Een Bult Op Een Bult

We zijn afgelopen week van dinsdag tot en met zondag op vakantie in Seattle geweest. Seattle ligt op drie uur vliegen van Minneapolis aan de westkust van de VS. Seattle is gelegen aan de Puget Sound, een zeearm van de Stille Oceaan, dat een natuurlijke haven vormt. Door zijn ligging vormt het een belangrijke doorvoer naar Azië waarop veel economische activiteit is gericht. Seattle is ook de stad van Microsoft, Amazon, Boeing en Starbucks. Ten opzichte van de meeste andere VS steden heeft het een vrijgevochten en progressief imago. Zo heeft Seattle na San Francisco de tweede grootste homo- en lesbo populatie van de Amerikaanse grote steden. Verder is "church attendance, religious belief, and political influence of religious leaders much lower than in other parts of America". Zeg maar Sodom en Gomorra – vergelijkbaar met Amsterdam dus. Door het zeeklimaat geldt dat ook zeker voor het weer. Net als Nederland heeft Seattle gemiddeld genomen veel grijze dagen en veel neerslag. Het heeft van alle grote steden in de VS het minst aantal zonnige dagen, 52 om precies te zijn. Da's niet meteen een aanmoediging om Seattle met een bezoek te vereren. Het gesprek met de taxi-chauffeur die ons van het vliegveld naar het Sheraton hotel downtown bracht bood ook niet veel soelaas. "Where are you from?" vroeg hij. Toen ik vertelde dat we van Minneapolis kwamen maar oorspronkelijk uit Nederland, vroeg hij vervolgens: "What brings you to Seattle?" De manier waarop hij dat zei was echter niet bemoedigend. Het klonk als "Hoe kun je dat nou doen." "Tja, ..." zei ik tegen de dames achterin de taxi, "...waarom eigenlijk Seattle?" Ik kreeg geen duidelijk antwoord anders dan "Het leek ons wel een leuke stad..."

In de taxi werd het progressieve karakter van Seattle meteen duidelijk: in plaats van een benzine-slurpende, milieu-vervuilende towncar werden we in een hybride Toyota Prius cab gezet. Niet iets waar ik meteen warm van wordt maar het bracht ons naar onze bestemming downtown Seattle. De aandacht voor "groen" werd verder bevestigd door het gebruik van electrische trolley bussen en hybrid-electric bussen, met een wijdvertakt netwerk en gratis aangeboden in de downtown area. We zagen zelfs e-bikes. Het werd ons bijna groen voor de ogen.

Seattle is de stad waar het allemaal is begonnen met Starbucks. Om precies te zijn is de eerste Starbucks hier op 30 maart 1971 geopend. Een historisch moment zal ik maar zeggen. Immers, waar zou mijn blog zijn zonder Starbucks. Het zou tenminste een andere titel hebben... Het wordt vaak gesuggereerd dat de eerste Starbucks coffee shop zich tegenover de wereldberoemde Pike Place Market (waarover zo meer) bevindt maar dat is feitelijk niet juist. Het werkelijke verhaal wordt hier beschreven. Toch wordt de Starbucks aan de Pike Place Market (chronologisch gezien de 4e shop) wel gekoesterd. Zo gebruikt het nog altijd het originele logo: een zeemeermin met twee staarten. Topless wel te verstaan wat meteen weer het vrijdenkende karakter van Seattle bevestigd. Tegenwoordig zijn er in een straal van 5 mijl om de originele Starbucks in totaal 108 Starbucks vestigingen. Niet raar als je weet dat er zo’n beetje om de two blocks (twee straten) een Starbucks zit. Toch moet ik zeggen dat de Vanilla Latte’s die ik in Seattle heb genoten niet zo goed smaakten als die in Maple Grove. Het blijft uiteindelijk een kwestie van de juiste samenstelling van koffie, latte en vanille. Niemand kan dat zo goed als Mike van de Starbucks in de Target supermarkt in Maple Grove. Mike krijgt van mij drie Michelin sterren.

