Super Koert

Vanmorgen hebben we opa's en oma's Berghuis en Zomers uitgezwaaid na een verblijf van een week bij ons thuis. Ze zijn met de Amtrak trein van Minneapolis - St. Paul naar Chicago gereisd. Dit is een rit van bijna acht uur met mooie vergezichten over de Mississippi en uitgestrekte velden. Wel kwam de trein wat traag op gang: de geplande vertrektijd was 07:50 maar de actuele vertrektijd was uiteindelijk 10:45. Dat kwam omdat de trein helemaal vanuit Seattle moest komen en onderweg blijkbaar de nodige vertraging had opgelopen. Maar niet getreurd, we hebben de tijd mooi gevuld met lekkere koffie van de Starbucks en een bezoek aan het schitterend aangelegde Como Park. Zojuist belden ze dat ze in Chicago in het hotel waren aangekomen. Een Hilton hotel om precies te zijn. "Wie kiekt oons oog’n uut..." zei mijn moeder weer, "...wat een prachtig hotel". Morgen zijn ze met z’n vieren nog een dag in Chicago waarna ze op zondag terugvliegen naar Amsterdam (aankomst op maandag). Een hele ervaring rijker.

De week stond in het teken van Minnesota highlights, shoppen, vissen en sport. Veel sport. Amerikanen zijn erg sport-minded en dat sprak vooral Willem als voormalig sportleraar en basketbalcoach erg aan. Zo zijn we op zondagavond naar de Minnesota Lynx geweest. Dat is het professionele dames team dat in de Women NBA speelt. De Lynx doen het erg goed. Ze zijn de regerend NBA-champion en ook deze avond hadden ze geen kind aan de Seattle Storm, ondanks dat ze één van hun mindere wedstrijden speelden. Wel kwamen we een dik half uur te laat bij de wedstrijd aan. Ik was in de veronderstelling dat ze om 7pm zouden beginnen maar blijkbaar had deze jongen niet goed gekeken en waren ze om 6pm gestart. Toen we vrijwel alleen van de parkeerplaats door de skyway naar de sporthal liepen, zei ik nog tegen Willem dat het wel leek alsof we de enige supporters waren.... Geen wonder: de rest zat allemaal al lang en breed in de sporthal. "Kan gebeuren" zeg ik maar.

Op dinsdagavond zaten we met z'n allen bij de Minnesota Twins op de tribune. De Twins moesten spelen tegen de Oakland Athletics. Een bezoek aan een honkbalwedstrijd is een belevenis op zich. De Amerikanen zien het als een gezellig avondje uit met vrienden of familie. Dat kan ook want een wedstrijd over negen innings duurt gemiddeld drie uur. Daarbij gaat het er bij het honkballen nogal gemoedelijk aan toe – het is immers geen contact sport. Het spel speelt zich voornamelijk af tussen pitchers (werpers) en batters (slagmannen) waarbij er hele periodes niet veel gebeurt. Dat betekent niet dat je je hoeft te vervelen. Amerikanen doen er namelijk alles aan om het publiek te entertainen. Dat moest dinsdag ook wel want de wedstrijd was niet om aan te zien. Na zes innings waren er slechts enkele honkslagen geweest en was de stand nog steeds 0-0. In de 7e en 8e inning scoorde Oakland een run zodat het er naar uit zag dat de Twins wederom een dramatische avond zouden gaan beleven. Tot in de 9e inning. Met één man op het 1e en 3e honk, sloeg Josh Willingham de bal het stadion uit waardoor de Twins de wedstrijd uiteindelijk met 3-2 wonnen. Een fantastisch einde van een voor het overige saaie wedstrijd. Zo zie je maar weer: het is pas gespeeld als de laatste slag geslagen is...

