Notoire Linksrijders

Gisteren was het feest in huize Berghuis. Dit keer vierde ik mijn verjaardag. Volgens traditie stonden de dames al vroeg aan het bed om me toe te zingen. Daarbij kreeg ik de nodige kado's overhandigd, van de dames maar ook vanuit Nederland. Hiervoor mijn hartelijke dank. Marissa en Leonie verrasten me met een nieuwe pyjama... Niet zo maar één, een Hema pyjama! Helemaal vanuit Nederland naar Maple Grove overgevlogen. Het is niet de eerste keer dat ik een Hema pyjama krijg. Dat is namelijk waarvoor je naar de Hema gaat: pyjama's, handdoeken, washandjes en rookworst. Het mooie van die Hema pyjama's is dat ze niet veranderen. Zolang ik me kan heugen (en dat is toch minstens dertig jaar) hebben ze één kleur (blauw) en één patroon (streepjes over dwars). Wel is er een wintermodel (met lange mouw en broek) en een zomermodel (met korte mouw en broek). Maar daar houdt de variatie dan ook mee op. Wat mij betreft is dat prima – ik zie er 's nachts toch niks van.

's Avonds zijn we met z'n vieren naar restaurant "Black Forest Inn" in Minneapolis geweest. Als jarige mocht ik kiezen en een visit aan dit Duitse restaurant stond nog altijd op mijn wensenlijstje. Maar helaas viel het me niet mee. Ik had me erg verheugd op een schnitzel ter grootte van een dakpan. Op het menu stond "Veal Jaeger Schnitzel - This hearty hunter's style meal includes a thick slice of local organic veal, lightly floured and sautéed with mushrooms and served in a creamy brown gravy with spaetzel and red cabbage". Dat leek me wel wat. Als Amerikanen "a thick slice of veal" schrijven dan kun je zeker zijn van een goed stuk vlees. Niets was minder waar: Het bord was met van alles gevuld maar van de schnitzel was maar weinig te bekennen. Zo jammer. Volgende keer toch maar weer naar Gasthof Zur Gemutlichkeit. Met de Oktoberfeste voor de deur moet dat er binnenkort van komen.

Woensdagavond kwam Els thuis na een hele gezellige week in Nederland. Ze was vertrokken met één koffer van 15 (kg) en kwam terug met twee koffers van 38 (kg). Vol met drop, chocola, tijdschriften, boeken, pepernoten en meer (zoals een Hema pyjama). Daar kunnen we even verder mee. Volgens Els was er weinig veranderd in Nederland. Zo waren op TV Oost nog altijd dezelfde coryfeeën te bewonderen zoals weerprofeet Ton ten Hove. Ton was in zijn sas want hij kon mooie dagen aankondigen. Wat dat betreft viel Els hier ook weer met de neus in de boter. Het is namelijk nog steeds erg goed op temperatuur. Je kunt wel aan alles merken dat we richting winter gaan; de dagen worden korter, en de bladeren beginnen te kleuren. Maar afgezien daarvan is het veelal blue sky. Dat roept om een open dak en daar rij ik dan ook regelmatig mee. Volop genieten!

Ik wilde al een tijdje een stukje schrijven over de karakteristieke Amerikaanse schoolbus. Wat me vooral opvalt hoe effectief die bussen elke dag worden ingezet. Dat heeft alles te maken met de manier waarop men hier de schooltijden heeft vastgesteld. Zo ziet een schooldag voor Marissa er elke dag vrijwel hetzelfde uit: Ze stapt in de bus om 06:40, de school begint om 07:30, ze heeft 6 lessen van één uur, een pauze van 30 minuten, en de school gaat uit om 14:00. Voor Leonie geldt hetzelfde maar zij begint om 08:10 en eindigt om 14:40. Als een lesuur uitvalt doordat een leraar ziek of anderzijds afwezig is, wordt er altijd voor een vervanger gezorgd. Je hebt dus niet de situatie dat je een uur eerder naar huis kunt, of vrije tussenuren hebt. Dit vaste dagelijkse patroon en de verschoven begin- en eindtijden maakt het mogelijk dat de bussen veel uren draaien. Zo vervoeren de bussen in ons schooldistrict eerst de scholieren van de Senior Highschool (zoals Marissa), daarna die van de Junior Highschool (zoals Leonie), en daarna die van de Elementary School (basisschool). Op die manier worden de bussen 's morgens en 's middags drie keer ingezet. Ook worden de bussen gebruikt om na schooltijd schoolteams naar andere scholen te vervoeren voor wedstrijden die veelal om 16:00 beginnen. Daarmee maakt de gemiddelde schoolbus zes tot acht rij-uren per doordeweekse dag. Dat noem ik nog eens een efficiënt gebruik van de middelen.

