De Brandweer uit Wehl

Dinsdag werd de Space Shuttle Discovery op de rug van een Boeing 747 overgebracht van het Kennedy Space Center naar Washington DC. De Discovery, met 39 missies 's werelds meest bereisde ruimteveer, zal daar een permanente plaats krijgen in het Steven F. Udvar-Hazy Center bij het Washington Dulles International Airport. Voordat de Boeing op Dulles landde vloog het toestel een ereronde over het Washington Monument, het Witte Huis en het Capitool. Duizenden Amerikanen waren op de been om dit spektakel te aanschouwen. Wat mij bij het bekijken van de foto's en video's weer opviel is hoe groot en krachtig de Boeing 747 is. We hebben wel eens bij Schiphol staan spotten waarbij het opstijgen of landen van alle vliegtuigen volledig in het niet viel bij het geweld van een Boeing 747. Dat is een echt Wonder der Techniek. In dit verband is het wel aardig om te melden dat we July 3-8 op vakantie naar Seattle gaan. Daarbij hebben we ook een bezoek aan het gigantische Boeing complex aldaar gepland. Dat wordt vast weer een hoogtepunt.

Goed nieuws voor de vuurwerkliefhebbers onder ons - daar hoor ik zeker bij. De Senaat van de staat Minnesota heeft dinsdag een wetsvoorstel goedgekeurd die het afsteken van siervuurwerk voor in de lucht (vuurpijlen en dergelijke) goedkeurt. Tot nu toe was alleen siervuurwerk op de grond tot een hoogte van 8 foot (2.5 m) toegestaan volgens de wet. Voorstanders van deze verruiming pleiten er al jaren voor. Het zwaardere vuurwerk is immers wel in de buurstaten Wisconsin, North Dakota, en South Dakota te verkrijgen, wat leidt tot veel illegaal import waar nauwelijks op gecontroleerd wordt. Daarnaast loopt de staat Minnesota op die manier miljoenen aan belastinginkomsten mis. Critici wijzen natuurlijk op de gevaren: een toename in verwondingen en schade aan eigendommen. Gelukkig was de Senaat minder gevoelig voor die argumenten. Met een beetje geluk is het wetsvoorstel van kracht op 1 juni van dit jaar waarna de hemel op "July 4th" mooi ingekleurd kan worden.

De bouw van een nieuw stadion voor de Minnesota Vikings in Minneapolis hield de lokale gemoederen weer druk bezig deze week. Een maand geleden had ik gemeld dat er een voorlopig akkoord was bereikt over hoe de bouwkosten van $975 miljoen verdeeld zouden gaan worden tussen de eigenaren van de Vikings, de staat Minnesota en de stad Minneapolis. Maar niets is zeker in het leven en zeker niet de bouw van een stadion in Minnesota. De inkt van het voorlopige akkoord is nog niet droog of het Huis van Afgevaardigden van de staat Minnesota stemde maandag tegen het akkoord. Daardoor is men weer terug bij af. De druk wordt echter verder opgevoerd. Hoewel de eigenaren van de Vikings, de Wilf family, graag verder willen met het team in Minnesota hebben ze zo langzamerhand genoeg van de hele zaak. De Wilf's hebben dan ook gedreigd om de franchise te verkopen aan een geïnteresseerde partij in Californië waardoor de Vikings naar Los Angeles zouden verhuizen. Inmiddels heeft de NFL te kennen gegeven dat ze begrip hebben voor de positie van de Wilf family en medewerking zullen verlenen aan een mogelijke verkoop en verhuizing. Ik ben er ook helemaal klaar mee. De politiek gedraagt zich hier al net als in Nederland. Mijn advies aan de Wilf family is simpel: "Inpakken en wegwezen". Zo jammer eigenlijk.
PS: De dreigementen hebben blijkbaar geholpen, zie hier. Er zit dus weer schot in de zaak.

Ook in de nationale politiek was er deze week het nodige te beleven. Zo sneuvelde het plan van president Obama om een extra belasting voor rijke Amerikanen in te voeren. De Republikeinen zagen niets in het plan en stemden dan ook massaal tegen deze zogenaamde Buffett tax, vernoemd naar de steenrijke miljardair Warren Buffett die het tax voorstel oorspronkelijk lanceerde. Obama kwam ook onder druk door een schandaal bij de Secret Service (de Amerikaanse geheime dienst). Elf leden van de Secret Service waren naar Colombia afgereisd ter voorbereiding van een bezoek van Obama aan een vergadering met Latijns-Amerikaanse leiders. Terwijl ze de zaak aan het beveiligen waren besloten ze de bloemetjes eens flink buiten te zetten. De 11 Secret Service agenten en 10 militairen hadden tenminste 20 vrouwen van lichte zeden uitgenodigd op hun hotelkamers. Het schandaal werd breed uitgemeten want de dames hadden natuurlijk allerlei verkeerde handelingen kunnen plegen waardoor Mr President en de natie in groot gevaar hadden kunnen komen. De burgemeester van de havenstad Cartagena, waar het allemaal plaatsvond, begreep echter niets van de commotie: "Waar maakt men zich eigenlijk druk om? Dit is hier heel normaal." Normaal of niet, het lijkt mij dat Secret Service agenten die dit soort services niet secret kunnen houden beter op staande voet ontslagen kunnen worden...

