In Koelen Bloede

Deze week ben ik met twee collega's twee dagen naar Chicago geweest. Daar werd het jaarlijkse Congres van de Radiology Society of North America, de RSNA 2012, gehouden. Een gigantisch congres met ruim 50.000 deelnemers. Ongeveer de helft daarvan werkte in de gezondheidszorg, voornamelijk radiologie afdelingen van ziekenhuizen, de andere helft waren fabrikanten van radiologische apparatuur en IT technologie. Ons doel was om op de hoogte te blijven van de ontwikkelingen op MRI scanner gebied, en met gebruikers te spreken. We hebben namelijk sinds een aantal jaren speciale pacemakers (en bijbehorende draden) op de markt die zogenaamd "MR Conditional" zijn. Patiënten met zo'n pacemaker systeem kunnen onder bepaalde condities veilig een MRI scan maken. Daarmee komen we tegemoet aan een belangrijke wens van onze artsen en patiënten. Nu staan de MRI-scanner fabrikanten niet stil. Ze brengen steeds krachtiger scanners op de markt die betere diagnostische images leveren. Aan ons dan ook de schone taak om in de pas te blijven en pacemaker systemen te ontwikkelen die ook veilig zijn in die nieuwe scanners.

Op MRI-scanner gebied zijn er drie grote spelers General Electric, Philips en Siemens, en een aantal kleinere zoals Hitachi en Toshiba. GE, Philips en Siemens hadden alle drie een héle grote stand. Niet vreemd natuurlijk als je weet dat ze met de nieuwste MRI-scanners maar ook CT scanners, en ultrasound en radiografie apparatuur elkaar de loef probeerden af te steken. Daarnaast stonden er een ontzettend groot aantal kleinere bedrijfjes die zich richten op een niche in de markt, of in de IT dienstverlening zitten. Het was duidelijk dat dit soort diagnostische imaging tools een hele vlucht heeft genomen. Boeiend was ook om te horen dat zelfs als een patiënt een “MR Conditional” pacemaker heeft, radiologen nog altijd huiverig zijn om ze een MRI scan te laten ondergaan. Immers, één van de eerste dingen die een radioloog in zijn opleiding heeft geleerd is dat pacemaker patiënten niet in een MRI scanner kunnen vanuit veiligheidsoverwegingen. Het was altijd "a red flag" zoals ze dat hier zo mooi zeggen. Het zal dan ook nog wel even duren voordat die mindset doorbroken is.

Als je 15 bent mag je hier beginnen met auto rijden onder toezicht van een volwassene, een jaar later kun je op voor je examen en mag je, mits geslaagd, alleen de weg op. Helaas kunnen veel jongeren op die leeftijd die verantwoordelijkheid nog niet aan. Zo is het natuurlijk erg verleidelijk om het niet zo nauw meer te nemen met de regels. SMSen tijdens het autorijden, met alcohol op achter het stuur, de snelheidslimiet overtreden, rijden zonder gordel, iemand anders afsnijden, verandering van baan zonder de richtingaanwijzer te gebruiken, en noem zo maar op. Allemaal schrikbeelden van de ouders. Maar er is hoop: Quest Driving Safety, een bedrijf in San Diego, biedt een undercover evaluatie van het rijgedrag van zoon of dochter aan. Voor slechts $99 wordt je zoon of dochter twintig minuten gevolgd, en wordt er een verslag geschreven van datgeen is waargenomen. Daarmee biedt het ouders een middel om hun kinderen te helpen zich veilig te gedragen in het verkeer. Maar wat gebruikt kan worden voor de jeugd werkt natuurlijk ook voor pensionada's. Die vormen soms een nog groter gevaar op de weg...

