Gasthof Zur Gemütlichkeit

De nachten worden korter en de dagen worden langer. Het land begint op te warmen en je kunt goed merken dat we in het voorjaar zitten. Alles in de tuin begint op gang te komen dus dat vergt de nodige aandacht. In onze tuin zit een irrigatie-systeem dat na de winter weer opgestart moet worden, de zogenaamde Spring Irrigation Start-Up. Er zijn hier de nodige bedrijfjes (zeg maar ZZP-ers) die deze service bieden. Zeker de eerste keer leek het me handig om zo'n bedrijf in te schakelen want ik heb geen idee hoe het systeem is geinstalleerd. Ik hoef dat niet zo nodig zelf uit te vinden - dat kunnen die gasten veel beter. Ook heb ik heb geen grasmaaier meer en omdat ik niet veel appetite had om het gazon te verticuteren en te bemesten heb ik via de makelaar een tuinman kunnen regelen. Hij heet Aric en zal dit jaar ons gazon op orde houden. Els heeft hem inmiddels gezien en volgens haar is het een leuke vent.

Hebben jullie ook wel eens iets gedaan waarvan je achteraf denkt: shoot, da was niet zo slim? Dit overkwam ons het afgelopen weekend. Wat wil het geval? De borders in onze tuin konden wel een nieuwe deklaag gebruiken. Ik had ingeschat dat het in totaal ongeveer 50 m2 was. De buren hadden een donkerbruine mulch toegepast en Els en ik hadden ons zo bedacht dat we hetzelfde moesten doen. Bij de Lowe (een soort Praxis) zagen we zakken van 56 liter liggen. Daar stond op vermeld dat één zak bij een laag van 2 inch (5 cm) dik ongeveer een oppervlakte van 12 square foot zou bedekken. 11 square foot is één vierkante meter kortom bij 50 m2 had ik ruwweg 45 zakken nodig. Nu is de Q7 best wel groot maar meer dan 15 zak ging er niet in. Op vrijdagavond kon ik twee keer heen en weer dus ik had 30 zakken opgehaald. Toen ik zaterdagmorgen aan de slag ging en de eerste zakken had verspreid kwamen we tot de conclusie dat het niet helemaal is wat we hadden verwacht: de kleur was goed maar de mulch was véél groffer dan die van de buren en niet meteen naar onze wens. Maar ja, daar zit je dan al met 30 zakken. Uiteindelijk toch maar de knoop doorgehakt en verder gegaan. Om een lang verhaal kort te maken: 5 keer naar Lowe, 67 zakken, $300 en 8 uur verder hadden we een nieuwe border bedekking die niet geheel aan onze wens voldoet. Op afstand lijken het een soort paardekeutels - maar dan anders en het stinkt niet. En omdat de mulch zo grof is zal die vast vier jaar blijven liggen. Stom, stom, stom...

Zondag was het ook hier Moederdag. Op moeder's verlanglijstje stond een broodrooster, een outdoor storage bench (zitbank met opbergruimte voor op het deck, waar we de stoelkussens in kunnen opbergen) en flexibele oordopjes voor de iPod te gebruiken tijdens de fitness. Het werd uiteindelijk de broodrooster. De kinderen hadden op school het nodige in elkaar gezet en ook nog wat crème en andere poespas bij de Target gekocht. En zo stonden we om 8 uur zondagmorgen aan het bed om Els te verrassen. Op dinsdag was het onze trouwdag - 12 mei 1995 - dus 14 jaar. Ik had voor Els een hangertje aan haar Pandora armband gekocht, Els had voor mij een handschoen voor de barbecue (ik denk dat ze er van uitgaat dat ik het vlees ga grillen). 's Avonds zijn we naar Gasthof Zur Gemütlichkeit geweest - een Duits restaurant in St Paul dat veel weg heeft van een Bierstube. Dit stond al een tijdje op mijn verlanglijstje en dit leek me een prima moment om daar naar toe te gaan. Het was dinsdag dus er waren niet veel gasten. Daarentegen was er wel live muziek: Helmut (of zo) met zijn accordeon. Dat was beregezellig. Helmut speelde de nodige polka's aan onze tafel en we deden volop mee. Op een bepaald moment vertelde hij het verhaal dat hij naar een elementary school was geweest om de kinderen te laten zien wat een accordeon is. Toen hij aan de klas vroeg wat hij om zijn nek had hangen zei een jongen a typewriter (typemachine). Een meisje dacht dat het een kastje was met een MP3 speler, een Bose luidspreker en een accu erin. Toen ik Helmut vertelde dat die dingen echt bestaan en dat ik er één in de basement heb liggen was hij helemaal in zijn element. Misschien dat ik mijn trek-harmonika de volgende keer gewoon meeneem.

