Never listen to your boss

Deze week van de Olympische Winterspelen werd gekarakteriseerd door hoge pieken en diepe dalen. Het begon allemaal zo mooi met Mark Tuitert en Ireen Wüst. We hebben het allemaal live mogen meemaken. Niet dat de Amerikanen het hele toernooi live uitzonden, maar er deden ook een aantal Amerikanen mee en rondom die ritten werd één en ander live vertoond. Fantastisch wat Tuitert en Wüst hebben laten zien. Als je het laat zien op de momenten dat het moet dan kun je spreken van uitzonderlijke klasse. Ik begreep dat Wüst nog maar 23 jaar is, dat belooft nog wat. Later nog even naar de
NOS beelden op het internet gekeken met Erwen Wennemars. Prachtig om te horen, ik kreeg even een Theo Koomen gevoel.

Dat was afgelopen weekend. Toen moest dinsdagavond nog komen. Wat een deceptie voor Sven Kramer. Op woensdag kon je geen krant openslaan of er was wel een prominente bijdrage over de misser van Kramer, zoals hier en hier. Het nieuws over het gevallen kabinet werd zelfs naar de 2e pagina verdreven. IOC-baas Jacques Rogge wist te melden dat hij op olympisch niveau nooit eerder een vergelijkbare fout had gezien. Wat erg dat een Belg ons daar op moet wijzen. Op weg naar mijn werk stond ik voor een groot dilemma: hoe leg ik dit uit aan mijn Amerikaanse vrienden. Ze weten waarschijnlijk niet eens dat je bij schaatsen elke ronde van baan veranderd. Maar bij Medtronic aangekomen was er geen enkele collega die er nìèt over begon. Ze leefden allemaal erg met ons mee. Steve kwam ook nog even langs: "I wanted to talk to you about the Dutch speed skater. You need to tell the guy that he needs to stay in the right lane…". Jaja, wrijf het er maar in. Zou ik overigens ook doen - geen mooier vermaak dan leedvermaak. De meesten hadden al wel begrepen dat de coach de fout had gemaakt. Dat deed me denken aan een Twentse spreuk: "Volg oen eig'n kop want ai een aander zien kop volgt wat doei dan met oen eig'n kop". Of in goed Engels: "My take on this: Never listen to your boss". Die Twentse humor konden Amerikanen wel waarderen. Al met al heeft Sven Kramer er meer aandacht door gekregen dan hij ooit gehad zou hebben mèt een gouden medaille. Maar of hij daar nu zo blij mee moet zijn.

Vandaag ging het nog even verder met pieken en dalen. Nicolien Sauerbreij behaalt het goud, de favoriete mannen schaatsploeg verliest in de halve finale en de vrouwenploeg komt zelfs niet door de eerste ronde. Het zullen vast de Spelen van de onverwachte meevallers en onverwachte tegenvallers worden. Zelfs voor Lindsey Vonn staat de teller 'slechts' op één keer goud en één keer brons (in plaats van vijf keer goud). Wij mogen met 4 gouden medailles best trots zijn.

Ik heb nooit geweten dat een bezoek aan de tandarts zo leuk kan zijn. Dat zit zo. Ik had al een tijdje last van een tand - nr 11 voor de ingewijden. Tijdens een consultatie werd vastgesteld dat nr 11 een wortelkanaalbehan- deling nodig had. Die werd maandag uitgevoerd. Toen ik in de stoel ging liggen zag ik dat er een plasmascherm aan het plafond hing. De assistente gaf me de afstandsbediening en zette me een koptelefoon op. Dit allemaal met de bedoeling om de behandeling zo aangenaam mogelijk te maken. Toen ik de zenders langsliep viel mijn oog op een uitzending van Polka Spotlight. Dit is een programma van de lokale omroep in Brooklyn Park. Het concept is eenvoudig: Nodig een Polka band uit, zet er een groep dansende senioren bij en zend het uit. Simpeler kan het niet. Volgens de Startribune is Polka Spotlight de hoogst gewaardeerde show op de lokale kabel met wekelijks minimaal 35.000 kijkers. Daar lag ik dan als fan van Tex-Mex sterren als Flaco Jiménez in de tandartsstoel te genieten van de polka. De tandarts maande me op een bepaald moment zelfs tot rust - bij zoveel excitement kon hij geen succesvol eindresultaat garanderen. Het uur was voorbij voordat ik er erg in had. Polka in de tandartsstoel - wat een feest!

