Kerstmis of Kermis?

Dinsdag heb ik Els, Marissa en Leonie naar het vliegveld van Minneapolis/St. Paul gebracht voor hun trip naar Nederland. Ze verblijven daar twee weken in een vakantiehuisje op Buitenverblijf 't Sikkeler in Ruurlo. Ik arriveer een week later, op donderdag 24 december, en we vliegen samen terug op 30 december. Het was erg leuk dat Els' broer Henk, mijn broer Wilmar en mijn moeder naar Schiphol waren gekomen om de dames te verwelkomen. Nadat zij weer huiswaarts waren vertrokken gingen de dames op zoek naar hun huurauto. Helaas verliep dat niet zoals verwacht. Ik had online met mijn credit card een auto gereserveerd bij Sixt op Schiphol. Geen standaard handgeschakelde maar een automaat omdat ik wilde voorkomen dat we na een jaar in een automaat het verkeerde pedaal in zouden trappen. Echter, toen Els zich aan de balie meldde moest ze een credit card overleggen. Die heeft ze niet (dat risico wil ik niet lopen :-) ) en dus kreeg ze geen auto mee. Gedoe met credit cards blijft ons blijkbaar achtervolgen. Er zat dan ook niets anders op dan de trein te pakken naar Almelo. Gelukkig stond daar de handgeschakelde Fiat Cinquecento van mijn moeder klaar. Klein maar fijn - verbazingwekkend hoeveel bagage daar inpast.

Het was een klein geheimpje dat Marissa en Leonie al op woensdag op Nederlandse bodem stonden. Ze wilden hun oud-klasgenoten verrassen door de laatste dag voor de Kerstvakantie naar hun voormalige scholen in Lochem en Ruurlo te gaan. Daarvoor hadden ze contact gezocht met de docenten (Mevrouw Borggreve, Juf Ineke en Meester Piet) en die vonden dat een prima idee. Het was dan ook een big surprise voor de oud-klasgenoten toen de dames totaal onverwacht hun klas binnen liepen. Ze hadden natuurlijk veel om bij te praten en de dames moesten uitgebreid vertellen over hun ervaringen hier. Ook zijn ze samen naar het Kerstfeest op de Rehobothschool geweest. De komende dagen zijn er vele slaappartijtjes afgesproken dus dat wordt vast heel gezellig. Misschien nog wel aardig om te melden dat Marissa en Leonie woensdag de 16e, donderdag de 17e en vrijdag de 18e december officiëel nog wel naar school moesten. Men is hier echter erg soepel met het geven van toestemming om vrij te nemen van school. Ook hier zie je een verschil met Nederland: in deze multiculturele samenleving (Amerikanen, Europeanen, Afrikanen en Aziaten) gaat men regelmatig voor meerdere weken naar het moederland (vooral in de koude winter) en daar houdt het schoolreglement rekening mee.

De Weaver Lake Elementary School waar Leonie naar toe gaat is een zogenaamde Science, Math and Technology school. Dat betekent dat Weaver Lake students have rich learning opportunities through inquiry based, hands-on classroom science and math activities as well as use of current technology and equipment for collecting and analyzing data. We provide an environment where students, teachers and families find the scientists in themselves through simulation, exploration and discovery. Zo hebben ze de afgelopen maanden in groepjes van 2-4 studenten onderzoek gedaan naar insecten en hun gedrag. De resultaten daarvan werden afgelopen zaterdag gepresenteerd op de Insect Fair aan de University of Minnesota. In totaal driehonderd 6th graders vanuit heel Minnesota waren uitgenodigd om over hun werk te vertellen. Er waren in totaal 97 projecten met klinkende namen als Do Bugs Like to Dance?, Now That's a Big Worm!, Magnificent Millipede Maze en BeetleMania. Er was van alles onderzocht zoals: Wat is het effect van muziek op de groeisnelheid van larven?, Eten kevers meer in het donker?, en Wat is het favoriete eten van vlinders? Het was erg leuk om te zien dat op deze leeftijd al wordt geleerd hoe je een onderzoek structureel opzet: je begint met een vraagstelling, stelt één of meer hypotheses op, legt de onafhankelijke en afhankelijke variabelen vast, kiest een methode waarmee je de hypotheses onderzoekt, voert het experiment uit, analyseert de resultaten, en trekt conclusies. In feite is er geen verschil met het werk bij Medtronic: Onze scientists volgen exact hetzelfde patroon bij de opzet en uitvoer van research en clinische studies. Het was dan ook geen verrassing dat The Medtronic Foundation één van de hoofdsponsors van deze fair was. Hier zagen we scientists in de dop aan het werk, de toekomst van ons bedrijf.

