Bassie of Hannibal?

Stel je het volgende voor: Twee piloten van NWA vliegen met 144 passagiers aan boord van San Diego naar Minneapolis. De vlucht verloopt voorspoedig, de autopilot doet het werk, ze kunnen met de benen op het dashboard. Het gaat zelfs zo mooi dat ze beiden in slaap sukkelen. In de buurt van Minneapolis aangekomen doet de vluchtleiding 13 vergeefse pogingen om radiocontact met de piloten te leggen. De piloten liggen zo lekker te knorren dat ze Minneapolis straal voorbij vliegen. Bijna 150 mijl na Minneapolis schrikt één van de piloten wakker en realiseert zich dat ze te ver zijn gevlogen. In allerijl wekt hij zijn maat, maken een draai van 180 graden en zetten het vliegtuig aan de grond in Minneapolis, ruim een uur later dan verwacht. Meteen na de landing moeten ze op het matje komen. Gevraagd naar een verklaring delen ze mee dat ze in een verhit debat waren geweest en daardoor de tijd en positie uit het oog waren verloren. In een verhit debat… dat gelooft natuurlijk niemand. Ze lagen gewoon te pitten. Dat moet echter wel bewezen worden en dat is lastig. De cockpit voice recorder is van het type dat alleen maar de laatste 30 minuten vastlegt, daar valt dus niet veel uit op te maken. Volgens de buurvrouw van één van de piloten is het zo'n beste man dat ze zich niet kan voorstellen dat hij geslapen heeft. Jaja. Volgens latere verklaringen zouden ze naast het verhitte debat ook met hun privé laptops bezig zijn geweest. Dat klinkt me nog steeds erg ongeloofwaardig in de oren. Een opvallend verhaal is het zeker. Zie hier voor meer.

Morgen is het 31 oktober en dan wordt hier Halloween gevierd. Halloween is van oorsprong een religieus festival dat door Ierse immigranten naar de VS is gebracht. De dag wordt vaak geassociëerd met de kleuren oranje en zwart, en symbolen zoals de Jack-o'-lantern - dat zijn die uitgeholde, hele grote sinaasappels. Eén van de Halloween activiteiten is het Trick-or-treating. Daarbij gaan de kinderen als het donker is verkleed over straat, bellen aan bij huizen die versierd zijn met pompoenen en lichtjes, en roepen dan: trick-or-treat. Vrij vertaald: Geef me snoep want anders ben je nog niet van me af. Normaal geproken geven de bewoners dan snoepgoed maar ik heb het hondehok al leeggemaakt, daar kunnen ze mooi in als ze te lastig worden :-)

Als je te oud bent geworden voor het Trick-or-treating hoef je gelukkig niet te treuren. Voor de oudere jongere zijn er vele alternatieven zoals Costume parties (verkleedpartijtjes), Ghost Tours (dwalen in het spookjesbos), Bonfires (Paasvuur maar dan in oktober) of Haunted Attractions (spookhuizen). Het mag duidelijk zijn: Halloween is hier een big event maar vooral big business.

Om het echte Halloween gevoel te ervaren zijn we zaterdagavond naar Valleyscare geweest. Valleyscare heet normaal gesproken Valleyfair, een pretpark zoals Walibi en Slagharen. Gedurende de maand oktober wordt het park omgevormd tot spooktown Valleyscare. De attracties zoals achtbanen zijn voor het grootse deel gewoon in bedrijf maar het hele park is rond het thema Halloween aangekleed en tot middernacht geopend. Hieronder volgt een sfeerimpressie van ons bezoek. Wees gewaarschuwd: het volgende valt volgens de Kijkwijzer in de categorie Angst.

Toen we rond zes uur bij Valleyscare arriveerden begon het al te schemeren. Het werd ons meteen duidelijk dat het geen gewone avond ging worden. Nadat we in een aantal achtbanen waren geweest was het echt donker en kil geworden. Ook was het hele park in één grote mistsluier gehuld. Op sommige plekken kon je geen hand voor de ogen zien. Terwijl we rondliepen doken er uit de mist regelmatig enge spookfiguren op: zombies, psychopaten, vampiers, sommige uit de dood opgestaan, met opengereten bloederige wonden, schreeuwend als gekken, ronddwalend met een bijl, afgerukte arm of doodskop. De regel is dat ze je niet mogen aanraken (en jij hun niet) maar ze kwamen wel heel close. EVIL en SCARY. Op het park waren ook verschillende spookhuizen met sprekende namen als Chateau du Damne, The Mangler Asylum en Mr Cleaver's Bloodshed. Hier gold hetzelfde maar dan nog een graad erger: dichte mist, akelige licht- en geluidseffecten, en heel veel schimmige figuren die uit het niets tevoorschijn kwamen. Angstaanjagend, bloedstollend, huiveringwekkend. Ik had de eer van de dames om steeds voorop te mogen gaan. Ze liepen vlak achter me aan en hielden me stevig vast. Daarbij hebben ze me zo hard geknepen dat ik nu onder de blauwe plekken zit. Gelukkig hadden we een droge broek in de auto want dat was wel nodig. Een bijzondere belevenis. Klik op de link om sfeer te proeven.

