Doelpaal en Kalkkar

Soms juich je te vroeg. Zo ook vorige week toen ik victorie verklaarde over het malheur aan het airco systeem. Op zaterdag ging het systeem opnieuw onderuit: de zekering was weer doorgebrand. Dat ging zo het hele weekend door: Om de paar uur brandde er een zekering van 3A of 5A door. Zondag rond de avond was ik door mijn voorraadje van tien zekeringen heen. Er zat dus niets anders op dan nieuwe te halen. Twintig dit keer – ik laat me niet zomaar kennen. Nadat ik de eerste van de nieuwe voorraad had geinstalleerd leek de zaak zich te stabiliseren en bleef het systeem draaien. Toch was er natuurlijk iets niet in de haak dus hadden we voor maandag alsnog een afspraak met de service-monteur gemaakt. Maar ook hij kon niets vinden. Volgens Els heeft hij voor $110 drie keer een rondje door de basement gelopen en een keer heel hard geblazen om het stof te verplaatsen. Vervolgens hebben we de hele week geen probleem meer gehad. Waar een keer hard blazen al niet goed voor is.

Es geht wieder los. De mannen van de Minnesota Vikings zijn deze week weer begonnen met de voorbereiding op het nieuwe seizoen. Zoals elk jaar zitten ze met een trainingskamp van drie weken in Mankato, MN. Ze huren daar het complex van de Minnesota State University af. Volgens een collega gaan ze daar zitten omdat Mankato ver van de bewoonde wereld is en de ruwe bolsters daardoor niet in de verleiding kunnen komen om verkeerde dingen te doen. Ook running back Adrian Peterson, onze sterspeler, is van de partij hoewel hij nog wel op de "disabled list" staat. Peterson raakte vlak voor Kerst zwaar geblesseerd aan zijn linkerknie. Ondanks dat het herstel spoedig verloopt en hij zich tot doel heeft gesteld om de eerste wedstrijd van het seizoen te spelen, maant de coaching staff hem tot geduld. Er zijn heel veel nieuwe gezichten in het team en dat maakt dat de verwachtingen voor het nieuwe seizoen toch weer gespannen zijn. We gaan het beleven.

Leonie kan er geen genoeg van krijgen. Ook deze week stond elke morgen weer in het teken van voetballen. Dit keer op een soccer camp in Minnetonka. Passen, dribbelen, de bal hooghouden, afwerken op de goal, een spelletje "Wie raakt de lat", een "Dutch tournament", niets is haar teveel. Het duurt niet lang meer of ze laat haar vader alle hoeken van het veld zien. Dat wordt nog wat als ze straks moet kiezen om voor het Nederlands of het Amerikaanse dameselftal te spelen. De eerste gedachte is natuurlijk Nederland, maar dat kan kwa nivo echt niet tippen aan de Amerikaanse dames. Dat is geen wonder als je ziet dat ze hier al beginnen met voetbal als de kinderen nog in de luiers zitten... Over voetbal gesproken, bij een vrije trap moet je altijd 9.15 (m) afstand houden. Anders dan dat ik wel eens heb gedacht "Wat een typische afstand", heb ik eigenlijk nooit zo stilgestaan bij het waarom van 9.15 (m). Bij het aanhoren van het voetbal commentaar in het Engels realiseerde ik me pas dat hier steeds gesproken werd over 10 yards. Dat verklaart natuurlijk alles - wetende dat voetbal is ontstaan in Engeland. Hoe simpel kan het soms zijn.

