Cobbler en Gobbler

Deze week stond hier in het teken van Thanksgiving en Black Friday. Gisteren was het de 4e donderdag van november en dat betekent Thanksgiving. Na Kerst wordt deze dag door de Amerikanen als meest favoriete feestdag gezien. Een dag waarop families en vrienden bij elkaar komen voor het Thanksgiving dinner. Er wordt dan ook heel wat gereisd gedurende de dagen rondom Thanksgiving. De uittocht ("the race to grandma's house") begon op woensdag met 43.6 miljoen Amerikanen die op pad gingen. Het grootste deel pakt daarbij de auto, waarbij men er niet voor schroomt om 1000 tot 1500 mijl te rijden. Dat het daarbij wel eens mis wil gaan mag geen verrassing heten. Zo reden er in de staat Texas op donderdagmorgen vroeg ruim 100 auto's op elkaar door dichte mist. Ook hier in Minnesota verliep niet alles van een leien dakje. Was het 's mogens op Thanksgiving nog 15 (deg C), nadat de kalkoen op was en het tijd was om huiswaarts te keren, kleurde de wereld wit door sneeuwval en was de temperatuur onder het vriespunt gedaald. De Canadezen die zonodig weer eens een Arctic Blast naar ons toe moesten sturen. Met als gevolg een groot aantal glijpartijen en ongelukken op de weg. Niet meteen iets om dankbaar voor te zijn...

Bij het Thanksgiving dinner komt er volgens traditie turkey (kalkoen) op tafel. Dit jaar zijn er bijna 50 miljoen turkeys opgediend gedurende Thanksgiving. Voor die miljoenen turkeys is Thanksgiving dus zeker niet een dag om dankbaar voor te zijn. Gelukkig wordt er ieder jaar aan een aantal turkeys gratie verleend door Mr President himself. Zo ook dit jaar. In navolging van de recente verkiezingen konden de Amerikanen via Facebook kiezen welke twee turkeys gespaard zouden worden. Uiteindelijk werden dat Cobbler en Gobbler. Cobbler en Gobbler zijn opgegroeid op de boerderij van de Miller family in Harrisonburg, en rustige en zachtaardige beesten. Ze zijn nu 19 weken oud en fans van Carly Simon en vioolmuziek. Daarentegen houden ze niet van country muziek. Dit gelukkige stel mag nu hun leven gaan doorbrengen op het landgoed van George Washington, Amerika's eerste president, in Virginia. Dat is waar turkeys die gratie worden verleend terecht komen. Wel hoop ik dat het Cobbler en Gobbler beter afgaat dan Peace, één van de twee turkeys die vorig jaar door de president werden gespaard. Een aantal dagen geleden werd Peace onder verdachte omstandigheden geëuthanaseerd. Dat kan geen toevel zijn zo vlak voor Thanksgiving...

Minnesota speelt een belangrijke rol in de produktie van kalkoenen. In 2011 werden in de VS 248.5 miljoen turkeys groot gebracht. Daarvan kwamen er 46.5 miljoen, ofwel bijna 20%, voor rekening van Minnesota. Daarmee is Minnesota de grootste producent in de VS (en waarschijnlijk wereldwijd). De totale omzet van de turkey industrie in Minnesota kwam uit op $1.5 miljard. We leveren echter niet de grootste turkeys, want die komen uit onze buurstaat Iowa. Daar zagen het afgelopen jaar 5 miljoen turkeys het levenslicht die in totaal 210 miljoen pound vlees opleverden. Gemiddeld zo'n 42 pound (of 19 kg) per turkey. Die uit Iowa zijn beste jongens dus. Bij de Brown family, waar we ook dit jaar waren uitgenodigd voor het Thanksgiving dinner, kwamen twee turkeys op tafel: een gerookte en een gekookte. Mijn voorkeur ging uit naar het witte vlees van de gekookte. Errug lekker.

