Kèboj's in Texas

Vorige week zaterdagmorgen werd er op onze slaapkamerdeur geklopt. Het was Marissa. Ze had net gelezen op internet dat als je als minderjarige alleen van de VS naar Mexico reist, dat je dan een brief van je ouders bij je moet hebben om te bewijzen dat die het alleen reizen goedkeuren. Dat niet alleen: de brief moet ondertekend worden in het bijzijn van een Notary Public. Verder moet je ook een geboortebewijs kunnen overleggen als de douane er om vraagt. Aangezien ze die middag naar Mexico zou vliegen kwamen we daar mooi laat achter. Nu kun je daar heel zenuwachtig van worden maar dat stadium ben ik inmiddels voorbij. Rustig blijven, een paar keer diep ademhalen, en kijken wat er moet gebeuren om dit varkentje te wassen. Een voorbeeldbrief was snel gevonden, en de vereiste gegevens zoals paspoortinformatie, vluchtgegevens en verblijfadres, waren snel verzameld. Maar waar haal je zo snel een Notary Public vandaan? Nadat we het eerst bij de UPS Store hadden geprobeerd, kwamen we uiteindelijk bij een kantoor van onze bank Wells Fargo terecht. Daar waren we snel klaar: Een medewerker met notariële rechten tekende onze brief en zette er een hele mooie stempel op. De soep wordt nooit zo heet gegeten als ze wordt opgediend.

Even na het middaguur arriveerden we met z’n vieren op het vliegveld van Minneapolis - St. Paul. De vlucht van Els, Leonie en mij naar San Antonio zou om 14:20 uur vertrekken vanaf Gate C26. Marissa ging vanaf Gate E7 naar Houston, om 16:03. Tijd voldoende voor haar om met ons naar C26 te lopen. Toen we er aankwamen was het boarden al begonnen en was het tijd om afscheid te nemen. Daar gaat je oudste dochter dan, voor het eerst alleen op pad met het vliegtuig - naar Mexico nog wel. Eén keer moet de eerste zijn maar vreemd is het wel. Al was het alleen al dat we nu alleen met Leonie op stap gaan. Toen we goed en wel in het vliegtuig zaten stuurde Marissa nog een SMSje naar haar zus: "LOL. This is so weird. I feel so grown up hahaha". Zeg dat wel...

Nadat we in San Antonio waren geland en de huurauto hadden opgehaald konden we naar ons hotel een aantal mijlen ten noord-westen van downtown San Antonio. Het chique hotel was dit voorjaar geopend en was erg mooi gelegen op een heuvel, op loopafstand van Six Flags Fiesta Texas. Het hotel maakt onderdeel uit van een groot onroerend goed project bestaande uit appartementen, restaurants, kantoren, retail faciliteiten en een hotel. Geïnspireerd door een Toscaanse stijl en gebruik makend van stucwerk exterieur met zachte kleuren, stenen gevels en met klei betegelde daklijnen, was hier een schitterend dorpje neergezet. Dankzij Wereldhave, een grote projectontwikkelaar uit Nederland die de financiering voor zijn rekening had genomen. Het hotel beschikte over een luxe spa en bood vele mogelijkheden om het lichaam en geest te laten verwennen: ontspannende Zweedse massages, speciale Eilan gezichtsbehandelingen, serene aromatherapie, en deskundige manicures en pedicures. Maar de dames besloten om af te zien van deze verwennerij. Ik had het wel geweten...

De eerste dagen zijn we een aantal keren naar downtown San Antonio geweest. Zo hebben we zondagavond de River Walk bezocht. Dit is een netwerk van wandelpaden langs San Antonio river. Het netwerk bevindt zich een verdieping lager dan straatnivo, en is een belangrijke toeristische attractie. Langs de wandelpaden bevinden zich vele winkeltjes en restaurantjes, over het riviertje varen fluisterboten, en het geheel is heel mooi aangelegd met een verscheidenheid aan bruggetjes, watervalletjes en fonteintjes. Het was een schitterende avond en na een mooie wandeling langs de rivier was het prima vertoeven op het terras van één van de Mexicaanse restaurantjes. Tijdens het diner werden we toegespeeld door een trio van Mexicaanse Mariachi muzikanten. Heel gezellig! Maandag zijn we verder gegaan met onze verkenningstocht door downtown San Antonio. Eerst zijn we de Tower of the Americas opgegaan, een observatietoren in het HemisFair Park. Aansluitend hebben we La Villita, een oud wijkje met Spaanse invloeden, en The Alamo bezocht. The Alamo is een historisch katholiek missie gebouw en fort dat een belangrijke rol speelde in de Texaanse Revolutie van 1835-1836, die eindigde met de onafhankelijkheid van de Republiek van Texas (dat later werd geannexeerd door de VS). Het belang van The Alamo in de geschiedvorming blijkt uit de vele malen dat de slag verfilmd is. Erg boeiend om de verhalen erover te lezen.

Ook tijdens vakantie gaat de football competitie gewoon door. De Minnesota Vikings speelden op zondagmiddag tegen de Houston Texans. Een zware klus want de Texans gingen met 12-2 aan de leiding in de AFC. De wedstrijd werd gespeeld in Houston, hier in Texas dus, op drie uur rijden van San Antonio. Terwijl de wedstrijd al in volle gang was kwam ik er achter dat ie niet op de TV op de hotelkamer te ontvangen was. Ik moest dus als de wiede weerga iets anders verzinnen en belandde uiteindelijk bij Buffalo Wild Wings, een sportsbar. Helaas kon ik niet zitten: Toen ik arriveerde zat de bar al afgeladen vol met football fans. Zeker meer dan driehonderd. Er was een overvloed aan schermen: Naast meer dan 40 flatscreens hingen er ook nog eens 4 grote projectie-schermen. De meeste afgestemd op Houston Texans, maar toch ook een aantal op de Dallas Cowboys die tegelijkertijd moesten spelen. Als Vikings fan (op het oog de enige) hoopte ik op een slechte afloop voor Houston. Toch, elke keer als de Vikings scoorden of een goede actie maakten, hield ik me wijzelijk koest in dit hol van de leeuw. Uiteindelijk was ik één van de weinige die fluitend naar huis ging nadat de Vikings de Houston Texans met 23-6 hadden afgedroogd. Een schitterende overwinning. Het verlies van Dallas was een schrale troost voor de Houston fans. Nadat we vandaag in een thriller thuis met 37-34 van aartsvijand de Green Bay Packers wonnen, zijn we doorgedrongen tot de playoffs. Daarin spelen we volgend weekend opnieuw tegen de Green Bay Packers, maar nu uit. Go Vikings!

Als je aan Texas denkt, denk je aan kèboj's (naar Harm oet Riessen). Denk je aan kèboj's, dan denk je aan kèboj boots. Sinds we hier wonen zijn Els en ik al van plan om een stel kèboj boots aan te schaffen. Dat lijkt ons gewoon leuk en het hoort er hier een beetje bij. De meiden lijkt het echter maar niks. Steeds als we er over beginnen krijgen we afkeurende blikken en opmerkingen naar ons hoofd geslingerd. Dat versterkt ons verlangen alleen maar zal ik maar zeggen. Het bezoek aan San Antonio was natuurlijk de uitgelezen kans om een stel boots te kopen. Na enig zoekwerk belandden we uiteindelijk bij Cavender's, een bedrijf met meerdere vestigingen in San Antonio. De vestiging die wij bezochten, met "World’s Largest Cowboy Boots" voor de deur, had een gigantische hoeveelheid boots in voorraad. In allerlei soorten, maten en prijzen: "Exotische Traditional Toe", "Exotische Snip Toe", "Exotische Square Toe", "Exotische Round Toe", "Exotische Roper", "Western Traditional Toe", en ga zo maar door. Ondanks de veelvoud aan boots kwamen we echter met lege handen naar buiten. Géén van de boots die ons op het oog aantrekkelijk leken zaten lekker. Helaas voor ons maar tot grote opluchting van Leonie. Meteen nadat we de store verlieten stuurde ze een SMSje naar Marissa: "Mission accomplished. We successfully left the boot store without any boots." Waarop Marissa antwoordde: "Good job agent. That was a tough one." Zoals gezegd: het versterkt ons verlangen...

