Friday, July 17, 2009

Kevin en Cheryl

Elke morgen als ik naar het werk rij luister ik naar Kevin en Cheryl op 102.9 (One-O-Two-Point-Nine) Lite FM. DJs Kevin en Cheryl verzorgen de morning show van 5am tot 9am. Het is een leuk stel en wisselen goede muziek af met het nieuws van de dag. Vergelijkbaar met Radio 538 met Edwin Evers en zijn companen. In de maanden die ik nu luister heb ik me op basis van hun stem en interactie een beeld van Kevin en Cheryl gevormd. Kevin een spontane Amerikaan, een jaar of 40, 1.80m (6 feet) lang, knappe kop, kort donker haar, stevig postuur, gezellige prater. Cheryl tegen de 45, half lang donkerblond haar, leuke dame om te zien, nuchter, wel bespraakt. Wat wil nu het geval? Zaterdagmorgen in de auto hoorde ik op de zender een leuk nummer dat ze al vaker hadden gedraaid maar waarvan me de titel en artiest onbekend waren. Thuis gekomen ging ik naar de website van 102.9 Lite FM om de gegevens van dit nummer te achterhalen. Daarbij kreeg ik voor het eerst foto's te zien van Kevin en Cheryl. Dat was, hoe raar ook, best wel een teleurstelling. Hun werkelijke uiterlijk voldeed niet aan mijn beeld. Maar belangrijker, stem en uiterlijk passen gewoon niet bij elkaar. Daarmee heb ik het mezelf knap lastig gemaakt want het wordt 's morgens in de auto namelijk nooit meer zoals het was. Ik herinner me dat ik jaren geleden hetzelfde heb meegemaakt met Hans van Wieren, een DJ op Radio Oost. Ook dat is nooit meer goedgekomen. Het zijn van die dingen die je kunnen bezighouden maar, eerlijk gezegd, het gaat nergens over :-) Overigens, het nummer was Dreams van The Cranberries. Voor de liefhebbers is hier de link naar de site van 102.9 Lite FM.

In Medtronic verband zijn er allerlei mogelijkheden om actief te zijn. Zo hebben ze teams voor onder andere tennis, bowling, golf, basketbal, volleybal, wielrennen en ook een soccerteam. Dat is een groep mannen en een groep vrouwen die zowel in competitie als recreatief verband tegen een bal trappen. Eén van hen is Idara, een medewerker uit mijn groep. Idara is op zijn 17e vanuit Nigeria naar de VS geëmigreerd. Zijn passie voor voetballen is ontstaan tijdens zijn jeugd in Nigeria, net als Nederland een voetbalgek land. Idara en ik hadden al een aantal keren van gedachten gewisseld over het Medtronic soccerteam, maar daar was het bij gebleven. Afgelopen vrijdag vertelde Idara me dat ze zaterdagmorgen weer gingen trainen en of ik zin had om mee te doen. Nu heb ik al een jaar of zeven niet meer echt gevoetbald omdat de rechterknie niet meewerkt. Als alternatief ging ik de laatste jaren in Ruurlo met buurman Ronald twee keer in de week naar spinning. Maar het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan. Dus besloot ik om een hernieuwde poging te wagen.

Toen ik om 10 uur bij het veld arriveerde was het gevoel meteen goed. Een strak blauwe lucht, een lekker briesje, een mooi vlak veld en een kort geschoren grasmat. Wat wil je nog meer. De groep was zo'n 15 man groot en een mooie mix van culturen met rednecks zoals mij, jongens met African roots, en een aantal met Aziatische achtergrond. Ik had mijn oude Adidas sloffen ondergebonden maar die vielen erg uit de toon: alle anderen hadden van die moderne snelle schoentjes aan. Na een korte warming-up verdeelde Brian, de organisator, de groep in twee teams en konden we aan de slag. Het eerste half uur golfde het spel in hoog tempo op en neer en ging het redelijk gelijk op. Het was interessant om de verschillen in voetbalstijl te zien: de African Americans die technisch erg begaafd zijn maar ook erg verliefd op de bal waardoor ze zich vaak vastlopen, de Aziatische spelers die heel erg snel zijn maar daarbij de bal wel eens vergeten mee te nemen, en de rednecks die daar een beetje tussenin zitten. Ondanks dat de meeste jongens minimaal tien jaar jonger waren deed ik lekker mee. Toch ben ik wel een veteraan geworden: Op snelheid, zowel wat betreft hard lopen als in de duels, kan ik niet meer mee. Gelukkig kan ik dat grotendeels compenseren met voetbalgogme. Het tweede half uur ging het tempo naar beneden en kregen wij de overhand. Uiteindelijk werd het 4-0 in ons voordeel. Dat kwam goed uit want zelfs in dit soort trainingspartijtjes heb ik een hekel aan verliezen.

