nog niets aan de hand met balbezit voor de Vikings en een grote kans om de overwinning te pakken met een Fieldgoal. Op dat moment nam quarterback Brett Favre echter een te groot risico: hij gooide de bal naar één van zijn forwards maar dat leidde tot een interceptie. Vervolgens moest er verlengd worden en daarin scoorden de Saints de Golden Goal. Wat een deceptie - de Vikings met lege handen naar huis. De vergelijking met het Nederlands Elftal kwam bij mij naar boven: vaak goed spelen maar op de momenten dat het moet gebeuren komen ze net te kort. Laten we hopen dat het Oranje dit jaar bij de WK in Zuid-Afrika een keer meezit.
Op Leonie's elementary school beginnen ze 's morgens om 09:30 uur altijd met het nieuws van de dag. Dat wordt live uitgezonden via het school TV systeem en duurt ongeveer 5 minuten. Het nieuws bestaat uit een aantal vaste onderdelen te weten het menu voor de lunch, het weer, de jarigen en bijzondere gebeurtenissen. Het wordt altijd voorgelezen 
door leerlingen uit de 6th Grade vanuit een speciale studio in de school. Afgelopen woensdag waren Leonie en Lemia aan de beurt om het nieuws te presenteren. Dat ging zo goed dat ze gisteren nog een keer mochten optreden. Onder toeziend oog van de directeur, Gretchen Peel, deden de dames weer erg goed hun best om er wat leuks van te maken. Wie weet zit er voor Leonie op termijn nog een televisiecarrière in.De aanvraag voor een Permanent Residency (permanente verblijfsvergunning) is eindelijk ingediend. Het was niet niks wat we daarvoor moesten aanleveren aan de USCIS, de US Citizenship and Immigration Services: Een hele serie formulieren, te weten I-485, G-325A, I-134, I-765, I-131 en I-94; Kopieën van paspoorten,
rijbewijzen, (vertaalde) geboortecertificaten, (vertaald) trouwcertificaat, salarisafschriften, en belastingaangiftes; Bewijs dat we in blakende gezondheid zijn en alle inentingen volgens de Amerikaanse wet hebben ondergaan; en een stel pasfoto's. Alleen al dat laatste was een klus op zich. Wij dachten even bij een fotograaf langs te rijden en binnen een kwartier weer buiten te staan. Nou, niet dus. De fotograaf had geen standaard opnamesysteem voor pasfoto's maar maakte van ons allemaal zes foto's met een gewone camera. Die werden op de computer geladen zodat we de mooiste uit konden kiezen. Vervolgens konden we ze een uur later ophalen. Daarmee was halve zaterdagmorgen naar de malle moeren. Je vraagt je werkelijk af waarom het zoveel voorbereidend werk vereist. Je kunt toch zo zien dat dit stel een aanwinst voor de VS is :-)Vanwege de strenge straffen zou je denken dat dronken bestuurders hier een zeldzaamheid zijn. Niets is minder waar. Alleen al de staat Minnesota met 5 miljoen inwoners telt 46.748 bestuurders die tenminste 4 keer zijn aangehouden voor dit vergrijp, de zogenaamde Driving While Intoxicated (DWI) arrests. Ze vormen een gevaarlijke groep die moeilijk te behandelen is, ondanks dat de straf niet misselijk is: als je binnen 10 jaar 4 DWI veroordelingen hebt ontvangen ga je voor 3 jaar de cel in. Naast celstraf krijgen bestuurders die worden gesnapt een hoge boete, moeten ze torenhoge verzekeringspremies betalen, wordt het rijbewijs voor bepaalde tijd ingetrokken, en moeten ze
verplicht op afkick cursus. Ook krijgen ze, nadat ze de straf hebben uitgezeten, tijdelijk speciale kentenkenplaten (met de letter W) waarmee ze publiekelijk aan de schandpaal genageld worden. Deze platen zijn zelfs helderder gekleurd zodat ze goed herkenbaar zijn. De gedachte hierachter is dat je er niet op kunt vertrouwen dat zo'n bestuurder nuchter achter het stuur zit en dat je maar beter ruimte kunt maken als je ze tegenkomt. Onder het mom "Eens een dronkaard, altijd een dronkaard". Het blijft een bijzonder land.
