Hoe Stom Ku'j Weez'n

Zaterdagmorgen moest het gebeuren: het ophangen van de buitenverlichting voor Kerst. Els had me al een aantal keren verteld dat de buren de tuin al in orde hadden gemaakt. Zo had de overbuurman zijn hertje met arreslee weer van zolder gehaald, en had de buurman links het Halloween lijk vervangen door een levendige Kerststal. Wij hangen elk jaar lichtjes in de twee grote kerstbomen voor het huis, en versieren verschillende struiken met van die lichtnetten. Bij een temperatuur van rond het vriespunt was het zaterdag niet al te warm maar dat mocht de pret niet drukken. Met de trap, de hark, Els voor de aanwijzingen, en gevaar voor eigen leven had ik de eerste boom binnen een half uur voorzien van 4 snoeren van 50 lampjes (die je kunt doorlussen). Totaal 200 gekleurde lampjes voor een mooie kerstsfeer. Maar toen ik de stekker in het stopcontact stak bleek maar één van de vier lichtsnoeren te branden. Wat we ook deden, de andere drie snoeren gaven geen enkel teken van leven. Er kwam maar één gedachte in me op: Hoe stom ku'j weez'n. Het was natuurlijk handiger geweest als we de lichtsnoeren van te voren even hadden getest. Nu zat de handel mooi voor niks in de boom. Ik heb nog even op internet gezocht of er een handige manier was om het euvel te verhelpen maar kwam al gauw tot de conclusie dat we beter een stel nieuwe lichtsnoeren konden aanschaffen. Zo gezegd, zo gedaan. Een nieuwe (een Philips met 200 lampjes) was snel gevonden en een uur later hadden we de zaak alsnog netjes opgetuigd. Net voordat de eerste sneeuwbuien van het jaar op ons neerdaalden. Achteraf hebben we ons natuurlijk afgevraagd waarom drie van de vier lichtsnoeren het niet meer deden. Eén ding is zeker: Op het moment dat we ze begin januari hadden uitgezet brandden de meeste lampjes nog. Maar omdat alles vastgevroren en onder de sneeuw zat hebben de lichtsnoeren daarna nog maanden in de boom gehangen. Pas in april hebben we ze opgeborgen maar logischerwijs niet alsnog even uitgeprobeerd. Het zou dus zo maar kunnen dat één Minnesota winter waarin het vriest dat het kraakt teveel is voor een fragiel lichtsnoer. Je bent nooit te oud om te leren...

Als voorspeld begon het zaterdagmiddag licht te sneeuwen. Dat hield een paar uur aan zodat er aan het eind van de middag een paar inches was gevallen. Gelukkig niet veel maar desondanks leidde het tot een puinhoop op de weg: 442 slippartijen in de staat Minnesota. Met één dode, vijftig gewonden en veel schade. Het is opvallend hoe elk jaar weer de eerste sneeuwval leidt tot chaos op de weg. Mensen moeten blijkbaar toch wennen aan het feit dat ze rustig aan moeten doen en afstand moeten houden. Dat geldt natuurlijk helemaal voor auto’s met alleen voor- of achterwielaandrijving. Ook wil men nogal eens vergeten de winterbanden er tijdig onder te zetten. Tot nu toe is ons schade als gevolg van besneeuwde en gladde wegen bespaard gebleven. We hopen dat zo te houden.

Zaterdagavond zijn we een aantal uren naar Brunswick geweest. Dit is een groot entertainment center waar je naast bowlen ook kunt lasergamen, poolen, en gamen. Wij gingen voor het bowlen. Leonie, Marissa en ik hadden nog een appeltje te schillen met Els. Zij was namelijk begin dit jaar tijdens onze vakantie in Wisconsin Dells als bowlingkampioen uit de bus gekomen. We hadden baan 13 voor twee uur afgehuurd, genoeg om met zijn vieren vier rondes van 10 beurten te spelen. Er was ons natuurlijk alles aan gelegen om Els te laten zien dat haar eerdere overwinning puur toeval was. Toch ging de winst in de 1e ronde opnieuw naar Els. Dat kon ik natuurlijk niet op me laten zitten. In de 2e ronde wist ik maar liefst drie strikes (10 kegels in één worp) achter elkaar te gooien. In voetbaltermen heet dat een zuivere hattrick. Dat resulteerde in een overwinning met 146 punten. De 3e ronde was voor Marissa, maar Els sloeg in de 4e ronde opnieuw keihard toe. Uiteindelijk scoorde ze 456 punten in 4 rondes tegen 450 voor mij. Grrrr. Je zou gaan denken dat ze echt de beste op de bowlingbaan is. Ik hou het op “Drie keer is scheepsrecht” dus als ze de volgende keer wint leg ik me neer bij haar supprematie…

Hier in de VS waren we donderdag en vrijdag vrij in verband met de viering van Thanksgiving op donderdag. Wij waren net als voorgaande jaren uitgenodigd door Wil en Cindy Brown, om dit Amerikaanse familiefeest bij hun thuis te vieren. Het was een mooie dag met een record temperatuur van 16 (deg C). Heel ongebruikelijk voor de tijd van het jaar. Het was zelfs zo mooi dat verschillende golfbanen de poorten hadden geopend. Nadat we ‘s morgens de jaarlijkse Macy’s Parade in New York hadden bekeken, werden wij rond de middag bij de Brown family in Stillwater verwacht. Wil had de kalkoen dit jaar op de BBQ bruin gemaakt. Zoals bijgaande foto bewijst was dat heel erg goed gelukt. Samen met de Stuffing, Sweet Potatoes, Green Beans en Pumpkin Pie was het natuurlijk weer veel te veel van het goede. Niettemin erg lekker en gezellig. Eén van de onderwerpen van gesprek was het voornemen van grote winkelketens als Wallmart, Toys ‘r Us en Best Buy om de deuren al op Thanksgiving te openen. Dat kon niet rekenen op veel bijval want daarmee was Black Friday verworden tot Black Thursday. Zoals dit fimpje bewijst maakt dat voor de fanatiekelingen geen verschil – zij kamperen hoe dan ook voor de deur van de Best Buy.

