De Enige Tukker in Minnesota

Woensdagmiddag zijn we naar de Minnesota State Fair geweest. Dit is één van de grootste zo niet dè grootste fair in de VS. De fair duurt 12 dagen en trekt jaarlijks 1.5 miljoen bezoekers. Het was voor ons het derde jaar op rij dat we naar de State Fair gingen. Was het vroeger een landbouw fair, tegenwoordig kom je er van alles tegen zoals trucks, auto's, boten, caravans, en een grote kermis. Maar één van de hoofdattracties van de fair is wel de variatie aan eten, heel veel eten. De Minnesota Fair staat bekend om "Food on a Stick". Je kunt het zo gek niet verzinnen of ze prikken het wel op een stokkie. Bij voorkeur "deep fried" en met ieder jaar weer nieuwe probeersels. Zo hadden ze dit jaar Minneapple Pie, ofwel gefrituurde appeltaart. Niet op een stokkie maar wel erg lekker. Verder ging Marissa voor de Fried Pickle, Leonie voor de Cheese Curds, en ik voor mijn portie French Fries van Broer Ensing. Waarbij de 16-ounce portie $5 en de dubbele 32-ounce portie $6 kostte. Je wordt dus gewoon bij wijze van spreken gedwongen om de grote portie te nemen. Toch, of je nu naar de Minnesota State Fair gaat, de Septemberfeesten in Ruurlo, de Melbuul'ndagen in Borne of de Kermisweek in Westerhaar, je komt altijd weer tot de conclusie dat het ieder jaar veel van hetzelfde is. Maar wel gezellig.

Zondag kwamen Els en Marissa thuis met een fles Tequila. Ze hadden die gekregen van de ouders van Jorge, een Mexicaanse vriend, die de fles hadden meegenomen na hun zomervakantie in Mexico. Els wilde de fles bewaren maar dat vond ik nou jammer. Je kunt dat spul niet kapot laten gaan en dus stelde ik voor dat we er gelijk aan zouden beginnen. Daarom hebben we zondagavond een lekkere Tequila Sunrise in elkaar gebrouwen. Via Google kreeg ik het recept snel te pakken: doe wat ijswater in een glas, en voeg een mix van 6 delen jus d'orange, 3 delen tequila en 1 deel grenadine siroop toe. Waarbij het goed uitkwam dat we dat laatste in huis hadden. Het geheel smaakte overheerlijk fris en dus naar meer. Na een week is de fles half leeg. Wat mij betreft mogen Jorge en zijn ouders snel weer op vakantie naar Mexico...

Deze week kwam er een eind aan een tijdperk: De laatste Ford Crown Victoria rolde van de band. Deze bijna klassieke auto heeft meer dan 30 jaar gediend als politie-auto en taxi. Maar het einde van de iconische auto is nu in zicht. Langzamerhand zullen ze uit het straatbeeld verdwijnen. Dat betekent dat de politiediensten uit moeten gaan kijken naar vervangende auto's. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. De Crown Victoria maakt ongeveer 70% uit van de totale populatie politie-auto's. Het afgelopen jaar werden er maar liefst 33.825 afgeleverd als politie-auto en taxi. De overgang naar een nieuwe vloot zal dan ook een dure aangelegenheid worden. Zo is daar al het speciale materiaal waarmee een politie-auto is uitgerust. Zoals de 200-Amp dynamo die power levert aan een computer, radar unit en video-opnamesysteem. Tevens heeft elke auto een geweer-slot-systeem, een rolkooi, zwaailichten en sirene, en een scheiding tussen voor- en achterzitting voor vervoer van boeven. Ligt de prijs van een basis Crown Victoria rond de $22.000, met voornoemde uitrusting en gespoten in de juiste kleuren komt de prijs op $40.000. De vraag is dus vooral in hoeverre men deze uitrusting kan hergebruiken in vervangende auto's. Daarnaast is er het onderhoud: meerdere type auto's onderhouden gaat per definitie meer kosten. Om nog maar niet te spreken van de extra uitgaven voor opleiding van de berijders. Al met al een situatie die in de huidige economische malaise onwenselijk is voor de politiediensten. Je snapt natuurlijk wel wie al dat extra geld straks moet gaan ophoesten. Ik kan maar beter zorgen dat ik me netjes aan de regels blijf houden...