Woensdag was het de Fourth of July. De dag waarop de Onafhankelijkheid van Engeland in 1776 wordt gevierd. Wat doet een Amerikaan op de Fourth of July? Ze organiseren parades, festivals, barbecues en fireworks. Maar wat doen inwoners van Seattle op de Fourth of July? Ze gaan urenlang op een bult zitten wachten om 's avonds als het donker is het fireworks te bewonderen. Seattle staat namelijk bekend om zijn grootse fireworks. Een van de meest spectaculaire fireworks in de VS wordt afgeschoten op Lake Union. Er werd ons verteld dat we het beste zicht zouden hebben vanaf het Gasworks Park aan de noordkant van het meer. In dat park kijk je vanaf een heuvel neer op het meer met op de achtergrond downtown Seattle. Wel werd erbij gezegd dat we op tijd moesten zijn omdat vele anderen de heuvel ook zouden weten te vinden. Het was een schitterende dag, de mooiste Fourth of July sinds de Onafhankelijksverklaring werd getekend in 1776, dus nadat we de Space Needle (een soort Euromast) en een festival aan de zuidkant van Lake Union hadden bezocht gingen we te voet rondom het meer naar het Gasworks Park aan de noordzijde. Toen we om vier uur 's middags bij de ingang van het park aankwamen waren we niet alleen. Het zag zwart van het volk. Voor de ingang had zich een lange rij gevormd voor een Security Checkpoint. Allemaal op zoek naar het mooiste plekkie op de heuvel voor het fireworks dat om tien uur 's avonds zou beginnen. Toen wij er om vier uur neerstreken was de heuvel al goed gevuld. Er kwam echter geen eind aan de stroom bezoekers en rond negen uur was er geen groen gras meer te bekennen; elke vierkante meter was gevuld met een plaid of fleece deken. Met een bult op de bult in afwachting van het fireworks. The good thing: het wachten was gratis maar niet voor niks. Vanaf tien uur werd er in 21 minuten met donder en geweld voor $150.000 vuurwerk de lucht in geschoten, om precies te zijn 2400 knallen en 10.000 speciale effecten. Een groots spektakel.

Op donderdag hadden we tickets voor de Boeing Factory Tour. De oorsprong van vliegtuigbouwer Boeing is in Seattle, Washington. Hoewel het wereldwijde hoofdkantoor tegenwoordig in Chicago staat, heeft Boeing nog altijd veel medewerkers in Seattle en omgeving. Wij gingen naar Everett, een plaats 25 mijl ten noorden van Seattle, waar zich onder andere produktiehallen voor de 747, 777 en de nieuwe 787 Dreamliner bevinden. Ik kom superlatieven tekort om te beschrijven wat we daar te zien kregen. Vliegtuigen hebben altijd mijn bijzondere interesse gehad. Dat de mens zo'n gevaarte veilig door de lucht kan laten gaan hoort voor mij tot de zeven wereldwonderen. Met een speciale plek voor de Boeing 747, of Jumbo Jet, een vliegtuig van de hors catégorie (om in Tour de France termen te spreken). Zo ontzettend mooi vorm gegeven en met zo veel power. Al het andere valt daarbij in het niet. Het was voor mij dan ook een hoogtepunt van deze vakantie om de produktielijn te kunnen bewonderen. Zelfs de dames, die dit soort uitjes nogal gauw saai vinden, waren onder de indruk.