Ik las dat Louis van Gaal weer eens over de rooie was gegaan. Na het 1-1 gelijke spel van zijn ploeg Bayern München tegen 1.FC Nürnberg trakteerde de Nederlandse coach een verslaggever van Sky op een ouderwetse woede-uitbarsting. Zie hier het fragment. Het interview bewijst maar weer eens dat Van Gaal ongelofelijk slecht tegen zijn 'verlies' kan. In zulke situaties is hij niet voor rede vatbaar. Wat je op zo'n moment ook tegen hem zegt, hij zal je altijd tegenspreken en zeggen dat je het verkeerd ziet. Zelfs als dat betekent dat hij zijn ploeg moet bijvallen. Het valt wel op dat Van Gaal nog niet Onbewust Competent is in de Duitse taal. In emotionele toestand verliest hij het gevoel voor goed Duits en valt hij terug op het steenkolenduits van Jean-Marie Pfaff. Dat had ik van Herr Von Gaal niet verwacht maar hieruit blijkt maar weer dat hem niets menselijks vreemd is...

Over taalcompetentie gesproken. Deze week kreeg ik een email van Satoshi Satoh. Satoshi is een Japanner die bezig is met een promotie-onderzoek aan de Nagoya University in Nagoya, Japan. Zijn onderzoek getiteld "Control of Deterministic and Stochastic Hamiltonian Systems" gaat over het regelen van mechanische systemen zoals een lopende robot. Een deel van zijn werk borduurt voort op mijn promotiewerk (inmiddels al 15 jaar geleden) en in verband daarmee had hij me om informatie gevraagd. Als dank stuurde hij me zijn proefschrift en een artikel dat gepubliceerd zal worden in een Japans tijdschrift. Ik zie dat mijn naam daarin wordt genoemd maar heb geen idee wat er over mij wordt gezegd. Mocht je Japans beter zijn dan dat van mij dan hoor ik het graag :-)

Nu ik het over robots heb, ik las op internet dat wetenschapper Le Trung een humanoïde robot heeft ontwikkeld als evenbeeld van zijn vroegere Japanse vriendinnetje. Het is een mooie meid, die luistert naar de naam Aiko, wat is te vertalen als 'mijn liefde'. Ze kan meer dan 13000 zinnen spreken, leest de krant (als de letters tenminste groot genoeg zijn), kan eenvoudige wiskundige vergelijkingen oplossen en kan ook gezichten herkennen. Indien gewenst brengt Aiko een paraplu als het buiten regent, of warme kleding als het stormt. Haar schepper wil haar nu leren hoe je koffie zet en hij hoopt dat ze ooit in staat zal zijn om de badkamer na zijn ochtenddouche op te ruimen. Zie hier voor meer informatie. Ik heb de laatste jaren de ontwikkelingen op het gebied van robots niet echt bijgehouden. Maar als dit werk representatief is voor de stand der techniek op dit gebied dan valt me dat eerlijk gezegd niet mee. De verwachtingen waren begin jaren '90 erg hoog gespannen maar dit werk bewijst maar weer eens hoe uniek de mens is en hoe moeilijk het is om op-het-oog simpele menselijke functies na te bouwen.

