Rembrandt in America

Zaterdag was ik door de Marc Al, de Nederlandse consul in Minnesota, uitgenodigd voor een lunch cruise op Lake Minnetonka. Het was een networking event voor vertegenwoordigers van Nederlandse bedrijven met een vestiging in Minnesota, en van Amerikaanse bedrijven die in Nederland opereren. De timing van het event viel samen met de opening van de expositie "Rembrandt in America" in het Minneapolis Institute of Arts dit weekend. Deze expositie is de grootste expositie ooit van schilderijen van de hand van Rembrandt in de VS. Voor de cruise had Marc ongeveer 60 personen uitgenodigd met vertegenwoordigers van bedrijven zoals Cargill, Arcadis, KLM en 3M. Speciale gast was Fay Hartog Levin, de 65e VS ambassadeurr in Nederland (2009-2011). Hartog Levin is van Nederlandse ouders die net na de 2e Wereldoorlog naar Amerika waren geëmigreerd. Ze is in oktober 2011 met pensioen gegaan (men heeft nog geen opvolger gekozen). Ook was Herman Heinsbroek, de Consul General van Nederland in Chicago, van de partij. In haar toespraak refereerde Hartog Levin aan de invloed die Nederland op Amerika heeft gehad. Invloeden die in het dagelijkse leven een grote rol spelen. Zo komt "dollar" van "daalder" en "Yankees" van "Jan Kees". Verder meldde ze dat Nederland de 3e grootste investeerder in Amerika is, en de 7e export partner voor de VS. Zeker vermeldenswaardig voor een landje dat zes keer past binnen de oppervlakte van Minnesota. Voor de lunch had Marc mij aan tafel gezet bij de ambassadrice en haar man. Best wel apart als je weet dat ze twee jaar geleden nog met Willem-Alexander en Maxima op bezoek was in de Oval Office bij President Obama, en een maand geleden nog gastvrouw was van Marc Rutten toen hij in Chicago was voor de Navo top. Aan het eind van het event viel er nog een mooie prijs te winnen: de KLM had een retourtje Amsterdam beschikbaar gesteld. Helaas ging die aan mijn neus voorbij. Maar niet getreurd: Al met al een erg leuk event waar ik weer een aantal nuttige contacten heb gelegd.

Deze week stond er een bericht in de krant van Greg Lemond. De wielerliefhebbers onder ons zullen Greg Lemond herinneren als drievoudig Tourwinnaar (1986, 1989, 1990). Hij reageerde op de aanklacht van USADA tegen Lance Armstrong, waarbij de USADA zegt dat ze bewijs heeft dat Amstrong doping heeft gebruikt. Hoewel bijna niemand gelooft dat hij dat niet gedaan heeft is het nog nooit onomstotelijk vastgesteld. Terug naar Lemond. Wat jullie waarschijnlijk niet weten is dat hij in Medina woont, slechts een paar mijl bij ons vandaan. Medina kun je een beetje zien als het Wassenaar van Nederland, of de Goudkust in Almelo. Als je daar woont dan leef je op stand. Zo ook Greg Lemond en zijn family zoals hieruit blijkt. Een aardig stulpje maar dat mag ook wel als je de Tour de France drie keer hebt gewonnen. We hadden ons ooit voorgenomen om een keer langs Lemond's huis te rijden maar dat is er tot nu toe nog niet van gekomen. Dan kunnen we hem eens vragen of hij die drie Tourzeges wel helemaal op eigen kracht gewonnen heeft...

Volgens de lokale mensen hier bestaat een jaar in Minnesota uit twee seizoenen: Winter Season en Road Construction Season. Als de winter namelijk voorbij is, is de tijd aangebroken voor de wegwerkers om er voor te zorgen dat de wegen weer in goede conditie worden gebracht. Ondanks alle goede bedoelingen blijft dat een hele uitdaging. Dat komt vooral omdat er zo gigantisch veel wegen zijn. Daardoor is het bijna niet te doen om alle gaten of "potholes" (ten gevolge van de extreme temperaturen, strooizout, etc) te vullen. Daar lijkt nu een oplossing voor te zijn ontwikkeld: Een automatische gatenvuller die met een snelheid van 8 (km/u) scheuren detecteert en vult. Door één man te bedienen in plaats van een hele crew. Hoewel men nog volop bezig is om de machine te optimaliseren is dit een mooie stap op weg naar een beter wegdek.

Minneapolis – St. Paul is niet de eerst bestemming waar je aan denkt als je naar Amerika reist. Toch herbergen de Twin Cities naast bekende attracties zoals de Mall-Of-America, ook een aantal minder bekende iconen. Eén daarvan is Southdale Center, 's werelds eerste overdekte winkelcentrum. Dit winkelcentrum werd begin jaren '50 ontworpen door Victor Gruen, een Oostenrijkse immigrant. Gruen was een Europees socialist. Hij haatte de suburbane levensstijl in het Amerika van de jaren vijftig en wilde een gebouw ontwerpen dat kon dienen als een gemeenschapsplaats, iets dat in vele Amerikaanse steden ontbrak. Mensen zouden er samenkomen om te winkelen, koffie te drinken, en te socialiseren. Gruen zag het winkelcentrum ook als het centrum voor een gemeenschap. Toen hij de eerste plannen voor Southdale opstelde, plaatste hij het winkelcentrum dan ook in het hart van een 1.9 (km²) ontwikkeling, compleet met appartementen, huizen, scholen, medisch centrum, een park, en een meer. Verder wilde hij in Southdale een sfeer van ontspanning, opwinding en intimiteit creëren. Om dit te bereiken plaatste hij kunstwerken, decoratieve verlichting, fonteinen, tropische planten en bloemen in het winkelcentrum. Met drie dames om me heen, waar zou ik zijn zonder winkelcentrum. Met dank aan de socialist Gruen...

