Een Pottie Putty

Deze week was er weer van alles aan de hand aan deze kant van de oceaan. Zo hebben we Els woensdag naar het vliegveld gebracht. Ze is voor een week naar Nederland met, naast een bezoek aan familie en vrienden, als hoogtepunt de bruiloft van Arjo en Joyce. Naar horen zeggen was het een echte Twentse bruiloft met krentewegge, bier en polonaise, en hebben ze er met z'n allen een groot feest van gemaakt. Natuurlijk ook vanuit Maple Grove de hartelijke felicitaties aan het bruidspaar! Terwijl Els de bloemetjes aan het buiten zetten is, moeten haar arme man en bloedjes van kinderen de zaak hier draaiende houden. Als moeders van huis gaan maken ze zich altijd de meeste zorgen over het thuisfront. Alsof de boel zomaar in de soep gaat lopen en we honger zullen leiden. Gelukkig valt dat allemaal best mee. Zo zijn we woensdag naar Subway en Chipotle geweest, donderdag naar McDonald's, vanavond nog te bepalen, en voor je het weet is de week om. Ook hebben we de vaatwasser en wasautomaat inmiddels al een keer aan het draaien gehad. Een kind kan de was doen.

By the way, Els was nog geen dag in Nederland of ik kreeg een email van AT&T: "Excessive International Data Alert: Our records indicate that you have exceeded $200 in international data charges". "Huh?" was mijn eerste reactie, "Dat wordt een duur weekje". Navraag bij AT&T leerde dat ze 10Mb aan data had verstuurd (met drie foto’s zit je er al op) voor de standard (internationale) prijs van $20 per Mb. Da's wel wat veul voor het versturen van een paar fotootjes. Volgens de AT&T medewerker hadden we het International Data feature moeten activeren (dom,dom, helemaal vergeten) met 120Mb data voor $30, ofwel $0.25 per Mb. Da's nogal een verschil en klinkt natuurlijk veel beter. Gelukkig voor Els was de medewerker zo vriendelijk om de activering met terugwerkende kracht in te laten gaan. Daarmee houdt ze meer over om in Nederland te besteden aan zaken als kleding, schoenen, chocola, drop, paprika chips, und so weiter. De extra koffer die ze heeft meegenomen moet namelijk wel vol.

Zondag vierde Leonie haar 14e verjaardag. Zaterdag heeft ze met een aantal vriendinnen een feestje gebouwd. Zondagmorgen hebben we haar op traditionele wijze getrakteerd op een serenade, en de kado's overhandigd waaronder een stel nieuwe voetbalschoenen (erg kleurrijk, zo jammer dat ik gestopt ben...), kadobon, boek, CD, en parfum. Aansluitend zijn we wezen brunchen in het clubhouse van Edinburgh Golf Course, en daarna naar Minneapolis gereden. Daar stond ons een drie uur durende Segway Magic History Tour te wachten. Na een korte instructie over hoe een Segway veilig te bedienen, mochten we meteen aan de slag. Dat verliep erg voorspoedig: het was maar even of we konden prima met de Segway uit de voeten. Met in totaal 4 instructeurs en 12 deelnemers gingen we vervolgens downtown Minneapolis langs historische plaatsen aan de oevers van de Mississippi. Een erg leuke ervaring, absoluut de moeite waard.

Dinsdag om zes uur ging de wekker af. Het was gebeurd met de pret en de dames mochten eindelijk, na dertien (!) weken vakantie, weer naar school. Dat is maar goed ook want van zoveel vakantie kun je alleen maar dommer worden. Marissa zit nu in Grade 11 van de Maple Grove Senior Highschool, en Leonie in Grade 9 van de Maple Grove Junior Highschool. Toen Leonie na de eerste dag thuiskwam was het eerste wat ze zei: "Boring". Dat woord heeft ze drie maanden niet gebruikt... Inmiddels zijn ze al weer een aantal dagen onderweg, hebben ze een geschikt plekje in de bus gevonden, zijn ze gewend aan de nieuwe teachers, en krijgen ze eindelijk weer huiswerk mee. Ze worden nog eens heel slim.