Iedereen heeft natuurlijk gehoord van de schietpartij tijdens de première van de nieuwste Batman-film in Aurora (bij Denver) waarbij twaalf mensen om het leven kwamen. Dichterbij hadden we ook een groot drama te melden. De 34-jarige Aaron Schaffhausen werd gearresteerd op verdenking van het vermoorden van zijn drie dochters, de 11-jarige Amara, 8-jarige Sophie, en 5-jarige Cecilia. Niet te vatten. Schaffhausen was begin dit jaar gescheiden van zijn vrouw Jessica, en werkte sindsdien als bouwvakker in North Dakota. Tot vorige week, toen hij niet kwam opdagen op zijn werk en op staande voet werd ontslagen. Een paar dagen later besloot hij om zijn ex-vrouw te bellen met het verzoek om een middag met de kinderen door te brengen. Jessica, die zelf die dag moest werken, stemde ermee in onder de voorwaarde dat hij vertrokken moest zijn voordat ze om half vier 's middags weer thuis zou komen. Toen Aaron zich om half twee bij het huis meldde, deed de oppas open. De oppas verklaarde achteraf dat de drie meisjes erg blij waren om hun vader te zien. Wat er precies gebeurd is nadat de oppas was vertrokken is niet duidelijk, maar iets voor half vier beldde Aaron zijn vrouw met de mededeling: "Je kunt nu thuiskomen, ik heb de kinderen vermoord...". Niet te begrijpen. Hoe kan iemand tot zoiets in staat zijn? Een gruwelijke daad.

Tijdens het EK Voetbal 2012 woedde de discussie over doellijn technologie weer hevig op. Zelfs de invoering van twee assistent scheidsrechters met als enige taak om waar te nemen of ballen over de doellijn gaan, hielp niet. Dat bleek toen een assistant scheidsrechter tijdens de wedstrijd Engeland - Oekraïne zat te slapen met als gevolg dat Oekraïne een zuiver doelpunt werd onthouden. Hier in Amerika doen ze niet zo moeilijk over dit probleem. Bijgaande foto is van een voetbalveld hier in de buurt maar zo zijn ze bijna allemaal. De Amerikanen zetten het doel gewoon een eindje achter de lijn. Zelfs als de bal over de lijn gaat, dan zit ie toch lekker niet. Einde discussie. Ook voor de terreinknecht is het maar wat handig: bij het trekken van de lijnen kan hij met de kalkkar (of is het kalkar?) gewoon rechtdoor lopen zonder dat die lastige palen in de weg staan. Amerikanen zijn ook zò bij de hand.

Wat te zeggen van deze "Feel Good Story". Marisa Nelson heeft de gewoonte om met haar trouwring te spelen terwijl ze praat. Zo ook op zaterdag, toen ze met vrienden afkoeling zocht in Lake Minnetonka. "Opeens was de ring weg" vertelt ze. Ze moest er echter niet aan denken dat ze het verhaal aan haar man Shea zou moeten opbiechten. Dus besloten Nelson en haar vrienden uren met de voeten in de modder te graven in de hoop de ring terug te vinden. Helaas zonder resultaat. Ten einde raad ging ze naar huis alwaar ze het internet afzocht voor hulp. Tot haar verbazing vond ze een artikel over de recreatieve duiker Denny Geffre van de Heuvel (dat klinkt dichtbij huis) die een bijbaantje heeft als speurneus. "Dat gaf me een sprankje hoop" aldus Nelson. Na een slapeloze nacht nam ze contact op met Geffre. Hij besloot meteen om haar te helpen. Gelukkig voor Marisa Nelson wist ze precies waar ze de ring had verloren. Tot de borst wadend in het diepe water met zijn metaaldetector had Geffre de ring binnen tien minuten opgespoord. Weer een huwelijk gered. Als dat geen goed gevoel geeft voor het weekend dan weet ik het niet meer.

Deze week een korte bijdrage omdat het beredruk is geweest op het werk. Alvast een prettige vakantie voor iedereen die weggaat. Niet vergeten een kaartje te sturen. Wij zullen de boel hier wel draaiende houden. Tot volgende week.

