Happy New Year ofwel Geluk in'n Tuk!
Zoals eerder gemeld was ik rond Kerst een week in Nederland. Met vlucht NW246 van woensdagavond 23 december vanuit Minneapolis ben ik donderdag 24 december rond het middaguur gearriveerd op Schiphol. Best wel een vreemd gevoel na een afwezigheid van precies een jaar. Het was nog even spannend of de vlucht wel door kon gaan. De voorspellingen op dinsdag beloofden niet veel goeds met een snow storm warning voor woensdagavond tot en met vrijdagavond. Ik heb nog geprobeerd om op de vlucht van dinsdagavond te komen maar vele anderen waren me voor en dus was die vlucht volledig volgeboekt. Achteraf bleek het gelukkig niet nodig: ondanks het feit dat het woensdagavond al aardig sneeuwde konden we toch gewoon weg. Net op tijd want van woensdag op donderdag was er toch maar even 20 inch (50 cm) sneeuw naar beneden gekomen.
Nadat ik de huurauto op Schiphol had opgehaald (ik had wel mijn credit card mee) ben ik richting Ruurlo gereden. 's Avonds zijn we naar snackbar Plaza geweest waar ik een heerlijk patatje speciaal en een berehap met satésaus heb gegeten. Om je vingers bij op te eten. De rest van de week hebben we vele bezoekjes gebracht aan familie en vrienden, kennis gemaakt met de nieuwe aanwinsten Arjo en Leoni, lekkere stamppot met rookworst gegeten en de traditionele Hollandse gezelligheid ervaren. Bijgaand een aantal foto's van ons bezoek aan Nederland.
Er was overigens niet veel veranderd in één jaar tijd. Wel is er in Ruurlo het nodige bijgebouwd, zijn de bomen langs de weg van Ruurlo naar de Veldhoek gerooid en is het aanpalende fietspad vernieuwd. Maar de ijsbaan is nog steeds niet aangelegd. Dat laatste is ook typisch Nederlands: in 2006 is de IJsclub Ruurlo accoord gegaan met het verplaatsen van de natuurijsbaan in verband met de aanleg van een bedrijventerrein. In 2007 was een nieuwe locatie vastgesteld maar in verband met bezwaren van omwonenden en allerlei wettelijke procedures is er drie jaar later nog geen schop in de grond gegaan voor de aanleg van de nieuwe baan. Drie jaar om simpelweg een groot grasveld onder water te mogen zetten (met een stel lichtmasten eromheen, een keet om de voeten te warmen, een schuurtje om de sneeuwschuif op te bergen, en een parkeerplaats voor de brommert). Wat een toestand voor gemiddeld één week ijspret per jaar. Toen ik hoorde dat er ijs lag in Nederland heb ik overwogen om mijn hockey schaatsen mee te nemen. Ik had graag met onze voormalige buurvrouw Silvia wat pirouettes willen draaien. Achteraf maar goed dat ik de schaatsen thuis heb gelaten :-)
Inmiddels zijn we weer terug in Maple Grove. De terugreis was er één om niet snel te vergeten. Dat begon al op Schiphol waar de controles aanzienlijk waren aangescherpt door de mislukte aanslag van vorige week op vlucht NWA253 van Amsterdam naar Detroit. Iedereen werd gefouilleerd en ook alle handbagage werd aan een grondige inspectie onderworpen. Dat leidde weer tot lange wachtrijen en een vertraging van ruim een uur. Terwijl we in het vliegtuig zaten te wachten op vertrek
las ik in de krant dat de Nigeriaan die de aanslag had willen plegen een bomslip aan had: het explosief van 80 gram was in het kruis van zijn onderbroek genaaid. In dat licht bezien was het fouilleren een schijnvertoning: als ik hetzelfde explosief in mijn tok had gedaan had niemand dat gemerkt. Ik betrapte me er op dat je met zoveel aandacht voor de veiligheid zelf ook met andere ogen naar medepassagiers gaat kijken. Zo zat er achter ons een man die voordat we de lucht in waren al twee keer naar het toilet was geweest. Vervolgens heb ik hem toch een beetje in de peiling gehouden. Raar maar waar.De vlucht zelf verliep voorspoedig. Vlak voor de landing werd medegedeeld dat de gezagvoerder na 35 jaar trouwe dienst met pensioen ging en dat dit zijn laatste vlucht was. Als dank mocht zijn vrouw mee in de business class en maakte zijn dochter (die stewardess is) voor één keer haar opwachting op een intercontinentale vlucht. Ik heb het idee dat je bij NWA als stewardess alleen intercontinentaal mag dienen als je de vijftig gepasseerd bent. Daar kwam de dochter zeker nog niet voor in aanmerking.
