Het is echt winter

Na een relatief warme Novembermaand is de winter deze week ingevallen. De temperaturen zijn ruim onder nul gedoken (tot -20 deg C) en er is een goed pak sneeuw gevallen. Dinsdag was de eerste echte sneeuwdag en dat hebben we gemerkt ook: het was erg slippery on the road en dat leidde tot 375 slippartijen, 669 aanrijdingen, 89 lichtgewonden en lange files. Elk jaar tijdens de eerste sneeuwdag schijnt het feest te zijn. Autorijders moeten blijkbaar toch wennen aan de nieuwe situatie. Gelukkig heeft de Audi Four-Wheel-Drive en dat heeft best wel meerwaarde onder deze omstandigheden. Vanwege de lage temperaturen heb ik de stuur- en stoelverwarming ook weer aangezet. Ik moet zeggen dat dat toch wel erg comfortabel is. Minder prettig is het feit dat we er ook weer uit moesten om de driveway en sidewalk sneeuwvrij te maken. Els had op woensdagmiddag de sneeuwschuif ter hand genomen en de zaak schoongeveegd maar dat was haar niet meegevallen. Het is natuurlijk ook echt mannenwerk dus de volgende keer zal ik wel aan de beurt zijn. Je kunt hier ook van die gemotoriseerde sneeuwblowers kopen, een soort grasmaaier maar dan voor de sneeuw. Maar ik schuw het fysieke werk niet - zolang ik geen pegels aan de snor krijg is een beetje buitenlucht best wel goed voor mij.

Afgelopen zondag hebben we na een dagje winkelen bij Broadway Pizza gegeten. De pizza's waren natuurlijk weer tè ruim aan de maat zodat de server ons na verloop van tijd vroeg "Do you need some boxes?" Die konden we wel gebruiken. Uiteindelijk gingen we met 3 (van die styrofoam) doosjes gevuld met pizza left-overs naar huis. De box of doggie bag is natuurlijk een opvallend verschijnsel. De oorsprong is niet precies te achterhalen. Wel verwees de doggie bag vroeger naar een papieren zak waarin etensresten mee naar huis werden genomen om ze aan de hond te geven. Waarom ook niet, je hebt er immers voor betaald en als je het niet meeneemt belandt het vrijwel zeker in de afvalbak. Tegenwoordig is er echter geen hond die nog iets ziet van de inhoud van de doggie bag. De meeste bazen stoppen het in de magnetron om het lekker zelf op te eten. Aan de andere kant, volgens mij is er ook geen hond die die restjes nog wìl eten: Als je kan kiezen tussen een lekker maaltje Bonzo, Frolic of Pedigree, of dat afgekloven spul van de baas, dan wist ik het ook wel...

Het basketbal seizoen voor Marissa is ruim een maand geleden begonnen. Ze speelt bij OMGBA, the Osseo Maple Grove Basketball Association. Haar team bestaat uit acht meiden en staat onder leiding van coach Pat Bakker. Bakker? Inderdaad, Pat heeft Nederlandse voorouders die hier een eeuw geleden naar toe zijn gekomen. De eerste weken stonden in het teken van trainen. Afgelopen zaterdag had het team de eerste officiële wedstrijd. We moesten om elf uur bij het schoolcomplex van de Osseo Junior High School zijn. Tegenstander was een ander meisjesteam van OMGBA. Direct na het beginsignaal ging Marissa's team er fanatiek tegen aan. De wedstrijd ging over 8 periodes van 3:30 minuten met telkens 1 minuut rust, waarbij er na 4 periodes (half time) van helft werd gewisseld. Marissa speelde 5 van de 8 periodes mee en leverde vooral in verdedigend opzicht een prima bijdrage. Precies in de zoemer wist ze haar eerste 2 wedstrijdpunten te scoren wat leidde tot een mooie overwinning: 22-12. De eerste klap is een daalder waard. Dit weekend heeft het team een toernooi. Daarna gaat Marissa een aantal wedstrijden en trainingen missen in verband met de trip naar Nederland. Maar dat vindt ze in dit geval vast niet erg.

Deze week moest ik naar de cursus Parents And Coaches Together (PACT). Ik schrijf "moest" want Maplebrook, de voetbalvereniging waar Leonie speelt, heeft PACT verplicht gesteld. Jeugdspelers zijn alleen gerechtigd om te spelen als tenminste één van de ouders de cursus heeft gevolgd. Els vond dit echt iets voor mij dus daar zat ik dan keurig geschoren op dinsdagavond in het collegebankje van de Maple Grove Senior Highschool. Ik was zeker niet alleen: er waren minstens 50 andere ouders. Aan het begin van de sessie werd de doelstelling utgelegd: PACT is designed to help coaches and parents create a positive environment for everyone involved that builds character and thus creates "champions" on and off the field. We kregen ook allemaal het PACT handboek van ruim 50 pagina's uitgereikt. Vervolgens werd er ruim 2 uur lang van alles besproken: Hoe belangrijk het is dat kinderen een sport uitoefenen; Hoe je je kind kunt motiveren; Over de invloed die ouders hebben op wat er gebeurt binnen de lijnen; Wat je kunt doen om een positieve atmosfeer te stimuleren; Hoe je in de auto na een wedstrijd met je kind de wedstrijd kunt evalueren; etcetera. Best aardig maar na die 2 uur vond ik het welletjes.
"Is it ok for me to say Jeehaa-hondeloel to the referee?" vroeg ik de cursusleider nog. Hij had daar geen enkel probleem mee en reikte me vervolgens een certificaat uit dat ik de cursus succesvol had gevolgd. Altijd handig voor op mijn CV :-)

We hebben ook een Permanent Residence aanvraag ingediend, dat is een verzoek voor een permanente verblijfsvergunning. Op dit moment verblijven we hier op een tijdelijk visum, een zogenaamd L1-visum. Dit visum is drie jaar geldig en kan daarna nog eens met drie jaar verlengd worden maar dan houdt het op en moet je terug. Vandaar dat we de procedure voor een permanente verblijfsvergunning hebben gestart. Als onderdeel van de procedure moeten we een medical examination ondergaan. Dat is best wel te begrijpen: men laat alleen mensen toe die in blakende conditie zijn want dit land heeft al voldoende ongezonde mensen van zichzelf. Donderdag hadden we een afspraak bij een dokter die gecertificeerd is om dit soort examinations te doen. Eerlijk gezegd was het weer een heel gedoe. Er moesten als vanouds 17+ formulieren ingevuld worden, en we moesten allerlei vragen beantwoorden. Zoals "Do you plan to practice polygamy in the United States?" Wat moet ik daar nou op zeggen... Ook werd er gecontroleerd of je alle door de Amerikaanse overheid vereiste inentingen hebt gehad. Dat is natuurlijk niet het geval dus moet er nog het nodige geprikt worden. Alsof we uit een bananen republiek komen. Het is mie wot.

Voordat Sinterklaas naar Spanje ging kwam hij ook nog even langs in de VS. Onderstaand filmpje is daarvan het bewijs. Tot volgende week.