Gisteren had ik de jaarlijkse offsite met mijn Systems Engineering groep. De afgelopen maanden had ik met mijn managers gewerkt aan een visie voor onze groep. Onze visie beschrijft hoe we als groep binnen de organisatie willen opereren in een aantal jaren van nu. Dat kan je natuurlijk op verschillende manieren doen maar ik had gekozen voor een kort-en-bondig verhaal van maximaal één A4-tje. Het doel van de offsite was om de visie te presenteren aan de groep en acties te definiëren die ervoor zorgen dat de visie realiteit wordt. Naast het serieuze werk moet je natuurlijk ook fun maken op zo'n offsite. Ik had mijn managers voorgesteld om te gaan schilderen: Paint the Vision. Nadat ze van de schrik waren bekomen kwam er steeds meer enthousiasme voor het idee. Zelf heb ik een jaar of acht geleden bij Vitatron ook een keer achter de ezel gestaan. Mijn eerste reactie toen was vergelijkbaar: "Je bent toch niet gek, ik ben een engineer en heb niets met schilderen". Maar na een half uurtje kreeg ik de smaak te pakken en achteraf concludeerde ik dat het erg geslaagd was. Zo ook nu. We hadden het voor de groep geheim gehouden. Wel had ik verteld dat we iets gingen doen dat "out-of-your-comfort-zone" zou zijn. Dat leidde tot speculaties dat we zouden gaan karaoken of wandklimmen. Het schilderen was dan ook een complete verrassing. Het uiteindelijke resultaat is 14 prachtwerken - een blijvende herinnering aan onze visie - die we gaan ophangen op onze verdieping. Al met al een prima dag (al zeg ik het zelf).

Tot slot nog een filmpje van onze ski-activiteiten. Ik moet zeggen dat de kwaliteit van de filmpjes niet best is. Dat ligt niet aan je computer of het bronmateriaal maar tijdens het uploaden naar de Blogger-site wordt het filmpje sterk gecomprimeerd. Ik ben er nog niet achter hoe dat beter kan. Elke suggestie hiervoor is welkom.
Een prettig weekeinde.

Familie Bril

De Olympische Winterspelen in Vancouver zijn alweer een week bezig. In Nederland staat Sven Kramer volop in de belangstelling, hier is alpineskister Lindsey Vonn de hoop in bange dagen. Lindsey Vonn, the Hometown Girl, is geboren en getogen in Burnsville, een plaats op ruim een half uur bij ons vandaan. Vonn doet mee op vijf onderdelen (slalom, reuzeslalom, afdaling, Super-G, Combinatie) en men had de hoop dat ze vijf keer goud zou binnenhalen. Dit was gebaseerd op haar optreden in het voorseizoen waarin ze vrijwel onverslaanbaar was. In de aanloop naar de Spelen kreeg ze echter last van haar scheenbeen waardoor het leek alsof ze de Spelen aan zich voorbij moest laten gaan. Desondanks ging ze afgelopen woensdag van start op de afdaling en pakte ze haar eerste goud. Ze eindigde ruim voor haar landgenote Julia Mancuso die het zilver veroverde. Gisteren stond de Combinatie op het programma. Na de afdaling stond Vonn eerste maar door een val in de slalom verspeelde ze haar kans op een medaille. Vijf keer goud zit er dus niet meer in maar onder de gegeven omstandigheden is ze vast blij met vier gouden plakken. Binnen een week weten we meer.

De 5 (km) werd hier zaterdag live uitgezonden op NBC. Het commentaar werd verzorgd door de Amerikaanse Mart Smeets daarin bijgestaan door Dan Jansen, Olympisch kampioen op de 1000 (m) in 1994. Het was erg leuk om ze te horen praten over het schaatsen in Nederland. "Schaatsen is naast voetbal dé sport in Nederland. Het landje staat volledig op zijn kop als het gaat om grote schaatsevenementen zoals EKs, WKs en Olympische Winterspelen. Topschaatsers zijn superstars en worden op handen gedragen. Dat geldt zelfs voor niet-Nederlanders zoals Shany Davis. In de VS weten een aantal mensen in Chicago en omgeving wie hij is, maar als Shany Davis op Schiphol uit het vliegtuig stapt herkent iedereen hem. De hoop is echter gevestigd op Sven Kramer. Alles minder dan een gouden medaille voor hem wordt in Nederland als falen beschouwd." Het was dan ook fantastisch dat Kramer de verwachtingen volledig waarmaakte en het goud pakte. Na zijn race werd hij door een reporter van NBC opgewacht. Haar eerste vraag: "Wil je even je naam, je land en wat je net gewonnen hebt vertellen?" Zoals het een goed Nederlander betaamt was zijn reactie erg direct: "Are you stupid?". Tsjakka. Dat zal ze leren. Ik, Sven Kramer, de Olympisch kampioen, hoef toch niet te vertellen wie ik ben. Gelijk heeft ie. Leuk om de verschillende reacties op dit historische fragment te lezen, zie bijvoorbeeld hier.