Afgelopen maandag deed de rechter uitspraak in de zaak van mijn vriend de kofferdief Geshun Harris. In de aanloop naar de uitspraak werd me als slachtoffer de mogelijkheid geboden om per brief mijn perspectief op de zaak met de rechter te delen. Daar heb ik gebruik van gemaakt. Samengevat heb ik de rechter verteld dat het hele verhaal ons in januari nogal heeft bezig gehouden; dat het me minimaal 60 uren heeft gekost die ik veel nuttiger had kunnen besteden; dat ik daar geen financiële compensatie voor verwacht maar dat ik voorstel dat de verdachte als genoegdoening 60 uren aan "Community Service" zou moeten doen. Helaas kon ik niet bij de uitspraak aanwezig zijn maar achteraf hoorde ik dat de rechter mijn advies niet heeft overgenomen. Wel is Harris veroordeeld tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van één jaar en een boete van $1000, waarvan $950 voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaar. Nu maar hopen dat hij er van geleerd heeft.

Dinsdag en woensdag was ik met een aantal collega’s op reis voor een bezoek aan de Medtronic Tempe Campus, een produktie faciliteit van Medtronic in Phoenix, Arizona. Een collega had voorgesteld om met US Airways te gaan omdat deze maatschappij 's morgens de eerste vlucht richting Phoenix aanbiedt, vertrektijd 07:15 am. Maar toen we op het vliegveld aankwamen kregen we de melding dat de vlucht vertraagd was tot 11:00 am. De reden was dat de bemanning later was gearriveerd dan gepland en verplicht moest rusten (een soort rijtijdenwet maar dan anders). Een halve dag later dan gepland kwamen we dus in Phoenix aan. Phoenix is een soort kunstmatig aangelegde oase midden in de woestijn. Dat kon je merken ook: in de zomer lopen de temperaturen overdag op tot 110 (deg F). Ofwel ruim 40 (deg C). "Da's heet" zal je denken. Nou, ik kan je melden: Bloedheet. Geen mus te bekennen. Wel hele grote kaktussen, groter dan Annie ze ooit heeft gezien. Niet een temperatuur waarbij je meteen aan werken denkt maar gelukkig zijn alle faciliteiten er goed ge-air-conditioneerd. Phoenix is ook de plaats waar ik een jaar of tien geleden voor het eerst een Two Pounder steak heb gegeten: een stuk vlees ter grootte van een dakpan. Normaal gesproken voldoende voor een maand. Toentertijd had ik mijn vrienden daar gemeld dat ik de grootste steak uit de wijde omtrek burgemeester wilde maken. Nou, dat heb ik dus geweten. Na zoveel jaren wilde ik wel weer een keer naar dat restaurant. Het heet Rustler's Rooste en ligt op een bergje met een prachtig uitzicht over de stad Phoenix. Als je bij het restaurant binnenstapt lijkt het net of de tijd heeft stilgestaan: Een echte Western saloon sfeer met koeien voor de deur, cowboys aan de bar, live music op het podium, en hele grote lappen vlees op het bord. Waarbij ik me dit keer heb ingehouden met slechts een 12 oz Prime Rib met de titel "Sheriff". Wat een feest!

Goed nieuws voor President Obama. Het Amerikaanse Hooggerechtshof heeft zijn plannen om de gezondheidszorg in dit land drastisch te hervormen goedgekeurd. Een klinkende overwinning waar Obama alleen maar van kon dromen. De verwachting was namelijk dat de rechters het plan zouden afkeuren en daarmee de Republikeinen in de kaart zouden spelen. De uitslag van de stemming was met 5-4 kantje boord. Dat toont aan dat de controverse rond het plan in alle geledingen speelt; zelfs opperechters zijn hevig verdeeld. De verdeeldheid bleek ook maar weer eens uit de reacties op de uitslag van experts en de man op de straat. Uiteindelijk komt het neer op de vraag in hoeverre de overheid zich met je privéleven mag bemoeien. Zelf bepalen of iets goed voor je is versus een controlerende overheid. Of het nu gaat over het dragen van een helm, bellen in de auto, houden van een geweer, en dan nu de verplichte ziektekostenverzekering. De controverse is niet verwonderlijk: Een cowboy laat zich nu éénmaal de wet niet voorschrijven...

Treurnis in Duitse media na uitschakeling gisteren in de halve finale tegen Italië. Daarmee is het toch nog een beetje goedgekomen met Euro 2012. Helemaal nu we alsnog wereldkampioen zijn geworden, al is het maar met robots. Als nu de Italianen zondag ook nog even de Spanjaarden op hun plaats zetten dan zit het helemaal snor.

Dinsdag vliegen we naar Seattle voor een bezoek van 5 dagen. Seattle ligt aan de westkust, aan de Pacific Ocean, en schijnt een beetje het Amsterdam van de VS te zijn. We gaan het zien. Op woensdag vieren we daar Independence Day ofwel "The 4th of July". Dit is een nationale feestdag ter viering van de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring op 4 juli 1776. In deze verklaring werd de onafhankelijkheid van de VS van Groot-Brittannië bevestigd. De dag staat synoniem voor parades, picknicks, barbecues, vuurwerk, enzovoort. Het is een beetje de Koninginnedag van de VS. Door onze trip naar Seattle weet ik dus niet zeker of ik volgende week aan een blog toe kom. Prettig weekend en tot de volgende keer.