Mijn verjaardag valt op 14 september en ik was dan ook een zogenaamde "vroege leerling". Nadat ik in juni 1983 voor het VWO slaagde begon ik eind augustus 1983 met de studie Electrotechniek aan de Universiteit Twente. Ik had besloten om in eerste instantie thuis in Westerhaar te blijven wonen. Aangezien ik nog 17 was ging ik met de bus naar Enschede. Dat was een hele toestand: de overstap in Almelo was slecht geregeld waardoor ik in totaal ruim twee uur onderweg was. Meteen nadat ik 18 jaar werd begon ik dan ook met autorijlessen bij Ep Bos. Ep stond bekend als een uitstekend rij-instructeur: zeer competent, goed onderlegd, rust en vertrouwen uitstralend, een oude rot in het vak. Hij had een hoog percentage "1e keer geslaagd". Als je niet slaagde na les van Ep dan lag het hoogstwaarschijnlijk toch echt aan jezelf. Ikzelf slaagde binnen 10 weken voor het rij-examen, om precies te zijn op 21 november 1983. Nu wil het toeval dat Ep's Amerikaanse neef Harry Bos op een steenworp afstand van ons woont. We hebben Harry zover gekregen dat hij Marissa de komende tijd de kunst van het autorijden gaat bijbrengen. De eerste les was afgelopen zaterdag en we hebben er een filmpje van gemaakt.



Het filmpje bewijst dat ook Ep's neef prima werk levert. Na de eerste les heeft Marissa de zaak al aardig onder controle. Daarbij scheelt het natuurlijk een slok op een borrel dat je hier maar twee pedalen hebt: het gas- en rempedaal. Schakelen gaat automatisch en dat maakt het leven van een leerling automobilist een stuk aangenamer. Inmiddels zit ook het 2e en 3e lesuur erop. Het gaat voorspoedig ware het niet dat de gemakzucht een beetje toeslaat: Marissa rijdt 55 (mile/hr) waar maar 45 (mile/hr) is toegestaan, ze stopt niet altijd volledig bij een STOP bord, and so on. Harry Bos heeft haar al vele keren verteld dat de rem belangrijker is dan het gas. Hij heeft haar ook gewezen op het feit dat dat soort slordigheden onmiddellijk wordt afgestraft bij het praktijk-examen. Hopelijk neemt ze dat advies ter harte. Nog 27 uur les van Bos, daarna 6 uur onder toeziend oog van een gecertificeerd instructeur, en Marissa kan op voor het praktijk rij-examen. We will keep you posted.

Ik heb al eens eerder geschreven over de schrikbarend hoge verzekeringspremies voor auto's, zie hier. Toen ik daar met een collega over begon suggereerde die dat ik echt eens moest gaan shoppen. Zo gezegd, zo gedaan. Via mijn admin kreeg ik het telefoonnummer van Derek, een goede bekende van haar die in verzekeringen doet. Al snel stuurde Derek me een offerte voor de drie auto's en het huis. Het was me meteen duidelijk dat ik voor de auto's veel te veel betaal. Zo kost de SL550 me nu $5.90 premie per dag, bij Derek zou ik onder dezelfde condities $2.72 betalen. Ofwel meer dan de helft goedkoper. Toen ik Derek vroeg waarom hij ons zoveel goedkoper kon verzekeren was het antwoord simpel: De premie die je tot nu toe betaalt is gebaseerd op jullie verleden toen je in dit land arriveerde. Geen verleden dus waardoor Jim, mijn huidige verzekeringsagent, geen andere mogelijkheid had dan ons een hoge premie te laten betalen. Derek had onder die omstandigheden hetzelfde moeten doen maar heeft nu de mogelijkheid ons (positieve) verleden wel mee te laten wegen. Dit in tegenstelling tot Jim die dat nog steeds niet kan omdat we "ongunstig" in de database van zijn verzekeringsmaatschappij zitten. Omdat je hier à la minuut kunt overstappen (klant is immers koning) heb ik de verzekeringen vanaf volgende week bij Derek ondergebracht. Achteraf had ik veel eerder moeten shoppen. Maar beter laat dan nooit zal ik maar zeggen...