Deze week stond ook in het teken van sport. Zo is Leonie weer begonnen met de voetbaltraining voor het fall season (najaarsseizoen). Morgen spelen ze hun eerste wedstrijd in Brooklyn Park. De verwachtingen zijn hoog gespannen: met haar nieuwe felblauwe Nike's kan het niet aan de schoenen liggen. Voor Marissa, die tennis speelt in het Varsity team van haar school, was het deze week ook erg druk. Dat begon al op maandag. Ondanks dat het Labour Day was (een vrije dag) moest ze trainen op school. Vervolgens had ze elke dag van de week met haar team een wedstrijd tegen een andere school. Daarnaast zijn we met z’n drieën in training voor de Twin Cities 5k Run (Marissa en Leonie) en 10k Run (ikke) die plaatsheeft op 6 oktober a.s. Ik volg een trainings-applicatie op de iPhone die me in 13 weken klaarstoomt voor de 10k. Dat verloopt naar tevredenheid hoewel ik wel moet zeggen dat papa ouder wordt :-( De rechterknie speelt wat meer op, ik heb een onwillige spier in het linker bovenbeen wat waarschijnlijk veroorzaakt wordt doordat ik compenseer voor de tekortkomingen van het rechterbeen, en ik moet wat meer kilo’s meezeulen. Maar dat mag de pret niet drukken. Mijn doel is 10k binnen 50 minuten. Of dat gaat lukken is de vraag want de start van de 10k is 's morgens om 07:30 en dat is voor de loper in mij niet de meest geschikte aanvangstijd. We gaan het meemaken.

Zondag start het NFL seizoen voor de Minnesota Vikings weer. Na een voorbereidingsperiode van 10 weken mogen ze voor de eerste competitiewedstrijd thuis aantreden tegen de Jacksonville Jaguars. Er zijn de nodige nieuwe aankopen en spelers van de hand gedaan en het team is er klaar voor. Na 16 wedstrijden weten we of alle veranderingen nut hebben gehad en de playoffs worden bereikt. In de media is er veel aandacht voor onze sterspeler Adrian Peterson. Peterson scheurde vorig jaar op Kerstavond zowel de voorste en binnenste kruisband van zijn linkerknie en was daarmee lange tijd uitgeschakled. Vanaf het begin heeft hij gezegd dat hij er naar streefde om weer speelklaar te zijn voor de eerste reguliere competitiewedstrijd. Dat is opvallend omdat normaal gesproken voor deze blessure een langere revalidatietijd staat. Peterson is echter een onwijs ruwe bolster – zoals de meeste NFL spelers. De trainersstaf staat echter voor een dilemma: Al ziet het er op het oog goed uit, niemand zit er op te wachten dat hij te snel wordt gebracht en weer voor langere tijd in de lappenmand verdwijnt. Het besluit valt morgenvroeg. Alle Vikings supporters zien het besluit met grote spanning tegemoet. We zullen het gauw weten.

Ik las een bericht dat de Nederlandse studenten woedend zijn over plannen van de Erasmus Universiteit om met camerabewaking spieken tegen te gaan. Schitterend zo’n discussie. Spieken is natuurlijk van alle tijd. Wie heeft het vroeger niet gedaan? Ik wel (een beetje)! Daarbij was ik niet zo’n held in het afkijken bij anderen, maar maakte ik wel eens gebruik van spiekbriefjes. Zeker op de middelbare school bij de talen. Achteraf beschouwd leerde je er best veel van. Je moest immers de zaak wel twee of drie keer opschrijven om het leesbaar op een klein briefje te krijgen. En wat is er nou leerzamer dan dingen een aantal keren op te schrijven? Ik begrijp wel dat de studenten ageren tegen de plannen maar ze moeten niet zo flauw doen. Als je niets te verbergen hebt hoef je je immers geen zorgen te maken. In dit verband was dit nieuwsbericht wel passend: "125 students at Harvard are under investigation for cheating". Wat is het geval? Op het fameuze Harvard waren er in het voorjaar 279 studenten die de cursus "Introduction to Congress" volgden. Nadat ze het finale take-home exam hadden ingeleverd bleek dat van 125 studenten de antwoorden erg veel op elkaar leken. Je zou verwachten dat Harvard studenten gehaaider zijn, maar niet dus. Dit bewijst maar weer: het gebeurt overal. Misschien moeten we dus ook overwegen om camera's te installeren bij studenten thuis...

Deze week ook het trieste bericht dat acteur Michael Clarke Duncan op 54-jarige leeftijd is overleden aan de gevolgen van een (eerdere) hartaanval. Misschien denk je wel: "Who the heck is Michael Clarke Duncan?". Hij is de man, zeg maar gerust reus, die vooral bekend is geworden door zijn rol in de film "The Green Mile". Duncan speelt daarin John Coffey, een Afro-Amerikaan die wordt beschuldigd van de verkrachting en de moord op twee kleine meisjes. Coffey blijkt over bovennatuurlijke krachten beschikt die door zijn bewakers worden gebruikt om anderen te genezen. Uiteindelijk wordt ontdekt dat Coffey onschuldig is, maar hij staat erop te willen sterven omdat hij het niet meer aankan dat er zoveel pijn in de wereld is. Kort daarop wordt Coffey geëxecuteerd. Het is een meeslepende film waarbij Duncan een onvergetelijke indruk achterliet. Een echte aanrader. Michael Clarke Duncan RIP.