Je Geld of Je Leven

Het was wel een beetje een pechweek. Zo zit ik hier in de hitte mijn blog te schrijven terwijl de dames ouderwets aan het puzzelen zijn geslagen. Met een kleine 30 (deg C) is het binnen net zo warm als buiten. De thermostaat was namelijk uitgevallen en daardoor is de airco stil komen te staan. Vanmiddag hebben de dames Heating & Cooling Two gebeld, waar we een onderhoudscontract mee hebben. Ze zouden een service monteur langs sturen om de zaak op te lossen maar die zou niet eerder dan maandag komen. Toen ik vanavond thuis kwam was het me snel duidelijk dat ik daar niet op zou gaan wachten. Nadat ik in de machine-kamer had uitgezocht dat het systeem foutmelding 24 gaf, heb ik opnieuw Heating & Cooling Two gebeld met de melding dat het een emergency was. Even later werden we teruggebeld door Mike, de service-monteur. Hij kon vanavond wel langskomen maar de teller zou starten op $225,= aan voorrijkosten en daar bovenop uurloon en reparaties. "Tsja,..." zei ik tegen Mike, "...da’s nie niks". Daarop vroeg hij me wat er precies aan de hand was. "Error 24" was mijn antwoord waarop hij zei dat het leek op een doorgebrande 3 (A) zekering en dat ik dat zelf eenvoudig kon verhelpen. Zo gezegd zo gedaan. Inmiddels is de airco weer hard aan het werk om de zaak af te koelen, en heeft deze jongen wel mooi $224.63 uitgespaard. Met dank aan Mike!

Het zat Marissa ook niet mee. Ze traint drie keer in de week 90 minuten tennis en zo ook op donderdag. Dat ging echter niet zoals verwacht. Tijdens een rally stapte ze op een tennisbal en verzwikte daarbij haar enkel. Die is nu mooi dik - het lijkt wel alsof de bal in de enkel zit. Wel jammer want ze zou dit weekend aan een toernooi meedoen. Voor Leonie stond de week in het teken van soccer camp: elke morgen van 9 tot 12 uur het veld op om te trainen. Toen ze donderdag thuiskwam was ze echter haar bal kwijt. Ondanks een groots opgezette zoektocht was de mooie Oranje bal met Holland erop in geen velden of wegen meer te bekennen. Dat ging er bij mij niet in: ik kon me niet voorstellen dat iemand anders zo'n opvallende bal had meegenomen en was er van overtuigd dat de bal nog ergens in het hoge gras rondom het voetbalveld moest liggen. Toen ik 's avonds thuis kwam zijn we dan ook weer naar het veld gegaan om te zoeken. Met positief resultaat: na enig speuren ontdekte Leonie de bal. Eind goed al goed.

Ik heb inmiddels ruim 10.000 (km) in de SL gereden en ik moet zeggen: Het verveelt nog niks. Het is een genot om die auto te rijden. Natuurlijk voldoende PKs onder de motorkap om snel van de plaats te komen maar daar is het me minder om te doen. Ik geniet vooral van het rijden met het dak open. Eén groot feest! De wegligging is fenomenaal. Je kunt wel voelen dat de auto door het ontbreken van een vaste dakconstructie wat meer tordeert maar een kniesoor die daar op let. Wel hoort bij zo'n auto een oprijlaan dus zijn we op zoek naar een ander huis. Hier een foto van één van de kandidaten... Alle gekheid op een stokje: Deze foto is gemaakt op de oprijlaan van Greg Lemond, voormalig drievoudig Toerwinnaar. Hier had ik al geschreven dat hij dicht bij ons woont, en dat moest ik een keer met eigen ogen aanschouwen. Een prachtig landhuis maar dat mag ook voor een man met zijn staat van dienst. Het zij hem van harte gegund.

