Een lange metworst

Ik ben afgelopen week een aantal dagen op Nederlandse bodem geweest, om precies te zijn van donderdag 4 februari tot zondag 7 februari. Vrijdagmiddag 5 februari stond de verdediging van Peter van Dam van zijn proefschrift "The Shortest Path to Cardiac Activation" aan de Radboud Universiteit in Nijmegen op het programma. De ceremonie verliep goed alhoewel zijn opponenten wel met een aantal kritische vragen kwamen. Dat was niet verwonderlijk: Het modelleren van het hart-activatie-proces is een complex onderwerp waarbij allerlei aannames gedaan worden die meer onderzoeksvragen opwekken dan er beantwoord kunnen worden. Dat is het mooie van dit soort wetenschappelijk onderzoek: Het houdt nooit op. Opvallend aan de plechtigheid was dat het begon en eindigde met gebed in het Latijns. Het was een kort gebed, zeg maar gerust een schietgebedje. Dat kwam goed uit want Twentenaren als ik houden van een kort gebed en een lange metworst.

Naast mij waren er zo'n 15 ex-collega's op de verdediging afgekomen. Met het risico dat ik er één vergeet waren Chris, Peter W, Kiwi, Mattias, Peter O, Harry, Marty, Bernard, Joanneke, Wilbert, Anneke, Patrick, Bert, Maarten, Cor, Christel, Duwie en Conny 's middags dan wel 's avonds tijdens het warm-en-koud buffet van de partij. Een heuse reünie dus. Met een tussenliggende periode van zo'n anderhalf jaar had ieder zijn eigen verhaal: sommigen hadden een nieuwe job die hun zo goed beviel dat ze niet weer terug zouden willen, anderen hadden wel ander werk maar dat kon niet op tegen hun oude job bij Medtronic, een aantal was nog zonder werk en een paar waren er voor zichzelf begonnen. Erg leuk om weer even te connecten. Nadat ik op zaterdag nog wat bezoekjes aan deze en gene had gebracht was het zondag alweer tijd om "op huus an te goan". Met een koffer gevuld met hagelslag, vlokken en muisjes waren de dames erg blij me weer te zien. Kunnen ze tenminste weer even vooruit...

De voorjaarsvakantie is inmiddels geboekt: van 22 maart tot 3 april gaan we 12 dagen naar Hawaï. Hawaï stond al een tijdje hoog op het verlanglijstje van de kinderen. Els en ik zijn op onze huwelijksreis in 1995 naar Hawaï geweest. Dat is dit jaar 15 jaar geleden en dat leek een mooi moment om nog eens terug te gaan. Daarbij komt het goed uit dat ik dit jaar 10 jaar bij Medtronic in dienst ben en als gevolg daarvan 5 extra vakantiedagen krijg. Wat wil je nog meer. We hebben besloten om 3 van de 8 eilanden aan te doen, Oahu, Hawaï en Maui. Misschien nog wel aardig om te vermelden dat onze huwelijksreis in 1995 niet geheel vlekkeloos verliep. Op de terugweg moesten we op het vliegveld van Minneapolis - St. Paul overstappen op de KLM vlucht naar Amsterdam. Het KLM vliegtuig was echter in geen velden of wegen te bekennen. Bij navraag bleek het nog in Amsterdam aan de grond te staan: het KLM personeel was voor het eerst in 35 jaar in staking gegaan, net nu wij terug wilden naar huis. Die dag hebben we 8 uur op het vliegveld van Minneapolis rondgehangen. Wat een toestand aan het eind van een mooie vakantie. Gelukkig waren we net getrouwd dus dan maak je daar niet zo'n punt van… Wie had toen kunnen bevroeden dat we 15 jaar later in Minneapolis zouden wonen. Het kan raar lopen.

Sinds afgelopen week snap ik weer waarom ik niet met de lotto meespeel. Voordat je het weet win je een gigantische prijs. Alsof dat nog niet erg genoeg is, krijg je er gratis een heel stel vrienden bij. Daar hoef je niets voor te doen. Die vrienden willen je natuurlijk graag helpen om van het geld af te komen. Met een beetje geluk schuwen ze daarbij het zwaardere werk niet. Een stevige plaat beton doet immers wonderen: Zo leef je erboven met geld, zo lig je eronder zonder geld. Van je vrienden moet je het maar hebben. Volgens de politie ga je niet vrijwillig onder zo'n betonnen plaat liggen. Dat lijkt me zo klaar als een klontje. Gelukkig speel ik niet mee in de lotto, loop ik dàt risico tenminste niet.