Het gebied waar we ons bevonden heet Texas Hill Country. Naast Spaanse roots vind je erg veel Duitse invloeden terug. Zo reden we door plaatsjes als New Braunfels en Gruene, aten we in Fredericksburg in restaurant "The Auslander" een schnitzel (de beste die ik tot nu toe in de VS heb gehad), en brachten we een bezoek aan Luckenbach. Op internet werd een stop in dit "Old West" gehucht door velen aangeraden en het was inderdaad de moeite waard. Luckenbach bestaat uit drie huizen: een souvenir shop, een post office annex café, en een zaal waar Country-and-Western dansavonden worden gehouden. Daarnaast was er een openlucht podium waar regelmatig optredens worden verzorgd. Ook tijdens ons bezoek hadden een aantal muzikanten hun instrument meegenomen. Vanwege de lage temperatuur hadden ze hun toevlucht gezocht in het café. Drie artiesten, een barkeeper en een man of twintig erom heen. Het merendeel met een fles bier in de ene hand en een sigaret in de andere. Traditionale Country-and-Western songs ten gehore gebracht in een gezellige informele setting. Ik zag Bennie Joling of Daniel Lohues zo meespelen. Echt genieten!

De laatste dagen waren we te gast op de Silver Spur Guest Ranch. Een ranch midden in het hart van Texas. In de buurt van Bandera, de "Cowboy Capital of the World", ver weg van alles en iedereen. Een ranch met echte cowboys - stoere kerels met een onafscheidelijke hoed, spijkerbroek en laarzen. De ranch had een vast patroon: om half negen ontbijt, om half één lunch, en om zes uur diner. Niks à la carte – gewoon op z’n cowboys eten wat de pot schaft. Tussendoor kon je rijden op een paard, hangen in één van de vele schommelstoelen op de veranda, of met cowboy Jay op de kar mee naar de longhorns om ze te voeren. Alsof dat nog niet genoeg was gingen we 's avonds met z'n allen om het kampvuur. Je begrijpt het al: Het leven van een cowboy is niet meer wat het geweest is. Was het vroeger ruig en keihard werken, tegenwoordig is het een luizebaan (waar je dan ook niet rijk van wordt).

We zijn twee keer meer dan een uur paard wezen rijden door het uitgebreide gebied dat aan de ranch toebehoorde. De eerste keer zat ik op Whiskey en dat paard deed zijn naam eer aan. Hij (of zij, ik heb geen idee) hield er niet van als het paard achter ons te dicht in de buurt kwam. Dat gebeurde een aantal keren en Whiskey werd daar onrustig van. Helemaal de eerste keer dat het gebeurde. Voordat ik het door had sprong ie opzij en wilde het op een lopen zetten. Gelukkig had ik Whiskey snel weer onder controle. Volgens onze begeleider cowboy Robert was ik daarin uitermate succesvol. Hij zag in mij dan ook een cowboy in spé en met een stel laarzen en een hoed kon ik wat hem betreft meteen als cowboy aan de slag. Mijn tweede rit een dag later was met Winchester, een volbloed Englander. Die hield zich een stuk rustiger. Wel was het een schooier: Eerst probeerde Winchester de emmers van andere paarden leeg te lebberen en onderweg ging hij regelmatig staan om een stuk struik uit de grond te trekken. Al met al een leuke ervaring.

Wel lagen we de eerste avond al om half tien onder de wol. Dat vonden we wat vroeg en dus besloten we om de tweede avond ons vertier in Bandera te zoeken. Volgens cowboy Robert moesten we naar The Longhorn Saloon. Daar was het op vrijdag en zaterdag erg gezellig met live muziek zoals hier waar het hele dorp op af kwam. Toen we om negen uur bij de saloon arriveerden stonden er al de nodige stoere pickup trucks voor de deur. De één nog groter dan de ander, en allemaal voorzien van een koeievanger. Binnen was de country band druk bezig om de zaak op te bouwen. Volgens de dame bij de ingang was The Longhorn de enige saloon met een vergunning voor sterke drank, en de enige die 's nachts tot twee uur open was. Als de andere saloons in Bandera om twaalf uur de klapdeuren sloten dan kwam iedereen naar The Longhorn om verder te vieren. Op dat tijdstip begon de kok ook alvast breakfast te serveren zodat de cowboys 's morgens vroeg meteen weer aan de bak konden. We hebben het een tijdje volgehouden in The Longhorn maar het ontbijt toch maar niet afgewacht. Het blijft een bijzonder volk.

Naast goedgemutste cowboys hebben ze ook een joviale sheriff in Bandera. Daar kwamern we achter op de terugweg van de ranch naar het vliegveld van San Antonio. We hadden het tempo er mooi in en in het heuvelachtige gebied ging het bergafwaarts al snel boven de maximum snelheid. Blijkbaar vond de Sheriff van Bandera dat ook. Net over de top van een heuvel stond hij ons op te wachten. Met al zijn zwaailampen liet hij ons merken dat we naar de kant mochten. "Good morning, things were going a little too fast sir. Can you please show me your driver's license and insurance card?" Toen ik hem mijn Minnesota rijbewijs liet zien veranderde zijn stemming. "Minnesotans, what brings you here?". We vertelden hem dat we een fantastische vakantie op een ranch hadden gehad en nu op de weg terug waren. "So it's a rental car?" "Yeah" was mijn reactie. Blijkbaar werd 'm dat allemaal teveel. Hij hield het bij een officiële waarschuwing en liet ons gaan. Gelukkig maar, volgens dit filmpje had het namelijk heel anders kunnen aflopen...

Terugkijkend is het wel duidelijk dat zelfs "Deep in the Heart of Texas" de moderne ontwikkeling niet heeft stilgestaan. Het paard met huifkar is vervangen door een pickup truck, de waterput door stromend koud en warm water, het houtvuur voor het koken is omgevormd tot een moderne keuken, communicatie door middel van rooksignalen is ingewisseld voor moderne smartphones, zandwegen zijn voorzien van een laag asfalt, en "vijandige" indianen zijn in geen velden of wegen meer te bekennen. Hangt er een romantische sfeer vol spannende belevenissen rondom het cowboy leven op een ranch, het is zeker niet meer wat het was. Van hard werken is het verworden tot een levenswijze voor mannen die rustig aan willen doen en zonder stress de dagen door willen komen. Een beetje de paarden verzorgen, de longhorns voeren, het kampvuur aanmaken, en zo nu en dan een vriendinnetje scoren in de saloon. Wat wil je nog meer. Yeeehaaawwww!

Inmiddels zijn we weer terug in Maple Grove. Ook Marissa is met een dag vertraging weer thuis gekomen. Volgende keer zal ik wat over haar ervaringen schrijven.

Het ziet er naar uit dat wij volgend jaar in een fiscal cliff zitten. We moeten maar even zien hoe ik de blog van daaruit kan maken. We wensen jullie allemaal een prettige jaarwisseling en een voorspoedig 2013!

Adrian Peterson for MVP

Het drama in Newtown heeft de gemoederen nogal bezig gehouden deze week. Terecht natuurlijk. In de week dat de doden begraven werden, werd de roep om concrete acties steeds luider. De discussie gaat vooral over hoe dit soort excessen voorkomen kunnen worden. Een deel van de bevolking denkt dat meer wapens de oplossing is. Zo hoorde ik verschillende mensen voorstellen om de onderwijskrachten te voorzien van wapens zodat ze zich kunnen verdedigen als de nood aan de man komt. Vandaag riep de National Riffle Association (NRA), zeg maar de vereniging van wapen-enthousiastelingen, op om bij de ingang van elke school een gewapende bewaker te zetten. "The only thing that stops a bad guy with a gun is a good guy with a gun" volgens de voorzitter van de club. Een interessante kijk op de problematiek zal ik maar zeggen.

Het recht om een wapen te dragen in de VS voert terug tot de grondwet. De "Second Amendment to the United States Constitution" (ofwel de 2e amendment op de Amerikaanse grondwet) beschermt het recht van mensen om wapens te hebben en te dragen. De wet werd aangenomen op 15 december 1791. "Huh, 1791?..." zal je denken, "...dat was in de tijd dat Billy the Kid en zijn vrienden op een paard over de prairies in het Wilde Westen reden en de boel onveilig maakten." Inderdaad. Toch vindt men blijkbaar nog steeds dat deze wet op zijn plaats is. Zo bevestigde de Hoge Raad in de VS in 2010 het recht van een persoon op het bezit van een vuurwapen, en om dat wapen te gebruiken in situaties zoals zelfverdediging in huis. Tja, als zelfs de Hoge Raad het goed vindt dan valt er weinig tegen in te brengen. Toch leidt het vrije bezit van wapens, met zelfverdediging als motivatie, echt niet tot een verhoogd gevoel van veiligheid of lagere misdaadcijfers. Zo is het aantal wapen-gerelateerde doden in de VS acht keer hoger dan in landen die economisch en politiek te vergelijken zijn met de VS. Alleen al in 2008 waren ongeveer 12.000 Amerikanen te betreuren als gevolg van een aanslag met een vuurwapen. Vergelijk dat met een land als Japan met een hele strenge wapenwet. In Japan werden in datzelfde jaar slechts 11 mensen gedood door een vuurwapen. Als je dat soort feiten leest vraag je je toch werkelijk af wat de Amerikanen bezielt. Hoe kan een club als de NRA zichzelf serieus nemen door "nog meer wapens" als oplossing aan te dragen. Heel apart.