Marissa heeft inmiddels twee uur les gehad van een “echte” rij-instructeur. Dat verliep prima maar hij wees haar op een drietal zaken die ik haar verkeerd had ingefluisterd. Zo heb ik vroeger van mijn leermeester Ep Bos geleerd "Spiegel, Richting, Voorsorteren". Ofwel, voordat je richting aangeeft, kijk je eerst in de spiegel of de weg vrij is, dan activeer je de richtingaanwijzer, en daarna sorteer je voor. Hier doet men dat blijkbaar anders: je wordt geacht eerst richting aan te geven, dan in de spiegel te kijken en vervolgens voor te sorteren. Hij wees haar ook op een ander punt: Bij een kruising met een stopbord waarbij het bord ruim voor de kruising staat, stop je eerst voor het bord voordat je de auto langzaam de kruising laat oplopen. Ik had Marissa wel verteld dat ze moet stoppen, maar niet noodzakelijkerwijs voor het bord als het een stukje voor de kruising staat. Ep heeft me dat ook vast zo verteld maar dat ben ik al lang weer vergeten. Het derde punt was bij het linksaf slaan naar een meerbaans weg. Volgens de geleerden hier moet je in dat geval bij het oprijden van de meerbaans weg de meeste linkse baan nemen. Intuïtief zou ik meteen naar de rechterbaan gaan maar dat is dus niet volgens de regels hier: "Begin and end a left turn close to the left side of the road". Je snapt niet hoe het kan maar profiteer er van...

Over linksrijden gesproken, Amerikanen zijn over het algemeen erg gedisciplineerd op de weg. Toch moet ik één ergernis aan jullie kwijt: Het zijn notoire linksrijders. Bij het invoegen op de Highway is het eerste wat ze doen de linkerbaan opzoeken. Dat niet alleen: ze zijn er niet meer weg te krijgen. Het komt regelmatig voor dat ik op links achter een Amerikaan zit die ik wil passeren maar helaas. "No Way" dat ze aan de kant gaan. De enige manier om er voorbij te komen is ze rechts in te halen. Dan blijkt meestal dat ze druk in de weer zijn met de mobiele telefoon en dus geen enkel oog hebben voor het andere verkeer en hun eigen snelheid. Nu is rechts inhalen hier toegestaan, maar het druist in tegen wat mij in al die jaren in Nederland is aangeleerd: Rechts inhalen doe je gewoon niet. Maak ze dat hier maar eens wijs. Toch, zoals gezegd, ze zijn erg gedisciplineerd. Maar er zijn uitzonderingen – waar niet? Zo ga ik altijd hard lopen op een loop/fietspad bij Gleason Fields Playfield, een park hier vlakbij. In het mooie park bevinden zich voetbalvelden, footballvelden, honkbalvelden en tennisbanen. Door de week 's avonds is het dan ook een drukte van belang. Nu loopt het pad rondom Gleason Fields en langs de parkeerplaats. Wat doen sommige Amerikanen nu? Ze komen met die joekel van een SUV aanrijden, zetten die bak netjes in het vak, maar rijden met de wielen tegen de stoeprand, half over het looppad. Niet bewust, ze denken er gewoon niet over na. Helemaal bont maakt deze SUV gast het. Veel parkeergarages hebben speciale plaatsen voor "Compact Cars Only". Zoals de aanduiding zegt, die zijn niet bedoeld voor grote jongens. Maar sommige mensen houden zich nergens aan...

