André was Here

Pa Imming en Joyce zijn gisteren aangekomen. Na een voorspoedige vlucht landden ze rond half zes 's avonds in Minneapolis. Els en de kinderen waren naar het vliegveld gereden om ze op te halen. Normaal gesproken duurt het redelijk lang voordat je door de douane bent maar in dit geval was het een fluitje van een cent. Omdat pa Imming in een rolstoel was gezet mochten ze de balie nemen waar normaal gesproken alleen de flight crew doorheen gaat. Elk nadeel heb z'n voordeel zou je kunnen zeggen. Onze gasten blijven ruim twee weken dus er is voldoende tijd om het nodige te ondernemen. Eerst maar even afwachten of ze de jetlag redelijk doorstaan.

André Rieu en zijn Johan Strauss orkest waren afgelopen zaterdag in town. Ze maken een wereldtour getiteld André Rieu's 30th Anniversary Tour 2009 waarbij hij op dit moment door de VS reist. Els en ik waren bij het concert in het Target Center waar ik kaartjes had geregeld in de Medtronic suite. Zoals jullie misschien weten ben ik liefhebber van André's werk. Ik heb dan ook de nodige DVDs van hem maar ik had hem nog nooit live zien optreden. Dit was dus mijn kans en ik moet zeggen: het was een prima performance. Jammer dat er niet meer mensen op af waren gekomen, de zaal zat ongeveer half vol, toch nog altijd een dikke 10,000 man. Voor de pauze sprak André wel een keer of tien het woord Minneapolis uit maar deed dat zoals vele Nederlanders dat doen: 'Mi-ni-na-ne-pollis' in plaats van 'Mi-ni-a-pollis'. Ik voelde me wel embarrassed want dat klinkt erg lullig voor een zaal met 10,000 man. Na de pauze maakte hij het goed door er met een grap een mooie draai aan te geven. Hij maakt er echt een feest van.

Maandag was hier een vrije dag in verband met Memorial Day. Dit is altijd de laatste maandag van Mei. Tijdens Memorial Day worden de mensen herdacht die zijn gesneuveld in militaire dienst. Het wordt ook gezien als de start van de zomer. De meeste van mijn collega's gingen dit weekend dan ook Upnorth (naar het noorden van de staat Minnesota) naar hun lake cabin. Dat is het vakantiehuisje van de familie aan één van de vele meren. Het betekent de boel inpakken en twee tot drie uur in de auto richting de Canadese grens. Op de dagen dat iedereen gaat leidt dat vaak tot files aan de noordkant van Minneapolis / St. Paul. Maar dat is het waard: Upnorth schijnt erg mooi te zijn met uitgestrekte bossen, duizenden meren en ongerepte natuur. We zullen daar vast nog wel naar toe gaan deze zomer. Om het verhaal compleet te maken: de zomer eindigt met Labor Day (zeg maar Dag van de Arbeid) op de eerste maandag in September.

Deze week kreeg ik een telefoontje van Marissa's Math teacher. Ze heet Mrs Lovely en vertelde me dat Marissa het erg goed doet met wiskunde. Ze stelde voor om Marissa volgend jaar in te delen in de zogenaamde High Performance Class voor Math. Kort gezegd komt het er op neer dat ze dan geen Grade 8 stof krijgt maar Grade 9. Ze had dit met Marissa besproken maar die was er een beetje zenuwachtig van geworden omdat ze niet zeker weet of ze dat wel aankan. Vandaar dat Mrs Lovely mij belde om het verhaal uit de doeken te doen. De twijfel die Marissa heeft is of het niet te veel van het goede is. De afgelopen maanden heeft ze namelijk een aangepast programma gehad (met extra veel aandacht voor de Engelse taal) maar omdat dat zo voorspoedig ging gaat ze volgend schooljaar met het reguliere onderwijs meedraaien. Dat betekent dat ze vakken als Science, Math, Social Studies, Health, English en Band normaal gaat meedraaien inclusief huiswerk. Dat zal de eerste maanden de nodige extra inspanning vereisen en om daar nog High Performance Math bovenop te doen lijkt wat veel. Toch hebben we na rijp beraad besloten om de uitdaging aan te gaan omdat de moeilijkheid bij Math niet in de taal zit maar in het logisch denken, en omdat de teachers aangeven dat ze geen probleem verwachten. Kiek'n wat wot.