De dag na Thanksgiving wordt hier Black Friday genoemd. Deze dag wordt gezien als de start van het "Holiday Shopping Season", de periode die in het teken staat van de Kerstinkopen. De winkels strooien die dag met vele speciale aanbiedingen en extra kortingen. Traditioneel gingen ze die dag ook altijd vroeg open waarbij er zich vaak al lange rijen voor de winkels hadden gevormd om maar niets te missen. Maar daar is de laatste jaren verandering in gekomen. Steeds meer winkels hebben besloten om hun deuren al te openen op Thanksgiving zelf. Zo ging bijvoorbeeld de Toys 'R Us al open op donderdag om 8 uur 's avonds. Volgens de winkelketens doen ze dit om het het winkelend publiek zo gemakkelijk mogelijk te maken. Maar de kritiek op dit beleid groeit. Natuurlijk van de winkel medewerkers die niet staan te juichen om hun vrije Thanksgiving op te geven. Maar ook het publiek begint zich te roeren omdat men vindt dat het inbreuk doet aan de traditie dat Thanksgiving in het teken staat van "quality time with family". Het wordt nooit meer zoals het was...

Tijdens het Holiday Season staan er voor de deuren van drukke winkels vrijwilligers van The Salvation Army ("Leger des Heils") met collectebussen. In de wetenschap dat het hier in die periode erg koud kan zijn, is dat erg te waarderen. Het is het blijkbaar ook wel waard: Zo hoopt The Salvation Army dit jaar op deze manier $9.8 miljoen binnen te halen. Opvallend is daarbij dat er sinds vorig jaar een mysterieuze gast rondgaat die per keer $1000 (een bundel van 10 briefjes van $100) in een collectebus gooit. Niet zomaar: Deze persoon heeft vorig jaar 23 verzamelplaatsen met een bezoek vereerd. Zonder dat men weet wie het is. Het hele verhaal leidde vorig jaar nogal tot opwinding onder de vrijwilligers. Ze waren ook erg benieuwd of de mysterieuze gast dit jaar opnieuw zou opduiken. En ja hoor, afgelopen week werd er weer een bundeltje met tien 100'tjes in een collectebus aangetroffen. Dat heeft het enthousiasme onder de vrijwilligers aangewakkerd die natuurlijk nieuwsgierig zijn wanneer de onbekende een bezoek aan hun standplaats brengt. Zeer waarschijnlijk is het voor de mysterieuze gast zelf ook een leuk spel om te spelen. Prima zou ik zeggen, het Leger vaart er wel bij.

Deze week heeft de legendarische John Gagliardi zijn afscheid aangekodigd. "John who?" zal je je afvragen. Dat zal ik uitleggen. John Gagliardi is coach van het college football team van het St. John's University in Collegeville, MN. Dat is hij al een hele tijd, 60 jaar om precies te zijn. In die 60 jaar heeft hij 486 overwinningen behaald, meer dan wie dan ook in het college football. Maar Gagliardi was niet alleen bekend vanwege dit record, hij werd ook geprezen om zijn onconventionele coaching stijl die werd gekenmerkt door "Winning with No's". Zo mochten de spelers hem geen coach noemen, stond hij geen tackles toe op de training, hoefden spelers geen gewichten te heffen, en beperkte hij zijn trainingen tot 90 minuten. Met dat alles heeft hij dus een mooie staat van dienst opgebouwd. Maar op 86-jarige leeftijd vond Gagliardi het tijd om de cleats aan de wilgen te hangen. Dat mag ook wel een keer; legendarisch of niet, na 60 jaar wordt het tijd voor nieuw bloed.

Nadat tijdens de recente verkiezingscampagne Big Bird (Pino) in het middelpunt van de belangstelling stond, was het deze week de beurt aan Elmo. Net als in Nederland is Elmo hier erg populair en zowel volwassenen als kinderen zijn dol op hem. De sleutel tot zijn succes is "zijn onschuld, zijn positiviteit en zijn koddigheid" aldus Kevin Clash, de man die Elmo de afgelopen 28 jaar vorm gegeven heeft. Maar dat is nu voorbij. De 52-jarige Clash heeft recent zijn ontslag ingediend. Hij wordt beschuldigd van seksueel misbruik van de nu 24-jarige student Cecil Singleton. Singleton verklaarde dat dat allemaal plaatsvond toen hij 15 was, en eist nu een schadevergoeding van Clash van $5 miljoen. Dit lijkt echter niet het enige dat Clash op zijn kerfstok heeft. Op een persconferentie deze week liet Jeff Herman, de advocaat van Singleton, weten dat hij is benaderd door twee andere potentiële slachtoffers van Clash. Ook werd bekend dat Singleton pas jaren na het contact met Clash te weten kwam dat hij de man achter Elmo was. Bij nader inzien blijkt Elmo toch niet zo onschuldig te zijn. Zo jammer.

