De Gratis Tuinman

De afgelopen maand was er in de media regelmatig aandacht voor alles wat te maken heeft met medical devices. Zo zag ik op Uitzending Gemist een reportage van Zembla over de kwaliteit van implantaten. Het ging voornamelijk over de PIP borstprotheses waarover de laatste tijd veel te doen is geweest. Maar er was ook aandacht voor een product van Medtronic. Om precies te zijn ging het over een draad die van een geïmplanteerde defibrillator naar het hart loopt. Zo'n draad, ook wel lead genoemd, heeft het in een lichaam niet makkelijk en moet dan ook een hoge betrouwbaarheid hebben. Dat het daarbij niet altijd goed gaat mag geen verrassing zijn. Zo heeft op dit moment ook St. Jude, één van onze concurrenten, een draad op de markt die een lager dan verwachte betrouwbaarheid vertoont. Dat is niet wat we willen maar het blijft mensenwerk. Toch wil ik wel opmerken dat het de industrie er alles aan gelegen is om kwaliteitsprodukten op de markt te brengen. Niemand zit immers te wachten op dit soort slecht nieuws, zeker niet wanneer er mensenlevens mee gemoeid zijn. In deze context was ook dit bericht best wel opvallend. Het gaat over de FDA, de instantie die in de VS verantwoordelijk is voor het vrijgeven van (o.a.) medische produkten. Vergelijkbaar met de Nederlandse KEMA en de Duitse TüV die CE-markering verlenen voor medische produkten in Europa. Het is bekend dat de FDA procedure voor goedkeuring van een produkt voor de Amerikaanse markt veel strikter is en langer duurt dan in Europa. Fabrikanten van medische produkten vinden dat dat niet langer kan en hebben aanpassingen voorgesteld in de FDA procedure. De FDA wil daar echter niets van weten. Om hun positie kracht bij te zetten hebben ze een lijst gemaakt van haperende produkten die wel goedgekeurd waren in Europa maar niet in de VS. Daarmee wil de FDA zoveel zeggen als dat hun langdurige procedure voor marktvrijgave veel betere garanties geeft dan die in Europa. Dat mag dan wel waar zijn maar daardoor wordt tegelijkertijd heel veel patiënten het recht op een kwalitatief goed produkt voor langere tijd onthouden. Het blijft een lastig vraagstuk.

Deze week prominent in het nieuws de rechtszaak tegen Amy Senser. Zij is de vrouw van Joe Senser, een voormalig sterspeler van de Minnesota Vikings die tegenwoordig een aantal populaire lokale restaurants runt. Amy Senser wordt beschuldigd van het veroorzaken van een dodelijk ongeluk. Op vrijdagavond 23 augustus 2011 is Senser in haar Mercedes SUV onderweg om haar twee dochters van een concert op te pikken. Op hetzelfde moment staat Anousone Phanthavong in het donker met zijn auto op de vluchtstrook van een afrit van de interstate I-94. Phanthavong heeft een lege tank en terwijl hij die aan het vullen is, rijdt Senser hem dood. Thuisgekomen vertelt Senser dat ze onderweg iets heeft geraakt, waarschijnlijk een deel van een wegafzetting. Als Joe Senser de auto inspecteert komt hij tot de conclusie dat het iets zwaar geweest moet zijn. Het belletje gaat bij hem rinkelen als hij een bericht op TV ziet over Phanthavong. Tot nu toe ontkent Amy Senser dat ze wist dat ze een man had doodgereden. Het is wel bekend dat Amy Senser had gedronken op de dag van het ongeluk, en dat ze ten tijde van het ongeluk aan het bellen was. Inmiddels zijn alle getuigen gehoord en zal de jury binnenkort in beraad gaan om een oordeel te vellen. Ik ben benieuwd. Op basis van wat ik er van gelezen heb zeg ik "Guilty". Maar ze is onschuldig totdat het tegendeel bewezen is.

