Wie Kiekt Oons Oog'n Uut!

"Wie kiekt oons oog’n uut" was het eerste dat mijn moeder zei toen ik haar aan de telefoon kreeg nadat ze waren geland op O'Hare, het internationale vliegveld van Chicago. Om het makkelijk te maken had ik via mijn secretaresse Victoria (Vicky) een taxi geregeld die ze van het vliegveld naar het hotel zou vervoeren. Vicky had dat geboekt via Dwayne Harris van DH Executive Town Car Service. Toen ze Dwayne vertelde dat het vier belangrijke gasten uit Nederland waren begon hij te twijfelen of ze met al hun bagage wel comfortabel in zijn towncar zouden passen. Hij meldde Vicky dan ook dat hij een collega chauffeur zou inschakelen om hem te helpen (overigens voor dezelfde prijs). Die collega had echter niet zó maar een auto: die reed in een limousine. Ik was dan ook niet verbaasd toen mijn moeder zei: "Wie kiekt oons oog’n uut". Luxe vervoerd in een ruime auto met bar, TV en champagne koeler. Een gepast begin van een verblijf van 12 dagen in de VS. Nadat ze drie dagen Chicago en omgeving onveilig hebben gemaakt zijn ze vandaag met de Greyhound Express in Minneapolis gearriveerd. Er staat het nodige op het programma. Zo moeten we maandag vroeg uit de veren want we gaan vissen op Lake Minnetonka. Door deze trip moet Willem tenminste vijf viswedstrijden in Nederland missen, en hij moet wel in vorm blijven. Dinsdag gaan we naar honkbal, de Minnesota Twins spelen thuis tegen de Oakland Athletics. Zo vliegt de tijd voorbij.

Ik wil nog even terugkomen op de Champions League finale. Ook hier in de VS live op TV. Zelfs de wereldleiders die in Camp David bijeen waren voor de G8 Summit onderbraken hun overleg om de penalty shoot-out te zien. Onbegrijpelijk dat FC Hollywood de "cup met de grote oren" aan de Engelsen liet. De gehele wedstrijd überlegen en dan zo schlemielig verliezen. Nicht zu fassen. Ik ben normaal geen Bayern fan maar deze hadden ze wat mij betreft verdiend. Wat te zeggen van Arjen Robben. Een redelijke pot gespeeld maar op het moment dat het moet gebeuren geeft ie niet thuis. Waar kennen we dat van. Het belooft niet veel goeds voor het EK. Maar laten we de moed niet verliezen. Gewoon "d’ran met de lippe" en dan moet het alsnog goed komen. Hup Holland!

Het gaat niet goed met Oprah Winfrey's OWN televisiekanaal. Er moet ieder jaar gigantisch veel geld bij en dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn. Na een redelijk begin zit de zender goed in het slop. Zelfs hier en daar een push van de diva zelf mocht niet baten. Ik heb er vanaf het begin al niet veel feducie in gehad en dat wordt, helaas voor Oprah, bevestigd. Hoe geliefd ze ook is, het is toch wel een beetje "Hoogmoed komt voor de val". Het bekende spreekwoord "Je moet stoppen op je hoogtepunt" is hier ook zeker van toepassing. Opvallend was dan ook het bericht dat ze haar appartement in Chicago te koop heeft gezet omdat ze er bijna nooit verblijft; ze is meestal te vinden op haar landgoed in Californië, vlakbij de OWN studio. Als ik haar was zou ik het juist andersom doen: kappen met dat TV-kanaal, weg met het landgoed in Californië en terug naar je roots in het mooie Chicago. Als haar appartement daar inmiddels niet voor een schijntje opgekocht is door een viertal dat de boel daar onveilig maakt...

Ik heb al eerder geschreven over Harry’s Wall of Fame. Een muur in de basement met zaken die bij me opkomen als ik aan de VS denk. De wall is inmiddels vrijgemaakt maar ik heb nog niets aan de muur hangen. Wel is de verzameling zich gestaag aan het uitbreiden. Naast wat ik eerder heb vermeld heb ik ook een mooi natuurfoto vanaf de South Rim van de Grand Canyon, de lange rechte weg naar Monument Valley, en de vier in de bergen uitgehouwen presidenten van Mount Rushmore. De meeste heb ik op canvas laten printen en dat ziet er erg mooi uit. Nu nog iemand die me helpt om het aan de muur te hangen. Komt dat even goed uit dat we deze week visite hebben...