Helaas mochten we binnen de produktiefaciliteit geen foto's maken maar hier wat feiten op een rij: Boeing is ontstaan in 1916. Het bedrijf is opgericht door William E. Boeing, een Amerikaan van Duitse afkomst, en George C. Westerveld. In 2011 had het bedrijf een omzet van 70 miljard dollar met wereldwijd 170.000 medewerkers, waarvan 35.000 in Seattle en omgeving. Door de jaren heen heeft Boeing natuurlijk vele type vliegtuigen ontworpen maar de 747 blijft een klasse apart. We hebben wel eens bij Schiphol op de spottersplaats gestaan en daar zie je meteen het grote verschil: alle andere passagiersvliegtuigen vallen in het niet bij het geweld van een landende Jumbo Jet. Machtig mooi.

Op de Pike Place Market bevindt zich de Pike Place Fish Market, wellicht de beroemdste attractie van Seattle. Ik hoorde er een jaar of tien geleden voor het eerst over toen ik in een training over innovatie een filmpje zag over deze markt. Het verhaal is dat in 1986 deze markt een beetje ingeslapen was en op het punt stond om failliet te gaan. Van het kaliber dertien in een dozijn. Totdat eigenaar John Yokoyama en zijn medewerkers besloten om de markt wereldberoemd te maken door iets unieks te gaan doen: Voortaan zouden ze de vis die klanten hadden gekocht over de counter gooien voordat de vis ingepakt ging worden. Een simpel maar lumineus idee. Een idee in de categorie "Het stelt niet veel veur maar ie trekt er unmeunig veul volk deur". Een unieke manier om van iets gewoons als het kopen van een vis een bijzondere beleving te maken. Tegenwoordig trekt de markt elke dag tienduizend toeristen die dit vliegende vis spektakel met eigen ogen willen aanschouwen. Een heel mooi verhaal.

We zijn ook nog naar de Woodland Park Zoo geweest. Leonie heeft namelijk een grote liefde voor olifanten, de levende Jumbo, en laten ze die nou net hebben in deze dierentuin. Het ging zelfs nog verder: voor $5 mocht je er één voeren. Dat lieten we ons natuurlijk geen tweede keer zeggen. Nadat we de drie olifanten, één Afrikaanse en twee Aziatische (wie weet het verschil?), een tijdje hadden geobserveerd sloten we in de rij aan. Deze dag was het de Aziatische olifant Bamboo die gevoerd kon worden: Via een ruimte tussen twee zware boomstammen mocht je Bamboo met een stok een tak met bladeren aanreiken. Met haar slurf nam het beest dat aan om het even later onder haar neus te stoppen. Achteraf werd me duidelijk waarom het beest Bamboo gedoopt was: Geen bamboe-tak was haar teveel. Even later bleek dat dat tot hele grote bulten leidt. Een ervaring om niet snel te vergeten...

Op zaterdag hadden we tickets voor de voetbalwedstrijd Seattle Sounders FC tegen de Colorado Rapids. Ingewijden herinneren zich de Seattle Sounders als de club waar oud FC Twente spits Blaise N’Kufo in 2010 naar toe verhuisde (waarna hij ruim een jaar later stopte als prof). Seattle is één van de weinige steden in de VS waar voetbal op het hoogste nivo wordt gespeeld. Dat voetbal in Seattle erg populair is blijkt wel uit het feit dat ze elke thuiswedstrijd in het CenturyLink Field stadium voor een vol huis met bijna 40.000 toeschouwers spelen. Dat wilden wij natuurlijk meemaken. Op weg naar het stadion was het een drukte van belang. Een grote schare Sounders supporters had zich verzameld op het Pioneer Square alwaar de muziekband de stemming er goed in bracht. Ook in de vele café's en restaurants hingen de in het Sounders-groen gekleurde aanhangers met de benen naar buiten. In het stadion deed de sfeer absoluut niet onder voor die bij FC Twente. Net als Vak P in Enschede nam de harde Sounders kern het voortouw voor een gezellig avondje. Het spel golfde op en neer waarbij de Seattle Sounders duidelijk de bovenliggende partij was. Het voetbal lag wel een nivo lager dan de Eredivisie in Nederland maar dat mocht de pret niet drukken. Uiteindelijk werd het 2-1 voor de Seattle Sounders FC. Al met al een mooie belevenis. Alleen zo jammer dat het op drie uur vliegen van Maple Grove is...