Over Medtronic gesproken, vanmiddag stond het Employee Holiday Program op het programma. Dat is een bijzondere gebeurtenis die elk jaar op het Medtronic hoofdkantoor in Minneapolis plaatsvindt. Centraal daarbij staan de verhalen van patiënten die geholpen zijn met onze producten. Ook geeft Earl Bakken, de oprichter van Medtronic, altijd acte de présence. Earl Bakken is een bijzondere man. Zestig jaar geleden was hij één van de grondleggers van de pacemaker. Ondanks moeilijke beginjaren hield Earl de business draaiende en ontwikkelde hij de Medtronic Mission, een mission statement dat nog altijd de inspiratie is voor alles wat we doen. Daarmee heeft Earl de basis voor Medtronic gelegd: een bedrijf met 38.000 medewerkers, een omzet van 13 miljard US dollar en een diversiteit aan producten waarvan er elke 4.8 (s) één wordt geïmplanteerd. In zijn toespraak refereerde Earl, inmiddels 85 jaar, aan het feit dat hij zelf een grootgebruiker is van Medtronic producten: hij heeft een pacemaker, twee stents en een insulinepomp. Dat hij geliefd is blijkt wel uit het feit dat er zich een rij mensen had gevormd die graag met hem op de foto wilden. Earl woont tegenwoordig op de Big Island in Hawaï en nodigt iedereen die daar komt uit om op bezoek te komen. Moeten we maar gauw doen dus :-)

Er waren 7 patiënten (met hun familie en dokter) uitgenodigd om hun verhaal te vertellen, in leeftijd variërend van 3 tot 65 jaar. De meest opvallende was wel van Forrest, een ambulance chauffeur. Terwijl Forrest met een patiënt onderweg was naar het ziekenhuis verloor hij zelf het bewustzijn en reed met de ambulance in een greppel. Gelukkig wist zijn collega ambulance broeder de schade te beperken door snel in te grijpen. Het hele voorval was vastgelegd op video's binnenin de ambulance, die tijdens Forrest zijn toespraak werden getoond. Erg scary zal ik maar zeggen. Met behulp van een Medtronic Reveal XT (een subcutaan geïmplanteerde ECG monitor) werd binnen een maand bij Forrest de diagnose syncope vastgesteld (met een hartslag van 38 slagen per minuut) en kreeg hij een Medtronic Adapta pacemaker geïmplanteerd. Hij is nu weer volop aan de slag. Ik moet zeggen dat de verhalen van patiënten elke keer weer indrukwekkend zijn. In veel gevallen gaat het natuurlijk om mensen die een bijna-dood ervaring hebben meegemaakt of waarvan de kwaliteit van leven door het implantaat onvoorstelbaar verbeterd is. Ze zijn de Medtronic medewerkers dan ook ontzettend dankbaar. Een grotere motivator voor je werk kan ik me niet voorstellen.