Hoewel President Obama er alles aan wil doen om snel tot concrete actie over te gaan, zie ik dat er niet van komen. Het belangrijkste struikelblok is de grote verdeeldheid in dit land, ook voor wat betreft het recht op vrij wapenbezit en zelfbescherming. Een goed voorbeeld van die verdeeldheid kwam deze week uit Little Falls, MN. Daar werden tijdens Thanksgiving twee tieners, de 18-jarige Haile Kifer en de 17-jarige Nicholas Brady, in koelen bloede doodgeschoten door de 64-jarige Byron David Smith. Volgens Smith was dat gebeurd uit zelfverdediging toen Kifer en Brady in zijn huis hadden ingebroken. De inwoners van Little Falls zijn in twee kampen verdeeld: De ene groep die hem aanrekent dat hij te agressief heeft gereageerd, en met de executie van het inbrekerspaar veel te ver is gegaan. De andere groep die vindt dat Smith volledig in zijn recht stond om zijn eigendom te beschermen. Zolang zo veel mensen vinden dat een standrechterlijke executie in dit geval een rechtvaardige straf is, kan Obama snelle introduktie van strenge wetgeving op zijn buik schrijven. Helaas. Want terwijl de discussie loopt, loopt het storm bij de wapenhandelaren. Uit angst voor strengere wetgeving is er een record aantal aanvragen ingediend voor een vergunning voor het dragen van een wapen. Wat een rare wereld...

Dan nu het dubbelleven van Prof. Sidney Gilman, een top-onderzoeker op het gebied van Alzheimer. In juli 2008 presenteerde Gilman de resultaten van een onderzoek van een geneesmiddel met de potentie om het leven van oudere patiënten te veranderen. Maar terwijl hij door de slides van zijn presentatie ging, werd duidelijk dat het geneesmiddel niet het verwachte resultaat zou brengen en dat de producenten, Elan en Wyeth, een unieke kans op een kaskraker aan zich voorbij zagen gaan. Verschillende Wall Street analisten stuurden ogenblikkelijk een SMS naar klanten met het advies om aandelen van Elan en Wyeth te dumpen. Maar niemand in de zaal wist dat Gilman 12 dagen daarvoor een voorlopige versie van de presentatie naar een handelaar van een prominent hedgefonds had gestuurd. Daardoor kon dat fonds, SAC Capital, meer dan $700 miljoen aan Elan en Wyeth aandelen verkopen voordat Gilman's presentatie openbaar werd. Uiteindelijk bleek dat dat niet het enige was dat Gilman op zijn kerfstok had. De 80-jarige leefde een dubbelleven, waarin hij regelmatig een groep Wall Street handelaren adviseerde tegen betalingen van $100.000 of meer per jaar, bovenop zijn salaris van $258.000 van de Universiteit van Michigan, en reisjes met limousines, luxe hotels en prive-jets. Het blijkt maar weer: Geld maakt meer kapot dan je lief is.

Een belangrijk bericht voor de liefhebbers van Diet Pepsi: PepsiCo gaat een extra zoethouder aan de frisdrank toevoegen om de houdbaarheid ervan te verlengen. Zat er voorheen alleen aspartame in, een stof die gevoelig is voor warmte en snel afbreekt, men gaat het nu mixen met een geringe hoeveelheid acesulfame potassium. PepsiCo wilde niet te veel ruchtbaarheid aan deze aanpassing van de samenstelling geven, om te voorkomen dat bij het grote publiek de perceptie ontstaat dat ze aan het prutsen zijn met de smaak. Maar nu is het dus toch gelekt naar de pers. Volgens de geleerden zal de aanpassing niet te merken zijn aan de smaak. Waar hebben we dat eerder gehoord? Niet dat het mij wat uitmaakt want ik drink het goedje toch niet: Diet Pepsi of Diet Coke valt bij mij in de categorie “kop-pijn-cola”. Doe mij maar gewoon de klassieke versies. Met de volle mep aan suiker. Wel zo lekker.

We staan op het punt een imposant record te breken. Adrian Peterson is nog slechts 294 yards verwijderd van het record van 2105 rushing yards van Eric Dickerson uit 1984. Peterson is de running back van onze eigen Minnesota Vikings en de man is een medisch wonder. Nog geen jaar geleden, op Kerstavond, scheurde hij zowel de voorste als binnenste kruisband van zijn linkerknie. Even leek er een einde te komen aan zijn carrière. Maar Peterson liet het er niet bij zitten en is nu beter als ooit te voren. Onvoorstelbaar wat die man laat zien. Het mooie van Peterson is dat hij geen capsones heeft. Elke week staat hij er weer om optimaal te presteren: razendsnel, ongrijpbaar, keihard. In het hele land gaan stemmen op om hem als MVP – Most Valuable Player van de NFL - te benoemen. Deze titel is veelal voorbehouden aan quarterbacks, ofwel de spelverdelers waarop alle ogen zijn gericht. Als Peterson er in slaagt om het record aantal rushing yards in één seizoen te verbeteren dan verdient hij als geen ander de MVP titel. Nog 2 wedstrijden in de reguliere competitie en we zullen het weten.

Nog meer goed nieuws van het sportfront deze week. Ricky Rubio, de Spaanse basketbal virtuoos die speelt voor onze eigen Minnesota Timberwolves, is na een langdurige blessure weer terug. Na een botsing met Kobe Bryant van de Los Angeles Lakers op 9 maart 2012 scheurde Rubio zijn voorste knieband en buitenmeniscus. Na een lange revalidatie was hij afgelopen zaterdag voor het eerst weer van de partij en dat gaf meteen een extra dimensie aan het spel van de Wolves. Het zal nog wel even duren voor Rubio weer op 100% van zijn kunnen speelt, maar dat het de goede richting op gaat bleek gisteravond. Hier in Minneapolis moesten de Timberwolves tegen de Oklahoma City Thunder, de leider in de Western Conference. Na een prima partij met een hoofdrol voor Kevin Love wonnen de Timberwolves met 99-93, waarmee er een einde kwam aan een reeks van 12 keer winst van OKC. Als we het team blessurevrij houden gaan we dit jaar zeker meespelen in de playoffs.

Er komen steeds meer applicaties op de markt waarmee we ons hart kunnen monitoren. Zo keurde de FDA afgelopen week een ECG monitor goed die gebaseerd is op de iPhone. De monitor, AliveCor Heart Monitor genaamd, bestaat uit twee delen: een case voor de iPhone die twee electrodes heeft waarop je vingers van beide handen plaatst. Het ECG signaal dat tussen de electrodes wordt geregistreerd wordt draadloos naar AliveECG, een app op je iPhone, gestuurd. Die app bewerkt het signaal en laat het op het display van je iPhone zien. Dat allemaal voor slechts $200, inclusief goedkeuring van de FDA. Wat wil je nog meer. Een andere app maakt gebruik van de camera en de flits in de iPhone. Door een tip van je vinger een aantal minuten op de cameralens te plaatsen wordt met behulp van de flits een opname gemaakt van de kleur van de vingertip. Die kleur is een maat voor de doorbloeding. Slimme software doet de rest: het bepaalt met een hoge mate van nauwkeurigheid de variabiliteit van je hartslag en daarmee of je een episode van atriale fibrillatie hebt (een potentiëel gevaarlijke onregelmatigheid van je hart). Hoewel dit soort ontwikkelingen natuurlijk van harte toe te juichen zijn, is er ook een keerzijde. Het interpreteren van (abnormaliteiten in) een ECG vereist speciale kennis. Daarmee groeit de behoefte aan deskundig personeel en dat is niet gratis. De toekomst zal moeten uitwijzen hoe dit soort nieuwe diagnostische tools ingepast gaan worden zonder dat de kosten de pan uitrijzen.

Aan het eind van het jaar moet de voorraad de deur uit. Het is dan ook een goede tijd om te kopen. Zo zijn de grote autoproducenten General Motors, Chrysler en Ford druk bezig om de pickup trucks met grote kortingen weg te zetten. Op de Chevy Silverado en GMC Sierra pickup trucks worden genereuze deals aangeboden met tot $9000 korting op 2012 modellen en $4500 op die van 2013. Neem daarbij de lage rente op leningen en prima lease deals, en het is allemaal uitstekend nieuws voor mensen die in de markt zijn voor een truck. Bel me even als je er één nodig hebt...

