geweest. Henk is voor zichzelf begonnen en wordt nu door Medtronic ingehuurd als consultant. Het was weer bere-gezellig. We hebben het nog even gehad over nummerplaten. Zoals je misschien weet mag je hier zelf weten wat je op je nummerplaat zet (zolang het maar netjes blijft en niet eerder is voorgekomen). Ik had zoiets gedacht van Ich bin ein Tukker of Het kan me niet hard genoeg gaan. Wie heeft een betere suggestie?

Een vol weekend

Ik zit voor de periode Nov 01 tot Dec 13 in een tijdelijk appartement. Dit ligt in een complex vlak aan de autobaan 494 in Plymouth, een buitenwijk ten westen van Minneapolis.


Afgelopen weekend ben ik weer druk geweest met van alles en nog wat. Dat begon op zaterdagmorgen. Eerst naar de Super Target om cola, chips, melk, corn flakes en een aantal bakjes teriyaki chicken voor in de magnetron op te halen. De Super Target is net als de C1000 maar dan nog wat groter. Wat dat betreft valt er hier voor mijn broer Marcel ook wel wat te beleven. Daarna ben ik naar de Mall of America gegaan - het grootste winkelcentrum van de VS. Els is morgen jarig en ik moest natuurlijk wat moois meenemen. Dat is gelukt - wat het is blijft een verrassing tot donderdagmiddag als ik op Schiphol arriveer.


Op de terugweg ben ik nog bij een van de vele Ford dealers langsgeweest. Deze dealer had een 1-jaar oude Ford Edge staan, een SUV voor vijf personen, in sportuitvoering (3.5L 280 pk voor de geinteresseerden). Ik vroeg natuurlijk om een proefrit en dat was prima. Wel ging de verkoper mee. Dat doen ze steeds - misschien vertrouwen ze die gekke Hollander niet. Op zich een prima auto maar daar hebben ze er hier bosjes van. Ik heb hem natuurlijk verteld dat ik eerst met mijn vrouw moet overleggen en dat als zij er warm van wordt dat ik te zijner tijd bij hem terug kom. Ik wacht gewoon nog even af - de prijzen zijn nog steeds in dalende lijn.

Rond 17 uur ben ik naar Woodbury gereden, zo'n 25 mijl vanaf waar ik zit. Daar woont mijn baas die me had uitgenodigd voor de ijshockey wedstrijd Minneasota Wild tegen de St. Louis Blues. Mijn baas is een echte Wild fan: hij had het clubshirt aan (ik moest er ook één aan) en hij gaat er minimaal 6 wedstrijden per jaar naar toe voor zo'n $100 per wedstrijd. Een redelijke seizoensplaats kost $4000, en daar nemen ze er vaak 2 van. Omdat dat er nogal inhakt kiest iemand die de kaarten aanschaft de mooiste wedstrijden eruit en probeert de rest aan de collega's of vrienden te slijten. Dat op zich is een hele handel hier. De wedstrijd begon met het Amerikaanse volkslied (blijft een bijzonder volk) voor een volle bak (de Wild's doen het goed en zijn erg populair). Ondanks dat de Wild's met 1-2 verloren was de wedstijd op zich best aardig: een hoog tempo en zo nu en dan een opstootje. Niet dat ik nu elke keer hoef (ook dit kan niet tegen voetbal op) maar best leuk om mee te maken.


Op zondagmorgen was ik druk met de was en strijken - dat is het zwaarste moment van de week. Vervolgens heb ik gewerkt en ben daarna naar Wim Stegink gegaan. Wim had mij uitgenodigd. Wim heeft jaren bij Vitatron/Medtronic in Arnhem gewerkt en is begin dit jaar overgestapt naar een concurrerend bedrijf. Hij is verantwoordelijk om de Europsese tak van dit bedrijf op te zetten maar zit nu nog gemiddeld twee weken per maand in Minneapolis om ook de Amerikaanse business te ondersteunen. Wim woont in Lochem en we praten altijd plat. Dat is op zich best wel prettig als je drie weken onder die Amerikanen hebt gezeten. Wim heeft een appartement in St. Paul en heeft zich in het voorjaar een grote barbecue aangeschaft, een Weber - de Mercedes onder de barbecues. Wim had de zaken goed voorbereid (hij houdt ook echt van koken dus dat kwam goed uit) en heeft me een echt feestmaal voorgezet. Het was ouderwets gezellig en dat gaan we zeker vaker doen.

Op de terugweg heb ik nog even getankt. Dat doe ik hier graag. De benzine kost op dit moment $1,69 per gallon (dat is 3,9 liter). Met andere woorden, ik betaal ongeveer €0,35 per liter. Je zou haast een vliegtuigtank meenemen. Het is zelfs zo dat ik elke dag 30 mijl omrij om naar mijn werk te komen, de tank kan me niet snel genoeg leeg gaan :-)

Morgen eerst de inspectie van het nieuwe huis en met de hypotheek-adviseur om de tafel om dat deel van het verhaal rond te breien. En dan woensdag alweer terug naar NL voor een aantal dagen.