Ik heb al eerder geschreven dat gedurende het Holiday Season veel huizen zijn versierd met sfeerverlichting en kerstdecoraties. De Maple Grove Community Organization heeft zelfs een contest uitgeschreven, the 2009 Holiday Lightning Contest. Ofwel: de Hoe-creëer-ik-de-ultieme-kermis-in-mijn-tuin contest. De inzendingen werden door een deskundig jury beoordeeld op Creativity, Balance, Display, Lightning en WOW Factor. Natuurlijk had de jury het er erg moeilijk mee maar uiteindelijk zijn de tien best aangeklede huizen geselecteerd. Er was ook een lichtroute uitgestippeld die langs deze huizen loopt. Zaterdagavond hebben we de route gereden. In Ruurlo deden we dat elk jaar op de fiets in ruim een uur, ondanks dat we hier met de auto gingen waren we ruim drie uur onderweg. Dat is niet gek als je weet dat Maple Grove 62,000 inwoners heeft op een oppervlakte van 90 km2, vergelijkbaar met Almelo met 72,000 inwoners op 70 km2. Onderstaande filmpje geeft een sfeerimpressie van de geselecteerde huizen. Het mag duidelijk zijn: kerstmis en kermis ligt hier erg dicht bij elkaar. Maar wel gezellig



Ik las in de berichten dat de winter ook in Nederland heeft toegeslagen. Door de vele sneeuw was het donderdag chaos op de weg en in het openbare vervoer. Maar waarom zouden jullie het ook beter hebben dan ik :-) Volgende week zit ik in Nederland - dus de volgende blog zal twee weken op zich laten wachten.

Merry Christmas and a healthy, prosperous and fun New Year!

Het is echt winter

Na een relatief warme Novembermaand is de winter deze week ingevallen. De temperaturen zijn ruim onder nul gedoken (tot -20 deg C) en er is een goed pak sneeuw gevallen. Dinsdag was de eerste echte sneeuwdag en dat hebben we gemerkt ook: het was erg slippery on the road en dat leidde tot 375 slippartijen, 669 aanrijdingen, 89 lichtgewonden en lange files. Elk jaar tijdens de eerste sneeuwdag schijnt het feest te zijn. Autorijders moeten blijkbaar toch wennen aan de nieuwe situatie. Gelukkig heeft de Audi Four-Wheel-Drive en dat heeft best wel meerwaarde onder deze omstandigheden. Vanwege de lage temperaturen heb ik de stuur- en stoelverwarming ook weer aangezet. Ik moet zeggen dat dat toch wel erg comfortabel is. Minder prettig is het feit dat we er ook weer uit moesten om de driveway en sidewalk sneeuwvrij te maken. Els had op woensdagmiddag de sneeuwschuif ter hand genomen en de zaak schoongeveegd maar dat was haar niet meegevallen. Het is natuurlijk ook echt mannenwerk dus de volgende keer zal ik wel aan de beurt zijn. Je kunt hier ook van die gemotoriseerde sneeuwblowers kopen, een soort grasmaaier maar dan voor de sneeuw. Maar ik schuw het fysieke werk niet - zolang ik geen pegels aan de snor krijg is een beetje buitenlucht best wel goed voor mij.

Afgelopen zondag hebben we na een dagje winkelen bij Broadway Pizza gegeten. De pizza's waren natuurlijk weer tè ruim aan de maat zodat de server ons na verloop van tijd vroeg "Do you need some boxes?" Die konden we wel gebruiken. Uiteindelijk gingen we met 3 (van die styrofoam) doosjes gevuld met pizza left-overs naar huis. De box of doggie bag is natuurlijk een opvallend verschijnsel. De oorsprong is niet precies te achterhalen. Wel verwees de doggie bag vroeger naar een papieren zak waarin etensresten mee naar huis werden genomen om ze aan de hond te geven. Waarom ook niet, je hebt er immers voor betaald en als je het niet meeneemt belandt het vrijwel zeker in de afvalbak. Tegenwoordig is er echter geen hond die nog iets ziet van de inhoud van de doggie bag. De meeste bazen stoppen het in de magnetron om het lekker zelf op te eten. Aan de andere kant, volgens mij is er ook geen hond die die restjes nog wìl eten: Als je kan kiezen tussen een lekker maaltje Bonzo, Frolic of Pedigree, of dat afgekloven spul van de baas, dan wist ik het ook wel...