Naar aanleiding van het schaatsen kreeg ik deze week regelmatig de vraag waarom de Nederlanders altijd in het oranje zijn. Nu weet ik wel dat dat te maken heeft met ons koningshuis, het Huis van Oranje, maar waar het nou precies vandaan komt was me niet helemaal duidelijk. Dus ik op internet op zoek naar de vraag "Waarom is Nederland Oranje?" Het antwoord: "Onze Koningin Beatrix behoort tot het Huis van Oranje-Nassau. Zij is een afstammeling van Willem van Nassau. Willem van Nassau leefde van 1533 tot 1584. In 1544 erft deze Willem van zijn neef het prinsdom ‘Orange’. Orange ligt bij Avignon in Zuid-Frankrijk. Hij mag zich nu Prins van Oranje noemen." De oorsprong van het oranje ligt dus in Frankrijk. Zo leer je nog eens iets.

Het Centraal Justitieel Incasso Bureau weet me zelfs in de VS te vinden. Ik ben afgelopen jaar 359 dagen in de VS geweest en heb geen enkele overtreding begaan - op één parkeerboete na. Daarentegen was ik rond de Kerst 6 dagen in Nederland en dat was voor de dienders blijkbaar voldoende om me te flitsen. Om precies te zijn een bekeuring voor het overtreden van de maximum snelheid met 6 (km/u) op de Deldenerstraat in Hengelo (O). Kosten: 33 EURO. Het rare daarbij is dat ik het gevoel heb dat er hier veel meer politie op straat te vinden is. Maar die houden zich blijkbaar met andere dingen bezig dan het controleren van de snelheid. Dat kan te maken hebben met de kou. Bij de controles die ik hier heb gezien maakten ze namelijk gebruik van een lasergun: ze gaan aan de kant van de weg tegen de politie-auto staan en proberen je op die manier in het vizier te krijgen. Maar natuurlijk geen agent die erover peinst om dit bij -15 (deg C) te doen. Dat komt goed uit want het bespaart mij op zijn minst een paar honderd EURI per jaar :-)

Bij kruisingen met verkeerslichten zit er bovenop het verkeerslicht een witte waarschuwingslamp. Die lamp is onderdeel van een systeem dat de normale operatie van de verkeerslichten onderbreekt om nooddiensten te assisteren. De lamp begint te branden als er een ambulance, politie of brandweer met sirene en zwaailicht nadert. Het zorgt er voor dat je tijdig wordt gewaarschuwd en dat je de kruising vrij kunt maken voor een snelle doorgang van de nooddiensten. Kruisingen zijn normaal gesproken erg vertragend voor nooddiensten omdat ze er nooit zeker van kunnen zijn dat ze door andere verkeersdeelnemers zijn gezien. Zo niet met dit "Traffic signal preemption" systeem. Het is een mooi systeem waar we in Nederland nog wat van kunnen leren.

We hadden afgelopen dinsdag een afspraak bij Pearl Vision. Marissa had al langere tijd aangegeven dat ze de zaken niet meer zo scherp zag - vooral op afstand. Els vond dat ik ook maar eens een ogentest moest ondergaan omdat ze de indruk kreeg dat ik ook moeite had met de kleine lettertjes. Nadat we een hele berg formulieren hadden ingevuld mochten we ons melden bij de oogarts. Hij onderwierp ons aan een hele reeks testen die natuurlijk uitwezen dat zowel Marissa als ik een bril nodig had. Vervolgens werden we voor een klimwand met monturen gezet met de opdracht om er één uit te zoeken. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan: onze vriend had me tijdens de testen iets in mijn ogen gedruppeld waardoor ik het allemaal niet meer zo scherp zag. Eén groot voordeel: ik hoef zelf niet tegen het montuur aan te kijken. Marissa kon de bril een dag later ophalen, ik moet een week wachten. Blijkbaar moet aan die glazen van mij veel geslepen worden. We kregen ook nog korting omdat we twee brillen tegelijk kochten. Ik weet echter niet of ik daar nu zo blij mee moet zijn...