Toen ik dit verhaal las moest ik terugdenken aan een septemberavond in 2006. Ik was samen met een collega Ivo Weevers naar Eindhoven geweest voor een presentatie aan de TUE. 's Avonds op de terugweg had ik Ivo afgezet bij Vitatron in Arnhem en was in mijn Renault Laguna Wagon doorgereden op de A12 naar de A18 om via Doetinchem naar ons huis in Ruurlo te rijden. Ik had het tempo er mooi in maar moest op een bepaald moment in de beugels voor een auto die op de linkerbaan aan het inhalen was. Toen ik die auto even later passeerde en het gas er weer op ging, was er niet veel acceleratie te bespeuren. De Laguna kroop heel langzaam naar de 145 (km/u) maar sneller ging het niet. Tot er in de buurt van de afslag Wehl rook onder de motorkap uit begon te krullen. Nadat ik op de vluchtstrook was gestopt ging het van kwaad tot erger: de rook creëerde een compleet mistgordijn, de motor draaide maximum toeren, en de auto was met geen mogelijkheid stil te krijgen. Terwijl ik daar in de schemerdonker stond stopte een auto met een drietal Oost-Europeanen die aanboden om te helpen. In eerste instantie was dat beangstigend want ze hadden ook andere plannen kunnen hebben. Achteraf een slechte gedachte: ze waren daadwerkelijk gestopt om me te helpen. Zo stelden ze voor om de accukabels los te trekken, maar dat lukte ons niet. Ondertussen had ik al mijn waardevolle spullen uit de auto gehaald. Nog geen twee minuut later hoorde ik een sirene. Een passerende automobilist had de brandweer uit Wehl gealarmeerd en die kwamen zes man sterk om de zaak af te koelen. Helaas konden zij ook niets anders doen dan de motor langzaam uit te laten gaan. Achteraf bleek volgens de garage dat de motor opgeblazen was. Tot op de dag van vandaag ben ik die vrijwillige spuitgasten uit Wehl nog een jonge jenever verschuldigd...

Afgelopen week stond er een kort bericht in de krant over een dodelijk ongeluk. Een 19-jarige man reed op de snelweg toen hij een lekke band kreeg. Terwijl hij uit zijn nog rijdende auto probeerde te springen kwam zijn voet vast te zitten waardoor hij door zijn eigen auto overreden werd. Nadat ik het verhaal drie keer had gelezen werd me nog niet duidelijk wat er nu precies gebeurd was. Maar ja, lekker belangrijk, het slachtoffer had het op één of andere manier niet overleefd. Het verhaal werd helemaal tragisch toen ik de achtergrond van het slachtoffer las. Het ging om Medard Prosper, geboren en getogen in de Democratische Republiek Congo. Prosper was 14 jaar toen hij zijn beide ouders verloor tijdens de burgeroorlog in dit land. Om te ontsnappen aan de wreedheden vertrok hij met zijn zes broers en zussen naar een vluchtelingenkamp in Tanzania, 500 mijl verderop. Onderweg overleden twee van zijn broers en zussen aan ondervoeding, en een derde stierf kort daarna in het kamp. Met behulp van de Verenigde Naties kregen Proper en zijn twee oudere broers de mogelijkheid om vorig jaar naar Minnesota te immigreren. In een recent interview meldde hij dat hij zich met de komst naar de VS als herboren voelde. Hij was dan ook erg gemotiveerd om het beste van zijn leven te maken en, nadat hij zijn universitaire graad had gehaald, terug te keren naar Congo om oorlogswezen te helpen. Tot zijn tragische dood. RIP Medard Prosper.

FC Twente laat het er lelijk bij zitten. Ons Marcel kan de caravan op stal laten want ik zie Ajax in deze vorm het kampioenschap niet meer uit handen geven. Gelukkig doen de Minnesota Twins het beter. Na een matige start zijn de Twins op gang gekomen. Zo speelden ze in een serie van 4 wedstrijden tegen de New York Yankees "on the road" in New York gelijk: 2-2. Een bijzondere prestatie als je kijkt naar de resultaten die we de laatste jaren in New York hebben behaald. Daar kwam vanavond een mooie overwinning in Florida tegen de Tampa Bays Rays bij. Go Twins!

Ik las een mooi verhaal op de internetsite van Dagblad Tubantia. De titel luidde: "Is de Tukker flexibel genoeg?" Blijkbaar had de Enschedese wethouder Koomen gezegd dat de flexibiliteit van de Twentenaar op de arbeidsmarkt tegenvalt. Volgens haar vindt de Tukker nog te vaak dat het werk naar hem moet toekomen in plaats van andersom. De stelling luidde dan ook: Tukkers zijn over het algemeen te weinig flexibel en mobiel om een baan buiten de regio te accepteren. Er waren drie antwoorden mogelijk: 1) Dat klopt, de Twentenaar is vaak veel te honkvast. 2) Flauwekul, ik ken genoeg streekgenoten die pendelen of zelfs zijn verhuisd voor hun werk. 3) Je kunt niet zomaar je boeltje oppakken. Zowel Els als ik kozen onafhankelijk voor 1) maar dat was maar een minderheid. De uitslag was 1) 16%, 2) 39%, 3) 44%. Nu vonden wij 3) niet zo'n slim gekozen antwoord van de redactie, omdat het in het midden laat of je de stelling onderschrijft of niet. Toch zeg ik maar zo:
Honkvast of flexibel, eens een Tukker altijd een Tukker.
En ik kan het weten want ik rij in een Tukker.

Marissa gaat zondag met de band (orkest van school) voor een 5-daagse trip naar Texas. De band gaat daar een aantal optredens verzorgen. Dat wordt vast een heel gezellig uitstapje. Prettig weekend en tot volgende week.