Ban the Gun

Tot vanmorgen was ik van plan om te beginnen met de sneeuw die ons aan het begin van de week in de ban hield. Maar hoe kan ik voorbijgaan aan de schietpartij op de school in Newtown, Connecticut. Een jongeman die gek in de kop wordt, pistolen pakt, naar een basisschool rijdt en er in het wildwest op los begint te schieten. Met als (voorlopig) resultaat: 26 dodelijke slachtoffers. Wat een drama. Toch, eerlijk is eerlijk: We kijken er al niet eens meer raar van op. De schaal van het drama in Newtown is natuurlijk immens maar schietpartijen op zich zijn hier aan de orde van de dag. Het is natuurlijk niet vreemd dat het hier vaker voor komt dan in Nederland met een bevolking die 20 keer zo groot is. Maar toch. Je kunt 's morgens geen krant openslaan of nieuwssite bekijken of er zijn er wel weer een paar omgelegd. Je zou bijna gaan geloven dat het bij het leven hoort. Bizar eigenlijk.

Natuurlijk wordt meteen weer de vraag gesteld: Hoe stoppen we dit geweld? Het antwoord is simpel: Het is niet te stoppen. Wel kun je proberen om het moeilijker te maken voor potentiële daders om dit soort aanslagen te plegen. Wat ligt er meer voor de hand dan een verbod in te stellen op het houden van wapens. Of tenminste het bezit van een wapen aan veel strengere banden te leggen. Maar ja, daar zit de gemiddelde Amerikaan niet op te wachten, die laat zich de wet niet voorschrijven. Dààrom krijg je hier van die foldertjes van Cabella's in de bus gestopt met pagina's vol pistolen, geweren en ander gevaarlijk tuig. Dààrom vindt een rechter dat hij een wapen moet kunnen dragen tijdens werktijd. Dààrom schiet een 4-jarig jongetje zijn 2-jarige broertje per ongeluk dood door onachtzaamheid van de ouders. Dààrom knalt een dominee zijn kleindochter neer omdat hij haar aanziet voor een inbreker. Dààrom … Zo kan ik nog heel lang doorgaan. Opvallend was dat zelfs de dominee dacht dat ie verstandig met een geweer zou kunnen omgaan maar nu toegeeft dat het onder hoogspanning volledig verkeerd kan aflopen. Ik denk dat veel Amerikanen in het "Unconsciously Incompetent" stadium zitten als het op het gebruik van een wapen aankomt. Het probleem is echter dat ze het zelf niet weten. Tot ze iets dramatisch overkomt maar dan is het al te laat. Dààrom denk ik dat de overheid gewoon een wapenverbod in moet stellen. Hoe controversiëel dat ook zal zijn. Kunnen we eindelijk dat bordje bij de ingang van Medtronic weghalen. Dat bordje zegt: "Guns are banned on these premises". Ofwel "Wapens mogen niet mee naar binnen". Alleen al dat bordje bewijst dat er iets niet klopt in dit land...

Dan nu de sneeuw. Heul veul sneeuw. Het begon in de nacht van zaterdag op zondag. Toen we zondagmorgen de gordijnen opendeden was er 8 (inch) (of 20 (cm)) gevallen. Nadat ik eerst de wedstrijd PSV - FC Twente had bekeken (overigens met PSV als terechte winnaar) was het tijd om koffie bij de Starbucks te halen. Maar eerst moest de oprit schoongeveegd. Het was de 1e keer dit winterseizoen dat we de sneeuwschuif ter hand mochten nemen. Samen met Els was de oprit binnen een half uur sneeuwvrij - een prima work-out. Even later onder het genot van een medium Vanilla Latte voor de TV om de Minnesota Vikings aan te moedigen. Gelukkig maakten de Vikings de zondag na het verlies van FC Twente alsnog goed. Een mooie 21-14 overwinning tegen de Chicago Bears houdt de hoop op een plaats in de play-offs open. Nog drie wedstrijden in de reguliere competitie en we zullen het weten. Go Vikings!

