Je Geld of Je Leven

Het was wel een beetje een pechweek. Zo zit ik hier in de hitte mijn blog te schrijven terwijl de dames ouderwets aan het puzzelen zijn geslagen. Met een kleine 30 (deg C) is het binnen net zo warm als buiten. De thermostaat was namelijk uitgevallen en daardoor is de airco stil komen te staan. Vanmiddag hebben de dames Heating & Cooling Two gebeld, waar we een onderhoudscontract mee hebben. Ze zouden een service monteur langs sturen om de zaak op te lossen maar die zou niet eerder dan maandag komen. Toen ik vanavond thuis kwam was het me snel duidelijk dat ik daar niet op zou gaan wachten. Nadat ik in de machine-kamer had uitgezocht dat het systeem foutmelding 24 gaf, heb ik opnieuw Heating & Cooling Two gebeld met de melding dat het een emergency was. Even later werden we teruggebeld door Mike, de service-monteur. Hij kon vanavond wel langskomen maar de teller zou starten op $225,= aan voorrijkosten en daar bovenop uurloon en reparaties. "Tsja,..." zei ik tegen Mike, "...da’s nie niks". Daarop vroeg hij me wat er precies aan de hand was. "Error 24" was mijn antwoord waarop hij zei dat het leek op een doorgebrande 3 (A) zekering en dat ik dat zelf eenvoudig kon verhelpen. Zo gezegd zo gedaan. Inmiddels is de airco weer hard aan het werk om de zaak af te koelen, en heeft deze jongen wel mooi $224.63 uitgespaard. Met dank aan Mike!

Het zat Marissa ook niet mee. Ze traint drie keer in de week 90 minuten tennis en zo ook op donderdag. Dat ging echter niet zoals verwacht. Tijdens een rally stapte ze op een tennisbal en verzwikte daarbij haar enkel. Die is nu mooi dik - het lijkt wel alsof de bal in de enkel zit. Wel jammer want ze zou dit weekend aan een toernooi meedoen. Voor Leonie stond de week in het teken van soccer camp: elke morgen van 9 tot 12 uur het veld op om te trainen. Toen ze donderdag thuiskwam was ze echter haar bal kwijt. Ondanks een groots opgezette zoektocht was de mooie Oranje bal met Holland erop in geen velden of wegen meer te bekennen. Dat ging er bij mij niet in: ik kon me niet voorstellen dat iemand anders zo'n opvallende bal had meegenomen en was er van overtuigd dat de bal nog ergens in het hoge gras rondom het voetbalveld moest liggen. Toen ik 's avonds thuis kwam zijn we dan ook weer naar het veld gegaan om te zoeken. Met positief resultaat: na enig speuren ontdekte Leonie de bal. Eind goed al goed.

Ik heb inmiddels ruim 10.000 (km) in de SL gereden en ik moet zeggen: Het verveelt nog niks. Het is een genot om die auto te rijden. Natuurlijk voldoende PKs onder de motorkap om snel van de plaats te komen maar daar is het me minder om te doen. Ik geniet vooral van het rijden met het dak open. Eén groot feest! De wegligging is fenomenaal. Je kunt wel voelen dat de auto door het ontbreken van een vaste dakconstructie wat meer tordeert maar een kniesoor die daar op let. Wel hoort bij zo'n auto een oprijlaan dus zijn we op zoek naar een ander huis. Hier een foto van één van de kandidaten... Alle gekheid op een stokje: Deze foto is gemaakt op de oprijlaan van Greg Lemond, voormalig drievoudig Toerwinnaar. Hier had ik al geschreven dat hij dicht bij ons woont, en dat moest ik een keer met eigen ogen aanschouwen. Een prachtig landhuis maar dat mag ook voor een man met zijn staat van dienst. Het zij hem van harte gegund.