Ook prominent in het nieuws deze week was de Rise and Fall van Brian Dunn, de baas van Best Buy (de Amerikaanse Media Markt). Best Buy is ooit begonnen in Minnesota en heeft haar hoofdkantoor in Minneapolis. Het is een gigantisch bedrijf met een omzet van 45 miljard dollar. Sinds drie jaar zwaait Brian Dunn de scepter. Dunn, een self made man zonder college educatie, is in deze streek geboren. Hij heeft zich in 25 jaar opgewerkt van verkoper bij de store (één van de negen) van Best Buy in Minnetonka tot de grote baas van het bedrijf met nu 1100 stores wereldwijd. Een prestatie van formaat. Toch gaan de zaken niet goed: Sinds zijn aantreden in 2009 is 30% van de waarde van het aandeel Best Buy verdampt. Er was dan ook hevige kritiek en "The Street" vond dat Dunn te passief was. Maar achter de schermen was hij blijkbaar erg actief. Zo zou hij company money misbruikt hebben in een ongepaste relatie met een vrouwelijke collega. Toen deze beschuldiging aan het licht kwam stond de Board of Directors niets anders te doen dan afscheid van Dunn te nemen. Het onderzoek naar het vermeende misbruik loopt nog maar niemand twijfelt er aan dat Dunn schuldig is. Zo snel kan het gaan: wat je in 25 jaar opbouwt kan je in een aantal maanden verklooien. Een beetje dom van Dunn.

Zaterdag zijn Els en ik naar het tuincentrum gereden om bodembedekker (mulch) te bestellen. Drie jaar geleden, tijdens onze eerste zomer in Maple Grove, hadden we de perkjes in de tuin van een laag voorzien en het werd tijd om een nieuwe lading mulch aan te brengen. In tegenstelling tot drie jaar geleden hadden we besloten om de handel niet zelf op te halen maar te laten brengen. Dat scheelde heel veel tijd en gesleep. De vorige keer was ik namelijk 5 keer naar het tuincentrum gereden om in totaal 67 zakken van 56 liter te verplaatsen. Om er ook nog eens achter te komen dat het niet helemaal precies was wat we hadden verwacht. Nu wordt losse mulch hier verkocht per yard (wat eigenlijk een kubieke yard is). Voor 50 m2 en 5 cm hoog had ik uitgerekend dat ik ongeveer 3.4 yard mulch nodig had, dus met 4 yard hadden we ruim voldoende. Op maandagmiddag kwam het tuincentrum de zaak afleveren. Ik had ze gezegd om de handel op de oprit onder de basket te leggen maar daarmee lag het mooi voor de ingang van de garage waar de SL staat. Toen ik thuiskwam zat er dan ook niets anders op dan de bult meteen weg te werken. Ik peins er namelijk niet over om de SL een nacht buiten te laten staan in deze criminele buurt. Zo gezegd zo gedaan. Na ruim drie uur woest aan de slag samen met Els was de oprit weer schoon. Het resultaat mag er zijn: De perkjes liggen er weer picobello bij.

Over de tuin gesproken, toen we hier eind 2008 naar toe verhuisden had ik de grasmaaier in Nederland achtergelaten. Niet zomaar één, een echte Sabo. Eerlijk gezegd weet ik niet meer waar die naar toe is gegaan (waarschijnlijk in de kelder in Westerhaar). Hoe dan ook, toen hier het voorjaar van 2009 aanbrak en het gras gemaaid moest worden koos ik ervoor om een tuinman in de arm te nemen. Daar hebben ze er hier toch bosjes van. Nu heb ik een tik met een mooi gazon – het gras moet er gewoon groen en netjes gemaaid bijliggen. Dat heeft vast met mijn passie voor voetbal te maken. Nu vond ik dat de tuinman die we het eerste jaar hadden niet voldoende oog had voor ons gazon. Buurman Chris, die voorzitter was van de "Home Owners Association" van "The Preserve at Nottingham" (zoals onze neighborhood heet), verwees me naar Collin. Collin was de hovenier die de entrée van onze neighborhood verzorgde. Vanuit de gedachte "Als Collin toch in de buurt is kan hij ook jouw tuin zo even meepakken". Dat leek me een prima plan. Collin had een lijst van opties waar je uit kon kiezen: Wekelijkse maaibeurt ("mowing"), kantjes bijwerken ("trimming"), blad bloazen ("cleaning"), verticuteren ("aerating"), bemesten ("fertilizing"), enzovoort. De service periode liep van April tot Oktober, in maandelijkse termijnen te betalen. Nadat de eerste maanden verstreken bleven de rekeningen echter uit. Toen ik Collin belde om hem daar op te wijzen beloofde hij om ze meteen op te sturen. Weer ging een maand voorbij maar wat er ook gebeurde, geen rekening. Een nieuw telefoontje leverde opnieuw geen response. Nadat ik hem dat jaar nogmaals had gebeld was ik er klaar mee. Als hij zonodig mijn grasmat gratis wil maaien dan moet ie dat maar doen. Het jaar daarop hetzelfde liedje: wederom geen rekening gezien, ondanks opnieuw aandringen. Dit jaar heeft de Home Owners Association de klus echter aan een andere hovenier gegund. Een zekere Chris Baker die ik inmiddels ook voor onze tuin heb gecharterd. Maar Chris gaat het vast niet gratis doen. Zo jammer...