De dagen erna had ik wel spijt omdat ik spieren voelde waarvan ik al zeven jaar niet meer wist dat ik ze heb. De knie reageerde goed alhoewel ik het wel kon merken. Maar het smaakt naar meer. Eerst moet ik Els nog overtuigen dat ik van die moderne schoentjes aan moet omdat ik me echt niet meer kan vertonen op die oude Adidas sloffen. Verder moet ik nog op zoek naar een mooi shirt. Ik draag nu een t-shirt van FC Twente (met sponsor Zwanenburg op de voorkant en Goôd Goan op de achterkant) maar ik zou eigenlijk een Oranje shirt moeten hebben. Ik heb wel een mooi oranje pak maar die is meer voor in de bestuurskamer :-)

Over oranje gesproken, zaterdagmiddag zijn Leonie, Els en ik naar de Art Fair geweest op de Main Street in Maple Grove. De fair was één van de evenementen die waren georganiseerd in het kader van de 2009 Maple Grove Days. Dit is de jaarlijkse feestweek van Maple Grove. Op deze Art Fair stonden allerlei party-tenten waarin kunstenaars hun werk aan het publiek konden tonen, zoals schilderijen, grafische kunst, beeldhouwwerk, keramiek en sieraden. Daar kwamen we ook een aantal leuke dingen tegen voor de tuin, zoals deze paddestoelen met bijbehorend kabouterhuisje. Ze waren er in verschillende kleuren maar oranje sprak ons het meest aan. Ook liepen we moeder eend en haar kuikens tegen het lijf. Een simpel maar geinig idee dat we niet konden laten lopen.







Gisteravond zijn Els, Marissa en Leonie naar een concert van Beyoncé geweest in het Target Center. Het stadion, normaal het domein van de basketballers van de Minnesota Timberwolves, was volledig uitverkocht. De dames hebben erg genoten van een fantastische performance waarbij het dak er bijna af ging.

Via http://www.nu.nl/ houden we het nieuws in Nederland in de peiling. Het was deze week wel raak: Emiel Ratelband die een kostbare koninklijke vaas breekt, dieetgoeroe Sonja Bakker die gaat scheiden en de moeder van Jan Smit die Yolanthe zwart maakt. Maar wat te zeggen van het volgende bericht: Een boer uit Loenersloot is maandag overleden na te zijn aangevallen door een stier. De man raakte zwaargewond en bezweek in het weiland aan zijn verwondingen. De politie probeerde de stier neer te schieten, maar het dier overleefde een kogel in zijn kop. Het gewonde dier wordt waarschijnlijk alsnog afgemaakt. Het is natuurlijk erg tragisch wat de boer overkomt maar dat laatste vind ik onrechtvaardig. Als je een kogel van de politie in je kop overleeft dan verdien je een beter lot dan de slager.

Laat ik niet vergeten te melden dat we rond Kerst een trip naar Nederland hebben geboekt zodat tenminste de jaarlijkse biljartavond met Jacky, Frans en Jan door kan gaan. Ik ben al druk aan het oefenen op de Wii...

Tot slot wat foto's van het Fish Lake tijdens de schemering. Zoals je kunt zien is het hier voor vissers een paradijs. We hadden deze week erg mooi weer en het was dan ook genieten geblazen langs de meren.

No comments:

Post a Comment