Het boekjaar loopt bij Medtronic van 1 Mei tot 30 April. Voor people managers is de maand Mei dan ook de maand van de jaarlijkse Performance Evaluation gesprekken (zie ook bijdrage Trump in April 2009). Van de 70 mensen in mijn organisatie heb ik er 8 rechtstreeks aan mij rapporteren (direct reports). Voor hen moet ik dus de Performance Evaluation doen. Op basis van hun Self Assessment, de 360 Feedback Input en mijn eigen observaties heb ik hun performance over het afgelopen jaar beoordeeld. De gesprekken waren voor vorige en deze week gepland. De tijd zit hem echter niet in de gesprekken maar in de voorbereiding. Dat kost me 3-4 uur per medewerker waarbij meespeelt dat ik het nu in het Engels moet doen wat toch wat meer tijd kost. Een goede vooorbereiding is ook hier het halve werk. Alle gesprekken zijn afgerond en zijn naar tevredenheid verlopen waarbij de meesten het fair and accurate vonden. Waarvan akte.

Tot slot nog wat foto's van ons bezoek aan de Coon Rapid's dam in de Mississippi afgelopen zondag.

Rollen op twee wielen

Deze week stond in het teken van soccer. Zaterdag, zondag, maandag en woensdag moest er gespeeld of getraind worden. Leonie had afgelopen weekend een toernooi van de Minnesota Thunder op het National Sports Center in Blaine. Dat is voor ons ongeveer een half uurtje rijden. Dat National Sports Center is typisch Amerikaans: unmeunig groot - er liggen zo'n 60 voetbalvelden bij elkaar - en je kunt zo ongeveer elk veld bereiken met de auto. Leonie moest er zaterdag één en zondag twee wedstrijden spelen. De meiden spelen op een half veld, 2 keer 25 minuten en 6 tegen 6. Leonie speelt met nummer 49 en speelt haar partijtje goed mee.

Het gaat er wel anders aan toe dan in Nederland. De meeste verenigingen hebben geen eigen accommodatie (velden, kleedkamers, kantine). Je hebt dan ook niet het gevoel dat je thuis of uit speelt. De 'thuis'-spelende partij regelt gewoon een veld - veelal bij een school of (zoals in dit geval) op het National Sports Center. Alle kinderen worden met de auto gebracht. Omdat er geen kleedkamers zijn (tenminste, ik heb ze nog niet gezien) komen de kinderen in tenue naar het veld. Sport is een echt familiegebeuren: vader en/of moeder, broertje en/of zusje, opa en/of oma, velen zijn van de partij en aan toeschouwers dus geen gebrek. Bijna iedereen die komt kijken heeft van die uitvouwbare stoeltjes mee. Ik hou er niet zo van om aan de lijn te zitten - ik sta liever te kijken. Maar helaas hebben ze geen afrastering om het veld, dus over de reling hangen is er niet bij.


In het veld gaat het er erg sportief aan toe. Misschien is dat omdat het meiden zijn. Ook de toeschouwers zijn zeer beschaafd. Ik moet zeggen dat ik het aanmoedigen in het Engels nog wel lastig vind: 35 jaar Kom op, Pak aan, Schiet! in je native language verander je niet zomaar. Je roept dat soort termen vooral op intuïtie en het kost me moeite om daarin om te schakelen. Alles op zijn tijd denk ik dan maar. Overigens, de toestand van de velden was abominabel.

Maandag en woensdag had Leonie ook nog weer een wedstrijd maar dat was voor de gewone competitie. Tot nu toe hebben ze alle wedstrijden verloren en nog geen goal gescoord maar dat zal niet lang meer duren. Ook Marissa is volop in training. Zij zit niet bij een club maar speelt in een recreatie-team. Woensdag had ze weer een training maar toen was het erg warm, 94 deg F wat neer komt op bijna 35 deg C. Er stond gelukkig veel wind maar het waren geen omstandigheden om er even stevig tegen aan te gaan.

Afgelopen donderdag (Hemelvaartsdag wordt hier niet gevierd dus we moesten gewoon aan de bak) had Leonie een lunch BBQ op school. Els was ook uitgenodigd. Elke klas moest zich op een bepaalde tijd melden in één van de sporthallen. Daar kregen ze allemaal een bordje met een hamburger, wat fruit, een zakje chips, een koekje en melk. Het verhaal wilde dat de hamburgers op de BBQ waren warm gemaakt ondanks dat er geen BBQ te bekennen was. Wel moest het eten binnen 20 minuten opgegeten zijn want daarna was een andere klas aan de beurt. Leonie en haar vriendinnen vonden het erg gezellig.