Deze week zat ik bij Medtronic's Caribou met collega Steve te praten over wat hij had gedaan in het weekend. Steve vertelde me dat hij zijn ouders naar hun overwinteringsadres had gereden. Zijn ouders hebben een Class A RV (een bus ingericht als camper, zoiets als dit) en zoeken ieder jaar de zon op als de winter in Minneapolis begint te vervelen. Omdat zijn vader een beetje in de lappenmand zit hadden Steve en zijn zwager aangeboden om dit jaar de RV naar de eindbestemming te rijden. Dat was niet zo maar even een ritje: het ging om 1920 mijl, te weten van Minneapolis naar Phoenix. Ze hadden er twee en een halve dag over gedaan. Minneapolis-Phoenix, ofwel Ruurlo-Istanbul. Daar draaien ze de hand niet voor om en ze vinden het heel normaal. Amerikanen, zijn ze gek of zijn ze gek?

De VS was afgelopen vrijdag wit gekleurd. In alle 50 staten in de VS lag er sneeuw ofwel "The United States of Snow". Het idee van 50 staten met sneeuw is zo bijzonder dat het Amerikaanse KNMI niet eens kon melden of dat eerder in de geschiedenis was voorgekomen. Bij het aanbreken van de dag was meer dan tweederde van het land bedekt met sneeuw. Zelfs de wolkenkrabbers in Dallas en de perzikbomen in Atlanta waren ondergesneeuwd. Dit alles werd veroorzaakt door een ongebruikelijke combinatie van weerpatronen. Tegelijkertijd veranderde dit vreemde weer de Olympische Winterspelen in Vancouver in de "bring-your-own-snow" spelen, en moest in Portland, Maine, het winterfestival geannuleerd worden wegens het gebrek aan sneeuw. Bijgaand een foto van sneeuw in Texas. Lees hier meer.

Vandaag ging Tiger Woods eindelijk met de billen bloot. Niet letterlijk natuurlijk, maar tijdens een live uitgezonden persconferentie bood hij publiekelijk zijn verontschuldigingen aan aan zijn vrouw Elin, zijn kinderen, zijn vrienden en zijn fans. Alle grote televisienetwerken waren er op afgekomen. Els stond in de sportschool op de loopband toen om 10am alle 12 plasmaschermen hetzelfde beeld uitzonden. Vooraf werd er gespeculeerd dat hij zijn rentree in het professionele golfcircuit zou aankondigen. Maar daar is hij blijkbaar nog niet klaar voor. Hij wilde vooral het verhaal rechtzetten dat zijn vrouw hem had geprobeerd aan te vallen in de nacht van Thanksgiving (toen het verhaal naar buiten kwam). Tiger benadrukte dat er ondanks zijn escapades in zijn huwelijk nooit geweld is gebruikt. En verder dat zijn vrouw geen enkele blaam treft. Waarvan akte.

Als laatste nog een filmpje. Zondag zijn we dan toch met de auto op het ijs geweest, op Medicine Lake om precies te zijn. Tot volgende week.



PS - Ik lees net vers van de pers dat het kabinet Balkenende 4 gevallen is over Uruzgan. Ik heb er geen woorden voor...

