Rollen op twee wielen

Deze week stond in het teken van soccer. Zaterdag, zondag, maandag en woensdag moest er gespeeld of getraind worden. Leonie had afgelopen weekend een toernooi van de Minnesota Thunder op het National Sports Center in Blaine. Dat is voor ons ongeveer een half uurtje rijden. Dat National Sports Center is typisch Amerikaans: unmeunig groot - er liggen zo'n 60 voetbalvelden bij elkaar - en je kunt zo ongeveer elk veld bereiken met de auto. Leonie moest er zaterdag één en zondag twee wedstrijden spelen. De meiden spelen op een half veld, 2 keer 25 minuten en 6 tegen 6. Leonie speelt met nummer 49 en speelt haar partijtje goed mee.

Het gaat er wel anders aan toe dan in Nederland. De meeste verenigingen hebben geen eigen accommodatie (velden, kleedkamers, kantine). Je hebt dan ook niet het gevoel dat je thuis of uit speelt. De 'thuis'-spelende partij regelt gewoon een veld - veelal bij een school of (zoals in dit geval) op het National Sports Center. Alle kinderen worden met de auto gebracht. Omdat er geen kleedkamers zijn (tenminste, ik heb ze nog niet gezien) komen de kinderen in tenue naar het veld. Sport is een echt familiegebeuren: vader en/of moeder, broertje en/of zusje, opa en/of oma, velen zijn van de partij en aan toeschouwers dus geen gebrek. Bijna iedereen die komt kijken heeft van die uitvouwbare stoeltjes mee. Ik hou er niet zo van om aan de lijn te zitten - ik sta liever te kijken. Maar helaas hebben ze geen afrastering om het veld, dus over de reling hangen is er niet bij.


In het veld gaat het er erg sportief aan toe. Misschien is dat omdat het meiden zijn. Ook de toeschouwers zijn zeer beschaafd. Ik moet zeggen dat ik het aanmoedigen in het Engels nog wel lastig vind: 35 jaar Kom op, Pak aan, Schiet! in je native language verander je niet zomaar. Je roept dat soort termen vooral op intuïtie en het kost me moeite om daarin om te schakelen. Alles op zijn tijd denk ik dan maar. Overigens, de toestand van de velden was abominabel.

Maandag en woensdag had Leonie ook nog weer een wedstrijd maar dat was voor de gewone competitie. Tot nu toe hebben ze alle wedstrijden verloren en nog geen goal gescoord maar dat zal niet lang meer duren. Ook Marissa is volop in training. Zij zit niet bij een club maar speelt in een recreatie-team. Woensdag had ze weer een training maar toen was het erg warm, 94 deg F wat neer komt op bijna 35 deg C. Er stond gelukkig veel wind maar het waren geen omstandigheden om er even stevig tegen aan te gaan.

Afgelopen donderdag (Hemelvaartsdag wordt hier niet gevierd dus we moesten gewoon aan de bak) had Leonie een lunch BBQ op school. Els was ook uitgenodigd. Elke klas moest zich op een bepaalde tijd melden in één van de sporthallen. Daar kregen ze allemaal een bordje met een hamburger, wat fruit, een zakje chips, een koekje en melk. Het verhaal wilde dat de hamburgers op de BBQ waren warm gemaakt ondanks dat er geen BBQ te bekennen was. Wel moest het eten binnen 20 minuten opgegeten zijn want daarna was een andere klas aan de beurt. Leonie en haar vriendinnen vonden het erg gezellig.

Volgende week donderdag arriveren Opa Imming en Joyce voor een bezoek van ruim twee weken. Dat vinden we erg leuk. Els heeft deze week nog contact gehad en ze zijn goed voorbereid. Ons basement appartement Pond View is helemaal klaar voor het bezoek. Omdat opa niet meer zo goed ter been is heeft Els gezocht naar een rolstoel. Die kun je natuurlijk leasen maar het was uiteindelijk goedkoper om er één te kopen. Deze week is de rolstoel afgeleverd. We moesten hem natuurlijk wel even uitproberen. Daarvoor hadden Marissa en Leonie een parkoers gemaakt: beginnend op de mat bij de voordeur, door de woonkamer naar de keuken, rondom het eiland, en dan zo snel mogelijk weer terug naar de voordeur. We gingen regelmatig op twee wielen door de bocht en er is hier en daar een likje verf gesneuveld maar opa kan gerust zijn: de rolstoel is goed ingereden. Op de foto zie je mij in volle vaart door het huis. Ik moet wel zeggen dat ik bij een rolstoel altijd aan opa Flodder moet denken met zijn conducteurspet op en zijn spiegelei in de hand. Altijd lachen.

Wat een nieuws deze week uit Nederland: Jan en Yolanthe uit elkaar en ook Adam en Patricia. Hoe moet het verder? En of dit allemaal nog niet genoeg was: FC Twente heeft de bekerfinale verloren. Blijkbaar was het seizoen net te lang en had Sander Boschker ook niet meer alles even scherp. Boschker loopt sowieso al op zijn laatste benen. Gelukkig is er hoop. "Recentelijk werd door 157 jeugdkeepers in de leeftijd van 6 tot 18 jaar uit de regio naar hartelust getraind op de verschillende onderdelen van het keepersvak. Ook werd er een demonstratietraining verzorgd door Eddie Pasveer die Piet Velthuizen van Vitesse onder handen nam. Aan het eind van de dag werd Harry Vaassen verkozen tot de meest talentvolle keeper van de dag en verdiende daarmee een mooie door Piet Velthuizen gesigneerde bal."

Harry is de zoon van Wim Vaassen, een oud collega van mij bij Thales. Harry is geboren in de tijd dat ik bij Thales werkte. Wim heeft het nooit willen toegeven maar volgens mij is Harry naar mij vernoemd :-)

Onthoud de naam: Harry Vaassen komt eraan!