Het is vakantie! Morgen vliegen we uit voor precies een week richting het warmere zuiden. Maar we gaan wel gescheiden: Marissa gaat naar San Luis Potosi in Mexico, op bezoek bij de Machuca family. De Machuca family woonde tot voor kort in Maple Grove maar is terug gegaan naar Mexico. Ze hebben Marissa uitgenodigd om de Kerst bij hun te vieren. Het betekent wel dat ze voor het eerst alleen gaat vliegen, drie uur van Minneapolis naar Houston, en na een korte tussenstop met overstap, twee uur door naar San Luis Potosi. Een nieuwe ervaring maar ze is in goede handen dus dat komt goed. Ongeveer om dezelfde tijd vliegen Els, Leonie en ik naar San Antonio, TX. We verblijven daar precies een week, eerst een aantal dagen in dit hotel en daarna een aantal dagen op de Silver Spur Guest Ranch "Deep in the Heart of Texas". We hebben de Wild Bill Hickok cabin afgehuurd. YEEE HAWWW!"

In verband met de vakantie volgende week geen blog.

Een Gezond en Voorspoedig 2013 gewenst
namens Els, Marissa, Leonie en myself.

Ban the Gun

Tot vanmorgen was ik van plan om te beginnen met de sneeuw die ons aan het begin van de week in de ban hield. Maar hoe kan ik voorbijgaan aan de schietpartij op de school in Newtown, Connecticut. Een jongeman die gek in de kop wordt, pistolen pakt, naar een basisschool rijdt en er in het wildwest op los begint te schieten. Met als (voorlopig) resultaat: 26 dodelijke slachtoffers. Wat een drama. Toch, eerlijk is eerlijk: We kijken er al niet eens meer raar van op. De schaal van het drama in Newtown is natuurlijk immens maar schietpartijen op zich zijn hier aan de orde van de dag. Het is natuurlijk niet vreemd dat het hier vaker voor komt dan in Nederland met een bevolking die 20 keer zo groot is. Maar toch. Je kunt 's morgens geen krant openslaan of nieuwssite bekijken of er zijn er wel weer een paar omgelegd. Je zou bijna gaan geloven dat het bij het leven hoort. Bizar eigenlijk.

Natuurlijk wordt meteen weer de vraag gesteld: Hoe stoppen we dit geweld? Het antwoord is simpel: Het is niet te stoppen. Wel kun je proberen om het moeilijker te maken voor potentiële daders om dit soort aanslagen te plegen. Wat ligt er meer voor de hand dan een verbod in te stellen op het houden van wapens. Of tenminste het bezit van een wapen aan veel strengere banden te leggen. Maar ja, daar zit de gemiddelde Amerikaan niet op te wachten, die laat zich de wet niet voorschrijven. Dààrom krijg je hier van die foldertjes van Cabella's in de bus gestopt met pagina's vol pistolen, geweren en ander gevaarlijk tuig. Dààrom vindt een rechter dat hij een wapen moet kunnen dragen tijdens werktijd. Dààrom schiet een 4-jarig jongetje zijn 2-jarige broertje per ongeluk dood door onachtzaamheid van de ouders. Dààrom knalt een dominee zijn kleindochter neer omdat hij haar aanziet voor een inbreker. Dààrom … Zo kan ik nog heel lang doorgaan. Opvallend was dat zelfs de dominee dacht dat ie verstandig met een geweer zou kunnen omgaan maar nu toegeeft dat het onder hoogspanning volledig verkeerd kan aflopen. Ik denk dat veel Amerikanen in het "Unconsciously Incompetent" stadium zitten als het op het gebruik van een wapen aankomt. Het probleem is echter dat ze het zelf niet weten. Tot ze iets dramatisch overkomt maar dan is het al te laat. Dààrom denk ik dat de overheid gewoon een wapenverbod in moet stellen. Hoe controversiëel dat ook zal zijn. Kunnen we eindelijk dat bordje bij de ingang van Medtronic weghalen. Dat bordje zegt: "Guns are banned on these premises". Ofwel "Wapens mogen niet mee naar binnen". Alleen al dat bordje bewijst dat er iets niet klopt in dit land...

Dan nu de sneeuw. Heul veul sneeuw. Het begon in de nacht van zaterdag op zondag. Toen we zondagmorgen de gordijnen opendeden was er 8 (inch) (of 20 (cm)) gevallen. Nadat ik eerst de wedstrijd PSV - FC Twente had bekeken (overigens met PSV als terechte winnaar) was het tijd om koffie bij de Starbucks te halen. Maar eerst moest de oprit schoongeveegd. Het was de 1e keer dit winterseizoen dat we de sneeuwschuif ter hand mochten nemen. Samen met Els was de oprit binnen een half uur sneeuwvrij - een prima work-out. Even later onder het genot van een medium Vanilla Latte voor de TV om de Minnesota Vikings aan te moedigen. Gelukkig maakten de Vikings de zondag na het verlies van FC Twente alsnog goed. Een mooie 21-14 overwinning tegen de Chicago Bears houdt de hoop op een plaats in de play-offs open. Nog drie wedstrijden in de reguliere competitie en we zullen het weten. Go Vikings!

Hadden we de oprit op zondagmorgen schoon, de sneeuw wist niet van ophouden. De hele zondag bleef het naar beneden komen waardoor we nog twee keer aan de bak mochten. Uiteindelijk hebben we zeker 16 (inch) (of 40 (cm)) aan de kant geschoven. Daarmee viel er in één dag meer sneeuw dan in de hele winter van 2011-2012. Dat leverde hele mooie plaatjes op, Winter Wonderland zal ik maar zeggen. Maar dat het ook anders kan aflopen bleek toen een coach van de highschool in New Prague tijdens het sneeuwschuiven overleed aan een hartstilstand. Ook voor het auto- en vliegverkeer was het allemaal wat vervelender. Als gevolg van de vele sneeuw waren er alleen al in de staat Minnesota 637 ongelukken te betreuren, waaronder één met fatale afloop. Verder werden er meer dan 150 vluchten op Minneapolis - St. Paul geannuleerd. De gevolgen van dit alles waren ook op maandag en dinsdag nog duidelijk merkbaar met vele files en vertragingen.

De sneeuw werd natuurlijk toegejuichd door autoschadebedrijven, en winkels die snowblowers en sneeuwschuiven verkopen. Daarnaast waren hotels goed bezet na annulering van al die vluchten. Ook de overheid liet zich niet onbetuigd en vaarde wel bij de sneeuwval. Zo werden binnen de stadsgrenzen van Minneapolis en St. Paul meer dan 1000 auto's weggesleept. Die auto’s hadden zich niet gehouden aan de noodverordening die altijd in werking treedt bij hevige sneeuwval. Die verordening stelt dat, om de wegen begaanbaar te houden, auto's maar aan één kant van de weg mogen parkeren. Wie zich daar niet aan houdt riskeert een parkeerboete van $42, naast de kosten van het wegslepen à $138 per auto. Alsof dat nog niet genoeg is: Wacht je te lang met het weer ophalen van je auto dan komt daar ook nog eens een rekening voor opslag bij. De gemeentes doen dus erg goede zaken bij een pak sneeuw.

Zaterdag was het vroeg dag. Marissa had zich aangemeld voor de ACT Test en moest om acht uur 's morgens aantreden op de Wayzata Highschool. Ze was niet alleen. Toen we daar arriveerden was het een komen en gaan van vaders en moeders die hun kinderen afleverden, terwijl ook de parkeerplaats vol stond met auto's van scholieren die zelf al over een rijbewijs beschikten. De ACT Test is een belangrijke test omdat het resultaat meeweegt bij de toelatingsprocedure op College of University. Hoe hoger de score, hoe meer kans je maakt om aangenomen te worden en een toelage (scholarship) te krijgen. De ACT Test bestaat uit verschillende onderdelen: Engels, Mathematics, Reading en Science, en optioneel Writing. De test duurt meer dan vier uur. Gelukkig kun je de test doen zo vaak als je wilt en geldt het laatste resultaat. Het was Marissa's eerste keer en ze denkt dat ze het wel goed gemaakt heeft. We zullen zien, de uitslag wordt binnen twee maanden bekend gemaakt.

