bedrijfsnaam proberen te achterhalen. Het spel is opgebouwd in levels. Elk level bestaat uit 100 logo's. Elke keer als je een bedrijfsnaam goed hebt scoor je punten en als je voldoende punten verzameld hebt mag je een level hoger. Je kunt ook hints verdienen die je helpen om de bedrijfsnaam te raden. Ik kon het de laatste dagen niet laten om ook mijn steentje bij te dragen maar ik moet zeggen: het is een knap vervelend spel. Voordat je het weet ben je een uur aan het googelen om een combinatie logo-bedrijfsnaam te vinden. Ik ben er inmiddels wèl achter hoe ontieglijk veel logo's er zijn, waarbij vele niets-zeggend. Het opzoeken is dan ook erg tijdrovend. Vooral 's morgens bij het opstaan heb je spijt dat het zo laat is geworden vanwege dat irritante spel. Wat een tijdsverspilling en ik kan niet zeggen dat ik er nu echt veel wijzer van word. Gauw kappen dus...
Hier komt Marissa's verslag van haar trip naar Texas: From April 22 to 27, I went with my band from school to San Antonio, Texas. We left on Sunday night at 10pm with three buses, prepared to go on a trip that would take longer than 24 hours. On our way to San Antonio, we stopped in the state of Kansas to have our first of two performances. After we played at the high school, we continued our trip. We arrived at our hotel in San Antonio at 1am on Tuesday. We went to sleep right away because in the morning, a visit to The Alamo was planned. The Alamo was the location of a battle during the Texas Revolution. What used to be covered in dead bodies, was now a beautiful garden with exotic plants. Later on, we walked to the Mexican Market where we could eat a variety of Mexican foods for lunch. After enjoying the scenery of San Antonio, we went to a gorgeous river walk that has restaurants along the edge. We were allowed to walk on the path next to the river and go to any restaurant that we wanted to go to. My friends and I chose to eat a restaurant where we were able to get a table right on the edge of the river. Back at the hotel, where I slept in a room with my two friends from band, we had a good time talking and playing games before
calling it a day. The next day, we ate breakfast at the hotel, had a clinic with a band director from the University of Texas, and then drove to The Witte Museum(sounds Dutch?). We enjoyed the hands-on science activities that were there. At night, we went to a traditional ranch set up to serve as a tourist attraction. The cowboys served us dinner consisting of meat, cole slaw, potato salad, etc. We also saw long horns and other animals. This, again, was a great day. On Thursday we left for our trip back home but stopped in Dallas to visit the Sixth Floor Museum to learn about JFK's assassination. It was a successful trip with lots of fun and memories made!
Ook hier hebben we Koninginnedag gevierd. Niet op maandag, wat hier een gewone werkdag was, maar op de vrije zondag ervoor. Het feest was georganiseerd door NAAM, The Netherlands-American Association of Minnesota. Dat is een club van en voor landgenoten in Minnesota die de Nederlandse eer hoog houden. De viering vond plaats in het Danish American Center aan de oevers van de Mississippi in Minneapolis. Er waren ongeveer veertig Nederlanders (of Nederlands sprekenden) van jong tot oud, in meer of mindere mate oranje, op afgekomen. Nederlanders die recent hier naar toe zijn gekomen maar ook die al meer dan 40 jaar in de VS vertoeven. Erg leuk om de verhalen en ervaringen van anderen te horen. Ook Marc Al, de Honorary Consul for Netherlands to United States (for Minnesota) was van de partij. Hij opende het officiële gedeelte van de meeting met een toelichting op het ontstaan van het Wilhelmus, gevolgd door het zingen van het eerste couplet. Daarna was 
het tijd voor Oranjebitter (zoals de naam al zegt, Oranje en Bitter, brrrrr), Heineken bier, blokjes Goudse kaas en plakjes boerenmetworst. De consul vertelde dat hij in het kader van een tentoonstelling over Rembrandt die binnenkort plaatsvindt in het Minnesota Institute of Arts, een business event wil gaan organiseren waarbij hij mijn hulp best zou kunnen gebruiken. Over hulp gesproken, vanavond zijn de dames naar het Festival of Nations in St. Paul alwaar ze helpen in het Nederlands paviljoen. Morgenavond hetzelfde laken een pak, maar dan mag ik ook mee. Patat bakken met de klompen aan en een rode zakdoek om. Bartje is er niks bij... Een aantal weken geleden kreeg ik een email van Mercedes USA met een aanbod voor een "Complimentary Spring Refresh" voor de SL. Ofwel een gratis check en schoonmaakbeurt. Zoiets laat je natuurlijk niet aan je neus voorbijgaan. Terwijl ik dit schrijf zit ik in de Guest Lounge van Mercedes-dealer Sears te wachten totdat ze klaar zijn.