Op nu.nl las ik het volgende bericht: "Reinout Oerlemans heeft zijn huis in de Amerikaanse stad Los Angeles weten te verkopen. De succesvolle producer zou 14.9 miljoen euro voor de villa ontvangen. De topman van productiebedrijf Eyeworks zou in 2008 7,5 miljoen dollar voor de woning hebben betaald. Dit meldt snafu.nl." Toen ik dit verhaal las kreeg ik het gevoel dat er iets niet klopte. Ook in de VS is de woningmarkt niet al te best dus een winst van zo'n 9 miljoen euro leek me bizar. Dus ik naar snafu.nl en inderdaad, er klopt geen hout van. Het echte verhaal is: "Goed nieuws voor Reinout Oerlemans! Z’n huis in LA wat te koop stond voor 14.9 miljoen dollar is verkocht! Reinout en Danielle kochten de grond waar ze het stulpje op gebouwd hebben een paar jaar geleden voor 7.5 miljoen dollar." Een mooi staaltje van hoe feiten volledig uit zijn verband gerukt kunnen worden. Een dikke onvoldoende voor nu.nl.

De sneeuw blijft ook hier maar vallen. Het is niet zo erg als in het noord-oosten van de VS, maar ook hier hebben we genoeg gehad in de afgelopen week, zo'n 30 (cm). Els en ik hebben dan ook weer drie dagen achter elkaar sneeuw lopen verplaatsen. Wat een lol. Het is zelfs zo dat er in Downtown Minneapolis aan de kant van de weg met de even huisnummers een parkeerverbod is ingesteld. Dit omdat de hoge sneeuwbulten de doorgang beletten, in het bijzonder van de nooddiensten. Het is 9 jaar geleden dat men zo'n parkeerverbod had uitgevaardigd. Dat de wegen aardig te lijden hebben van de temperatuurvariaties en het zout blijkt wel uit bijgaande foto van de 6th Street in Minneapolis. Een mooie illustratie van de stelling dat Minnesota maar twee seizoenen heeft, "Winter season" en "Road construction season".

Zondag stond de 44e Superbowl op het programma. De wedstrijd tussen de New Orleans Saints en de Indianapolis Colts werd gespeeld in het Sun Life Stadium in Miami Gardens in Florida. Bijna 110 miljoen televisiekijkers zagen hoe de Saints, in de halve finale met heel veel geluk verder gekomen ten koste van de Minnesota Vikings, nu verdiend wonnen van de Colts met 31-17. Daarop brak het feest los in New Orleans, de stad die vijf jaar geleden zwaar werd getroffen door de orkaan Katrina. Dat leidde toen tot een humanitaire ramp. Deze overwinning is dan ook een geweldige opsteker voor de inwoners van die stad. Het is ze van harte gegund.

Het zit Toyota niet mee. Jaren achtereen stonden ze boven aan de lijst van meest betrouwbare automerken. In vele boeken en artikelen wordt Toyota geroemd om hun focus op quality. The Toyota Way, gebaseerd op de twee principes Respect for People en Continuous Improvement, wordt regelmatig aangehaald als een voorbeeld voor anderen, ook binnen Medtronic. En nu dit. Een wereldwijde terugroep van 8 miljoen Toyota modellen in verband met problemen met het gaspedaal en de ABS. Ik las een verhaal van een man die in 2008 veroordeeld is tot 8 jaar gevangenisstraf omdat hij in 2006 met zijn Toyota Camry een fatale crash veroorzaakte. De man reed met hoge snelheid in op een andere auto met drie doden tot gevolg. De man heeft altijd gezegd dat hij verschillende keren geprobeerd heeft te remmen maar dat de auto niet adequaat reageerde. Het zal je maar overkomen. Een lastige situatie voor Toyota. Is het merk nu onbetrouwbaar? Natuurlijk niet, maar het is wel een smet op het ongeschonden blazoen. En zoals iedereen weet: Reputatie komt te voet en gaat te paard.

De kinderen hebben maandag vrij van school in verband met President's Day. Deze arme jongen moet echter wel aan het werk. Tot volgende week.