In Nederland hebben we Ajax, in Duitsland hebben ze Bayern München en hier heb je de New York Yankees (honkbal): You love them or you hate them. Het is het één of het ander. Nu is daar in de VS een ander team bijgekomen: de basketballers van de Miami Heat. De Miami Heat heeft vorig jaar zwaar geinvesteerd en de toppers LeBron James, Dwyane Wade en Chris Bosh aangetrokken. Dit drietal zou het volgens alles en iedereen wel even doen: Miami Heat kampioen van de NBA maken. Maar het werd lang niet door iedereen gewaardeerd dat een club willekeurig spelers zonder enige binding met de club bij elkaar koopt om kampioen te worden. Daar kwam nog bij dat LeBron James, nog voordat ze één wedstrijd hadden samengespeeld, liep op te scheppen over hoeveel championships ze zouden gaan binnenhalen. Die arrogantie viel niet in goede aarde. Hoe verdeeld de VS ook is in zaken als politiek, health care en gay marriage, in de Miami Heat hebben ze een gezamenlijke vijand gevonden. Zo was er volop leedvermaak dat de Dallas Mavericks de Miami Heat vorig jaar in de finale versloegen. Dit jaar hebben de Heat het weer moeilijk. In de kwartfinale van de playoffs speelden ze tegen de Indiana Pacers. De Pacers, voor ingewijden bekend van de Nederlander Rik Smits die daar jarenlang speelde, waren de underdog maar kwamen in de best-of-seven op voorsprong. Toch wisten de Miami Heat de series gisteren alsnog met 4-2 te winnen waarmee ze doorgaan naar de halve finale tegen Boston of Philadelphia. Heel Amerika duimt - voor Boston dan wel Philadelphia wel te verstaan.

Dit artikel gaf een interessant kijkje in de keuken van het Amerikaanse leger. Tijdens de oorlogen in Irak en Afghanistan had het leger grote moeite om voldoende kandidaten te recruteren. Om de zoektocht te vergemakkelijken werden de toelatingseisen verlaagd. Ook steeg het aantal militairen dat een vrijstelling kreeg op medische gronden of met een strafblad. Zo werden kandidaten met medische problemen of geringe aanleg, en kandidaten die kleine overtredingen hadden begaan zoals openbaar dronkenschap, die anders niet door de kwalificatie zouden zijn heengekomen, nu wel aangenomen. Zelfs als een kandidaat veroordeeld was geweest voor doodslag, beroving of seksueel misdrijf, was er nog een geringe kans op een contract bij het leger. Zo werd in 2006 bijna 20% aangenomen met een vrijstelling, het jaar daarop was dat zelfs gegroeid tot bijna 30%. Aan die trend is in 2009 een einde gekomen nadat het Ministerie van Defensie nieuwe richtlijnen had uitgegeven. Voor een belangrijk deel was dat gedreven door de voorgenomen inkrimping van het leger van ongeveer 570.000 in 2010 tot 490.000 in 2017. Ook actieve soldaten die een aflopend contract willen verlengen zullen aan de strengere normen moeten voldoen. Zo scheidt het kaf zich van het koren. De kans is dus klein dat ik ooit nog in het Amerikaanse leger wordt aangenomen...

Ernest T. Jonas staat niet al te best bekend. Hij is een wegpiraat en houdt zich maar zelden aan de regels. Zo is hij tussen maart en december 2011 in totaal zes keer bekeurd: voor te hard rijden, roekeloos rijden en rijden met een ingetrokken of ongeldig rijbewijs. Niet best dus. Maar wat hij afgelopen zaterdag presteerde ging buiten alle properties. Hij reed op zijn blauwe “crotch rocket” motor door de Lafond Avenue in St. Paul, Oerend Hard afgewisseld met Wheelies. Het ging gruwelijk mis toen hij direct na een wheelie in botsing kwam met de 4-jarige Tyrell Baymon. Door de snelheid werd het jongetje gelanceerd en landde een eind verderop onder een geparkeerde auto. Alsof dat nog niet erg genoeg was besloot vriend Jonas door te rijden. Achteraf meldde hij dat hij door was gereden omdat hij bang was voor een groep mannen die achter hem aangingen. Daar kan ik nog enig begrip voor opbrengen (misschien hadden ze hem gelyncht) als hij zich aansluitend bij de politie had gemeld. Maar niets daarvan: Vriend Jonas stalde de motor bij een vriend 2 (km) verderop in de garage om zich vervolgens in een motel in Shakopee schuil te houden. Daarmee heeft hij alle krediet verspeeld en verdiend hij een zware straf. En de 4-jarige Tyrell, die heeft een schedelbasisfractuur opgelopen en ligt sinds het ongeluk in comateuze toestand in het ziekenhuis.

Een mooi compliment van President Obama aan de Nederlandse marine. Hij dankte Nederland voor onze steun aan het raketschild, en in het bijzonder de radarsystemen voor vroege detectie van een potentiële aanval met raketten. Wat hij er niet bij zei is dat die radarsystemen door mijn vrienden van Signaal worden gemaakt. Dat maak je natuurlijk niet elke dag mee: Een dikke veer van Mr President himself. Best opvallend want over het algemeen zijn de Amerikanen niet zo scheutig met complimentjes aan het adres van defensiebedrijven buiten de VS landsgrenzen. Dat hebben onze vrienden in Hengelo dan toch maar even mooi geflikt!

Een prettig weekend en tot volgende week.