Ik kan gerust stellen dat de hele ambiance hier er op gericht is om het de klant zo comfortabel mogelijk te maken. De verkopers liggen waarschijnlijk nog op één oor (het is half acht 's morgens) maar het service personeel stond bij binnenkomst paraat om me te helpen. Terwijl zij de auto checken, van binnen schoonmaken en van buiten wassen (liefdevol met de hand), geniet ik van een beker Keurig coffee en een bagel. In een luxe seat, dicht bij de open haard (die deze morgen gelukkig niet aan hoeft) en de flatscreen op CNN. Op een ander scherm wordt met een videosysteem de werkplaats getoond. Zeven camera's die ieder zicht geven op 3 werkplaatsen. Om de klant de indruk te geven dat er aan zijn auto wordt gewerkt en dat hij waar voor zijn geld krijgt. Met de relatief lage prijzen voor auto's snap ik nog steeds niet waar dit allemaal van betaald wordt. “Who cares” zal ik maar zeggen, de klant vaart er wel bij.Ik las deze week op de blog van Dr John Mandrola, een electrofysioloog, een interessant verhaal over de zin en onzin van het screenen van ECGs bij jonge atleten. Ofwel, hoe een te ruime interpretatie van de resultaten van medisch onderzoek eenvoudig kan leiden tot discutabele conclusies. Het begon met een bijdrage in de New York Times. Daarin werd beweerd dat het screenen van jonge atleten op
hart risico's (in het bijzonder op Sudden Cardiac Death) zinvol zou zijn. Het artikel onderbouwt dit door te stellen dat het vaker voorkomt dan voorheen gedacht, dat het risico op SCD bij een jonge atleet drie keer hoger is, en dat moderne ECG interpretatie tools het succes op een succesvolle screening aanzienlijk heeft verhoogd. Nu mag je van een kwaliteitskrant verwachten dat ze een accurate analyse hebben gemaakt van de feiten. Volgens Madrola rammelt het verhaal echter op verschillende punten. Zo is er geen enkel bewijs dat het meer voorkomt dan gedacht. Verder is de kans dat een jong atleet aan een SCD overlijdt 1.8 op 100.000. Hoewel drie keer hoger dan bij gewone kinderen, is het nog steeds heel erg zeldzaam. Ook is het de vraag of ECGs specifiek genoeg zijn om de risico gevallen éénduidig te screenen. Kortom, de geleerden zijn het niet met elkaar eens of het zin heeft. Om nog maar niet te spreken van cost-benefit van het invoeren van zo'n test. Toch maar niet dus.