Volgende week donderdag arriveren Opa Imming en Joyce voor een bezoek van ruim twee weken. Dat vinden we erg leuk. Els heeft deze week nog contact gehad en ze zijn goed voorbereid. Ons basement appartement Pond View is helemaal klaar voor het bezoek. Omdat opa niet meer zo goed ter been is heeft Els gezocht naar een rolstoel. Die kun je natuurlijk leasen maar het was uiteindelijk goedkoper om er één te kopen. Deze week is de rolstoel afgeleverd. We moesten hem natuurlijk wel even uitproberen. Daarvoor hadden Marissa en Leonie een parkoers gemaakt: beginnend op de mat bij de voordeur, door de woonkamer naar de keuken, rondom het eiland, en dan zo snel mogelijk weer terug naar de voordeur. We gingen regelmatig op twee wielen door de bocht en er is hier en daar een likje verf gesneuveld maar opa kan gerust zijn: de rolstoel is goed ingereden. Op de foto zie je mij in volle vaart door het huis. Ik moet wel zeggen dat ik bij een rolstoel altijd aan opa Flodder moet denken met zijn conducteurspet op en zijn spiegelei in de hand. Altijd lachen.

Wat een nieuws deze week uit Nederland: Jan en Yolanthe uit elkaar en ook Adam en Patricia. Hoe moet het verder? En of dit allemaal nog niet genoeg was: FC Twente heeft de bekerfinale verloren. Blijkbaar was het seizoen net te lang en had Sander Boschker ook niet meer alles even scherp. Boschker loopt sowieso al op zijn laatste benen. Gelukkig is er hoop. "Recentelijk werd door 157 jeugdkeepers in de leeftijd van 6 tot 18 jaar uit de regio naar hartelust getraind op de verschillende onderdelen van het keepersvak. Ook werd er een demonstratietraining verzorgd door Eddie Pasveer die Piet Velthuizen van Vitesse onder handen nam. Aan het eind van de dag werd Harry Vaassen verkozen tot de meest talentvolle keeper van de dag en verdiende daarmee een mooie door Piet Velthuizen gesigneerde bal."

Harry is de zoon van Wim Vaassen, een oud collega van mij bij Thales. Harry is geboren in de tijd dat ik bij Thales werkte. Wim heeft het nooit willen toegeven maar volgens mij is Harry naar mij vernoemd :-)

Onthoud de naam: Harry Vaassen komt eraan!

Gasthof Zur Gemütlichkeit

De nachten worden korter en de dagen worden langer. Het land begint op te warmen en je kunt goed merken dat we in het voorjaar zitten. Alles in de tuin begint op gang te komen dus dat vergt de nodige aandacht. In onze tuin zit een irrigatie-systeem dat na de winter weer opgestart moet worden, de zogenaamde Spring Irrigation Start-Up. Er zijn hier de nodige bedrijfjes (zeg maar ZZP-ers) die deze service bieden. Zeker de eerste keer leek het me handig om zo'n bedrijf in te schakelen want ik heb geen idee hoe het systeem is geinstalleerd. Ik hoef dat niet zo nodig zelf uit te vinden - dat kunnen die gasten veel beter. Ook heb ik heb geen grasmaaier meer en omdat ik niet veel appetite had om het gazon te verticuteren en te bemesten heb ik via de makelaar een tuinman kunnen regelen. Hij heet Aric en zal dit jaar ons gazon op orde houden. Els heeft hem inmiddels gezien en volgens haar is het een leuke vent.