Rondom de dood van grensrechter Richard Nieuwenhuizen laaide de discussie omtrent het verbale en fysieke geweld op en rond de voetbalvelden weer op. Geïnspireerd door dit verhaal ging ik zelf terug in de tijd hoe ik mij vroeger op het veld gedroeg. Ik heb me nooit bediend van fysiek geweld, niet tegen de leiding en niet tegen tegenstanders. Daar was ik gewoonweg niet sterk genoeg voor. Maar ik was niet op mijn mondje gevallen. Als ons in mijn ogen onrecht werd aangedaan dan liet ik dat de scheids- en grensrechters wel weten. Over het algemeen hield ik me daarbij netjes, maar heel soms ging ik over de schreef. Zo kan ik me nog erg goed herinneren dat we met ons B1-elftal tegen de Vroomshoopse Boys op het sportpark De Bosrand in Vroomshoop moesten spelen. Het liep niet zoals gewenst en deze jongen had er nogal de pee in. Onze aanvoerder wijlen Gerrit Snippe had me al terecht gewezen op mijn gedrag maar tevergeefs. Op een bepaald moment had ik weer commentaar op de leiding waarop ik terecht van het veld werd gestuurd. Het verhaal gaat dat oma Meier me eens betrapte op een vloekwoord tijdens een potje voetballen. Toen ze me er op aansprak was mijn reactie: "Maar we zijn toch aan het voetballen...". Alsof vloeken tijdens het voetballen wel was toegestaan. Toch brengt dit een ander element in: Iedereen is het er over eens dat fysiek geweld uit den boze is, maar hoe ver mag je gaan in je commentaar? Uiteindelijk probeer je er de leiding mee te beïnvloeden en vormt het dan ook een deel van het spel. Zolang het binnen de grenzen van het fatsoen blijft (die door de spelleiding worden aangegeven), moet dat wat mij betreft kunnen.

Over fysiek geweld gesproken, deze vechtersbazen kunnen er alles over vertellen. Voor de 4e keer stonden de Mexicaan Juan Manuel Marquez en de Fillipijn Manny Pacquiao tegenover elkaar in de ring. De 1e keer in 2004 werd het "onbeslist" (waarbij later één van de juryleden toegaf een fout gemaakt te hebben in het nadeel van Pacquiao). Op 15 maart 2008 streden de heren voor de 2e keer tegen elkaar, dit keer om de Super Vedergewicht titel. Het werd een "split decision" in het voordeel van Pacquiao. Drie jaar later, op 12 november 2011 won Pacquiao opnieuw, dit keer via een controversiële "majority decision". Het publiek reageerde voor het merendeel negatief op de uitslag en men vond dat Márquez was bestolen. Het kon dan ook niet anders of er moest een revanche komen en wel afgelopen zaterdag in Las Vegas. Het gevecht werd WBO's "Champion of the Decade" gedoopt. Nadat Pacquiao in the 3e ronde knock-out ging, was Marquez in de 5e ronde aan de beurt. Pacquiao werd hierdoor enigszins overmoedig totdat hij met nog 2 (s) te gaan in de 6e ronde een ongelofelijke dreun moest incasseren van Marquez. Het werd het 1e verlies op knock-out van Pacquaio in meer dan 13 jaar. Of er nog een 5e gevecht komt valt te bezien maar dat de vechtersbazen aan elkaar gewaagd zijn is duidelijk.

Als ik jullie was zou ik mijn spullen maar goed in de gaten houden bij de screening op de luchthaven. Voordat je het weet ben je je smartphone of tablet kwijt. Wat is er namelijk aan de hand? Een medewerker van de screening op het John F Kennedy vliegveld in New York is op heterdaad betrapt op het stelen van twee iPads uit een ingecheckte tas. Het was onderdeel van een door de politie opgezette val nadat passagiers bij de luchthavenpolitie hadden geklaagd over het verdwijnen van elektronische apparatuur uit hun bagage. Terwijl het geval getuigt van een steeds terugkerend probleem van diefstal bij de checkpoints, wijst het op een nog grotere dreiging volgens de autoriteiten: "Als een gewetenloze werknemer ongemerkt spullen uit de bagage kan wegnemen, dan kunnen ze er ook wat in stoppen!" Zo is het maar net. En dat zal vast geen iPad zijn. Jullie zijn gewaarschuwd...

Als ik denk aan het Leger des Heils dan denk ik aan (wijlen) Majoor Bosshardt. Een prima vrouw maar (toen al) niet de jongste meer. Ook in de VS heeft het leger een senior imago. Maar hier hebben ze nu een strategie ontwikkeld om het imago van de 130-jaar oude liefdadigheidsvereniging te transformeren van senioren in stijve uniformen tot hippe jongeren in Santa kledij. Zo heeft het Leger des Heils een iPhone App waarmee vrijwilligers kunnen worden gerecruteerd. Aan de vooravond van een kerstperiode waarin er door vrijwilligers in totaal 100.000 uur met de bel gerinkeld moet worden en met een steeds grijzer wordende pool van vrijwilligers, lanceerde men deze nieuwe app gericht op een jonge doelgroep. Via de app kunnen jongeren zich niet alleen aanmelden, maar werden ook handige tips gegeven wat wèl en nièt te doen tijdens het volunteren. Naast de iPhone App worden er allerlei andere social media benut om de transformatie gestalte te geven. Zoals nieuw fotomateriaal. Zou men een aantal jaren geleden alleen foto's van leger officieren in uniform plaatsen, men is nu actief op zoek naar de vrijwilliger met piercing en tattoo. Wie had dat gedacht. Het wordt nooit meer zoals het was...

Als je het nog niet wist: Meer dan de helft van de Nederlandse goudvoorraad ligt in New York opgeslagen. Verder ligt 20% in Ottawa, 20% in Londen en 11% in Amsterdam. Nederland heeft het goud verspreid over vier locaties omdat dat zowel de veiligheid van de opslag vergroot als de beschikbaarheid. Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar om nu meer dan de helft bij de Federal Reserve (de Amerikaanse centrale bank) in New York te leggen, daar kun je wel je vraagtekens bij zetten. We hebben blijkbaar wel heel veel vertrouwen in de Fed. Als ik jullie was zou ik dus maar zorgen dat je de Amerikanen te vriend houd. Op basis van de huidige goudprijs is zelfs de helft van 650 ton goud heel veel waard. En met de Fiscal Cliff op de loer kunnen de Amerikanen wel wat geld gebruiken...

Goed nieuws voor de TV kijker. Sinds gisteren is er een nieuwe wet in werking getreden, de zogenaamde CALM wet. CALM staat voor Commercial Advertisement Loudness Mitigation. Het komt er op neer dat TV stations en kabel exploitanten niet langer het geluid van commercials op mogen krikken. Er wordt hier veel reclame uitgezonden. Daarbij had men nogal de neiging om het geluid een aantal decibels hoger te zetten zodat het wat prominenter doorklonk in de woonkamers. Dit gedrag was een doorn in het oog van de kijker. Het ging zover dat zelfs de meest fervente football kijkers het geluid tijdens de wedstrijd uit hadden staan. Ook de slechthorenden onder de kijkers waren niet erg te spreken over de praktijken van sommige adverteerders. Met CALM is daar nu een einde aan gemaakt. Kijk, dat regelen ze dan wel per wet maar wapenbezit ho maar. Heel apart.

Ik las hier dat na lang onderhandelen is besloten om het statiegeld in Nederland af te schaffen. Als compensatie gaan de gemeenten extra inzamelpunten voor plastic flessen plaatsen, en beloven bedrijven op hun beurt dat ze minder verpakkingsmateriaal gaan gebruiken, meer afval hergebruiken en minder plastic om reclamefolders doen. Dat is een nobel streven. Hier is het statiegeld al langer afgeschaft – al minstens vier jaar want we weten niet anders. Wij mogen alle papier, plastic, glas en blik bij elkaar in de blauwe bak kieperen, waarmee het gescheiden wordt opgehaald van "gewoon afval". Het heeft wel zo zijn voordelen dat je niet meer met de lege plastic flessen naar de supermarkt terug hoeft. Hoewel, als jullie het nu toch nog naar een inzamelpunt moeten brengen (die veelal bij de supermarkt in de buurt is) lost het niet heel veel op. Behalve dat gedoe bij het inleverapparaat en geleur met die bonnetjes dan. Alle kleine beetjes helpen.

Mijn eerste ervaringen met de loopband zijn prima te noemen. Ik heb inmiddels de nodige kilometers in de basement afgelegd. Het apparaat biedt vele manieren om dat te doen. Zo heb ik tot nu toe steeds een parkoers van 30 minuten geselecteerd met variatie in snelheid en stijlheid. Dat doet ie allemaal vanzelf. Zelfs de ventilator gaat harder en zachter draaien afhankelijk van de te leveren inspanning. Wel had ik de eerste keren de neiging om de band in te halen, maar dat doe je maar één keer helemaal en dan leer je het vanzelf af. Terwijl ik loop heb ik een DVD opstaan. Zo liep ik al over het Piazza Della Repubblica in Cortona in Italië alwaar mijn vriend André Rieu een concert gaf, liep ik een paar dagen later in de antieke Arena van Verona bij een voorstelling van Paolo Conte, hebben de Gipsy Kings mijn tempo er goed ingehouden vanuit het Kenwood House in Londen, en is morgen Normaal in de Amphion Schouwburg in Doetinchem aan de beurt. Wil je het nog mooier hebben.