Een lange metworst

Ik ben afgelopen week een aantal dagen op Nederlandse bodem geweest, om precies te zijn van donderdag 4 februari tot zondag 7 februari. Vrijdagmiddag 5 februari stond de verdediging van Peter van Dam van zijn proefschrift "The Shortest Path to Cardiac Activation" aan de Radboud Universiteit in Nijmegen op het programma. De ceremonie verliep goed alhoewel zijn opponenten wel met een aantal kritische vragen kwamen. Dat was niet verwonderlijk: Het modelleren van het hart-activatie-proces is een complex onderwerp waarbij allerlei aannames gedaan worden die meer onderzoeksvragen opwekken dan er beantwoord kunnen worden. Dat is het mooie van dit soort wetenschappelijk onderzoek: Het houdt nooit op. Opvallend aan de plechtigheid was dat het begon en eindigde met gebed in het Latijns. Het was een kort gebed, zeg maar gerust een schietgebedje. Dat kwam goed uit want Twentenaren als ik houden van een kort gebed en een lange metworst.

Naast mij waren er zo'n 15 ex-collega's op de verdediging afgekomen. Met het risico dat ik er één vergeet waren Chris, Peter W, Kiwi, Mattias, Peter O, Harry, Marty, Bernard, Joanneke, Wilbert, Anneke, Patrick, Bert, Maarten, Cor, Christel, Duwie en Conny 's middags dan wel 's avonds tijdens het warm-en-koud buffet van de partij. Een heuse reünie dus. Met een tussenliggende periode van zo'n anderhalf jaar had ieder zijn eigen verhaal: sommigen hadden een nieuwe job die hun zo goed beviel dat ze niet weer terug zouden willen, anderen hadden wel ander werk maar dat kon niet op tegen hun oude job bij Medtronic, een aantal was nog zonder werk en een paar waren er voor zichzelf begonnen. Erg leuk om weer even te connecten. Nadat ik op zaterdag nog wat bezoekjes aan deze en gene had gebracht was het zondag alweer tijd om "op huus an te goan". Met een koffer gevuld met hagelslag, vlokken en muisjes waren de dames erg blij me weer te zien. Kunnen ze tenminste weer even vooruit...

De voorjaarsvakantie is inmiddels geboekt: van 22 maart tot 3 april gaan we 12 dagen naar Hawaï. Hawaï stond al een tijdje hoog op het verlanglijstje van de kinderen. Els en ik zijn op onze huwelijksreis in 1995 naar Hawaï geweest. Dat is dit jaar 15 jaar geleden en dat leek een mooi moment om nog eens terug te gaan. Daarbij komt het goed uit dat ik dit jaar 10 jaar bij Medtronic in dienst ben en als gevolg daarvan 5 extra vakantiedagen krijg. Wat wil je nog meer. We hebben besloten om 3 van de 8 eilanden aan te doen, Oahu, Hawaï en Maui. Misschien nog wel aardig om te vermelden dat onze huwelijksreis in 1995 niet geheel vlekkeloos verliep. Op de terugweg moesten we op het vliegveld van Minneapolis - St. Paul overstappen op de KLM vlucht naar Amsterdam. Het KLM vliegtuig was echter in geen velden of wegen te bekennen. Bij navraag bleek het nog in Amsterdam aan de grond te staan: het KLM personeel was voor het eerst in 35 jaar in staking gegaan, net nu wij terug wilden naar huis. Die dag hebben we 8 uur op het vliegveld van Minneapolis rondgehangen. Wat een toestand aan het eind van een mooie vakantie. Gelukkig waren we net getrouwd dus dan maak je daar niet zo'n punt van… Wie had toen kunnen bevroeden dat we 15 jaar later in Minneapolis zouden wonen. Het kan raar lopen.

Sinds afgelopen week snap ik weer waarom ik niet met de lotto meespeel. Voordat je het weet win je een gigantische prijs. Alsof dat nog niet erg genoeg is, krijg je er gratis een heel stel vrienden bij. Daar hoef je niets voor te doen. Die vrienden willen je natuurlijk graag helpen om van het geld af te komen. Met een beetje geluk schuwen ze daarbij het zwaardere werk niet. Een stevige plaat beton doet immers wonderen: Zo leef je erboven met geld, zo lig je eronder zonder geld. Van je vrienden moet je het maar hebben. Volgens de politie ga je niet vrijwillig onder zo'n betonnen plaat liggen. Dat lijkt me zo klaar als een klontje. Gelukkig speel ik niet mee in de lotto, loop ik dàt risico tenminste niet.