Op maandag het bericht dat een aantal passagiers op Delta-vluchten vanuit Amsterdam naar Minneapolis – St. Paul, Atlanta en Seattle, naalden hadden gevonden in hun sandwich. Richard Bloom, directeur van het terrorisme, spionage en security onderzoek aan de Embry-Riddle Aeronautical University en één van de bekendste security experts in Amerika, meldde dat het waarschijnlijk geen daad van terroristen was maar een incident terug te leiden tot een ontevreden werknemer of een zieke grappenmaker. "Ik zie naalden niet als een strategische terroristische dreiging" meldde Bloom. Da's prettig om te weten. Een conclusie die me nogal voor de hand lijkt te liggen. Daar hoef je echt geen dikke deur voor te zijn. Of misschien wel... Het onderzoek richt zich op het bedrijf "Gate Gourmet" dat de sandwiches heeft voorbereid in Amsterdam voordat ze aan boord gingen. Wat mij betreft mogen jullie je naalden bij je houden...

Drie rijke Amerikanen hebben een fonds opgericht met het doel om geld op te halen voor Amerikaanse veteranen die hebben gediend in Irak en Afghanistan. Daarvoor doen ze een dringend beroep op ouders van kinderen die niet hebben gediend: De drie vinden dat voor die ouders geldt dat ze een schuld (lees geld) hebben ten opzichte van de veteranen. Iedere niet-militaire familie zou dan ook iets moeten storten. Niet uit liefdadigheid, maar als een morele verplichting, en een alternatieve manier van dienen. De prijs die je betaalt is ter compensatie van de angst die het hebben van een geliefde in een oorlogsgebied met zich meebrengt. Zoiets als "Je Geld of Je Leven". Of eigenlijk "Je Geld of het Leven van Je Kinderen".

Ik moet het even met jullie over washandjes hebben. "Huh,.." zal je je je afvragen, "...wat nu weer?". Nou, elke morgen nadat ik uit mijn bed ben gestapt ga ik even onder de douche. Daarbij is een washandje een voor mij onmisbaar onderdeel van het ritueel. Een erg handig en efficiënt hulpmiddel om jezelf even lekker in de zeep te zetten. Maar blijkbaar is een washand geen gemeengoed. Zo kan ik me niet herinneren dat ik ooit in een hotel ben geweest met washandjes in de badkamer. Daarom neem ik als ik op reis ga altijd mijn eigen voorraad washandjes mee. Op onze trip naar Seattle was ik ze echter vergeten. Er zat dus niets anders op om met de door het hotel aangeboden waslap (van die grote zakdoeken) aan de slag te gaan. "I hate it" kan ik je zeggen. Zo onhandig in het gebruik. Wat een gepruts. Toen ik me wat verder verdiepte in de materie kwam ik er achter dat van het washandje wordt gezegd dat het typisch Nederlands zou zijn. Verder dat een washandje met name handig is voor wie zich wast aan een wastafel en niet teveel met water wil morsen. En dat in de rest van de wereld meer waslappen worden gebruikt. Het zal allemaal wel. Er gaat mij niets boven de Nederlandse washand!

Ons huis ligt aan de rand van Maple Grove. Op nog geen kilometer bij ons vandaan ligt de Rush Creek Golf Club. Een exclusieve club met een 18-holes baan. Een paar weken geleden besloten we op een zondag om er eens "an te goan". We hadden een tip gekregen dat je er voor lunch erg goed terecht zou kunnen en dat het uitzicht vanaf het terras van het restaurant schitterend zou zijn. Daar was niets aan gelogen. Onder de parasol op het terras had je een fantastisch uitzicht op de baan. Wel met veel mannen in Tiger-Woods-achtige kleding die zich nogal gewichtig voordeden. Gelukkig smaakte de sandwich me er niet minder om. Heerlijk!

Recent zag ik hier een bericht over "Doodsbedreiging Google Maps", een website waarop een overzicht staat van de doodsbedreigingen die in de verschillende grote steden van Nederland zijn geuit over het internet. Erg toevallig had ik een week daarvoor hier een lokaal artikel gelezen over downtown Minneapolis, en de chaos die daar in het weekend soms heerst op straat rondom de sluitingstijd van de horeca. Dat verhaal werd ook geïllustreerd met een Google Map van het aantal schietpartijen dat in 2011 in Minneapolis had plaatsgevonden. Een "quick and dirty" vergelijk leerde me dat elke doodsbedreiging in Amsterdam leidt tot een schietpartij in Minneapolis. Of andersom. Alsof het niets is.

Een prettig weekend en tot volgende week.