Ik las een bericht getiteld "Het graaien gaat maar door". Over het jaarsalaris van €750.000 dat de nieuwe CEO Guha bij Van Lanschot gaat verdienen. Hoezo graaien? Ik zie dat toch anders. Stel dat iemand je een baan aanbiedt terwijl je een job hebt. Je hoeft dan ook niet zo nodig weg – je weet wat je hebt, je weet niet wat je krijgt. Als ze je dan toch graag willen hebben dan moet daar wel wat tegenover staan. Als de aanbod kant bereid is om accoord te gaan met wat je vraagt zie ik niet waarom je dat zou afwijzen. Dat heet gewoon Vraag en Aanbod. Ik vind het woord "graaien" dan ook ongepast want het suggereert dat de nieuwe CEO de Zwarte Piet toegeschoven krijgt. Maar daarmee wordt de zaak toch echt omgedraaid. Het is natuurlijk de aanbiedende partij die zo gek was om zoveel geld te "verbrassen". De titel van het bericht had volgens mij dan ook moeten luiden "Het verbrassen gaat maar door". Hoe simpel kan het zijn.

De verkiezingsuitslag in Nederland was duidelijk: een goed resultaat voor de VVD en PvdA, een drama voor de PVV, de SP die ver achterblijft bij de verwachtingen, en een CDA dat verworden is tot een partij in de marge. Laten we hopen dat er snel een regeringsakkoord kan worden gesmeed. Het opkomst percentage lag net onder de 75%. Dat werd mede veroorzaakt door studenten in Eindhoven. Zij hadden belangrijker zaken aan hun hoofd en even geen tijd voor het stemmen. Na de verkiezingen werd ik getroffen door dit persbericht: Nummer 2 DPK stapt op vanwege 'egoshow'. Wat was er aan de hand? Carlo Strijk, de nummer 2 van het Democratisch Politiek Keerpunt van Hero Brinkman, is donderdag per direct uit de partij gestapt. Strijk kon zich niet vinden in de gevoerde campagne. Mijn dag eindigde in mineur na dit bericht. Het is me nogal wat dat dit is gebeurd... Niet dus. Dat men zo'n nieuwsbericht überhaupt op de pers zet. Heel apart.

Hèt nieuws deze week was natuurlijk de aanslag op het Amerikaanse consulaat in Benghazi in Libië. Daarbij kwamen de ambassadeur en drie medewerkers om het leven. Een laffe daad. Alleen omdat er een filmpje online werd gezet die spotte met de profeet Mohammed. Nu is er alles te zeggen voor het respectvol omgaan met religieuze leiders. Maar uiteindelijk hebben we ook vrijheid van meningsuiting. Daar kunnen sommige van onze Arabische broeders blijkbaar maar moeilijk aan wennen. Wat ik me bij het zien van beelden van dit soort protesten altijd afvraag is of de betrokken mensen niets anders te doen hebben dan demonstreren...

Afgelopen zondag ging de NFL – the National Football League - weer van start. De Minnesota Vikings speelden thuis tegen de Jacksonville Jaguars. Het werd een wedstrijd om niet snel te vergeten. Na een hele matige eerste helft stonden we halverwege met 7-10 achter. Het zag er dan ook niet al te rooskleurig uit voor de Vikings. De thee bracht nieuwe moed en na een aantal goed gespeelde drives kwamen we in het 4e quarter voor met 20-15, met nog een paar minuten op de klok. Niets aan de hand zou je denken, gewoon lekker uitspelen. Maar zo simpel was dat niet. Na een schitterende pass van Jaguars' quarterback Blaine Gabbert scoorden de Jaguars een touchdown waardoor ze met 20-23 aan de leiding kwamen. Met nog 20 (s) op de klok. Maar na twee fantastisch uitgevoerde drives kwamen we binnen scoringsbereik voor een fieldgoal. Een ferme trap van onze kicker Blair Walsh bracht de stand weer in evenwicht waardoor we in de overtime gingen (verlenging). Daarin scoorden we opnieuw met een fieldgoal zodat de Vikings alsnog met de eer gingen strijken. Reuzespannend met een prima eindresultaat. Morgen spelen we in Indianapolis tegen de Colts. We hopen natuurlijk dat de Vikings vervolg kunnen geven aan het goede begin.

Tot slot nog iets bijzonders voor de liefhebber: Een BMW X5 omgevormd tot een “Extra Large Party Limo". Vereist wel een extra lange oprit en/of garage. Een prettig weekend en tot volgende week.