Op maandag het bericht dat een aantal passagiers op Delta-vluchten vanuit Amsterdam naar Minneapolis – St. Paul, Atlanta en Seattle, naalden hadden gevonden in hun sandwich. Richard Bloom, directeur van het terrorisme, spionage en security onderzoek aan de Embry-Riddle Aeronautical University en één van de bekendste security experts in Amerika, meldde dat het waarschijnlijk geen daad van terroristen was maar een incident terug te leiden tot een ontevreden werknemer of een zieke grappenmaker. "Ik zie naalden niet als een strategische terroristische dreiging" meldde Bloom. Da's prettig om te weten. Een conclusie die me nogal voor de hand lijkt te liggen. Daar hoef je echt geen dikke deur voor te zijn. Of misschien wel... Het onderzoek richt zich op het bedrijf "Gate Gourmet" dat de sandwiches heeft voorbereid in Amsterdam voordat ze aan boord gingen. Wat mij betreft mogen jullie je naalden bij je houden...

Drie rijke Amerikanen hebben een fonds opgericht met het doel om geld op te halen voor Amerikaanse veteranen die hebben gediend in Irak en Afghanistan. Daarvoor doen ze een dringend beroep op ouders van kinderen die niet hebben gediend: De drie vinden dat voor die ouders geldt dat ze een schuld (lees geld) hebben ten opzichte van de veteranen. Iedere niet-militaire familie zou dan ook iets moeten storten. Niet uit liefdadigheid, maar als een morele verplichting, en een alternatieve manier van dienen. De prijs die je betaalt is ter compensatie van de angst die het hebben van een geliefde in een oorlogsgebied met zich meebrengt. Zoiets als "Je Geld of Je Leven". Of eigenlijk "Je Geld of het Leven van Je Kinderen".

Ik moet het even met jullie over washandjes hebben. "Huh,.." zal je je je afvragen, "...wat nu weer?". Nou, elke morgen nadat ik uit mijn bed ben gestapt ga ik even onder de douche. Daarbij is een washandje een voor mij onmisbaar onderdeel van het ritueel. Een erg handig en efficiënt hulpmiddel om jezelf even lekker in de zeep te zetten. Maar blijkbaar is een washand geen gemeengoed. Zo kan ik me niet herinneren dat ik ooit in een hotel ben geweest met washandjes in de badkamer. Daarom neem ik als ik op reis ga altijd mijn eigen voorraad washandjes mee. Op onze trip naar Seattle was ik ze echter vergeten. Er zat dus niets anders op om met de door het hotel aangeboden waslap (van die grote zakdoeken) aan de slag te gaan. "I hate it" kan ik je zeggen. Zo onhandig in het gebruik. Wat een gepruts. Toen ik me wat verder verdiepte in de materie kwam ik er achter dat van het washandje wordt gezegd dat het typisch Nederlands zou zijn. Verder dat een washandje met name handig is voor wie zich wast aan een wastafel en niet teveel met water wil morsen. En dat in de rest van de wereld meer waslappen worden gebruikt. Het zal allemaal wel. Er gaat mij niets boven de Nederlandse washand!

Ons huis ligt aan de rand van Maple Grove. Op nog geen kilometer bij ons vandaan ligt de Rush Creek Golf Club. Een exclusieve club met een 18-holes baan. Een paar weken geleden besloten we op een zondag om er eens "an te goan". We hadden een tip gekregen dat je er voor lunch erg goed terecht zou kunnen en dat het uitzicht vanaf het terras van het restaurant schitterend zou zijn. Daar was niets aan gelogen. Onder de parasol op het terras had je een fantastisch uitzicht op de baan. Wel met veel mannen in Tiger-Woods-achtige kleding die zich nogal gewichtig voordeden. Gelukkig smaakte de sandwich me er niet minder om. Heerlijk!

Recent zag ik hier een bericht over "Doodsbedreiging Google Maps", een website waarop een overzicht staat van de doodsbedreigingen die in de verschillende grote steden van Nederland zijn geuit over het internet. Erg toevallig had ik een week daarvoor hier een lokaal artikel gelezen over downtown Minneapolis, en de chaos die daar in het weekend soms heerst op straat rondom de sluitingstijd van de horeca. Dat verhaal werd ook geïllustreerd met een Google Map van het aantal schietpartijen dat in 2011 in Minneapolis had plaatsgevonden. Een "quick and dirty" vergelijk leerde me dat elke doodsbedreiging in Amsterdam leidt tot een schietpartij in Minneapolis. Of andersom. Alsof het niets is.