Morgenvroeg mag ik om half zes op om Marissa weg te brengen. Ze gaat van half zeven tot tien volunteren – inpakken van kerstpakketten voor een goed doel. Daarna een Starbucks en dan kan wat mij betreft het weekend echt beginnen. Een prettig weekend en tot volgende week.

Mario en Leonardo

Zondagmiddag was het feest: Sinterklaas was de Atlantische Oceaan overgestoken om een speciaal bezoek aan Maple Grove te brengen. Aan het Maple Grove Community Center wel te verstaan. Meer dan honderd kinderen, ouders, oma's en opa's waren op de uitnodiging afgekomen. De zaal was uitverkocht en we hingen met de benen naar buiten. Alle aanwezigen hadden op één of andere manier een relatie met Nederland en er was dan ook veel respect voor de Goedheiligman. Om drie uur precies kwam hij binnen, luid toegezongen door alle aanwezigen. De Sint werd vergezeld door drie pieten waaronder hoofdpiet Mario en hulppiet Leonardo. Sint had alle kinderen in zijn grote boek staan en nam ruim de tijd om ze toe te spreken. Na een goed uur kreeg iedereen de gelegenheid om nog even met hem op de foto te gaan waarna het tijd was om afscheid te nemen. Een zeer geslaagd evenement.

Toen we thuis kwamen bleek dat de Sint ook bij ons was langsgeweest. In de basement had hij een schitterende loopband neergezet. Die hadden we al een tijdje op ons lijstje staan. In de winter is het namelijk niet al te prettig om buiten te gaan hardlopen en dan komt zo'n loopband goed van pas. Het kwam dan ook mooi uit dat de Sint de moeite had genomen om het apparaat door de schoorsteen te wringen en in de basement te stallen. Vraag niet hoe het kan, maar profiteer ervan. Het is een NordicTrack C2150, één met de nodige toeters en bellen. We hebben inmiddels een aantal keren op de band gelopen en dat gaat prima. Het apparaat staat recht voor de (Nederlandse) home-cinema zodat ik tijdens het trainen genieten van mijn muziek DVD-collectie met toppers als Normaal, Rowwen Hèze, Frans Bauer, André Rieu en Paolo Conte. Ik ben straks niet meer van die loopband af te branden...

Het mag hier in de winter dan wel koud zijn, maar Minnesota behoort wel tot de beste staten van Amerika. Dat werd weer eens bevestigd in dit onderzoek. Om precies te zijn staan we op de 10e plaats overall van de 50 staten. We scoren als één van de best presterende staten in vrijwel alle categorieën. Zo zat in 2011 slechts 8.8% van de inwoners van Minnesota zonder ziektekostenverzekering (4e overall in de VS); heeft 92% van de volwassenen een middelbare school diploma (2e overall); heeft de staat een schuld van $2206 per hoofd van de bevolking (13e overall); zit 11.9% onder de armoedegrens (10e overall); en is de werkeloosheid 6.4% (10e overall). Het enige minpunt is dat staats- en lokale belastingen in Minnesota met 10.8% één van de hoogste van de VS zijn. Maar al met al mogen we niet klagen: Tegen de kou kunnen we ons prima weren en achter het glas is het altijd heel mooi weer.

Ook wij hebben de bekentenis van Jasper S in de zaak Marianne Vaatstra op de voet gevolgd. De openheid waarmee advocaat Vlug in Nieuwsuur sprak was natuurlijk erg opvallend. Eén element daarin heeft ons nogal verbaasd. De advocaat meldde dat S. de bewuste nacht op de fiets van huis was gereden, omdat hij stress in zijn leven had en hij de zaken op een rijtje wilde zetten. Hij was in die tijd al getrouwd en zijn kinderen waren 6 en 9 jaar. Nu hebben we ons geprobeerd een voorstelling te maken van hoe dat is gegaan. Jasper S. die 's avonds laat tegen zijn vrouw zegt dat hij er even uit moet. Uren later komt hij weer thuis en, naar we aannemen, stapt bij haar in bed om te gaan slapen. De volgende dag hoort zijn vrouw dat er in de buurt een meisje is vermoord; het gesprek van die dag (en de 13 jaren erna) in het dorp. Met de wetenschap dat hij die nacht in dezelfde tijdsspanne in de buurt aan het fietsen was, lijkt het ons erg aannemelijk dat zijn vrouw daarover met hem gesproken heeft: "Hey Jas, jij was toch in die buurt, heb jij misschien iets opvallends gehoord of gezien?". Waarbij zijn antwoord natuurlijk ontkennend is geweest. Maar het lijkt ons best denkbaar dat er bij haar intern toch iets geknaagd moet hebben. Wordt vervolgd.

Naast de bekentenis van Jasper S. was het gesprek van de week in Nederland natuurlijk het overlijden van de 41-jarige grensrechter Richard Nieuwenhuizen. Een vader die met zoonlief naar het voetbalveld ging om zich in de kou en regen als vrijwilliger op te offeren voor een partijtje voetbal tussen twee jeugdelftallen. Totdat hij werd aangevallen door een stel teeners met de dood tot gevolg. Onbegrijpelijk natuurlijk dat zoiets kan gebeuren. Ik werd er vandaag zelfs op aangesproken door een collega op het werk. Natuurlijk niet iets waarmee we in de schijnwerpers willen komen. Hier in de VS zijn scheids- en grensrechters onafhankelijk, en worden ze betaald voor hun diensten. Daarmee voorkom je tenminste de schijn van partijdigheid. Als grensrechter doe je het namelijk niet snel goed: de bal was niet uit of achter, en het was al helemaal geen buitenspel. De meest ondankbare klus die er op de velden te bekennen is. Met de dood tot gevolg. Waanzin.

Was het bij jullie de dood van de grensrechter en de bekentenis in de zaak Vaatstra, ook hier waren er deze week een aantal opvallende zaken in de media. Zo schoot een 4-jarig jongetje zijn kleine broertje van 2 dood met een geladen pistool van zijn vader. Terwijl vader en moeder zaten te lunchen, waren de twee broertjes boven op de slaapkamer van de ouders aan het spelen. Daar had de 33-jarige vader Kao Xiong, die een vergunning had voor het semi-automatische pistool, het wapen onder zijn kussen liggen. Heel tragisch natuurlijk. Wat te zeggen van de moord op Tom Decker, een 33-jarige politieman uit Cold Spring, MN. Rond half elf 's avonds kregen Decker en een collega een verzoek om een bezoek te brengen aan een mogelijk suïcidale man, Ryan Larson. Larson woonde boven een bar in het centrum van Cold Spring. Bij het pand aangekomen werd Decker te grazen genomen. Het is echter niet duidelijk wat er precies gebeurd is. Zo is er nog geen dader gearresteerd, en ook het moordwapen heeft men nog niet gevonden. Het onderzoek is in volle gang. Tot slot kwam er duidelijkheid in het verhaal van Todd Hoffner, de football coach van de Minnesota State University (MSU) in Mankato, die was gearresteerd op verdenking van het in het bezit hebben van pornografisch materiaal van minderjarigen. Van zijn eigen kinderen om precies te zijn. Een IT medewerker van de MSU vond drie korte video's van naakte kinderen op Hoffner’s smartphone, en waarschuwde de leiding van de MSU. Hoffner werd gearresteerd maar is nu dus vrijgesproken door de rechter. Eind goed al goed.

Een Kerstman, die figureerde in een winkelcentrum in South Portland, Maine, heeft gisteren zijn ontslag gekregen. Kinderen en ouders hadden geklaagd dat de Kerstman onbeleefd en chagrijnig was, en zelfs geen kinderen op schoot wilde nemen. Zo gingen Jessica Mailhiot en haar 6-jarige dochter Chantel deze week naar het winkelcentrum om de Kerstman te zien. Maar Santa was niet in een al te beste stemming en weigerde het meisje op zijn schoot te nemen toen ze zeiden dat ze geen foto van $20 wilden kopen. Toen Chantel aan de Kerstman vroeg om een pop, antwoordde hij dat ze een American football zou krijgen. Daarmee had de Kerstman het helemaal verbruid bij de dames. Toen er meer klachten binnenkwamen over Santa's gedrag mocht hij zijn baard inleveren. Inmiddels heeft het management van het winkelcentrum een vrolijker Kerstman aangesteld. Komt het toch nog goed.