Wat dat laatste betreft doe ik het hier boven verwachting goed. In Nederland bracht ik veel geld naar de politie. Meer dan me lief was maar vooral meer dan Els lief was. In tegenstelling tot haar had ik er nog enig plezier van: sneller dan toegestaan zit wel in mijn bloed en ik zag het dan ook meer als snelheidsbelasting. Els had daar geen boodschap aan. Gelukkig voor haar gedraag ik me hier voorbeeldig. Als ik op TV zie hoe ze je hier aanpakken denk ik vooral "voorkomen is beter dan genezen". Tot nu toe heeft dat geleid tot slechts één bon in bijna drie jaar, een parkeerbon van $50 wel te verstaan. "Houen zo" hoor ik Els zeggen.

Ik heb eindelijk de moeite genomen om een zogenaamde Personalized License Plate aan te schaffen. Het heeft even geduurd want ik dacht dat dat veel gedoe was maar dat viel achteraf nogal mee. Je moet een formulier invullen waarop je de letter-cijfer combinatie van je voorkeur aangeeft. Hier in Minnesota zijn dat maximaal 7 karakters. Ook moet je melden wat je voorkeurscombinatie betekent om zeker te stellen dat het door de beugel kan. Vervolgens ga je naar de lokale "Driver and Vehicle Services". Bij de balie lever je het formulier in en controleert men of de combinatie nog vrij is. Daarna betaal je $110 en een paar weken later krijg je de platen thuisgestuurd. Bijgaande foto laat mijn nieuwe kenteken zien. Uniek toch. Ik weet zeker dat ik de enige Tukker ben die in Minnesota rijdt. Een collega meldde me nog dat ik nu wel eerder opval bij de politie maar dat kan me niet schelen: ik gedraag me immers voorbeeldig! Ook Els is inmiddels warm gelopen voor het idee van Personalized Plates en heeft een aanvraag ingediend.

Een leuk verhaal deze week over "Cow Plop Bingo". Ofwel in gewoon Nederlands "Waar Schijt De Koe". Volgens het Minnesota Gambling Control Board is Cow Plop Bingo een officiëel kansspel. Er is dan ook een hele reeks
voorschriften gemaakt om te garanderen dat iedereen gelijke kansen heeft. Op basis hiervan werd het spel afgelopen zaterdag in Wells, MN, gespeeld als onderdeel van het jaarlijkse dorpsfeest. Voor $5 kon je één van de 300 loten kopen. Om één uur was men los en mocht de hoofdrolspeler van de middag opdraven. Ze was geprepareerd om te voorkomen dat het publiek net als vorig jaar drie uur moest wachten voordat de koe op gang kwam. Dat hielp: dit keer was het na een half uur geschied. Natuurlijk was de flats op een scheidslijn gevallen waardoor de jury met een meetlat moest vaststellen in welk vakje de grootste lading was terechtgekomen. Maar dat verliep goed en na afloop stelde de compliance officer tevreden vast dat alles volgens de regels was verlopen. Eigenlijk is humor overal hetzelfde.

Dat de straffen hier niet kinderachtig zijn bleek deze week maar weer eens. James Thomsen uit Ashland, Nebraska, was op een visvakantie naar Minnesota gekomen. Als bestemming had hij het Lake of the Woods gekozen, een gigantisch meer in het noorden, op de grens met Canada. Het meer staat bekend om zijn grote populatie walleye, ofwel breedbekbaars. Walleye is "The state fish of Minnesota", één van symbolen van de staat Minnesota. Op één van zijn visdagen ging de 68-jarige Thompson erg lekker: hij had al 27 walleye's naar binnen gehengeld. De regels zeggen echter dat je er per dag niet meer dan 6 mag vangen, waarvan slechts ééntje langer dan 28 inches (70 cm). Thomson had echter de pech dat de patrouilleboot van de DNR (de controlerende instantie) hem in het vizier kreeg. Toen hij werd gecontroleerd was hij dan ook goed nat. Hij bekende schuld en werd uiteindelijk tot een boete van $1165 veroordeeld. Dure walleye zal ik maar zeggen. Bij een restaurant ben ik goedkoper uit en dat is nog een stuk gemakkelijker ook.