Het zal je maar overkomen: Sharon Jones vindt een lot in de prullenbak waarop achteraf een prijs van één miljoen dollar is gevallen. Jones kan haar geluk niet op. Ze gebruikt het geld om haar schulden af te lossen, geeft duizenden dollars aan haar kinderen en koopt een glimmend nieuwe pick-up truck. Tot zover is het al een opvallend verhaal want wie struint er nu prullenbakken af om oude loten te verzamelen. Maar het wordt nog gekker want de prijs is in gevaar. Een rechter oordeelde deze week dat het geld toebehoort aan Sharon Duncan. Duncan beweert dat ze het lot weggooide nadat een electronische scanner haar had meegedeeld dat er geen prijs op het lot was gevallen. Het toewijzen van de prijs door de rechter aan Duncan is op zichzelf interessant omdat de Arkansas Loterij Commissie (ALC) ontkent dat er ooit problemen zijn geweest met de apparatuur. Jones is natuurlijk verbolgen over de zaak: "Is het niet vreemd dat Duncan het lot terug wil nu ze weet dat er een geldprijs op gevallen is?" Op zich vind ik dat wel begrijpelijk als het echt zo is dat de scanner niet goed gefunctioneerd heeft. Maar ik zou denken dat in dat geval de ALC aansprakelijk is. Ik vind dan ook dat het de ALC zou sieren als ze de prijs twee keer uitkeerden, aan zowel Duncan als Jones. De kans dat het ooit nog een keer weer gebeurt dat èn een scanner hapert èn het lot uit de bak wordt gevist is natuurlijk nihil.Guilty. Dat was het oordeel van de jury na bijna 20 uur beraad. Amy Senser werd schuldig bevonden aan het veroorzaken van een dodelijk ongeluk waarbij Anousone Phanthavong om het leven kwam. Haar
werd verweten dat ze niet meteen had gebeld om hulp, en de plaats van het ongeluk meteen had verlaten. Volgens Jay Larson, één van de twaalf juryleden, was het vooral haar getuigenis die op een aantal punten ongeloofwaardig overkwam en niet leek te stroken met de feiten. Ook de schade aan haar auto en informatie over het telefoongebruik waren belangrijke elementen in het uiteindelijke oordeel van de jury. Heel veel mensen vinden dat de uitspraak bewijst dat de rechtspraak goed functioneert en niet wordt beïnvloed door sociale status. Sensor wacht een celstraf van maximaal 4 jaar. Definitieve uitspraak op 9 juli 2012.Vanmorgen las ik het bericht dat de scheidsrechters die zijn geselecteerd voor het EK voor en tijdens het toernooi een spreekverbod hebben gekregen. Dat is maar goed ook, voordat je het weet krijgen we van die rare experimenten met een interview van het arbitrale trio in de kleedkamer tijdens de rust (zie hier). Wat ik echter opmerkelijker vond in dit bericht is dat er voor elke wedstrijd 7 officials worden aangesteld.
“What the heck, seven officials?” was mijn eerste reactie. Zijn ze helemaal gek geworden? Het deed me herinneren aan de elftal foto's van vroeger. Elf spelers met een trainer op een rij. Waarbij laatsgenoemde meestal te herkennen was aan zijn pak en hoed. Langzaam maar zeker is dat uit de hand gelopen. De trainer is nu vervangen door een staf: de hoofdcoach, een assistent coach voor de aanvallers, een assistent coach voor de verdedigers, een assistant coach voor de keeper, een conditietrainer, een elftal manager, een chirurg, een psycholoog, een aantal masseuses, een tassendrager, en iemand voor de ballen. Daarmee staat er meer staf langs de lijn dan spelers in het veld. Voeg er aan toe dat er voor elke positie nu twee spelers zijn en je hebt een tribune nodig om de elftalfoto te maken. Hetzelfde fenomeen zie je hier bij basketbal en American football waar er op het oog meer coaches naast het veld dan spelers in het veld staan. Nu gaan we blijkbaar met de scheidsen dezelfde richting op. Die goede ouwe tijd...Mijn felicitaties aan Ajax. Niet waar ik op had gehoopt maar ze zijn de verdiende kampioen. FC Twente heeft het er lelijk bij laten zitten. Sinds het sjaaltje in mijn Tukker auto van de achterruit op de hoedenplank is gevallen hebben ze geen wedstrijd meer gewonnen. Dat kan geen toeval zijn. Gelukkig lijkt het er op dat ze nog Europees voetbal gaan spelen anders is het seizoen helemaal verloren.
Een prettig weekend en tot volgende week.
No comments:
Post a Comment