Nederland stond hier vandaag prominent in de krant. Natuurlijk geen enkel woord over het gevallen kabinet of het bereikte bezuinigingsakkoord. Nee. Je kunt het onderwerp al raden: Coffeeshops. Blijkbaar hadden coffeeshop- houders bezwaar aangetekend tegen het voornemen van het kabinet om ze te verplichten hun klanten te registreren, waarmee hun zaken veranderen in besloten clubs met maximaal 2000 leden. Op deze manier wil het kabinet overlast door buitenlanders in de grensstreken voorkomen. De coffeeshophouders zijn het daar zoals te verwachten niet mee eens maar vingen echter bot bij de rechter. De rechter concludeerde dat de "weed pas" een rechtmatig middel is om buitenlanders te weren van het roken van een joint. Het betekent dat coffeeshops vanaf 1 mei alleen nog ingezetenen van Nederland mogen toelaten. Daar gaan de vele toeristen bij wie het roken van een joint hoog op het lijstje staat. Hoezo Nederland tolerant? Das war einmal.

De afgelopen week was het beredruk op het werk. Ik heb namelijk besloten om een andere klus op te pakken. Met verschillende concrete aanbiedingen op zak om na het filmpje van vorige week als rij-instructeur te beginnen, lag dat teveel voor de hand. Nee, na vele jaren functional management (het leiden van een organisatie) werd het tijd om weer eens aan de slag te gaan als project manager. Waarbij "The Heat Meteen On Is": De verwachting is dat het project binnen een jaar wordt afgerond. Zo’n overgang van de ene klus naar de andere betekent natuurlijk dubbel werk, temeer omdat er voor mijn oude functie nog geen goede vervanger is gevonden (dat zal ook niet meevallen natuurlijk...uche). In mijn nieuwe functie word ik weer herenigd met Vasant, mijn voormalige baas in Arnhem, die er mede toe heeft bijgedragen dat we hier naar toe zijn gegaan. Het is een mooie nieuwe uitdaging met veel pressure om binnen een beperkte tijd een kwaliteitsproduct te leveren. We gaan het meemaken.

Morgen is het zaterdag. Normaal gesproken de dag om een broodje haring, een bakje kibbeling of een gebakken te halen. Dat is al meer dan drie jaar aan m'n neus voorbijgegaan. De zaterdag is de zaterdag niet meer. We zijn inmiddels een aantal keren naar de Irish Pub in de Main Street van Maple Grove geweest. Daar hebben ze tenminste nog Fish and Chips wat aardig in de buurt van een gebakken komt. Maar meer zit er hier niet in. Zelfs geen oranje tompouce. Zo jammer...

Marissa is vandaag terug gekomen van haar trip naar Texas met de band. Ze had me een verhaaltje beloofd maar viel als een baksteen in slaap toen ze thuiskwam. Volgende keer meer.

Hup Twente.

Leve de Koningin. Hoera, Hoera, Hoera!

Een prettig weekend en tot volgende week.