Een gemiddelde Minnesota family heeft minstens vier auto's: één voor vader voor naar zijn werk, één voor moeder naar haar werk, één of meerdere voor de kinderen, en natuurlijk een aantal hobby-auto's zoals een pickup, een cabriolet of een classic car. Dat moet allemaal wel gestald worden. Gedurende de tijd dat de kinderen thuis wonen lukt dat vaak nog wel. Maar wat als de kinderen uitvliegen en je als ouders kleiner gaat wonen zoals in een appartement? Dan moet je toch een andere oplossing voor het stallen van je auto's zoeken. Zakenman Bruno Silikowski heeft daar handig op ingespeeld. Silikowski heeft AutoMotorPlex laten ontwikkelen, een groot complex van 135 luxueuze garages. Hij verkoopt die garages voor tussen de $40.000 en $100.000 (kaal opgeleverd) aan liefhebbers van vaak luxe auto's voor wie die koopprijs geen probleem vormt. Die autoliefhebbers gebruiken de garages niet alleen voor het stallen van hun auto's maar als een soort weekendverblijf ingericht met zaken als 80-inch flatscreen TVs, plush woonruimtes, complete keukens of zelfs een basketbalveld voor de kleinkinderen. Natuurlijk worden er feestjes gehouden en vrienden uitgenodigd. Daarnaast gaan één keer per maand de garagedeuren open voor het gewone publiek om zich te verlekkeren aan al dat moois. Luxe garages zijn blijkbaar een gat in de markt want ze gaan als zoete broodjes over de toonbank. Hoezo economische malaise? Bruno Silikowski vaart er wel bij.

Op de weg naar het tenniscomplex waar Marissa afgelopen winter les heeft gehad kwamen we altijd langs een zandweg met de naam "Schutte Road". Bij het zien van dat bordje moest ik logischerwijs steeds denken aan een "Dutch connection". Nieuwsgierig naar het verhaal achter deze zandweg ben ik dit weekend wat gaan googelen. Daarop stuitte ik al snel op meer informatie: De weg ligt officiëel in Corcoran, een buurgemeente van Maple Grove. Naast de Schutte Road is er een Schutte Farm, een Schutte Court en een Schutte Lane. Zeer waarschijnlijk stamt de naam Schutte af van Fred Schutte, in 1855 één van de eerste inwoners van Corcoran. Volgens de gegevens was Fred Schutte getrouwd met Minnie Schomaker. Dat klinkt allemaal wel erg Nederlands. Via Whitepages, het online telefoonboek, kwam ik er achter dat er nog steeds een hele Schutte clan in Corcoran en omgeving woont. Nederlanders vind je ook overal. Altijd handig om te weten.

Ik kreeg deze link van een collega. Het gaat over Steve Jobs en zijn keynote speech tot de MacWorld Expo in Boston 14 jaar geleden. Het verhaal beschrijft hoe Apple op dat moment op sterven na dood was, diep in de schulden zat en dramatische verkoopcijfers liet noteren. Jobs maakte tijdens die expo zelfs bekend dat Microsoft had besloten 150 miljoen dollar in Apple te investeren in een poging het bedrijf draaiende te houden. Dit leidde tot groot ongenoegen en zelfs boegeroep bij de 1500 toehoorders in de zaal. Slechts 14 jaar later is Apple na Exxon Mobile het op één na grootste bedrijf ter wereld qua marktwaarde. Om nog maar weer eens aan te geven wat een unieke prestatie Apple onder leiding van Steve Jobs heeft geleverd.

Leonie is vandaag 13 jaar geworden. We stonden vanmorgen dan ook al weer vroeg uit volle borst het "Lang zal ze leven…" te zingen. Ze heeft een nieuwe smartphone gekregen. Al een hele tijd had ze een iPhone bovenaan haar verlanglijstje staan, net als haar zus. De vraag was dan ook vooral of ze een iPhone 4 wilde of dat ze wilde wachten op de iPhone 5 die naar alle waarschijnlijkheid binnenkort wordt aangekondigd. Maar nadat ze een tijdje met die van Marissa had gespeeld veranderde ze van gedachte: Ze wilde toch een fysiek toetsenbord en heeft daarom een LG Quantum uitgekozen. Vanavond had ze haar vriendinnen uitgenodigd voor een partijtje bij Brunswick Zone XL, een game center met onder andere bowling en laser tag. Dat vonden de dames natuurlijk beregezellig.

Maandag viert Opa Berghuis zijn 75e verjaardag. Dat moet natuurlijk gevierd worden dus heeft heel Amerika vrij gekregen (Labor Day :-)). Daarom hebben wij een lang weekend. Tot volgende week.