Een prettig weekend en tot volgende week.

Een Bult Op Een Bult

We zijn afgelopen week van dinsdag tot en met zondag op vakantie in Seattle geweest. Seattle ligt op drie uur vliegen van Minneapolis aan de westkust van de VS. Seattle is gelegen aan de Puget Sound, een zeearm van de Stille Oceaan, dat een natuurlijke haven vormt. Door zijn ligging vormt het een belangrijke doorvoer naar Azië waarop veel economische activiteit is gericht. Seattle is ook de stad van Microsoft, Amazon, Boeing en Starbucks. Ten opzichte van de meeste andere VS steden heeft het een vrijgevochten en progressief imago. Zo heeft Seattle na San Francisco de tweede grootste homo- en lesbo populatie van de Amerikaanse grote steden. Verder is "church attendance, religious belief, and political influence of religious leaders much lower than in other parts of America". Zeg maar Sodom en Gomorra – vergelijkbaar met Amsterdam dus. Door het zeeklimaat geldt dat ook zeker voor het weer. Net als Nederland heeft Seattle gemiddeld genomen veel grijze dagen en veel neerslag. Het heeft van alle grote steden in de VS het minst aantal zonnige dagen, 52 om precies te zijn. Da's niet meteen een aanmoediging om Seattle met een bezoek te vereren. Het gesprek met de taxi-chauffeur die ons van het vliegveld naar het Sheraton hotel downtown bracht bood ook niet veel soelaas. "Where are you from?" vroeg hij. Toen ik vertelde dat we van Minneapolis kwamen maar oorspronkelijk uit Nederland, vroeg hij vervolgens: "What brings you to Seattle?" De manier waarop hij dat zei was echter niet bemoedigend. Het klonk als "Hoe kun je dat nou doen." "Tja, ..." zei ik tegen de dames achterin de taxi, "...waarom eigenlijk Seattle?" Ik kreeg geen duidelijk antwoord anders dan "Het leek ons wel een leuke stad..."

In de taxi werd het progressieve karakter van Seattle meteen duidelijk: in plaats van een benzine-slurpende, milieu-vervuilende towncar werden we in een hybride Toyota Prius cab gezet. Niet iets waar ik meteen warm van wordt maar het bracht ons naar onze bestemming downtown Seattle. De aandacht voor "groen" werd verder bevestigd door het gebruik van electrische trolley bussen en hybrid-electric bussen, met een wijdvertakt netwerk en gratis aangeboden in de downtown area. We zagen zelfs e-bikes. Het werd ons bijna groen voor de ogen.

Seattle is de stad waar het allemaal is begonnen met Starbucks. Om precies te zijn is de eerste Starbucks hier op 30 maart 1971 geopend. Een historisch moment zal ik maar zeggen. Immers, waar zou mijn blog zijn zonder Starbucks. Het zou tenminste een andere titel hebben... Het wordt vaak gesuggereerd dat de eerste Starbucks coffee shop zich tegenover de wereldberoemde Pike Place Market (waarover zo meer) bevindt maar dat is feitelijk niet juist. Het werkelijke verhaal wordt hier beschreven. Toch wordt de Starbucks aan de Pike Place Market (chronologisch gezien de 4e shop) wel gekoesterd. Zo gebruikt het nog altijd het originele logo: een zeemeermin met twee staarten. Topless wel te verstaan wat meteen weer het vrijdenkende karakter van Seattle bevestigd. Tegenwoordig zijn er in een straal van 5 mijl om de originele Starbucks in totaal 108 Starbucks vestigingen. Niet raar als je weet dat er zo’n beetje om de two blocks (twee straten) een Starbucks zit. Toch moet ik zeggen dat de Vanilla Latte’s die ik in Seattle heb genoten niet zo goed smaakten als die in Maple Grove. Het blijft uiteindelijk een kwestie van de juiste samenstelling van koffie, latte en vanille. Niemand kan dat zo goed als Mike van de Starbucks in de Target supermarkt in Maple Grove. Mike krijgt van mij drie Michelin sterren.