Vandaag zijn we met een deel van mijn Systems Engineering team wezen "Ice-fishen". Organisator Joe meldde in zijn uitnodiging "Ten Reasons for Participating" waaronder Free food and drinks, Better than staying in bed, en We can make Harry into a Minnesotan. Icefishing stond inderdaad nog op mijn lijstje. Niet dat ik een fervent visser ben maar je moet alles een keer meemaken, nietwaar. Gisteravond had ik me online een 24-uurs fishing license aangeschaft dus er kon me niks gebeuren. Ik had Joe gemeld dat ik wel zelf met de auto op het ijs wilde. Volgens hem was dat geen probleem. Maar bij het meer aangekomen bleek al snel dat dit geen terrein was 
voor een Audi A6. Vorige week had het een aantal dagen gedooid en dat had het ijsoppervak geen goed gedaan. Gelukkig had Chuck zijn Ford pickup truck bij zich - die heb je onder dit soort omstandigheden echt wel nodig. Achter de pickup had Chuck, dé vissert onder ons, zijn vishuis op wielen gekoppeld. Daarin allerlei materiaal om het leven zo aangenaam mogelijk te maken: een dieselgenerator, ijsboor, oneindig veel visgerei, een onderwater camera, radarapparatuur om dieptes te meten, barbecue, frituurpan, kachels, een fauteuil, etc. Ruim een mijl uit de kant zette Chuck zijn huis op het ijs. Nadat de gaten geboord waren in het two feet (60 cm) dikke ijs en alles geïnstalleerd was kon het feest beginnen. Het vroor 15 (deg C), we hadden in drie uur maar drie keer beet en één kanjer gevangen, en er was geen Jägermeister te bekennen, maar dat mocht de pret niet drukken; het was beregezellig. Niet dat ik dit nu veel vaker ga doen, maar voor de echte vissert is dit een paradijs. Bijgaand een filmpje om sfeer te proeven - opgenomen met de blote hand bij -15 (deg C).Komende week ga ik voor een paar dagen naar Nederland. Ik ben uitgenodigd door Peter van Dam voor het bijwonen van zijn promotie in Nijmegen op Feb 05. Peter is een voormalig collega bij de Research afdeling van Vitatron / Medtronic SQDM. Gedurende mijn periode daar, van 2000-2008, hebben we veel samengewerkt. Dat begon met de ontwikkeling van een nieuwe generatie pacemakers, die later bekend werd als "World's First Fully Digital Pacemaker". In 2006 kreeg ik de Research afdeling onder mijn hoede en werd ik Peter's manager. Hij was toen al bezig met zijn promotie-onderzoek maar dat voelde te vrijblijvend. We hebben toen de 
afspraak gemaakt dat Peter er naar zou streven om zijn promotie af te ronden rond Kerst 2008. Met de sluiting van de vestiging in Arnhem medio 2008 kwam dat allemaal wat in het gedrang maar ik vind het fantastisch dat Peter toch heeft doorgezet en een mooi proefschrift getiteld "The Shortest Path to Cardiac Activation" heeft afgeleverd. Zie hier voor details. Daarbij voel ik me best vereerd dat ik met naam en toenaam in zijn dankwoord word genoemd. Misschien nog wel aardig om te vermelden dat ik in mijn Vitatron periode de bijnaam "Happy Harry" had, een naam die volgens onbevestigde berichten mede door Peter was verzonnen. Bijgaand een foto waarbij ik als testcase dien voor Peter's onderzoek.
In verband met de trip naar Nederland volgende week geen update. See you.
No comments:
Post a Comment