Hebben jullie ook wel eens iets gedaan waarvan je achteraf denkt: shoot, da was niet zo slim? Dit overkwam ons het afgelopen weekend. Wat wil het geval? De borders in onze tuin konden wel een nieuwe deklaag gebruiken. Ik had ingeschat dat het in totaal ongeveer 50 m2 was. De buren hadden een donkerbruine mulch toegepast en Els en ik hadden ons zo bedacht dat we hetzelfde moesten doen. Bij de Lowe (een soort Praxis) zagen we zakken van 56 liter liggen. Daar stond op vermeld dat één zak bij een laag van 2 inch (5 cm) dik ongeveer een oppervlakte van 12 square foot zou bedekken. 11 square foot is één vierkante meter kortom bij 50 m2 had ik ruwweg 45 zakken nodig. Nu is de Q7 best wel groot maar meer dan 15 zak ging er niet in. Op vrijdagavond kon ik twee keer heen en weer dus ik had 30 zakken opgehaald. Toen ik zaterdagmorgen aan de slag ging en de eerste zakken had verspreid kwamen we tot de conclusie dat het niet helemaal is wat we hadden verwacht: de kleur was goed maar de mulch was véél groffer dan die van de buren en niet meteen naar onze wens. Maar ja, daar zit je dan al met 30 zakken. Uiteindelijk toch maar de knoop doorgehakt en verder gegaan. Om een lang verhaal kort te maken: 5 keer naar Lowe, 67 zakken, $300 en 8 uur verder hadden we een nieuwe border bedekking die niet geheel aan onze wens voldoet. Op afstand lijken het een soort paardekeutels - maar dan anders en het stinkt niet. En omdat de mulch zo grof is zal die vast vier jaar blijven liggen. Stom, stom, stom...

Zondag was het ook hier Moederdag. Op moeder's verlanglijstje stond een broodrooster, een outdoor storage bench (zitbank met opbergruimte voor op het deck, waar we de stoelkussens in kunnen opbergen) en flexibele oordopjes voor de iPod te gebruiken tijdens de fitness. Het werd uiteindelijk de broodrooster. De kinderen hadden op school het nodige in elkaar gezet en ook nog wat crème en andere poespas bij de Target gekocht. En zo stonden we om 8 uur zondagmorgen aan het bed om Els te verrassen. Op dinsdag was het onze trouwdag - 12 mei 1995 - dus 14 jaar. Ik had voor Els een hangertje aan haar Pandora armband gekocht, Els had voor mij een handschoen voor de barbecue (ik denk dat ze er van uitgaat dat ik het vlees ga grillen). 's Avonds zijn we naar Gasthof Zur Gemütlichkeit geweest - een Duits restaurant in St Paul dat veel weg heeft van een Bierstube. Dit stond al een tijdje op mijn verlanglijstje en dit leek me een prima moment om daar naar toe te gaan. Het was dinsdag dus er waren niet veel gasten. Daarentegen was er wel live muziek: Helmut (of zo) met zijn accordeon. Dat was beregezellig. Helmut speelde de nodige polka's aan onze tafel en we deden volop mee. Op een bepaald moment vertelde hij het verhaal dat hij naar een elementary school was geweest om de kinderen te laten zien wat een accordeon is. Toen hij aan de klas vroeg wat hij om zijn nek had hangen zei een jongen a typewriter (typemachine). Een meisje dacht dat het een kastje was met een MP3 speler, een Bose luidspreker en een accu erin. Toen ik Helmut vertelde dat die dingen echt bestaan en dat ik er één in de basement heb liggen was hij helemaal in zijn element. Misschien dat ik mijn trek-harmonika de volgende keer gewoon meeneem.

Van woensdag tot en met vrijdag ben ik naar Boston geweest voor het jaarlijkse Heart Rhythm Society congres. Dit is hèt congres voor implanterende electrofysiologen en cardiologen. Als je een hartkwaal hebt was er deze week geen veiliger plek op de wereld dan Boston met minimaal tienduizend bezoekers die zich bezig houden met alles rondom het hart. Veel presentaties over studies die worden uitgevoerd om nieuwe methodes en technieken te onderzoeken. Elke keer kom ik weer tot de conclusie dat er rondom het functioneren van het hart nog heel veel vragen leven. Naast deze wetenschappelijke presentaties zijn er natuurlijk de bedrijven die hun producten promoten. In de wereld van implanteerbare devices zijn Medtronic, Boston Scientific en St Jude de grote spelers met respectievelijk 50%, 20% en 20% van de markt. Medtronic was prominent aanwezig op het congres.