Het moet fantastisch zijn om als acteur in zo'n spookhuis te mogen spelen. Je weet waar de bezoekers vandaan komen, ziet ze angstig om zich heen kijken, wacht even tot het beste moment om je actie te maken, verschijnt plotseling uit het niets, en bezorgt iedereen de schrik van zijn leven. Wat zul je daar veel lol aan beleven. Aangezien acteren in mijn bloed zit, ik doe niet anders overdag :-), lijkt me dit een vrijetijdsbesteding die veel voldoening geeft. Zoiets als coördinator papier ophalen bij de Rehobotschool in Ruurlo, maar dan anders. Voor volgend jaar zeker het overwegen waard dus. Ik heb ook al nagedacht over het karakter dat ik wil spelen: ik ga als Bassie of als Hannibal Lecter. There's no real difference…except for the red nose.

Van mijn medewerkers kreeg ik een Top-Ten-List-Of-Things-To-Do-On-Halloween. Een selectie:

• Go out for diner
• Turn off all the lights
• Do not answer door bells
• Post "No Trespassing" signs
• Greet kids with non-english language
• Ask kids for the meaning of Halloween
• Tell kids you just do not believe in giving out free unexpired treats

Mogelijkheden genoeg dus om mezelf te trakteren op het snoepgoed dat Els heeft ingeslagen :-)

Deze week las ik het volgende tragische verhaal over William Koehler in de krant. William is een technicus met een ICD die in 2003 zijn baan verliest. Daarmee verliest hij ook zijn ziektekostenverzekering. Er is slechts één verzekeraar die bereid is hem te verzekeren, maar die sluit in de dekkingsvoorwaarden complicaties aan het hart uit. Gelukkig is zijn ICD pas vervangen, dus daarmee kan hij een aantal jaren vooruit. William vindt snel weer een baantje als pizzabezorger. In 2007 zakt hij op het werk in elkaar. Tijdens onderzoek in het ziekenhuis meldt de cardioloog dat de batterij van zijn ICD bijna leeg is en dat de ICD aan vervanging toe is. Kosten: duizenden dollars, voorafgaande aan de behandeling te betalen. Als William vertelt dat hij als pizzabezorger geen verzekering heeft meldt de cardioloog doodleuk: "Je gooit toch ook olie in de motor van je auto? Dat is wat je hart nu ook nodig heeft." William merkt op dat er nogal een verschil is tussen $8.50 voor een liter olie of duizenden dollars. Waarop de cardioloog stelt: "Als je je prioriteiten juist stelt vind je het geld wel...". Twee jaar later overlijdt William aan de gevolgen van een hartaanval. De ICD had het hart nog wel een shock gegeven maar had niet genoeg battery power meer om het hart weer op gang te krijgen. William's zus trekt nu ten strijde tegen deze praktijken. Volgens haar zijn de verzekeraars, de cardioloog en politici schuldig aan wat haar broer overkomen is. Het maakt maar weer eens overduidelijk: Geen geld geen leven.

Tot slot iets dat niets met onze ervaringen in de VS te maken heeft maar ik vind het wel leuk om te melden. In 1999 bracht Suzuki de GSX1300R ofwel Hayabusa op de markt. Deze motorfiets doorbrak als eerste productiemotor de 300 km/u grens. Vanaf 2001 zijn internationale afspraken gemaakt dat productiemotoren niet harder mogen rijden dan 299 km/u. Daarmee zijn de modellen 1999 en 2000 de enige die officiëel de grens van 300 km/u overschrijden. Deze modellen noemt men ook wel Oerbusa. Onze buurman Tonnie in Ruurlo heeft zo'n unieke Oerbusa en had hem ook nog eens voorzien van een Power Commander voor de nodige extra PKs. Daar moest ik aan denken toen ik dit filmpje over Hayabusa in Rusland tegen kwam. Heel erg illegaal, zelfs in Rusland, en levensgevaarlijk, maar wel prachtig om te zien èn te horen. Het herinnerde me aan motor- club Kabeltje Strak uit Twente. Doeltreffender kun je dit Hayabusa spektakel niet omschrijven: Kabeltje Strak.