Op zaterdag zou het gebeuren, we waren er helemaal klaar voor: Het winnen van de Powerball. De jackpot was gestegen tot maar liefst $325 miljoen. We hadden al besproken dat we het in één keer zouden laten uitkeren in plaats van uitgesmeerd over 30 jaar. De éénmalige uitkering zou ongeveer $211 miljoen zijn, waarbij er na belasting nog $150 miljoen over zou zijn. Ieder van ons zou $5 miljoen krijgen om vrij te besteden. Daarnaast zouden we $10 miljoen opzij zetten om te investeren in een (of meerdere) woningen. Voor de komende 30 jaar zouden we $1 miljoen per jaar beschikbaar houden voor levensonderhoud. Ouders, broers en zussen, en neven en nichten zouden vorstelijk meedelen in de feestvreugde. Verder wilden we een fonds van $30 miljoen oprichten waarmee we een "dorp" in een arm land zouden adopteren en ondersteunen. Daarmee hadden we nog steeds $50 miljoen over waar we niet meteen een doel voor hadden. Aan het eind van de avond mocht het plan echter weer in de ijskast. De hoofdprijs ging aan onze neus voorbij. Van onze inzet van $40 bleef uiteindelijk $11 over...

Het goede nieuws was echter dat de Jackpot niet was gevallen. We hadden dus nog steeds een kans. Niets is onmogelijk, nietwaar? Dat bleek dit weekend maar weer eens. In het Medisch Centrum van de University of Minnesota werden tussen vrijdagavond 9 uur en maandagmorgen 7 uur maar liefst 19 babies geboren. Niet zomaar: Allemaal jongens! Negentien op een rij. Aannemend dat er bij elke geboorte een 50-50 kans op een jongen is, is de kans dat dit gebeurt 1 op 524.288. Niet veel groter dan de kans dat wij de Jackpot zouden winnen (hoewel, 1 op 175 miljoen). Daarom op woensdag, de dag van de volgende trekking, toch nog weer een poging gewaagd. De Jackpot was gestegen tot $587 miljoen. Terwijl ik in Chicago zat had Els de volle $11 weer ingezet. Tevergeefs. Met twee winnaars in Arizona en Missouri blijft ons plan voorlopig in de ijskast. Zolang de prijs maar goed is terecht gekomen vinden we dat prima!

Een bizar verhaal in Little Falls, MN. Afgelopen vrijdag werd daar de 64-jarige Byron David Smith gearresteerd op verdenking van het doodschieten van twee tieners, de 18-jarige Haile Kifer en haar 17-jarige neef Nicholas Brady. Kifer en Brady hadden rond de middag van Thanksgiving in het huis van Smith ingebroken. Smith zelf was in de basement toen het inbrekerspaar via een raam naar binnen kwam. In afwachting van een confrontatie bewapende Smith zichzelf met een geweer en een handwapen. Even later kwam iemand de trap af naar de basement. Smith zag de inbreker komen, eerst de voeten, toen de benen, vervolgens de heup waarop Smith schoot. Het bleek Brady te zijn die van de trap naar beneden rolde. Toen Brady hem aankeek besloot Smith hem in het gezicht te schieten: "I want him dead". Smith wikkelde Brady's lichaam in een tapijt, legde hem in de werkplaats, waarna hij op zijn stoel ging zitten. Tot zijn verrassing hoorde hij enkele minuten later nogmaals voetstappen, er kwam een tweede persoon de trap af. Weer wachtte Smith tot hij de heupen zag en schoot, waarna ook Kifer naar beneden rolde. Toen Smith nogmaals wilde vuren, weigerde zijn geweer. Kifer lachte hem daarom uit waarop Smith boos werd, zijn handwapen trok en "meer schoten afvuurde dan nodig". Terwijl hij haar naast Brady legde, zag hij dat Kifer nog steeds naar lucht hapte. Daarop hield Smith zijn pistool onder haar kin voor "a good clean finishing shot". In koelen bloede zal ik maar zeggen. Er kwam natuurlijk veel kritiek los op Smith zijn handelen – hij was veel te ver gegaan in zijn zelfverdediging. Ook het feit dat Smith een dag wachtte voordat hij zich aangaf bij de politie, naar eigen zeggen omdat hij de politie niet wilde storen op Thanksgiving, wekte alom verbazing. Toch waren Kifer en Brady ook niet van die lieverdjes. Achteraf blijkt dat ze die dag ervoor ook al op inbrekerspad waren geweest, en nog veel meer op hun kerfstok hadden. Zo was Kifer dit jaar al 19 keer in contact geweest met de politie. Wat een verhaal...