Naast ons bezoek aan basketbal en honkbal, hebben we op TV twee wedstrijden van de Best-of-Seven playoff series tussen de Miami Heat en Boston Celtics bekeken (beide keren winst voor de Heat) èn zijn we zelf ook actief geweest. Tafeltennis in de basement, jeux de boules in het park, tennis bij het Weaver Lake, een avondje bowlen bij Brunswick, en basketbal op onze outdoor basket. Maar vooral niet te vergeten sportvissen. Op Memorial Day, maandag, gingen we met Dave, een medewerker uit mijn groep, vissen op Lake Minnetonka. Dave woont aan dit meer en heeft een boot die voor zijn huis aan de steiger ligt. In eerste instantie zouden we op onze vrije dag vroeg uit de veren moeten, al om zes uur, maar we hadden geluk: in verband met het weer werd dat uitgesteld tot acht uur. Voordat we echter überhaupt mochten vissen moesten we eerst een vislicentie halen. Die kun je hier onder andere verkrijgen bij tankstations. Toch had dat nogal wat voeten in de aarde omdat men niet elke dag twee visitors uit Holland krijgt die willen vissen. Nadat ons het hemd van het lijf was gevraagd kregen we de licentie zodat we het water legaal op konden. Dave had voor ons alle drie een werphengel. Het was heerlijk op het water en we begonnen dan ook vol goede moed. We visten met kunstaas, van die nep pieren die je in allerlei verschillende kleuren kunt krijgen. Toch sprak dat de vissen blijkbaar niet erg aan: na een uur hadden we met z'n vieren twee keer beet gehad maar geen vis in de boot gehaald. Dave zag natuurlijk de teleurstelling op onze gezichten en besloot dan ook om het op een ander stekkie te proberen. Dat ging beter maar hield ook niet over. Nadat de Nederlanders koffie uit de thermosfles en boterhammen met ham uit de Tupperware box hadden gehad, lukte het op de derde stek aanzienlijk beter. Terwijl mijn vader aan het filmen was hadden Dave, Willem en ik regelmatig een Largemouth Bass (baars) aan de haak. Goed aan de maat, tussen de 20 en 40 cm. Volgens Willem was een aantal daarvan groot genoeg voor de barbecue. Toen we bijna de boel op wilden ruimen haalde ik nog een Northern Pike (snoek) naar boven met een lengte van 60 cm. Mijn grootste vis ooit. Willem vroeg zelfs wanneer ik weer terug naar Nederland zou komen want hij zag in mij een talent om met hem mee te gaan koppelvissen. Uiteindelijk kwamen we met vijf baarsen en een snoek thuis. Het duurde niet lang of Willem had ze netjes geprepareerd en op de barbecue gelegd. Voldoende om acht man te voeden. 's Morgens in het water van Lake Minnetonka, 's avonds op de barbecue in Maple Grove. Erg lekker maar vooral een hele mooie ervaring.

Voor wat betreft de Minnesota highlights zijn we naar de Mall-Of-America geweest, één van de grootste shopping malls van de VS. De Coon Rapids Dam in de Mississippi. Cabela’s, een hele grote shop met een onvoorstelbare keus in outdoor artikelen voor het jagen, vissen, schieten, kamperen, en heel veel meer. Rondom het schitterende Lake Calhoun, waar volop wordt gejogt en gefietst. De State Capitol in St. Paul waar je het kantoor van de Minnesota Governor, de Minnesota Senate, de Minnesota House of Representatives en het Supreme Court van Minnesota kunt zien. Voor het eten natuurlijk naar Famous Dave's waar je mag eten als een varken, en met de paus aan tafel bij onze Italiaanse favoriet Buca di Beppo. Overal waar we kwamen wees mijn vader naar Willem als zijn tolk. Waarbij Willem zich steeds verondschuldigde dat hij sinds de middelbare school geen Engels meer gesproken had. Desondanks redde hij er zich prima mee. Zelfs mijn vader begon al een aardig woordje Engels te spreken. Zo verwees hij naar het Supreme Court als Super Koert. Je bent blijkbaar nooit te oud om te leren...

Dat overkomt mij weer. Alle vier de pensionada's moesten natuurlijk even meerijden in de SL deze week. Steevast kreeg ik de vraag wat er op mijn Personalized License Plate (kentekenplaat) zou komen te staan. Mijn antwoord was simpel: Dat zul je wel zien als ik 'm krijg. Volgens verwachting zou dat over 6 weken zijn. Maar alsof de duivel er mee speelt: Toen we vanmorgen terugkwamen van het station zaten de nieuwe platen in de brievenbus. Ze zitten inmiddels op de auto, zie bijgaande foto. Het is dus "MOOIMAN" geworden (maximaal 7 karakters). Want dat omschrijft het beste hoe ik het rijden in die auto ervaar. Het is gewoon verrekte mooi man. Het was ook de reactie die ik kreeg toen ik een keer met de auto door een drive thru van de McDonald's reed. "Wooooow - Nice ride" riep de McDonald's medewerker. Waarmee hij zoiets zei als "Mooi man". Zo is't maar net.

Een prettig weekend en tot volgende week.