Nadat we bij de douane alle formaliteiten hadden afgehandeld, de koffers hadden verzameld en de auto hadden terug gevonden konden we richting Maple Grove. Ondanks dat de avond was ingevallen was het landschap wit en lagen er overal grote bulten sneeuw. Dat beloofde niet veel goeds. En inderdaad, bij ons huis aangekomen was er geen doorkomen aan: er lag een bult van een meter op de sidewalk (stoep) en ook de driveway (oprit) was bedekt met een halve meter sneeuw. Er zat dus niets anders op dan de sneeuwschuif te pakken. Zodoende stonden we om acht uur 's avonds bulten sneeuw te verplaatsen (met onze biologische klok nog steeds op Nederlandse tijd was het eigenlijk drie uur 's nachts). De volgende morgen hebben we het karwei afgemaakt. Als je er zo over nadenkt is bulten sneeuw verplaatsen best wel dom werk eigenlijk. Maar een schone oprit geeft wel veel voldoening :-)
Ondanks dat ik het fysieke werk niet schuw is een snow blower toch wel handig in dit soort situaties. Je moet er dan wel verstandig mee om gaan. Volgens de Startribune zijn er tijdens Kerst 12 mensen in het ziekenhuis geweest voor het aanhechten van (gedeeltelijk) afgerukte vingers nadat ze de snowblower hadden schoongemaakt. Ze hadden de blower wel uitgezet maar de laatste terugslag was de oorzaak van alle ellende. Dan maar geen blower. Overigens, het is je wel geraden om de stoep schoon te houden. De Minneapolis city department heeft een speciaal Snow Patrol Team dat er op toeziet dat je je stoepie sneeuw- en ijsvrij houdt. Als iemand over je stoep heeft geklaagd komen de mannen van dit team je vereren met een bezoekje. Ze krijgen natuurlijk altijd allerlei excuses te horen waarom het niet gebeurd is: ik wist niet dat ik dat moest doen, dat is toch gemeentewerk?, ik lag ziek in bed, etc. Maar er is geen pardon: binnen 24 uur na de sneeuwval moet je stoep schoon zijn want anders gaat het je geld kosten.
Via de wekelijkse blog waren velen in Nederland op de hoogte van onze belevenissen hier in de VS. Ik kreeg regelmatig de vraag waar ik de tijd vandaan haalde om de blog te maken. Het kost me inderdaad een paar uur per week maar ik vind het best geinig om te doen. Gedurende de week verzamel ik de onderwerpen, en op vrijdagavond schrijf ik het verhaaltje en zoek ik de foto's erbij. Volgens Jacky maakte ik zoveel mee dat hij zich afvroeg of ik nog wel tijd had om te werken. Laat ik iedereen gerust stellen dat ik ook hier hard moet werken. Waarom zou ik het beter hebben dan jullie. Maar omdat je minder verplichtingen hebt hou je meer tijd over voor andere zaken. Wel overweeg ik om de frekwentie van één keer per week terug te schroeven. We zijn nu een heel jaar rond en naar verwachting gaan de ervaringen zich nu herhalen. Niettemin staan er nog vele nieuwe dingen op mijn to-do list. De tijd zal het uitwijzen.
In Nederland kreeg ik nog wat leuke kadootjes: een deurmat van FC Twente (met dank aan Ina) en een Unox schaatsmuts. Met zo'n mix van Amerikaanse, Nederlandse en Twentse invloeden wordt
het kijken naar de football wedstrijden van de Minnesota Vikings een waar festijn! Over FC Twente gesproken, zit ik in de VS wordt FC Twente Herbst Meister. Alsof het zo moet zijn. De eerste klap is een daalder waard zal ik maar zeggen. Ook de Vikings doen het nog steeds goed alhoewel de laatste weken wat moeizamer verlopen zijn. Ze staan op 11 wins en 4 losses, en hebben met nog één wedstrijd in de reguliere competitie de play-offs al bereikt. Daarmee zijn ze officiëel nog maar twee overwinningen verwijderd van de 2010 Superbowl. Deze wordt op 7 februari 2010 in Miami gespeeld. Aannemende dat de Vikings zover komen heb ik inmiddels met een collega afgesproken dat we er naar toe gaan. Dat gaat wel een koe kosten maar zoiets maak je maar één keer mee. En aangezien één van mijn stellingen is dat je alles een keer moet meemaken in je leven is dit mijn kans. We duimen dat het zover mag komen. Tot volgende week.
No comments:
Post a Comment