Het basketbal seizoen voor Marissa is ruim een maand geleden begonnen. Ze speelt bij OMGBA, the Osseo Maple Grove Basketball Association. Haar team bestaat uit acht meiden en staat onder leiding van coach Pat Bakker. Bakker? Inderdaad, Pat heeft Nederlandse voorouders die hier een eeuw geleden naar toe zijn gekomen. De eerste weken stonden in het teken van trainen. Afgelopen zaterdag had het team de eerste officiële wedstrijd. We moesten om elf uur bij het schoolcomplex van de Osseo Junior High School zijn. Tegenstander was een ander meisjesteam van OMGBA. Direct na het beginsignaal ging Marissa's team er fanatiek tegen aan. De wedstrijd ging over 8 periodes van 3:30 minuten met telkens 1 minuut rust, waarbij er na 4 periodes (half time) van helft werd gewisseld. Marissa speelde 5 van de 8 periodes mee en leverde vooral in verdedigend opzicht een prima bijdrage. Precies in de zoemer wist ze haar eerste 2 wedstrijdpunten te scoren wat leidde tot een mooie overwinning: 22-12. De eerste klap is een daalder waard. Dit weekend heeft het team een toernooi. Daarna gaat Marissa een aantal wedstrijden en trainingen missen in verband met de trip naar Nederland. Maar dat vindt ze in dit geval vast niet erg.

Deze week moest ik naar de cursus Parents And Coaches Together (PACT). Ik schrijf "moest" want Maplebrook, de voetbalvereniging waar Leonie speelt, heeft PACT verplicht gesteld. Jeugdspelers zijn alleen gerechtigd om te spelen als tenminste één van de ouders de cursus heeft gevolgd. Els vond dit echt iets voor mij dus daar zat ik dan keurig geschoren op dinsdagavond in het collegebankje van de Maple Grove Senior Highschool. Ik was zeker niet alleen: er waren minstens 50 andere ouders. Aan het begin van de sessie werd de doelstelling utgelegd: PACT is designed to help coaches and parents create a positive environment for everyone involved that builds character and thus creates "champions" on and off the field. We kregen ook allemaal het PACT handboek van ruim 50 pagina's uitgereikt. Vervolgens werd er ruim 2 uur lang van alles besproken: Hoe belangrijk het is dat kinderen een sport uitoefenen; Hoe je je kind kunt motiveren; Over de invloed die ouders hebben op wat er gebeurt binnen de lijnen; Wat je kunt doen om een positieve atmosfeer te stimuleren; Hoe je in de auto na een wedstrijd met je kind de wedstrijd kunt evalueren; etcetera. Best aardig maar na die 2 uur vond ik het welletjes.
"Is it ok for me to say Jeehaa-hondeloel to the referee?" vroeg ik de cursusleider nog. Hij had daar geen enkel probleem mee en reikte me vervolgens een certificaat uit dat ik de cursus succesvol had gevolgd. Altijd handig voor op mijn CV :-)

We hebben ook een Permanent Residence aanvraag ingediend, dat is een verzoek voor een permanente verblijfsvergunning. Op dit moment verblijven we hier op een tijdelijk visum, een zogenaamd L1-visum. Dit visum is drie jaar geldig en kan daarna nog eens met drie jaar verlengd worden maar dan houdt het op en moet je terug. Vandaar dat we de procedure voor een permanente verblijfsvergunning hebben gestart. Als onderdeel van de procedure moeten we een medical examination ondergaan. Dat is best wel te begrijpen: men laat alleen mensen toe die in blakende conditie zijn want dit land heeft al voldoende ongezonde mensen van zichzelf. Donderdag hadden we een afspraak bij een dokter die gecertificeerd is om dit soort examinations te doen. Eerlijk gezegd was het weer een heel gedoe. Er moesten als vanouds 17+ formulieren ingevuld worden, en we moesten allerlei vragen beantwoorden. Zoals "Do you plan to practice polygamy in the United States?" Wat moet ik daar nou op zeggen... Ook werd er gecontroleerd of je alle door de Amerikaanse overheid vereiste inentingen hebt gehad. Dat is natuurlijk niet het geval dus moet er nog het nodige geprikt worden. Alsof we uit een bananen republiek komen. Het is mie wot.