Er was veel aandacht voor Remote Monitoring. Dit is een techniek waarmee data uit een geimplanteerde pacemaker (of ICD of CRT) automatisch via het telefoonnet naar het ziekenhuis wordt gestuurd zodat artsen hun patienten op afstand in de gaten kunnen houden. Het Medtronic systeem hiervoor heet Carelink, Boston Scientific heeft Latitude en St Jude heeft Merlin.net. In de Verenigde Staten maken inmiddels al 500.000 patienten gebruik van deze systemen: 320.000 van Carelink, 120.000 van Latitude en 40.000 van Merlin.net. De techniek staat voor niks. Ziekenhuizen worstelen nog wel met de vraag hoe ze deze nieuwe mogelijkheden het beste in hun praktijk kunnen integreren. Het is namelijk wel mooi voor patienten dat ze nauwgezet gevolgd worden maar het kost veel tijd om de data te bekijken. Daarnaast komen vragen op als hoe zit het met de privacy, wie is er eigenaar van de data, en hoe snel moet ik de data bekijken. Je kunt niet verwachten dat als de data 's nachts om 4 uur wordt verstuurd dat het ziekenhuis er dan meteen mee aan de slag gaat. Dan is er nog het feit dat het antwoord op deze vragen per land verschilt. Interessante maar complexe materie dus.

Een ander aandachtgebied was AF ablatie. Er lopen op deze wereld miljoenen mensen rond die lijden aan Atrium (of boezem) Fibrilleren. Dit betekent dat het atrium het bloed niet meer effectief rondpompt. Dat kan leiden tot bloedstolsels met alle gevolgen van dien zoals beroertes. Niet fijn dus. Ongeveer de helft van de mensen die hier aan lijden merkt er niets van - ze zijn asymptomatisch. Da's nog vervelender. De meest effectieve methode om AF te stoppen is ablatie. Daarbij worden bepaalde electrische geleidingsbanen in het hart doorgebrand. Simpel gezegd wordt er weefsel in het hart doodgemaakt. Ablatie heeft zijn effectiviteit (zo'n 70%) in de afgelopen jaren bewezen maar de procedure is nogal ingewikkeld en tijdrovend. Men is dan ook volop bezig om innovatieve ablatie-technieken te ontwikkelen die het leven van de electrofysioloog makkelijker maken. Medtronic heeft het afgelopen jaar de twee bedrijfjes Ablation Frontiers en CryoCath opgekocht die zo'n nieuwe ablatie-techniek hebben ontwikkeld. Op dit moment wordt de veiligheid en effectiviteit hiervan in clinische studies onderzocht (onder andere bij de Isala kliniek in Zwolle). De artsen die ik heb gesproken waren laaiend enthousiast over deze nieuwe technieken en het lijkt er dan ook op dat deze acquisities Medtronic geen windeieren gaat leggen.

Goed, terwijl ik dit type zit ik in het vliegtuig op de terugweg naar Minneapolis. We gaan zo landen dus ik stop ermee. Tot de volgende posting.

Cinco de Mayo festival

Ik ben deze week weer een stuk wijzer geworden want ik was 4 dagen in training. De training heette CRDM Experienced Director program. Het waren lange dagen van acht uur 's morgens tot half zes 's avonds en op dinsdag en donderdag was er ook nog een avond programma. Best wel intensief dus. Het programma was gericht op het ontwikkelen van je Strategic Leadership Skills. Door het programma heen verweven was een simulatie van het bedrijf InfoMaster dat het niet goed genoeg deed. In groepjes van 5-7 personen moesten we elke dag beslissingen nemen omtrent het vaststellen van kwartaal-doelstellingen, uitvoeren van projecten, aannemen van personeel, besluiten over investeringen, etc met als doel de businessdoelstelling te realiseren. Je beslissingen moest je in een computer programma invoeren en de volgende dag kreeg je dan de uitslag van je bedrijfsresultaten van het afgelopen kwartaal. Het was natuurlijk de bedoeling om ervan te leren. Maar zoals jullie me kennen, winnen is belangrijker dan meedoen. Dat is helaas niet gelukt maar het was leuk om te zien hoe een team (dat elkaar van tevoren niet kent) zich gedurende zo'n week vormt.

Tijdens de training kwamen er elke dag ook iemand uit de top van Medtronic CRDM langs om zijn/haar verhaal te doen. Dat vond ik persoonlijk het meest interessant. Er waren er een aantal bij die best wel indruk op me hebben gemaakt: de manier waarop ze voor een groep gaan staan en je drie kwartier tot een uur kunnen boeien met hun verhaal. Heel vaak putten ze daarbij uit een brede schat aan ervaring en ruime kennis van de materie. Leuk om mee te maken.