Hadden we de oprit op zondagmorgen schoon, de sneeuw wist niet van ophouden. De hele zondag bleef het naar beneden komen waardoor we nog twee keer aan de bak mochten. Uiteindelijk hebben we zeker 16 (inch) (of 40 (cm)) aan de kant geschoven. Daarmee viel er in één dag meer sneeuw dan in de hele winter van 2011-2012. Dat leverde hele mooie plaatjes op, Winter Wonderland zal ik maar zeggen. Maar dat het ook anders kan aflopen bleek toen een coach van de highschool in New Prague tijdens het sneeuwschuiven overleed aan een hartstilstand. Ook voor het auto- en vliegverkeer was het allemaal wat vervelender. Als gevolg van de vele sneeuw waren er alleen al in de staat Minnesota 637 ongelukken te betreuren, waaronder één met fatale afloop. Verder werden er meer dan 150 vluchten op Minneapolis - St. Paul geannuleerd. De gevolgen van dit alles waren ook op maandag en dinsdag nog duidelijk merkbaar met vele files en vertragingen.

De sneeuw werd natuurlijk toegejuichd door autoschadebedrijven, en winkels die snowblowers en sneeuwschuiven verkopen. Daarnaast waren hotels goed bezet na annulering van al die vluchten. Ook de overheid liet zich niet onbetuigd en vaarde wel bij de sneeuwval. Zo werden binnen de stadsgrenzen van Minneapolis en St. Paul meer dan 1000 auto's weggesleept. Die auto’s hadden zich niet gehouden aan de noodverordening die altijd in werking treedt bij hevige sneeuwval. Die verordening stelt dat, om de wegen begaanbaar te houden, auto's maar aan één kant van de weg mogen parkeren. Wie zich daar niet aan houdt riskeert een parkeerboete van $42, naast de kosten van het wegslepen à $138 per auto. Alsof dat nog niet genoeg is: Wacht je te lang met het weer ophalen van je auto dan komt daar ook nog eens een rekening voor opslag bij. De gemeentes doen dus erg goede zaken bij een pak sneeuw.

Zaterdag was het vroeg dag. Marissa had zich aangemeld voor de ACT Test en moest om acht uur 's morgens aantreden op de Wayzata Highschool. Ze was niet alleen. Toen we daar arriveerden was het een komen en gaan van vaders en moeders die hun kinderen afleverden, terwijl ook de parkeerplaats vol stond met auto's van scholieren die zelf al over een rijbewijs beschikten. De ACT Test is een belangrijke test omdat het resultaat meeweegt bij de toelatingsprocedure op College of University. Hoe hoger de score, hoe meer kans je maakt om aangenomen te worden en een toelage (scholarship) te krijgen. De ACT Test bestaat uit verschillende onderdelen: Engels, Mathematics, Reading en Science, en optioneel Writing. De test duurt meer dan vier uur. Gelukkig kun je de test doen zo vaak als je wilt en geldt het laatste resultaat. Het was Marissa's eerste keer en ze denkt dat ze het wel goed gemaakt heeft. We zullen zien, de uitslag wordt binnen twee maanden bekend gemaakt.

Rondom de dood van grensrechter Richard Nieuwenhuizen laaide de discussie omtrent het verbale en fysieke geweld op en rond de voetbalvelden weer op. Geïnspireerd door dit verhaal ging ik zelf terug in de tijd hoe ik mij vroeger op het veld gedroeg. Ik heb me nooit bediend van fysiek geweld, niet tegen de leiding en niet tegen tegenstanders. Daar was ik gewoonweg niet sterk genoeg voor. Maar ik was niet op mijn mondje gevallen. Als ons in mijn ogen onrecht werd aangedaan dan liet ik dat de scheids- en grensrechters wel weten. Over het algemeen hield ik me daarbij netjes, maar heel soms ging ik over de schreef. Zo kan ik me nog erg goed herinneren dat we met ons B1-elftal tegen de Vroomshoopse Boys op het sportpark De Bosrand in Vroomshoop moesten spelen. Het liep niet zoals gewenst en deze jongen had er nogal de pee in. Onze aanvoerder wijlen Gerrit Snippe had me al terecht gewezen op mijn gedrag maar tevergeefs. Op een bepaald moment had ik weer commentaar op de leiding waarop ik terecht van het veld werd gestuurd. Het verhaal gaat dat oma Meier me eens betrapte op een vloekwoord tijdens een potje voetballen. Toen ze me er op aansprak was mijn reactie: "Maar we zijn toch aan het voetballen...". Alsof vloeken tijdens het voetballen wel was toegestaan. Toch brengt dit een ander element in: Iedereen is het er over eens dat fysiek geweld uit den boze is, maar hoe ver mag je gaan in je commentaar? Uiteindelijk probeer je er de leiding mee te beïnvloeden en vormt het dan ook een deel van het spel. Zolang het binnen de grenzen van het fatsoen blijft (die door de spelleiding worden aangegeven), moet dat wat mij betreft kunnen.