Vandaag (op Black Friday) is Els 47 jaar geworden. Op ons verzoek had ze een verlanglijst gemaakt. Dat was een hele waslijst geworden - eerlijk gezegd kwam er geen einde aan - maar het gaf ons wel alle gelegenheid om wat leuks te kopen. We hebben haar verrast met een smartphone. Haar huidige mobieltje had ze al weer drie jaar dus werd het tijd voor een nieuwe. Omdat ook Els mee moet met de technologische ontwikkelingen is het een iPhone 4S geworden. Van Marissa en Leonie kreeg ze een stel handwarmers die je ook kunt gebruiken als sleeve om de koffiebekers van Starbucks of Caribou. Multifunctioneel dus. Verder kreeg ze een nieuwe bedel voor haar Pandora armband. Een Beehive (bijenkorf) – als rechtgeaarde Melbuul was dat haar wens. Tot slot kreeg ze ook nog een auto :-) Ik had woensdag nog met de Audi dealer gebeld of de auto op Els' verjaardag geleverd zou worden maar dat zat er niet in. Het nieuwe panoramadak was namelijk nog niet gearriveerd. Wel mochten we de auto komen bewonderen en dat hebben we dan ook even gedaan. Naar verwachting wordt ie nu maandag afgeleverd.

We zijn op Black Friday ook nog op oorlogspad geweest. De dames konden de verleiding niet weerstaan om te shoppen in de hoop hun slag te slaan. We besloten om naar Ridgedale Center te gaan, een winkelcentrum bij ons in de buurt. Daar aangekomen stond de parkeerplaats afgeladen vol. Binnen was het gezellig druk. Als speciale gast was de Kerstman uitgenodigd om met de kinderen op de foto te gaan. Black Friday - de start van het seizoen voor kerstinkopen - verloopt hier niet anders dan in Nederland: heel veel mensen naarstig op zoek naar een nutteloos kado. Vaak de dames (moeders en dochters, vriendinnen) voorop met vlak erachter mannen zeulend met heul veul tassies. En niet te vergeten de credit card. Zo herkenbaar...

Een interessant bericht gisteren over Blake School, één van de, zo niet dè beste private school in de staat Minnesota. Blake School is een K-12 school wat wil zeggen dat je er de lagere en middelbare school (Elementary, Middle en High School) kunt doorlopen. Een private school betekent dat het niet gratis is: de jaarlijkse bijdrage ligt tussen de $13.700 en $22.850 per student. Maar daar krijg je dan wel top-onderwijs voor. Niet voor niets zijn notabelen als Minnesota Governor Mark Dayton, Senator Al Franken en North Dakota Governor Jack Dalrymple allemaal opgeleid aan Blake School. De school telt ondanks de hoge jaarlijkse bijdrage maar liefst 1400 studenten. In de hele staat Minnesota gaan in totaal 74.000 kinderen naar een private school, wat neer komt op 9% van het aantal schoolgaande kinderen. Het mag duidelijk zijn dat de directeur van zo’n prestigieuze school over de nodige leiderschapskwaliteiten moet beschikken. Dat betekent automatisch dat er een competitief salaris tegenover moet staan. Zo verdient John Gulla, de huidige directeur van de Blake School, een basissalaris van $275.000 en kwam het totaal aan compensatie over 2010 op maar liefst $581.000. Da’s wel heul veul. Daar kan het salaris van de Nederlandse minister-president niet aan tippen. Terwijl Rutte’s verantwoordelijkheid toch veel verreikender is. Heel apart.

Ik las hier dat de laatste aflevering van Oprah Winfrey deze week op RTL was uitgezonden en een hoge kijkdichtheid had genoten. De uitzending in Nederland was wel zes maanden na dato – het werkelijke afscheid vond namelijk al plaats in mei 2011. Precies deze week was hier opvallend genoeg in het nieuws dat Oprah weer gaat beginnen met een eigen show “Oprah’s Next Chapter” genaamd. De voornaamste reden is dat haar eigen zender OWN (van Oprah Winfrey Network) maar niet echt succesvol wil worden. Ze hoopt OWN een duw in de goede richting te geven door zelf weer voor de camera te verschijnen. Vast over een half jaar of zo op de Nederlandse TV...

Over “Hoe stom ku'j weez'n” gesproken, de bestuurder van deze Corvette kan er ook wat van. En wat te denken van dit filmpje. Meer in de categorie “Hoe gek ku'j weez'n”. Deze filmpjes komen van autoblog.nl, een leuke site met een veelvoud aan interessant autonieuws.

Een prettig weekend en tot volgende week.