We hebben ook de Underground Tour gedaan. Deze Tour is ontstaan naar aanleiding van de Great Seattle Fire, een brand die op 6 juni 1889 het centrale business gebied van Seattle met de vloer gelijk maakte. Die middag was John E. Back, een meubelmaker, bezig om lijm te verwarmen boven een open vuur. Rond half drie ontstond daarbij een vuur dat zich razendsnel verspreidde via houtsnippers en terpentine op de vloer. Back probeerde het vuur met water te blussen maar dat werkte alleen maar averechts. Om een lang verhaal kort te maken, het vuur breidde zich snel uit en binnen de kortste keren stond het hele centrum in lichterlaaie. Door een samenloop van omstandigheden stond de brandweer machteloos. Wonder boven wonder viel er bij de meest verwoestende brand in de geschiedenis van Seattle geen enkele dode. De schade werd geschat op bijna $20 miljoen. Bij de wederopbouw van de stad eiste het bestuur dat de nieuwe gebouwen één tot twee verdiepingen hoger zouden worden gebouwd, om minder last van hoog zeewater te hebben. Hierdoor ontstond er een Underground waarlangs tegenwoordig een toer wordt georganiseerd. Omgeven door smeuiige verhalen over het verleden geeft het een mooi beeld van het leven in die tijd. Een echte aanrader.

Ik wil nog even terugkomen op het Security Checkpoint. Met enige regelmaat moet je hier bij een event waar veel mensen samenkomen door een Security Checkpoint. Je hebt het vast wel eens meegemaakt: een aantal in uniform gestoken mannen en vrouwen die achter een tafel staan en de opdracht hebben om je hand-, rug- en/of cameratas aan een nader onderzoek te onderwerpen. Met als doel om de veiligheid van de bezoekers te verhogen. Het overkwam ons zowel bij het de ingang van het Gasworks Park, de Space Needle als de voetbalwedstrijd. Ik kan me echter niet aan de indruk onttrekken dat zo’n onderzoek niets voorstelt. Wat een kul. Niemand lijkt te geloven dat het de veiligheid ten goede komt. In de categorie "het stelt niets veur maar het wachten wordt er wel heel veel langer deur". Het enige nut dat ik zie is voor de mensen achter de tafel: zij hebben betaald werk. Ik kan nog steeds niet begrijpen waarom de gemiddelde Amerikaan hier niet tegen in opstand komt...

Terug naar het weer. Als Seattle gemiddeld 52 zonnige dagen heeft per jaar dan hebben wij er dit jaar 5 voor onze rekening genomen. Het weer was in één woord: Fenomenaal! Elke dag blue sky en tussen de 23 en 27 graden Celsius. Mijn conclusie: Al heb je verder niets te zoeken in Seattle dan zou ik het alleen al vanwege het schitterende weer aanbevelen.

Over het vangen van grote vissen gesproken, terwijl wij in Seattle waren werd in Minnesota geschiedenis geschreven: De Minnesota Wild, het professionele ijshockey team, sloot een deal met twee van de beste spelers in de NHL, de nationale ijshockey-competitie. Op dezelfde dag werden Zach Parise en Ryan Suter gecontracteerd. Niet gratis: in een package deal tekenden beiden een 13-jarig contract voor $98 miljoen. Je leest het goed: met twee handtekeningen gaf Craig Leipold, de eigenaar van de Wild, binnen een uur $196 miljoen dollar uit. Niet te filmen. Beide spelers wilden graag samenspelen en Leipold wilde daar wel aan meewerken. De supporters waren uitzinnig en de verwachtingen voor het komende seizoen zijn dan ook hoog gespannen. We gaan het meemaken.


Hier een filmpje over ons bezoek aan Seattle.



Een prettig weekend en tot volgende week.