Woensdag was het de Fourth of July. De dag waarop de Onafhankelijkheid van Engeland in 1776 wordt gevierd. Wat doet een Amerikaan op de Fourth of July? Ze organiseren parades, festivals, barbecues en fireworks. Maar wat doen inwoners van Seattle op de Fourth of July? Ze gaan urenlang op een bult zitten wachten om 's avonds als het donker is het fireworks te bewonderen. Seattle staat namelijk bekend om zijn grootse fireworks. Een van de meest spectaculaire fireworks in de VS wordt afgeschoten op Lake Union. Er werd ons verteld dat we het beste zicht zouden hebben vanaf het Gasworks Park aan de noordkant van het meer. In dat park kijk je vanaf een heuvel neer op het meer met op de achtergrond downtown Seattle. Wel werd erbij gezegd dat we op tijd moesten zijn omdat vele anderen de heuvel ook zouden weten te vinden. Het was een schitterende dag, de mooiste Fourth of July sinds de Onafhankelijksverklaring werd getekend in 1776, dus nadat we de Space Needle (een soort Euromast) en een festival aan de zuidkant van Lake Union hadden bezocht gingen we te voet rondom het meer naar het Gasworks Park aan de noordzijde. Toen we om vier uur 's middags bij de ingang van het park aankwamen waren we niet alleen. Het zag zwart van het volk. Voor de ingang had zich een lange rij gevormd voor een Security Checkpoint. Allemaal op zoek naar het mooiste plekkie op de heuvel voor het fireworks dat om tien uur 's avonds zou beginnen. Toen wij er om vier uur neerstreken was de heuvel al goed gevuld. Er kwam echter geen eind aan de stroom bezoekers en rond negen uur was er geen groen gras meer te bekennen; elke vierkante meter was gevuld met een plaid of fleece deken. Met een bult op de bult in afwachting van het fireworks. The good thing: het wachten was gratis maar niet voor niks. Vanaf tien uur werd er in 21 minuten met donder en geweld voor $150.000 vuurwerk de lucht in geschoten, om precies te zijn 2400 knallen en 10.000 speciale effecten. Een groots spektakel.

Op donderdag hadden we tickets voor de Boeing Factory Tour. De oorsprong van vliegtuigbouwer Boeing is in Seattle, Washington. Hoewel het wereldwijde hoofdkantoor tegenwoordig in Chicago staat, heeft Boeing nog altijd veel medewerkers in Seattle en omgeving. Wij gingen naar Everett, een plaats 25 mijl ten noorden van Seattle, waar zich onder andere produktiehallen voor de 747, 777 en de nieuwe 787 Dreamliner bevinden. Ik kom superlatieven tekort om te beschrijven wat we daar te zien kregen. Vliegtuigen hebben altijd mijn bijzondere interesse gehad. Dat de mens zo'n gevaarte veilig door de lucht kan laten gaan hoort voor mij tot de zeven wereldwonderen. Met een speciale plek voor de Boeing 747, of Jumbo Jet, een vliegtuig van de hors catégorie (om in Tour de France termen te spreken). Zo ontzettend mooi vorm gegeven en met zo veel power. Al het andere valt daarbij in het niet. Het was voor mij dan ook een hoogtepunt van deze vakantie om de produktielijn te kunnen bewonderen. Zelfs de dames, die dit soort uitjes nogal gauw saai vinden, waren onder de indruk.