Basketball

De dagen zijn lang en intensief maar het gaat hier prima. We hebben nog geen definitief uitsluitsel over het huis. De verkopers willen iets meer dan ik maximaal wil gaan en de overdrachtsdatum is nog een punt van discussie (wij hebben 23 december 2008 voorgesteld, zij willen graag 30 december 2008. Daar wil ik wel aan mee werken als zij de prijs nog iets laten zakken). Ik hoop morgen definitief duidelijkheid te hebben.

Op het werk gaat het ook goed. Tijdens de lunch haal ik altijd een sandwich. Daar krijg je dan chips of pringles bij. Als je het dan meeneemt naar je kantoor (for here or to go vragen ze dan in de kantine, en als ik dan zeg to go krijg ik er een plastic bordje en een grote deksel bij). Als het broodje en de chips op zijn gaat dat allemaal in de prullebak. Over vervuiling gesproken...

Gisteravond ben ik met mijn partner bij de financiele afdeling (altijd belangrijk om daar goed contact mee op te bouwen omdat hij helpt bij het opstellen van afdelingsbudgetten) naar een NBA basketbalwedstijd geweest. De Timberwolves (uit Minneapolis) moesten spelen tegen Philadelphia. De Timberwolves hadden 8 wedstrijden op rij verloren maar eindelijk wonnen ze weer een partij. I make the difference… Medtronic heeft een suite (een skybox zouden wij zeggen) bij de Timberwolves waar maximaal 14 personen in kunnen zitten (en natuurlijk eten en drinken). Hier wat foto's vanuit de suite:

De wedstrijd duurt officieel 4 x 12 minuten, maar je bent zeker twee en een half uur onder de pannen. Ze maken er een echte show van. Dat begint natuurlijk met het volkslied, maar in de pauzes en time-outs hoef je je geen moment te vervelen met cheerleaders en andere opleukers. Aanstaande zaterdag ga ik met mijn baas naar een ijshockey-wedstrijd. Kost me wel $100 maar moet erg leuk zijn. IJshockey is een grote sport hier. Het zal mij benieuwen of ik de puck kan volgen.

Ik moet de praktijk-test voor mijn Amerikaanse rijbewijs nog doen. Dat kan ik in de huurauto doen maar daarvoor moet je wel een bewijs overleveren dat de auto verzekerd is. Dat lag niet in de auto. Het heeft me een week gekost (en 15 mails, 8 telefoontjes en 2 faxen) om dat kreng in handen te krijgen. Nu wilde ik vandaag een afspraak maken voor het examen maar kan niet eerder dan 17 december 2008 terecht. Dat is te laat want dan ben ik alweer in Nederland. Ga nu proberen om 's morgens in de rij te wachten in de hoop dat er iemand uitvalt. Maar dat zou maar zo 3 uur wachten kunnen betekenen... Wat een gedoe voor 15 minuten afrijden voor iemand die morgen al 25 jaar (ik heb mijn rijbewijs op 21 november 1983 gehaald) achter het stuur zit en zo'n 750.000 km (met pak 'm beet 90 bekeuringen) achter de kiezen heeft.

Huizen en auto's

In het weekend ben ik met twee dingen druk: huizen kijken en proefrijden in auto's. Vandaag heb ik het written exam gedaan (het theorie-examen) voor mijn rijbewijs in de staat Minnesota. Je moet hier 32 van de 40 multiple choice vragen goed hebben. Ze doen het hier met de computer. Na 21 vragen had ik al 5 fout, dus ik begon aardig te zweten. Gelukkig ging het in de rest een stuk beter: na 38 vragen had ik er 32 goed (dus 6 fout) en toen hoefde ik niet verder: Geslaagd.

Ik kan nu een afspraak maken voor een rijtest. Dat doen ze hier op een speciaal aangelegd circuit. Stelt volgens velen niet zo veel voor, maar dat is makkelijk praten als je het achter de rug hebt. We will see.

Ik heb vanavond nog een tijd met Kevin Monson, onze makelaar, gesproken. Morgen gaat hij een bod doen op ons voorkeur huis. Ik heb hem verteld wat mijn aanvangsbod is, kijken of de verkopers wat willen bewegen. Kevin heeft vanmiddag namelijk nog een tijdje met makelaar Linda van de verkopende partij gesproken en Linda gaf aan dat ze de verkopers al een paar keer had voorgesteld om de prijs wat te laten zakken maar daar wilden ze nog niet aan. Wel weten we nu dat de huidige bewoners een man en vrouw zijn die geen kinderen en dieren hebben. De man is inmiddels verhuisd naar Santa Barbara in Californië (en werkt aldaar). De vrouw werkt op de financiele afdeling van de University of Minnesota in Minneapolis en woont nu alleen in het huis. Kiek'n wat wot.