Deze week ontstond er een rel rondom een foto op Facebook. Samen met collega Jamie Schuh bezocht de 30-jarige Lindsey Stone uit Plymouth, Mass, afgelopen maand de nationale begraafplaats "Arlington National Cemetery" in Washington, DC. Ze poseerde daarbij naast het graf van de onbekende soldaat, bij een bord met het opschrift "Silence and Respect". Haar pose, met opgestoken middelvinger waarbij ze deed alsof ze schreeuwde, getuigde echter niet van veel respect. Nadat de foto, door Schuh gemaakt, op Facebook verscheen brak er een storm van kritiek los. Stone probeerde de zaak te sussen maar dat was vergeefs. De roep om haar ontslag bij de non-profit organisatie LIFE, een organisatie die volwassenen met een handicap helpt, kreeg meer en meer steun. Uiteindelijk besloot het management van LIFE om zowel Stone als Schuh ontslag aan te zeggen. Ironisch genoeg werd de mededeling van het ontslag door de organisatie wereldkundig gemaakt via Facebook. Dit voorbeeld toont maar weer eens aan hoe machtig de nieuwe media zijn. Eén ondoordachte (niet al te slimme) actie kan je hele wereld op de kop zetten. Bezint eer ge begint.

Met de verkiezingen nog maar net achter de rug, staat President Obama een zware klus te wachten: het sluiten van een compromis tussen Democraten en Republikeinen ter voorkoming van "The Fiscal Cliff". Heet hangijzer daarbij zijn de belasting voor de rijken. Dat zijn de mensen die $250.000 of meer verdienen, ongeveer 4 miljoen van de 114 miljoen huishoudens in dit land. Volgens Obama kunnen we het belastingtarief voor die groep best verhogen om daarmee het begrotingstelort te reduceren met $1.6 triljard in de komende tien jaar. Zo zou een getrouwd stel met twee kinderen die $300,000 verdienen hun effectieve belasting tarief zien toenemen van 16.5% tot 21.1%. Als hetzelfde gezin $2 miljoen verdient gaat het effectief van 21.6% naar 26.8%. Best wel een redelijke stijging maar als je zoveel verdient kun je dat waarschijnlijk wel opbrengen. De Republikeinen zijn echter faliekant tegen zo'n belastingverhoging. Zij denken dat deze toename zou leiden tot een verlies van nieuwe investeringen en het creëren van nieuwe banen. Wel zijn beide partijen het eens over het aanpakken van aftrekposten en het dichten van mazen in de belastingwetgeving. Luisterend naar de posities die beide kanten van het politieke spectrum hebben ingenomen, verwacht ik dat er weer een last-minute compromis uitkomt waar niemand beter van wordt. Het lijkt Nederland wel...

Deze week werd bekend dat een menselijke fout de oorzaak was van het drama in Midland, TX, waarbij vier oorlogsveteranen, die meereden in een Parade, het leven lieten. De chauffeur van de truck, zelf een veteraan, reed de spoorwegovergang op terwijl de signalering voor een aankomende trein al actief was. Eén groot drama dus. Ook wij hebben hier de ontmaskering van de vermoedelijke moordenaar van Marianne Vaatstra nauwgezet gevolgd. Over drama gesproken. Laat ik eindigen met een positieve noot. Jullie hebben het vast allemaal al gelezen: Na Stanley Messie (2008), Fokje Modder (2009), Con Domen (2010), en Louwe Pruim (2011), ging de eer dit jaar naar Hendy Keppy als Schaamnaam van het Jaar. LOL.

Een prettig weekeinde en tot volgende week.