Helaas mochten we binnen de produktiefaciliteit geen foto's maken maar hier wat feiten op een rij: Boeing is ontstaan in 1916. Het bedrijf is opgericht door William E. Boeing, een Amerikaan van Duitse afkomst, en George C. Westerveld. In 2011 had het bedrijf een omzet van 70 miljard dollar met wereldwijd 170.000 medewerkers, waarvan 35.000 in Seattle en omgeving. Door de jaren heen heeft Boeing natuurlijk vele type vliegtuigen ontworpen maar de 747 blijft een klasse apart. We hebben wel eens bij Schiphol op de spottersplaats gestaan en daar zie je meteen het grote verschil: alle andere passagiersvliegtuigen vallen in het niet bij het geweld van een landende Jumbo Jet. Machtig mooi.

Op de Pike Place Market bevindt zich de Pike Place Fish Market, wellicht de beroemdste attractie van Seattle. Ik hoorde er een jaar of tien geleden voor het eerst over toen ik in een training over innovatie een filmpje zag over deze markt. Het verhaal is dat in 1986 deze markt een beetje ingeslapen was en op het punt stond om failliet te gaan. Van het kaliber dertien in een dozijn. Totdat eigenaar John Yokoyama en zijn medewerkers besloten om de markt wereldberoemd te maken door iets unieks te gaan doen: Voortaan zouden ze de vis die klanten hadden gekocht over de counter gooien voordat de vis ingepakt ging worden. Een simpel maar lumineus idee. Een idee in de categorie "Het stelt niet veel veur maar ie trekt er unmeunig veul volk deur". Een unieke manier om van iets gewoons als het kopen van een vis een bijzondere beleving te maken. Tegenwoordig trekt de markt elke dag tienduizend toeristen die dit vliegende vis spektakel met eigen ogen willen aanschouwen. Een heel mooi verhaal.

We zijn ook nog naar de Woodland Park Zoo geweest. Leonie heeft namelijk een grote liefde voor olifanten, de levende Jumbo, en laten ze die nou net hebben in deze dierentuin. Het ging zelfs nog verder: voor $5 mocht je er één voeren. Dat lieten we ons natuurlijk geen tweede keer zeggen. Nadat we de drie olifanten, één Afrikaanse en twee Aziatische (wie weet het verschil?), een tijdje hadden geobserveerd sloten we in de rij aan. Deze dag was het de Aziatische olifant Bamboo die gevoerd kon worden: Via een ruimte tussen twee zware boomstammen mocht je Bamboo met een stok een tak met bladeren aanreiken. Met haar slurf nam het beest dat aan om het even later onder haar neus te stoppen. Achteraf werd me duidelijk waarom het beest Bamboo gedoopt was: Geen bamboe-tak was haar teveel. Even later bleek dat dat tot hele grote bulten leidt. Een ervaring om niet snel te vergeten...

Op zaterdag hadden we tickets voor de voetbalwedstrijd Seattle Sounders FC tegen de Colorado Rapids. Ingewijden herinneren zich de Seattle Sounders als de club waar oud FC Twente spits Blaise N’Kufo in 2010 naar toe verhuisde (waarna hij ruim een jaar later stopte als prof). Seattle is één van de weinige steden in de VS waar voetbal op het hoogste nivo wordt gespeeld. Dat voetbal in Seattle erg populair is blijkt wel uit het feit dat ze elke thuiswedstrijd in het CenturyLink Field stadium voor een vol huis met bijna 40.000 toeschouwers spelen. Dat wilden wij natuurlijk meemaken. Op weg naar het stadion was het een drukte van belang. Een grote schare Sounders supporters had zich verzameld op het Pioneer Square alwaar de muziekband de stemming er goed in bracht. Ook in de vele café's en restaurants hingen de in het Sounders-groen gekleurde aanhangers met de benen naar buiten. In het stadion deed de sfeer absoluut niet onder voor die bij FC Twente. Net als Vak P in Enschede nam de harde Sounders kern het voortouw voor een gezellig avondje. Het spel golfde op en neer waarbij de Seattle Sounders duidelijk de bovenliggende partij was. Het voetbal lag wel een nivo lager dan de Eredivisie in Nederland maar dat mocht de pret niet drukken. Uiteindelijk werd het 2-1 voor de Seattle Sounders FC. Al met al een mooie belevenis. Alleen zo jammer dat het op drie uur vliegen van Maple Grove is...