Mensen reageren verschillend op stressvolle situaties. De één rookt als een schoorsteen, de ander eet zich te barsten, een derde grijpt naar de fles. Ik wil nog wel eens op mijn nagels bijten. Zo was de komst van Sinterklaas een echte nagelbijter voor mij. Hoewel ik geen extreem geval ben, zijn mijn nagels nu niet direct een toonbeeld voor anderen. Niet dat ik daar direct mee zit. Waar ik wel mee zit is de conclusie in dit verhaal: Nagelbijten is een psychische stoornis. Daar ben ik mooi klaar mee. De American Psychiatric Association will het nagelbijten opnemen onder de Obsessieve Compulsieve Disorders (OCD). Daarmee komt het in een rijtje met onder andere "overmatige drang om haren uit te trekken" en "tot bloedens toe pulken aan de huid". Gelukkig zeggen ze dat niet alle nagelbijters obsessief-compulsief zijn. De experts zeggen dat mensen om verschillende redenen nagels bijten: uit verveling, om zichzelf te kalmeren wanneer ze angstig of gestrest zijn, en als een symptoom van perfectionisme: Ze gebruiken de tanden om een ongelijke nagel vorm te geven. Kijk, dat is nu een verklaring die me wel aanstaat. Dus neem me niet kwalijk als ik op mijn nagels bijt – ik kan er ook niets aan doen dat ik zo'n perfectionist ben...

Schreef ik vorige week nog dat we de lotto gingen winnen, deze week werd het me duidelijk dat het soms maar beter is van niet. Hier las ik namelijk het verhaal van 10 lotto winnaars die beter af waren geweest als ze niet hadden gewonnen. Voor hun veranderde de droom in een nachtmerrie. Zoals Jack Whittaker Jr, een aannemer uit West Virginia die op 1e Kerstdag in 2002 maar liefst $315 miljoen won in de Powerball loterij. Dat was op dat moment de grootste jackpot ooit gewonnen door een enkele persoon. Toen hij de lotto won was hij directeur van een succesvol bedrijf met de naam Diversified Enterprises Construction. De 55-jarige Whittaker leefde een comfortabel leven met een vermogen van meer dan een miljoen, een gezin, een prima job en gezonde kleinkinderen. Na het winnen van de prijs deed Whittaker een aantal goede dingen. Zo zegde hij 10% van zijn winst toe aan verschillende christelijke goede doelen, en schiep hij de Jack Whittaker Stichting voor nog eens $14 miljoen. Maar hij werd vooral bekend vanwege zijn verkeerde daden. Zo werd hij twee keer gearresteerd, voor rijden onder invloed en voor het bedreigen van een bar manager. Klaagde een vrouw hem aan nadat hij haar betast had. Stolen dieven $545.000 uit zijn auto terwijl hij een bezoek bracht aan een stripclub. Werd hij door Caesars Atlantic City aangeklaagd voor $1.5 miljoen aan ongedekte cheques; en scheidde zijn vrouw van hem. Wat te zeggen van de doden. In 2003 werd het vriendje van Whittaker's kleindochter dood aangetroffen in het huis van Whittaker door een overdosis. Een aantal maanden later overleed zijn 17-jarige kleindochter, die hij voorzag van een wekelijkse toelage van $2100, ook door een overdosis. En dit jaar stierf zijn dochter – de moeder van de overleden kleindochter - door nog onbekende oorzaak. Whittaker's reactie was klip en klaar: "Ik wou dat ik het lot had verscheurd". Tja, zo hoeft het van mij ook niet.

De afgelopen weken was het op sportgebied afzien. Zo liet FC Twente aan alle kanten steken vallen. Maar ook de Minnesota Vikings hebben het tij niet mee. Het grootste probleem is onze quarterback Christian Ponder. Binnen het American football speelt de quarterback een hele belangrijke rol. Hij leidt de aanval, is verantwoordelijk voor het bepalen van de aanvalsstrategie, en fungeert als spelverdeler. Ponder is vorig jaar door de Vikings binnengehaald als een talentvolle en veelbelovende jonge quarterback die uit zou moeten groeien tot een topper. Dat leek er de eerste wedstrijden van dit seizoen ook op: Ponder leek de zaak naar zijn hand te kunnen zetten en scoorde goede cijfers. Maar naarmate het seizoen vorderde kwam hij steeds meer onder druk te staan en stapelde hij fout op fout. Met als absoluut dieptepunt de wedstrijd van afgelopen zondag. Nog wel tegen onze aartsvijand, de Green Bay Packers. We kwamen met 14-10 voor maar vervolgens gaf Ponder de wedstrijd door een aantal slechte calls en intercepties uit handen. De hele staat viel over hem heen. Nu blijkt dat Ponder deze week verloofd is. Geen wonder dat de scherpte er op het veld niet meer was. Nu dat allemaal achter de rug is mag hij zich wat mij betreft weer op het football richten. Zondag wacht ons de Chicago Bears, hier in Minneapolis. De aftrap is om 12 uur 's middags, een klein uur na afloop van de wedstrijd PSV – FC Twente. Kiek’n wat wot...

Nog iets meer dan 2 weken en dan is het alweer Kerst. De buurt is als vanouds bont verlicht en ook in onze tuin brengen de lampjes weer licht in de duisternis. Las ik hier een bericht dat in Nederland de kerstbomen schaars zijn vanwege een vroege vorst, hier zijn de bomen schaars vanwege de droogte. Maakt ons niet uit want in verband met onze trip naar San Antonio, TX, hebben we dit jaar besloten geen echte boom aan te schaffen. Wel hebben we de kunstbomen van Marissa en Leonie weer opgezet. Ik las dat het bij jullie dit weekend weer is voor "pegels aan de snor". Niet vergeten de electrische deken weer uit de kast te halen en de lange onderbroek aan te doen. Een prettig weekend en tot volgende week.

In Koelen Bloede

Deze week ben ik met twee collega's twee dagen naar Chicago geweest. Daar werd het jaarlijkse Congres van de Radiology Society of North America, de RSNA 2012, gehouden. Een gigantisch congres met ruim 50.000 deelnemers. Ongeveer de helft daarvan werkte in de gezondheidszorg, voornamelijk radiologie afdelingen van ziekenhuizen, de andere helft waren fabrikanten van radiologische apparatuur en IT technologie. Ons doel was om op de hoogte te blijven van de ontwikkelingen op MRI scanner gebied, en met gebruikers te spreken. We hebben namelijk sinds een aantal jaren speciale pacemakers (en bijbehorende draden) op de markt die zogenaamd "MR Conditional" zijn. Patiënten met zo'n pacemaker systeem kunnen onder bepaalde condities veilig een MRI scan maken. Daarmee komen we tegemoet aan een belangrijke wens van onze artsen en patiënten. Nu staan de MRI-scanner fabrikanten niet stil. Ze brengen steeds krachtiger scanners op de markt die betere diagnostische images leveren. Aan ons dan ook de schone taak om in de pas te blijven en pacemaker systemen te ontwikkelen die ook veilig zijn in die nieuwe scanners.

Op MRI-scanner gebied zijn er drie grote spelers General Electric, Philips en Siemens, en een aantal kleinere zoals Hitachi en Toshiba. GE, Philips en Siemens hadden alle drie een héle grote stand. Niet vreemd natuurlijk als je weet dat ze met de nieuwste MRI-scanners maar ook CT scanners, en ultrasound en radiografie apparatuur elkaar de loef probeerden af te steken. Daarnaast stonden er een ontzettend groot aantal kleinere bedrijfjes die zich richten op een niche in de markt, of in de IT dienstverlening zitten. Het was duidelijk dat dit soort diagnostische imaging tools een hele vlucht heeft genomen. Boeiend was ook om te horen dat zelfs als een patiënt een “MR Conditional” pacemaker heeft, radiologen nog altijd huiverig zijn om ze een MRI scan te laten ondergaan. Immers, één van de eerste dingen die een radioloog in zijn opleiding heeft geleerd is dat pacemaker patiënten niet in een MRI scanner kunnen vanuit veiligheidsoverwegingen. Het was altijd "a red flag" zoals ze dat hier zo mooi zeggen. Het zal dan ook nog wel even duren voordat die mindset doorbroken is.

Als je 15 bent mag je hier beginnen met auto rijden onder toezicht van een volwassene, een jaar later kun je op voor je examen en mag je, mits geslaagd, alleen de weg op. Helaas kunnen veel jongeren op die leeftijd die verantwoordelijkheid nog niet aan. Zo is het natuurlijk erg verleidelijk om het niet zo nauw meer te nemen met de regels. SMSen tijdens het autorijden, met alcohol op achter het stuur, de snelheidslimiet overtreden, rijden zonder gordel, iemand anders afsnijden, verandering van baan zonder de richtingaanwijzer te gebruiken, en noem zo maar op. Allemaal schrikbeelden van de ouders. Maar er is hoop: Quest Driving Safety, een bedrijf in San Diego, biedt een undercover evaluatie van het rijgedrag van zoon of dochter aan. Voor slechts $99 wordt je zoon of dochter twintig minuten gevolgd, en wordt er een verslag geschreven van datgeen is waargenomen. Daarmee biedt het ouders een middel om hun kinderen te helpen zich veilig te gedragen in het verkeer. Maar wat gebruikt kan worden voor de jeugd werkt natuurlijk ook voor pensionada's. Die vormen soms een nog groter gevaar op de weg...