Voordat Sinterklaas naar Spanje ging kwam hij ook nog even langs in de VS. Onderstaand filmpje is daarvan het bewijs. Tot volgende week.

Tijger in het nauw

Hèt nieuws van deze week was het éénzijdige ongeluk van Tiger Woods. De beste golfer van de wereld en de eerste sporter die meer dan één miljard dollar heeft verdiend is een rolmodel voor vele Amerikanen. Een man met een ongeschonden blazoen. Maar daar kwam deze week abrupt een eind aan. 's Nachts om half drie verliet Woods zijn optrekje in Isleworth, Florida, in zijn Cadillac Escalade. Hij reed vanaf de oprijlaan bij zijn huis naar de openbare weg een brandkraan omver en vervolgens tegen een boom in de tuin van de buurman. Om hem uit zijn auto te bevrijden moest zijn vrouw de achterruit van de auto inslaan, met een golfclub. Tot zover de officiële lezing. Echter, dat laatste was vanaf het begin ongeloofwaardig en al snel deden allerlei roddels de ronde. Het meer geloofwaardige verhaal: Woods zou overspel hebben gepleegd, zijn vrouw zou dat hebben ontdekt via messsages op zijn mobiel, ze zouden ruzie hebben gekregen, hij wilde er met de auto tussenuit knijpen, zijn vrouw had in al haar boosheid met een golfclub op de auto ingeslagen en hij was van schrik tegen de brandkraan geknald. Na een aantal dagen kwam de aap inderdaad uit de mouw: Zonder al te veel duidelijkheid over wat er precies gebeurd is bood Woods zijn verontschuldigingen aan voor onbehoorlijk gedrag jegens zijn familie. Zo blijkt maar weer dat Tiger Woods niets menselijks vreemd is :-)

Herinneren jullie je Ds Gremdaat nog? Ds Gremdaat is een typetje gespeeld door Paul Haenen die daar eind jaren '90 veel succes mee had op TV, zie ook hier. Ds Gremdaat, getrouwd met Geurtie, heeft een opvallende manier van praten met een aantal vaak terugkerende uitdrukkingen zoals "... kent u die uitdrukking", "Ik moest daar aan denken toen..." en "En dan denk ik Ja, Ja, Ja! Maar toch ook... Nee! Nee! Nee!". Wat wil nu het geval? Afgelopen zaterdag bij het ophangen van onze kerstdecoratie hoorde ik mezelf als Ds Gremdaat oreren:
Het kan geen toeval zijn. Kent U die uitdrukking? Het kan geen toeval zijn. Ik moest daar aan denken toen ik bezig was om de kerstdecoratie bij de voordeur op te hangen. Het is een lichtslang met de tekst Merry Christmas. We hebben deze decoratie gekocht bij de Intratuin in Lochem, het laatste exemplaar. Dat was in de eerste week van december 2007, dus ruim voordat we het aanbod kregen om naar de VS te verhuizen. Zowel het feit dat de tekst in het Engels is en dat de decoratie perfect past in de veranda bij de voordeur van ons nieuwe huis, doet me vermoeden dat het geen toeval kan zijn. En dan denk ik Ja, Ja, Ja! Maar toch ook... Nee! Nee! Nee!. Ik kan echter niet anders concluderen dan dat dit was voorbestemd.
Gremdaat had het niet beter kunnen zeggen :-)