We hebben ook de Underground Tour gedaan. Deze Tour is ontstaan naar aanleiding van de Great Seattle Fire, een brand die op 6 juni 1889 het centrale business gebied van Seattle met de vloer gelijk maakte. Die middag was John E. Back, een meubelmaker, bezig om lijm te verwarmen boven een open vuur. Rond half drie ontstond daarbij een vuur dat zich razendsnel verspreidde via houtsnippers en terpentine op de vloer. Back probeerde het vuur met water te blussen maar dat werkte alleen maar averechts. Om een lang verhaal kort te maken, het vuur breidde zich snel uit en binnen de kortste keren stond het hele centrum in lichterlaaie. Door een samenloop van omstandigheden stond de brandweer machteloos. Wonder boven wonder viel er bij de meest verwoestende brand in de geschiedenis van Seattle geen enkele dode. De schade werd geschat op bijna $20 miljoen. Bij de wederopbouw van de stad eiste het bestuur dat de nieuwe gebouwen één tot twee verdiepingen hoger zouden worden gebouwd, om minder last van hoog zeewater te hebben. Hierdoor ontstond er een Underground waarlangs tegenwoordig een toer wordt georganiseerd. Omgeven door smeuiige verhalen over het verleden geeft het een mooi beeld van het leven in die tijd. Een echte aanrader.

Ik wil nog even terugkomen op het Security Checkpoint. Met enige regelmaat moet je hier bij een event waar veel mensen samenkomen door een Security Checkpoint. Je hebt het vast wel eens meegemaakt: een aantal in uniform gestoken mannen en vrouwen die achter een tafel staan en de opdracht hebben om je hand-, rug- en/of cameratas aan een nader onderzoek te onderwerpen. Met als doel om de veiligheid van de bezoekers te verhogen. Het overkwam ons zowel bij het de ingang van het Gasworks Park, de Space Needle als de voetbalwedstrijd. Ik kan me echter niet aan de indruk onttrekken dat zo’n onderzoek niets voorstelt. Wat een kul. Niemand lijkt te geloven dat het de veiligheid ten goede komt. In de categorie "het stelt niets veur maar het wachten wordt er wel heel veel langer deur". Het enige nut dat ik zie is voor de mensen achter de tafel: zij hebben betaald werk. Ik kan nog steeds niet begrijpen waarom de gemiddelde Amerikaan hier niet tegen in opstand komt...

Terug naar het weer. Als Seattle gemiddeld 52 zonnige dagen heeft per jaar dan hebben wij er dit jaar 5 voor onze rekening genomen. Het weer was in één woord: Fenomenaal! Elke dag blue sky en tussen de 23 en 27 graden Celsius. Mijn conclusie: Al heb je verder niets te zoeken in Seattle dan zou ik het alleen al vanwege het schitterende weer aanbevelen.

Over het vangen van grote vissen gesproken, terwijl wij in Seattle waren werd in Minnesota geschiedenis geschreven: De Minnesota Wild, het professionele ijshockey team, sloot een deal met twee van de beste spelers in de NHL, de nationale ijshockey-competitie. Op dezelfde dag werden Zach Parise en Ryan Suter gecontracteerd. Niet gratis: in een package deal tekenden beiden een 13-jarig contract voor $98 miljoen. Je leest het goed: met twee handtekeningen gaf Craig Leipold, de eigenaar van de Wild, binnen een uur $196 miljoen dollar uit. Niet te filmen. Beide spelers wilden graag samenspelen en Leipold wilde daar wel aan meewerken. De supporters waren uitzinnig en de verwachtingen voor het komende seizoen zijn dan ook hoog gespannen. We gaan het meemaken.


Hier een filmpje over ons bezoek aan Seattle.



Een prettig weekend en tot volgende week.