Over fysiek geweld gesproken, deze vechtersbazen kunnen er alles over vertellen. Voor de 4e keer stonden de Mexicaan Juan Manuel Marquez en de Fillipijn Manny Pacquiao tegenover elkaar in de ring. De 1e keer in 2004 werd het "onbeslist" (waarbij later één van de juryleden toegaf een fout gemaakt te hebben in het nadeel van Pacquiao). Op 15 maart 2008 streden de heren voor de 2e keer tegen elkaar, dit keer om de Super Vedergewicht titel. Het werd een "split decision" in het voordeel van Pacquiao. Drie jaar later, op 12 november 2011 won Pacquiao opnieuw, dit keer via een controversiële "majority decision". Het publiek reageerde voor het merendeel negatief op de uitslag en men vond dat Márquez was bestolen. Het kon dan ook niet anders of er moest een revanche komen en wel afgelopen zaterdag in Las Vegas. Het gevecht werd WBO's "Champion of the Decade" gedoopt. Nadat Pacquiao in the 3e ronde knock-out ging, was Marquez in de 5e ronde aan de beurt. Pacquiao werd hierdoor enigszins overmoedig totdat hij met nog 2 (s) te gaan in de 6e ronde een ongelofelijke dreun moest incasseren van Marquez. Het werd het 1e verlies op knock-out van Pacquaio in meer dan 13 jaar. Of er nog een 5e gevecht komt valt te bezien maar dat de vechtersbazen aan elkaar gewaagd zijn is duidelijk.

Als ik jullie was zou ik mijn spullen maar goed in de gaten houden bij de screening op de luchthaven. Voordat je het weet ben je je smartphone of tablet kwijt. Wat is er namelijk aan de hand? Een medewerker van de screening op het John F Kennedy vliegveld in New York is op heterdaad betrapt op het stelen van twee iPads uit een ingecheckte tas. Het was onderdeel van een door de politie opgezette val nadat passagiers bij de luchthavenpolitie hadden geklaagd over het verdwijnen van elektronische apparatuur uit hun bagage. Terwijl het geval getuigt van een steeds terugkerend probleem van diefstal bij de checkpoints, wijst het op een nog grotere dreiging volgens de autoriteiten: "Als een gewetenloze werknemer ongemerkt spullen uit de bagage kan wegnemen, dan kunnen ze er ook wat in stoppen!" Zo is het maar net. En dat zal vast geen iPad zijn. Jullie zijn gewaarschuwd...

Als ik denk aan het Leger des Heils dan denk ik aan (wijlen) Majoor Bosshardt. Een prima vrouw maar (toen al) niet de jongste meer. Ook in de VS heeft het leger een senior imago. Maar hier hebben ze nu een strategie ontwikkeld om het imago van de 130-jaar oude liefdadigheidsvereniging te transformeren van senioren in stijve uniformen tot hippe jongeren in Santa kledij. Zo heeft het Leger des Heils een iPhone App waarmee vrijwilligers kunnen worden gerecruteerd. Aan de vooravond van een kerstperiode waarin er door vrijwilligers in totaal 100.000 uur met de bel gerinkeld moet worden en met een steeds grijzer wordende pool van vrijwilligers, lanceerde men deze nieuwe app gericht op een jonge doelgroep. Via de app kunnen jongeren zich niet alleen aanmelden, maar werden ook handige tips gegeven wat wèl en nièt te doen tijdens het volunteren. Naast de iPhone App worden er allerlei andere social media benut om de transformatie gestalte te geven. Zoals nieuw fotomateriaal. Zou men een aantal jaren geleden alleen foto's van leger officieren in uniform plaatsen, men is nu actief op zoek naar de vrijwilliger met piercing en tattoo. Wie had dat gedacht. Het wordt nooit meer zoals het was...