Zondag was Els jarig. Ze werd 30H, en dat moest natuurlijk gevierd worden. Als vanouds stonden we 's morgens vroeg uit volle borst aan het bed te zingen. Een tijdje geleden hadden we al een nieuwe tas met bijbehorende portemonnaie voor haar gekocht. Van de meiden kreeg ze badschuim en aanverwante zaken, en ook een kookboekje over "Cheap and Easy Recipes". Best handig, helemaal als je aan het eind van de maand zit en het huishoudgeld op. 's Avonds zijn we naar de Braziliaan in Maple Grove geweest, een mooie afsluiting van de dag. Maar was Els' verjaardag natuurlijk een hoogtepunt, op sportgebied viel er zondag niet veel te juichen. Zowel FC Twente als de Minnesota Vikings leverden een bar slechte prestatie af. Het is echt afzien...

Met de herverkiezing van President Obama vragen de Republikeinen zich de laatste weken af hoe het nu verder moet . In het conservatieve Texas, het land van oliebaronnen en grote boeren, gaat men zelfs verder en is de roep om onafhankelijkheid weer aangezwengeld. Zo is de verkoop van bumper stickers met "Afscheiden" sterk toegenomen; emailde een Republikeins official in het oosten van Texas een nieuwsbrief waarin hij meldde dat het tijd was voor Texas om z'n eigen weg te gaan; en heeft een petitie, die door een Texaan op een website van het Witte Huis was geplaatst en waarin wordt opgeroepen tot afscheiding, tienduizenden steunbetuigingen ontvangen. Larry Scott Kilgore, een Republikein uit Arlington, heeft zelfs aangekondigd dat hij zich kandidaat stelt voor gouverneur in 2014, en zijn naam wil veranderen in Larry AFGESCHEIDEN Kilgore. Op zijn website stelt hij: "Afscheiding! Alle andere kwesties kunnen later worden aangepakt". Het lijkt Friesland wel...

Republikeinen zijn over het algemeen van mening dat men geen uitgebreid overheidsapparaat nodig heeft. Zo veel mogelijk vrijheid, weg met de regels en overheidsbemoeienis, we kunnen ons zelf wel redden. Dat was ook blijkbaar het parool van Steve, een man uit San Antonio in Texas. Terwijl hij netjes in de rij stond te wachten tijdens het inkopen op Black Friday bij Sears, werd de vrede ruw verstoord door een man die wilde voorkruipen. Als verwacht kon de voorkruiperd niet op al te veel bijval rekenen van andere shoppers. Het gedrag leidde tot een woordenwisseling waarbij de voorkruiperd Steve in het gezicht sloeg. Maar daar wist vriend Steve wel raad mee. Zonder zich te bedenken pakte hij zijn pistool om de voorkruiperd terecht te wijzen. Die voorkruiperd dook achter een koelkast voordat hij op de vlucht sloeg. Maar denk nu niet dat men er alleen in Texas zo over denkt. Zo heeft rechter John Dehen van de Anoka County, hier in Minnesota, een verzoek ingediend om een pistool te mogen dragen in de rechtbank. Hij vreest namelijk een aanslag in relatie tot een scheidings- en voogdijzaak. Opvallend daarbij is dat eerder dit jaar onze gouverneur Mark Dayton een wetsvoorstel heeft ondertekend waardoor rechtbank medewerkers na goedkeuring een verborgen wapen mogen dragen. Zelfverdediging in een rechtbank. Het moet niet gekker worden.

Dierentuin Emmen is ook niet meer wat het geweest is. Was het vroeger één van de beste dierentuinen in Nederland met ambitieuze plannen, daar is de afgelopen jaren niet veel van terecht gekomen. Nu beginnen zelfs de olifanten zich te roeren. Twee families die blijkbaar niet meer door één deur kunnen. Als ze dat al ooit hebben gekund... Nu is besloten dat er voor de nakomelingen van de Aziatische olifant Htoo Khin Aye een ander verblijf wordt gezocht. Leonie heeft vast nog wel een plekkie voor ze over...

Een prettig weekend en tot volgende week.