Na de Republikeinse Conventie vorige week was het deze week de beurt aan de Democraten. Nadat Michelle Obama de zaal had toegesproken op dinsdag, was de woensdag gereserveerd voor Bill Clinton. Onlangs zijn escapades ten tijde van zijn presidentschap is Clinton nog altjd razend populair in dit land. Ik moet zeggen dat hij ook een geweldige spreker is. Na deze opwarmers was het gisteren de beurt aan President Obama om het spreekgestoelte te betreden. Ook dat was een spetterende toespraak met veel toejuichingen vanuit de zaal. Obama maakte duidelijk dat er in de afgelopen vier jaar goede stappen zijn gezet maar dat er nog een lange weg te gaan is voordat de VS er weer bovenop is. Hij benadrukte de grote verschillen die er zijn tussen zijn beleid en de plannen van zijn tegenstrever Mitt Romney, en dat de Democraten en Republikeinen twee fundamenteel verschillende visies op de toekomst van dit land hebben. Daarbij refereerde hij aan zaken als buitenlands beleid, leningen voor studenten, onderwijs, gezondheidszorg, de belastingmaatregelen, en het wegwerken van het begrotingstekort. Nog twee maanden en we weten wie de komende vier jaar de touwtjes in handen gaat krijgen.

De lokale politie had het deze week zwaar te verduren. En terecht. Zo werd een donkere man op nogal gewelddadige wijze gearresteerd door een agent uit St. Paul. De agent had echter pech dat de zaak op video was vastgelegd. Deze video werd op Youtube geplaatst en ging vervolgens viral. Nu had de arrestant nogal wat op zijn kerfstok en had hij zijn straf meer dan verdiend maar de ruwe aanpak van de agent kon echt niet door de beugel. Vervelender was een voorval in Woodbury. Via 911 kwam een melding binnen van een gijzeling die gaande was in een hotel. Een gewapende man hield zeven mensen gegijzeld in een hotelkamer en deed allerlei dingen die God verboden heeft. Toen drie agenten arriveerden werden ze bedreigd door de gijzelnemer waardoor ze zich terugtrokken en assistentie opriepen. Na enige tijd hoorden ze een geweerschot waarna de deur van de hotelkamer openging, en een man naar buiten kwam die zich in de richting van de agenten snelde. De agenten meenden dat hij een wapen had en besloten hem, na een aantal waarschuwingen, neer te schieten. Daarbij overleefde de man het niet. Later bleek echter dat de man, de 19-jarige Mark Eric Henderson Jr., één van de gegijzelden was die de kamer probeerde te onvluchten. Erg tragisch natuurlijk. Ben je blij dat je veilig bent gevlucht, schiet de politie je dood. Ook dit voorval deed begrijpelijkerwijs nogal wat stof opwaaien. Voor de overige gegijzelden liep de zaak beter af – na uren gaf de gijzelnemer zich over.

Weten jullie wat het Amerikaanse woord voor stopverf is? Ik niet tot afgelopen week. Els meldde dat er water lekte in het kastje onder de spoelbak. Nader onderzoek wees uit dat het lek bij het ventiel van de spoelbak zat. Nadat ik alle delen nog eens goed had vastgedraaid bleef de zaak lekken. Nu zit het ventiel hier los in de bak en wordt het, voordat het wordt vastgezet, voorzien van een laagje Plumber's Putty (spreek uit "pottie"). Letterlijk vertaald stopverf voor de loodgieter. Nooit geweten dat zoiets bestaat maar je bent nooit te oud om te leren. Ik dus op weg naar de Menards (de lokale Praxis) voor een pottie putty. Voor een paar dollar was ik klaar. Thuis gekomen heb ik wat van die putty uit het pottie gehaald en in een mooie vorm gekleid om onder het spoelbakventiel te leggen, voordat ik de handel weer vastdraaide. Sindsdien is het kastje onder de spoelbak netjes droog. Wat een beetje pruttie uit een pottie putty al niet kan doen.

Morgen een wasje draaien, boodschappen doen, als soccer mom met Leonie naar de wedstrijd, en, niet te vergeten, overhemden strijken. Het leven van een man gaat niet over rozen :-)
Een prettig weekend en tot volgende week.