Op het Christelijk Lyceum in Almelo kregen we vroeger les van meneer Egberts, leraar Duits. Egberts was een bijzondere man. Het leek alsof hij een oorlogstrauma had opgelopen. Zo verzocht hij de leerling die achter in de klas bij het raam zat altijd om de boel scherp in de gaten te houden. Egberts verwachtte namelijk een onaangekondigde aanval vanuit het Oosten. Niet van de Russen, nee, maar van het echte Rode Gevaar: de Chinezen. Hier moest ik aan denken toen toen ik de volgende kop in de krant las: Asian carp are close to Lake Michigan, raising code-red alarms. Wat is namelijk het geval. In de jaren '70 is de Aziatische karper vanuit China naar de VS geïmporteerd om ongebrijdelde algengroei in commerciële visvijvers tegen te gaan. Echter, deze karpersoort heeft sindsdien zijn territorium verlegd naar de Mississippi en al zijn zijrivieren, en laat een spoor van ecologische vernieling achter. Volgens een wetenschapper "zijn de Aziatische karpers als kankercellen, ze groeien en verspreiden zich heel snel en vormen een significante dreiging". Naast het feit dat de karpers, tot 40 kg (!) schoon aan de haak, geen voedsel overlaten voor de rest van de vispopulatie, kunnen ze ook tot enkele meters uit het water springen. Door de jaren heen heeft dat geleid tot verscheidene gebroken armen, nekklachten en dergelijke bij waterskiers en andere water-recreanten. Om te voorkomen dat de karpers Lake Michigan, één van de grootste meren in de VS en goed voor een miljarden omzet in visserij en recreatie, bereiken heeft men een electrische barrière in een toegangskanaal bij Chicago gebouwd. Naar nu blijkt tevergeefs: achter de barrière van $9 miljoen, op 8 mijl van Lake Michigan, zijn inmiddels toch sporen van de karper gevonden. Maar geen nood. Zoals het de Amerikanen betaamd gaat men het code-red gevaar met groot materieel bestrijden. "Zonodig gaan we alle vissen vergiftigen in een lange strook van het kanaal om te garanderen dat er geen Aziatische karper in het meer komt", volgens een leger officier. Zo ken ik de Amerikanen weer: niet lullen maar poetsen. Marianne Thieme zou hier geen leven hebben…

Naast dat Thanksgiving hier een feestdag is is het ook de start van het Holiday Season. Dit is de periode tussen Thanksgiving en Nieuwjaarsdag. Net als de December maand in Nederland worden er in deze gehele periode traditioneel veel inkopen gedaan. Opvallend dit jaar is de online prijzenoorlog die is losgebarsten tussen de giganten Walmart en Amazon. Voor de mensen die liever achter een beeldscherm zitten dan achter een winkelwagen lopen is dat mooi meegenomen. Het begon een aantal weken geleden met een kat-en-muis spel rond wie de laagste prijzen had voor nieuwe boeken en DVDs. De slag is nu uitgebreid naar allerlei andere artikelen zoals speelgoed, game consoles en mobiele telefoons. Zo adverteert Walmart met een TomTom GPS voor $59 (€40). Online aankopen maken nog maar 4% van de totale omzet uit maar volgens experts gaat het hier om lange termijn strategie: de gunst van de klant voor de toekomst. Eerlijk gezegd maakt het mij niet zoveel uit welke strategie er achter zit. Ik denk maar zo: Vraag niet hoe het kan maar profiteer ervan.

Om Els haar verjaardag te vieren zijn we afgelopen zondag naar het Italiaanse restaurant Buca di Beppo geweest. Dit is één van onze favoriete eetgelegenheden in het winkelgebied van Maple Grove. Vanwege haar verjaardag kreeg Els als toetje een taartje van de zaak aangeboden waar we natuurlijk met zijn vieren van konden eten. Hiernaast ook nog een foto van Leonie bij haar elementary school. Leonie heeft zich dit schooljaar als vrijwilliger voor de schoolpatrol opgegeven. Om de drie weken moet ze een week lang het verkeer regelen bij de parkeerplaats van de school. Daarvoor brengt Els haar 's morgens vroeg met de auto naar school zodat Leonie klaar staat als de schoolbussen arriveren. Leonie vindt dat leuk om te doen en de school vaart er wel bij.

Als toegift nog een leuk filmpje van Ds Gremdaat. Tot volgende week.