Als je het nog niet wist: Meer dan de helft van de Nederlandse goudvoorraad ligt in New York opgeslagen. Verder ligt 20% in Ottawa, 20% in Londen en 11% in Amsterdam. Nederland heeft het goud verspreid over vier locaties omdat dat zowel de veiligheid van de opslag vergroot als de beschikbaarheid. Daar kan ik me alles bij voorstellen. Maar om nu meer dan de helft bij de Federal Reserve (de Amerikaanse centrale bank) in New York te leggen, daar kun je wel je vraagtekens bij zetten. We hebben blijkbaar wel heel veel vertrouwen in de Fed. Als ik jullie was zou ik dus maar zorgen dat je de Amerikanen te vriend houd. Op basis van de huidige goudprijs is zelfs de helft van 650 ton goud heel veel waard. En met de Fiscal Cliff op de loer kunnen de Amerikanen wel wat geld gebruiken...

Goed nieuws voor de TV kijker. Sinds gisteren is er een nieuwe wet in werking getreden, de zogenaamde CALM wet. CALM staat voor Commercial Advertisement Loudness Mitigation. Het komt er op neer dat TV stations en kabel exploitanten niet langer het geluid van commercials op mogen krikken. Er wordt hier veel reclame uitgezonden. Daarbij had men nogal de neiging om het geluid een aantal decibels hoger te zetten zodat het wat prominenter doorklonk in de woonkamers. Dit gedrag was een doorn in het oog van de kijker. Het ging zover dat zelfs de meest fervente football kijkers het geluid tijdens de wedstrijd uit hadden staan. Ook de slechthorenden onder de kijkers waren niet erg te spreken over de praktijken van sommige adverteerders. Met CALM is daar nu een einde aan gemaakt. Kijk, dat regelen ze dan wel per wet maar wapenbezit ho maar. Heel apart.

Ik las hier dat na lang onderhandelen is besloten om het statiegeld in Nederland af te schaffen. Als compensatie gaan de gemeenten extra inzamelpunten voor plastic flessen plaatsen, en beloven bedrijven op hun beurt dat ze minder verpakkingsmateriaal gaan gebruiken, meer afval hergebruiken en minder plastic om reclamefolders doen. Dat is een nobel streven. Hier is het statiegeld al langer afgeschaft – al minstens vier jaar want we weten niet anders. Wij mogen alle papier, plastic, glas en blik bij elkaar in de blauwe bak kieperen, waarmee het gescheiden wordt opgehaald van "gewoon afval". Het heeft wel zo zijn voordelen dat je niet meer met de lege plastic flessen naar de supermarkt terug hoeft. Hoewel, als jullie het nu toch nog naar een inzamelpunt moeten brengen (die veelal bij de supermarkt in de buurt is) lost het niet heel veel op. Behalve dat gedoe bij het inleverapparaat en geleur met die bonnetjes dan. Alle kleine beetjes helpen.

Mijn eerste ervaringen met de loopband zijn prima te noemen. Ik heb inmiddels de nodige kilometers in de basement afgelegd. Het apparaat biedt vele manieren om dat te doen. Zo heb ik tot nu toe steeds een parkoers van 30 minuten geselecteerd met variatie in snelheid en stijlheid. Dat doet ie allemaal vanzelf. Zelfs de ventilator gaat harder en zachter draaien afhankelijk van de te leveren inspanning. Wel had ik de eerste keren de neiging om de band in te halen, maar dat doe je maar één keer helemaal en dan leer je het vanzelf af. Terwijl ik loop heb ik een DVD opstaan. Zo liep ik al over het Piazza Della Repubblica in Cortona in Italië alwaar mijn vriend André Rieu een concert gaf, liep ik een paar dagen later in de antieke Arena van Verona bij een voorstelling van Paolo Conte, hebben de Gipsy Kings mijn tempo er goed ingehouden vanuit het Kenwood House in Londen, en is morgen Normaal in de Amphion Schouwburg in Doetinchem aan de beurt. Wil je het nog mooier hebben.

Morgenvroeg mag ik om half zes op om Marissa weg te brengen. Ze gaat van half zeven tot tien volunteren – inpakken van kerstpakketten voor een goed doel. Daarna een Starbucks en dan kan wat mij betreft het weekend echt beginnen. Een prettig weekend en tot volgende week.