Van woensdag tot en met vrijdag ben ik naar Boston geweest voor het jaarlijkse Heart Rhythm Society congres. Dit is hèt congres voor implanterende electrofysiologen en cardiologen. Als je een hartkwaal hebt was er deze week geen veiliger plek op de wereld dan Boston met minimaal tienduizend bezoekers die zich bezig houden met alles rondom het hart. Veel presentaties over studies die worden uitgevoerd om nieuwe methodes en technieken te onderzoeken. Elke keer kom ik weer tot de conclusie dat er rondom het functioneren van het hart nog heel veel vragen leven. Naast deze wetenschappelijke presentaties zijn er natuurlijk de bedrijven die hun producten promoten. In de wereld van implanteerbare devices zijn Medtronic, Boston Scientific en St Jude de grote spelers met respectievelijk 50%, 20% en 20% van de markt. Medtronic was prominent aanwezig op het congres.

Er was veel aandacht voor Remote Monitoring. Dit is een techniek waarmee data uit een geimplanteerde pacemaker (of ICD of CRT) automatisch via het telefoonnet naar het ziekenhuis wordt gestuurd zodat artsen hun patienten op afstand in de gaten kunnen houden. Het Medtronic systeem hiervoor heet Carelink, Boston Scientific heeft Latitude en St Jude heeft Merlin.net. In de Verenigde Staten maken inmiddels al 500.000 patienten gebruik van deze systemen: 320.000 van Carelink, 120.000 van Latitude en 40.000 van Merlin.net. De techniek staat voor niks. Ziekenhuizen worstelen nog wel met de vraag hoe ze deze nieuwe mogelijkheden het beste in hun praktijk kunnen integreren. Het is namelijk wel mooi voor patienten dat ze nauwgezet gevolgd worden maar het kost veel tijd om de data te bekijken. Daarnaast komen vragen op als hoe zit het met de privacy, wie is er eigenaar van de data, en hoe snel moet ik de data bekijken. Je kunt niet verwachten dat als de data 's nachts om 4 uur wordt verstuurd dat het ziekenhuis er dan meteen mee aan de slag gaat. Dan is er nog het feit dat het antwoord op deze vragen per land verschilt. Interessante maar complexe materie dus.

Een ander aandachtgebied was AF ablatie. Er lopen op deze wereld miljoenen mensen rond die lijden aan Atrium (of boezem) Fibrilleren. Dit betekent dat het atrium het bloed niet meer effectief rondpompt. Dat kan leiden tot bloedstolsels met alle gevolgen van dien zoals beroertes. Niet fijn dus. Ongeveer de helft van de mensen die hier aan lijden merkt er niets van - ze zijn asymptomatisch. Da's nog vervelender. De meest effectieve methode om AF te stoppen is ablatie. Daarbij worden bepaalde electrische geleidingsbanen in het hart doorgebrand. Simpel gezegd wordt er weefsel in het hart doodgemaakt. Ablatie heeft zijn effectiviteit (zo'n 70%) in de afgelopen jaren bewezen maar de procedure is nogal ingewikkeld en tijdrovend. Men is dan ook volop bezig om innovatieve ablatie-technieken te ontwikkelen die het leven van de electrofysioloog makkelijker maken. Medtronic heeft het afgelopen jaar de twee bedrijfjes Ablation Frontiers en CryoCath opgekocht die zo'n nieuwe ablatie-techniek hebben ontwikkeld. Op dit moment wordt de veiligheid en effectiviteit hiervan in clinische studies onderzocht (onder andere bij de Isala kliniek in Zwolle). De artsen die ik heb gesproken waren laaiend enthousiast over deze nieuwe technieken en het lijkt er dan ook op dat deze acquisities Medtronic geen windeieren gaat leggen.

Goed, terwijl ik dit type zit ik in het vliegtuig op de terugweg naar Minneapolis. We gaan zo landen dus ik stop ermee. Tot de volgende posting.