Afgelopen weekend zijn we naar het Cinco de Mayo festival in St Paul geweest. Dit was een twee-daags festival dat in het teken staat van Zuid-Amerika in het algemeen en Mexico in het bijzonder. Ondanks de swine flu ging het festival gewoon door. Het festival was op zich niet bijzonder (ett'n en drink'n) en waar ik graag even naar de Mariachi muziek wilde luisteren waren de kinderen het Mexicaanse gejank als snel zat. Er is blijkbaar toch iets niet goed gegaan in de opvoeding :-) Over swine flu gesproken, in Nederland wordt het Mexicaanse griep genoemd maar ik begreep op geenstijl.nl (I love that site) dat de Mexicaanse ambassade in Nederland dat respectloos vindt jegens de Mexicaanse bevolking. Misschien dat dat de reden is waarom men het hier swine flu noemt.

Op het festival liep een keur aan agenten rond - sommige met als opschrift Street Gang Control op hun shirt. Als ik naar het Amerikaanse politiekorps kijk krijg ik de indruk dat men ook hier voor alles wil voorkomen dat er een indruk ontstaat dat men discrimineert bij het aanname-beleid. Het korps is dan ook een echte representatie van de bevolking: wit, bruin, zwart, man, vrouw, dun, dik, klein, groot, enzovoort. Dat betekent ook dat je agenten tegenkomt waarvan je je werkelijk afvraagt of die wel geknipt zijn voor hun functie. Een voorbeeld daarvan heb ik gefotografeerd. De enige echte angst die ze me inboezemt is dat ze bovenop me zou kunnen gaan zitten…


Afgelopen maandag was Marissa uitgenodigd voor een special celebration voor het feit dat ze het zo goed had gedaan dit schooljaar. Voor alle kinderen die een bepaalde gemiddelde score hadden gehaald was er een certificate - een soort aanmoedigingsprijs. Eerlijk gezegd kregen we wel de indruk dat iedereen was uitgenodigd. So what's special zou je kunnen zeggen. Vanmorgen moesten Leonie en alle andere 5th graders een aantal liedjes zingen voor de totale school. Zingen is echt Leonie's hobby en ze zong dan ook uit volle borst mee. Aanstaande woensdag gaat ze haar eerste voetbalwedstrijd in de competitie spelen. Daar zal ze meer plezier aan beleven.

Er werd me ook nog wat interessant nieuws uit Nederland toegestuurd:

• Op maandag 27 april is TV Gelderland bij onze buurman Tonnie Wissink in Ruurlo op bezoek geweest. Tonnie heeft in zijn garage een unieke verzameling attributen (race-pakken, foto's, posters, helmen, bekers, …, je kunt het zo gek niet opnoemen) uit de wegracerij verzameld. TV Gelderland heeft hier een reportage van gemaakt die in juli uitgezonden gaat worden. We houden jullie op de hoogte.
• Mijn broer Marcel heeft een grote groep C1000 ondernemers bereid gevonden om een subsponsorcontract aan te gaan met FC Twente, zie hier. Als initiatiefnemer is het een hele klus voor hem geweest om dat allemaal rond te krijgen maar het is een prachtig initiatief voor alle C1000 klanten in Hengelo en omstreken.
• Op www.geenstijl.nl (niet voor mensen onder 18 en niet voor mensen die netjes met twee woorden antwoorden) las ik dat er zich een culinaire ramp in NL lijkt te voltrekken, zie hier (kijk vooral ook even naar het YouTube filmpje van een Redneck):

Mall of America

Koninginnedag 2009 in Apeldoorn: Het leek wel Bagdad met het enige verschil dat er geen bom afging. Wat een drama. Hoe één iemand de boel volledig kan verzieken. Achteraf gezien heeft het monument een hele nuttige functie gehad - als de auto er langs was gereden en door was gegaan in het publiek was de ramp helemaal niet te overzien geweest. Ik hoorde dat er een team van 250 agenten op de zaak was gezet; wat een verspilling. Het is maar goed dat de dader ook het loodje heeft gelegd zodat we ons deze moeite (en vooral kosten) kunnen besparen. Zelfs in de Star Tribune stond het prominent op de World pagina. Opvallend daarbij was dat er wel werd gesproken over dat de koningin op bezoek was in Apeldoorn maar er werd met geen woord gerept over dat dat was in verband met Koninginnedag.