Op zaterdag zou het gebeuren, we waren er helemaal klaar voor: Het winnen van de Powerball. De jackpot was gestegen tot maar liefst $325 miljoen. We hadden al besproken dat we het in één keer zouden laten uitkeren in plaats van uitgesmeerd over 30 jaar. De éénmalige uitkering zou ongeveer $211 miljoen zijn, waarbij er na belasting nog $150 miljoen over zou zijn. Ieder van ons zou $5 miljoen krijgen om vrij te besteden. Daarnaast zouden we $10 miljoen opzij zetten om te investeren in een (of meerdere) woningen. Voor de komende 30 jaar zouden we $1 miljoen per jaar beschikbaar houden voor levensonderhoud. Ouders, broers en zussen, en neven en nichten zouden vorstelijk meedelen in de feestvreugde. Verder wilden we een fonds van $30 miljoen oprichten waarmee we een "dorp" in een arm land zouden adopteren en ondersteunen. Daarmee hadden we nog steeds $50 miljoen over waar we niet meteen een doel voor hadden. Aan het eind van de avond mocht het plan echter weer in de ijskast. De hoofdprijs ging aan onze neus voorbij. Van onze inzet van $40 bleef uiteindelijk $11 over...

Het goede nieuws was echter dat de Jackpot niet was gevallen. We hadden dus nog steeds een kans. Niets is onmogelijk, nietwaar? Dat bleek dit weekend maar weer eens. In het Medisch Centrum van de University of Minnesota werden tussen vrijdagavond 9 uur en maandagmorgen 7 uur maar liefst 19 babies geboren. Niet zomaar: Allemaal jongens! Negentien op een rij. Aannemend dat er bij elke geboorte een 50-50 kans op een jongen is, is de kans dat dit gebeurt 1 op 524.288. Niet veel groter dan de kans dat wij de Jackpot zouden winnen (hoewel, 1 op 175 miljoen). Daarom op woensdag, de dag van de volgende trekking, toch nog weer een poging gewaagd. De Jackpot was gestegen tot $587 miljoen. Terwijl ik in Chicago zat had Els de volle $11 weer ingezet. Tevergeefs. Met twee winnaars in Arizona en Missouri blijft ons plan voorlopig in de ijskast. Zolang de prijs maar goed is terecht gekomen vinden we dat prima!

Een bizar verhaal in Little Falls, MN. Afgelopen vrijdag werd daar de 64-jarige Byron David Smith gearresteerd op verdenking van het doodschieten van twee tieners, de 18-jarige Haile Kifer en haar 17-jarige neef Nicholas Brady. Kifer en Brady hadden rond de middag van Thanksgiving in het huis van Smith ingebroken. Smith zelf was in de basement toen het inbrekerspaar via een raam naar binnen kwam. In afwachting van een confrontatie bewapende Smith zichzelf met een geweer en een handwapen. Even later kwam iemand de trap af naar de basement. Smith zag de inbreker komen, eerst de voeten, toen de benen, vervolgens de heup waarop Smith schoot. Het bleek Brady te zijn die van de trap naar beneden rolde. Toen Brady hem aankeek besloot Smith hem in het gezicht te schieten: "I want him dead". Smith wikkelde Brady's lichaam in een tapijt, legde hem in de werkplaats, waarna hij op zijn stoel ging zitten. Tot zijn verrassing hoorde hij enkele minuten later nogmaals voetstappen, er kwam een tweede persoon de trap af. Weer wachtte Smith tot hij de heupen zag en schoot, waarna ook Kifer naar beneden rolde. Toen Smith nogmaals wilde vuren, weigerde zijn geweer. Kifer lachte hem daarom uit waarop Smith boos werd, zijn handwapen trok en "meer schoten afvuurde dan nodig". Terwijl hij haar naast Brady legde, zag hij dat Kifer nog steeds naar lucht hapte. Daarop hield Smith zijn pistool onder haar kin voor "a good clean finishing shot". In koelen bloede zal ik maar zeggen. Er kwam natuurlijk veel kritiek los op Smith zijn handelen – hij was veel te ver gegaan in zijn zelfverdediging. Ook het feit dat Smith een dag wachtte voordat hij zich aangaf bij de politie, naar eigen zeggen omdat hij de politie niet wilde storen op Thanksgiving, wekte alom verbazing. Toch waren Kifer en Brady ook niet van die lieverdjes. Achteraf blijkt dat ze die dag ervoor ook al op inbrekerspad waren geweest, en nog veel meer op hun kerfstok hadden. Zo was Kifer dit jaar al 19 keer in contact geweest met de politie. Wat een verhaal...

Zondag was Els jarig. Ze werd 30H, en dat moest natuurlijk gevierd worden. Als vanouds stonden we 's morgens vroeg uit volle borst aan het bed te zingen. Een tijdje geleden hadden we al een nieuwe tas met bijbehorende portemonnaie voor haar gekocht. Van de meiden kreeg ze badschuim en aanverwante zaken, en ook een kookboekje over "Cheap and Easy Recipes". Best handig, helemaal als je aan het eind van de maand zit en het huishoudgeld op. 's Avonds zijn we naar de Braziliaan in Maple Grove geweest, een mooie afsluiting van de dag. Maar was Els' verjaardag natuurlijk een hoogtepunt, op sportgebied viel er zondag niet veel te juichen. Zowel FC Twente als de Minnesota Vikings leverden een bar slechte prestatie af. Het is echt afzien...

Met de herverkiezing van President Obama vragen de Republikeinen zich de laatste weken af hoe het nu verder moet . In het conservatieve Texas, het land van oliebaronnen en grote boeren, gaat men zelfs verder en is de roep om onafhankelijkheid weer aangezwengeld. Zo is de verkoop van bumper stickers met "Afscheiden" sterk toegenomen; emailde een Republikeins official in het oosten van Texas een nieuwsbrief waarin hij meldde dat het tijd was voor Texas om z'n eigen weg te gaan; en heeft een petitie, die door een Texaan op een website van het Witte Huis was geplaatst en waarin wordt opgeroepen tot afscheiding, tienduizenden steunbetuigingen ontvangen. Larry Scott Kilgore, een Republikein uit Arlington, heeft zelfs aangekondigd dat hij zich kandidaat stelt voor gouverneur in 2014, en zijn naam wil veranderen in Larry AFGESCHEIDEN Kilgore. Op zijn website stelt hij: "Afscheiding! Alle andere kwesties kunnen later worden aangepakt". Het lijkt Friesland wel...

Republikeinen zijn over het algemeen van mening dat men geen uitgebreid overheidsapparaat nodig heeft. Zo veel mogelijk vrijheid, weg met de regels en overheidsbemoeienis, we kunnen ons zelf wel redden. Dat was ook blijkbaar het parool van Steve, een man uit San Antonio in Texas. Terwijl hij netjes in de rij stond te wachten tijdens het inkopen op Black Friday bij Sears, werd de vrede ruw verstoord door een man die wilde voorkruipen. Als verwacht kon de voorkruiperd niet op al te veel bijval rekenen van andere shoppers. Het gedrag leidde tot een woordenwisseling waarbij de voorkruiperd Steve in het gezicht sloeg. Maar daar wist vriend Steve wel raad mee. Zonder zich te bedenken pakte hij zijn pistool om de voorkruiperd terecht te wijzen. Die voorkruiperd dook achter een koelkast voordat hij op de vlucht sloeg. Maar denk nu niet dat men er alleen in Texas zo over denkt. Zo heeft rechter John Dehen van de Anoka County, hier in Minnesota, een verzoek ingediend om een pistool te mogen dragen in de rechtbank. Hij vreest namelijk een aanslag in relatie tot een scheidings- en voogdijzaak. Opvallend daarbij is dat eerder dit jaar onze gouverneur Mark Dayton een wetsvoorstel heeft ondertekend waardoor rechtbank medewerkers na goedkeuring een verborgen wapen mogen dragen. Zelfverdediging in een rechtbank. Het moet niet gekker worden.

Dierentuin Emmen is ook niet meer wat het geweest is. Was het vroeger één van de beste dierentuinen in Nederland met ambitieuze plannen, daar is de afgelopen jaren niet veel van terecht gekomen. Nu beginnen zelfs de olifanten zich te roeren. Twee families die blijkbaar niet meer door één deur kunnen. Als ze dat al ooit hebben gekund... Nu is besloten dat er voor de nakomelingen van de Aziatische olifant Htoo Khin Aye een ander verblijf wordt gezocht. Leonie heeft vast nog wel een plekkie voor ze over...

Een prettig weekend en tot volgende week.