Op nu.nl las ik het volgende bericht: "Reinout Oerlemans heeft zijn huis in de Amerikaanse stad Los Angeles weten te verkopen. De succesvolle producer zou 14.9 miljoen euro voor de villa ontvangen. De topman van productiebedrijf Eyeworks zou in 2008 7,5 miljoen dollar voor de woning hebben betaald. Dit meldt snafu.nl." Toen ik dit verhaal las kreeg ik het gevoel dat er iets niet klopte. Ook in de VS is de woningmarkt niet al te best dus een winst van zo'n 9 miljoen euro leek me bizar. Dus ik naar snafu.nl en inderdaad, er klopt geen hout van. Het echte verhaal is: "Goed nieuws voor Reinout Oerlemans! Z’n huis in LA wat te koop stond voor 14.9 miljoen dollar is verkocht! Reinout en Danielle kochten de grond waar ze het stulpje op gebouwd hebben een paar jaar geleden voor 7.5 miljoen dollar." Een mooi staaltje van hoe feiten volledig uit zijn verband gerukt kunnen worden. Een dikke onvoldoende voor nu.nl.

De sneeuw blijft ook hier maar vallen. Het is niet zo erg als in het noord-oosten van de VS, maar ook hier hebben we genoeg gehad in de afgelopen week, zo'n 30 (cm). Els en ik hebben dan ook weer drie dagen achter elkaar sneeuw lopen verplaatsen. Wat een lol. Het is zelfs zo dat er in Downtown Minneapolis aan de kant van de weg met de even huisnummers een parkeerverbod is ingesteld. Dit omdat de hoge sneeuwbulten de doorgang beletten, in het bijzonder van de nooddiensten. Het is 9 jaar geleden dat men zo'n parkeerverbod had uitgevaardigd. Dat de wegen aardig te lijden hebben van de temperatuurvariaties en het zout blijkt wel uit bijgaande foto van de 6th Street in Minneapolis. Een mooie illustratie van de stelling dat Minnesota maar twee seizoenen heeft, "Winter season" en "Road construction season".

Zondag stond de 44e Superbowl op het programma. De wedstrijd tussen de New Orleans Saints en de Indianapolis Colts werd gespeeld in het Sun Life Stadium in Miami Gardens in Florida. Bijna 110 miljoen televisiekijkers zagen hoe de Saints, in de halve finale met heel veel geluk verder gekomen ten koste van de Minnesota Vikings, nu verdiend wonnen van de Colts met 31-17. Daarop brak het feest los in New Orleans, de stad die vijf jaar geleden zwaar werd getroffen door de orkaan Katrina. Dat leidde toen tot een humanitaire ramp. Deze overwinning is dan ook een geweldige opsteker voor de inwoners van die stad. Het is ze van harte gegund.

Het zit Toyota niet mee. Jaren achtereen stonden ze boven aan de lijst van meest betrouwbare automerken. In vele boeken en artikelen wordt Toyota geroemd om hun focus op quality. The Toyota Way, gebaseerd op de twee principes Respect for People en Continuous Improvement, wordt regelmatig aangehaald als een voorbeeld voor anderen, ook binnen Medtronic. En nu dit. Een wereldwijde terugroep van 8 miljoen Toyota modellen in verband met problemen met het gaspedaal en de ABS. Ik las een verhaal van een man die in 2008 veroordeeld is tot 8 jaar gevangenisstraf omdat hij in 2006 met zijn Toyota Camry een fatale crash veroorzaakte. De man reed met hoge snelheid in op een andere auto met drie doden tot gevolg. De man heeft altijd gezegd dat hij verschillende keren geprobeerd heeft te remmen maar dat de auto niet adequaat reageerde. Het zal je maar overkomen. Een lastige situatie voor Toyota. Is het merk nu onbetrouwbaar? Natuurlijk niet, maar het is wel een smet op het ongeschonden blazoen. En zoals iedereen weet: Reputatie komt te voet en gaat te paard.

De kinderen hebben maandag vrij van school in verband met President's Day. Deze arme jongen moet echter wel aan het werk. Tot volgende week.