Claudia is afgelopen dinsdag doorgereisd naar Stewart in Florida alwaar ze de komende twee weken zal verblijven bij een vriendin. Ze heeft 15 jaar in Stewart gewoond dus ze zal wel de nodige oude vrienden en bekenden ontmoeten. Nadat we afgelopen zaterdag bij de zogenaamde Minnehaha Waterfalls waren geweest en een heel eind langs de Mississippi rivier waren gereden, zijn we zondag wezen shoppen in de Mall-of-America. Natuurlijk moesten we langs de Pandora shop - zowel Claudia als Els hebben een Pandora armband en konden de verleiding niet weerstaan om een mooi hangertje te kopen (voor een geschikte prijs). Daarnaast zijn we natuurlijk met zijn allen in het pretpark geweest.

Op maandag wilde Leonie graag op de fiets naar school. Claudia en Els hebben haar daarbij vergezeld. Aansluitend heeft Els Claudia naar Medtronic gebracht waar we met een aantal bekenden zijn gaan lunchen. 's Avonds zijn we wezen kijken naar de voetbaltraining van Leonie en toen zat Claudia's bezoek er al weer op. We hebben het heel leuk gevonden en hopen dat Claudia het zelf ook naar haar zin heeft gehad. Ons basement is nu ingewijd dus de volgenden (opa Imming en Joyce) kunnen komen.

Dinsdag had Marissa een optreden met het orkest van haar jaargang 7th grade. Het concert duurde ruim een uur en werd gegeven in de aula van haar school, de Maple Grove Junior High. Het concert begon natuurlijk met het Amerikaanse volkslied, hoe kan het ook anders. Een belangrijk verschil met Nederland is dat er hier erg veel aandacht wordt geschonken aan muziek en sport tijdens schooltijd. Het orkest van alleen de 7th graders bestaat dan ook al uit 170 leden. Marissa had thuis veel geoefend en speelde haar partijtje goed mee. Afgelopen week had ze ook haar tussenrapport meegekregen en daar stonden allemaal A's op (het hoogst haalbare). Het Engels heeft ze al aardig onder de knie en ook tijdens de 10-minuten gesprekken bleek dat ze zichzelf prima redt.

Els heeft donderdag haar eerste uitje gehad met een internationaal gezelschap van vrouwen (Belgisch, Duits, Zweeds, Frans, Engels, Deens, Braziliaans, Chinees, Japans, Koreaans, Indiaas). Deze groep gaat één keer per maand op stap, dit keer naar het Minneapolis Institute of Arts museum, met aansluitend lunch bij de Griek. Els vond het erg gezellig en gaat er zeker weer naar toe. Deze week hebben we de kinderen ook opgegeven voor de zogenaamde Summer Camps. De kinderen hebben hier de maanden Juni, Juli en Augustus vakantie (13 weken!). Om ze bezig te houden worden er Summer Camps georganiseerd. Marissa gaat naar een English Language Lessons Camp, waar ze 5 weken lang 4 halve dagen per week zal verdiepen in de Engelse taal. Leonie heeft gekozen voor 2 Camps: een Zoo Camp om mee te helpen de zeehonden en pinguins te verzorgen, en een Create-a-Book Camp waar ze de eerste beginselen van hoe je een boek schrijft zal leren (ze heeft vaak gezegd dat ze schrijver wil worden). Als het zo door gaat kunnen we niet eens op vakantie.

Vanavond hebben we een nieuwe grill (barbecue) gekocht van het merk Weber, de Genesis E-320. Weber is hier erg populair: kost wat maar dan heb je ook wat. De E-320 heeft drie burners onder de motorkap en een side burner (om de aardappels op te bakken). We kunnen de grill aansluiten op het vaste net want er loopt een gasleiding naar ons deck. Er moet dan wel wat worden aangepast aan de branders zodat ze om kunnen gaan met natural gas. Het duurt dan ook een dag of tien voordat we de grill kunnen ophalen. Claudia zal nog spijt krijgen dat ze niet is gebleven. Ook de subwoofer is gearriveerd. Ze hadden me beloofd dat de levertijd 5-10 werkdagen was maar het duurde uiteindelijk 9 weken… Allles wat goed is komt langzaam zal ik maar zeggen.

Morgen gaan we naar het Cinco de Mayo festival, Minnesota's Spiciest Festival. Dit is Minnesota's grootste Mexican/Hispanic/Latino celebration. In veband met de swine flu is er sprake van geweest om het festival af te gelasten. Gelukkig is dat niet gebeurd en kunnen we morgen genieten van de Mexicaanse Mariachi muziek (one of my favorites). Maar daarover meer in de volgende posting.