meegemaakt: Arjo had zijn geliefde zakmes (die in de handbagage zat) mogen inleveren, Emmy was van onder tot boven gescreend, Henk had de douanier uitgelegd waarom zijn vrouw zich opvallend gedroeg: "My wife is just a bit nervous", en Joyce moest in opdracht van de security officer de foto verwijderen die ze had geschoten van een militair met karabijn. Gelukkig was daar Chris: hij had het zootje :-) in alle rust door de douane geloodst. De vlucht (met overstap in Rekjavik) was lang maar wel voorspoedig verlopen. Na bijna een jaar was het erg leuk om de family weer in levende lijve te zien - nu dicht bij huis in Maple Grove. Vanaf het vliegveld zijn we direct naar huis gereden. Toen de koffers open gingen zaten ze vol met typisch Hollandse zaken zoals drop en hagelslag - altijd welkom. De slaapplaatsen waren snel verdeeld: Arjo en Joyce in de slaapkamer in de basement, Chris in het bed dat we in de leefruimte in de basement hadden neergezet, en Henk en Emmy in de slaapkamer op de eerste verdieping. Na een goede nachtrust stonden de eersten alweer om zes uur 's morgens in vol ornaat naast het bed. De jetlag deed zijn werk en ook de dagen erna bleef het nog even naijlen.Nu maak ik mij weblog altijd op vrijdagavond. Maar die avond hadden we tickets voor de baseball game tussen de Minnesota Twins en de Cleveland Indians. Tijd om mijn weblog te maken was er dan ook niet. Maar ik had me zo bedacht dat ik dit keer de anderen maar eens aan het werk zou moeten zetten. Ze zijn hier immers niet voor niks. Hieronder volgt het relaas van Henk, Joyce en Chris over onze belevenissen de afgelopen week:
Hier komt Henk's bijdrage: Dinsdag was een dag om rustig bij te komen. Els had ons meegenomen om de omgeving te verkennen. Na een bezoek aan de Wallmart ging het verder naar de Starbucks voor een goede koffie, en aansluitend naar Arbor Lakes, het omvangrijke winkelgebied van Maple Grove. 's Avonds zijn we naar een typisch Amerikaans restaurant geweest: Wild Bill. Een saloon-achtige sfeer met rondom flatscreen schermen waarop allerlei sportwedstrijden werden getoond. Zoals het echte cowboys betaamd mochten we de doppen van de dop pinda's op de grond gooien (waar kennen we dat van). De hamburger met de French Fries was voortreffelijk. Opvallend was dat je alleen bier kon bestellen als je je paspoort bij je had. Daar zijn ze hier streng op. Zo was vorig jaar een naast gelegen kroeg twee dagen gesloten omdat men alcoholische drank had verstrekt aan gasten die geen ID-kaart bij zich hadden. Preventieve maatregelen tegen het alcoholgebruik in het verkeer zijn goed, maar of deze maatregel ook functioneel is is nog maar de vraag.Woensdag stond de trip naar Lake Minnetonka op het programma. Dit is de goudkust van Minnesota en dat kan je merken ook - veel peperdure huizen aan het water, de één nog mooier dan de ander. Het was een
schitterende dag en dat leidde tot vele mooie plaatjes. Om de huizen goed te kunnen bekijken hebben we op het meer een rondvaart gemaakt. De rondvaartboot voer dicht langs de oevers van het meer. Zo konden we goed zien dat iedere woning was voorzien van een aanlegstijger met één of meerdere speedboten. De stijl van de woningen en de sfeer langs het meer deed sterk denken aan het huis van Michael Corleone (Al Pacino) uit de Godfather Two. Hopelijk loopt het met de Imming family in de VS beter af dan de Corleone family… Op de terugweg naar Maple Grove zijn we langs een paar grote autodealers gereden zoals Mercedes, Ford en Audi. Ouderwets "Auto’s kiek’n". Het is verbazingwekkend om te zien hoeveel goedkoper de auto’s hier zijn in 
vergelijking met Nederland. Een prachtige drie jaar oude rode Audi TT stond te koop voor $28.600, omgerekend zo’n €20.000. Het verschil stroomt in Nederland naar de staatskas om onder andere de ecologische viaducten te financieren die voor de wilde konijnen zijn aangelegd om ongehinderd de oversteek te kunnen maken van de Oostvaardersplassen naar de Veluwe. Zijn we gek of zijn we gek… De stap van auto’s kiek’n naar het Twentse brommers kiek’n is klein, bij het auto’s kiek’n verlekker je aan mooie auto’s die je niet kan betalen en met brommers kiek’n probeerde je de mooiste meiden uit de disco te verleiden die toch niet te versieren waren.Joyce haar relaas voor donderdag: Na goed overleg is besloten vandaag een bezoek te brengen aan St. Paul, één van de twee Twin Cities en de hoofdstad van de staat Minnesota. Na een koude nacht waarin het licht gevroren heeft, begint de dag zonnig maar fris. Wij stappen dan ook met een zonnig humeur en frisse moed in de gereed staande limo's en laten ons door Els en Harry naar St.Paul rijden. De eerste stop is bij de St. Paul Cathedral die prachtig op een heuvel ligt en vanwaar je een mooi uitzicht hebt op de skyline van St. Paul en het Minnesota
State Capitol gebouw. Na de bezichtiging en het legen van de blaas, was het eerst tijd voor een koffie want die had Harry nog niet gehad en dan is zijn dag eigenlijk nog niet echt begonnen. Een Starbucks was gauw gevonden en de koffie met cookies en scones smaakte dan ook prima. Aansluitend gingen we voor een wandeling naar het Minnesota State Capitol, zeg maar het provinciehuis van Minnesota. Het bezoek hieraan was zeker de moeite waard. Henk mocht zich zelfs heel even de Governor van de staat Minnesota voelen. Inmiddels was het ver na de middag en kon de maag wel weer iets gebruiken. Een hot dog gaat er dan altijd wel in en op iedere hoek van de straat is deze wel te vinden. Na nog een korte stop aan de oever van de Mississippi was het tijd om naar huis te gaan. Om alle indrukken van deze dag te verwerken hebben we 's avonds de BBQ aangestoken voor een sausage, stokjes kipsate en een tenderloin steak. Wat een feest!
Hier komt Chris voor vrijdag: Omdat Henk graag een Amerikaans ontbijt wilde, ging Harry in alle vroegte naar de winkel om Donuts en Starbucks coffee te halen. Na dit uitgebreide ontbijt zijn wij met z'n allen in de auto gestapt voor het maken van een fotoshoot. Ons pa heeft 45 jaar geleden een foto gemaakt van ons vieren op een hek aan de Oonksweg in Borne. Nu we weer met z'n allen bij elkaar waren was het een mooie gelegenheid dat nog eens dunnetjes over te doen. Om dichtbij huis te blijven waren we naar de Schutte Road in het buitengebied bij Maple Grove gereden. Met Arjo als fotograaf, Emmy van de make-up en Harry als producent mag het resultaat er zijn. Je ziet vrijwel geen verschil - je zou haast denken dat er niets veranderd is in 45 jaar. Daarna hebben we onze weg vervolgd richting de Premium Outletmall in Albertville. Hier is natuurlijk van alles ingekocht, kleding wel te verstaan. Kleding is hier relatief goedkoop in vergelijking met Nederland. Zo kost een Levi spijkerbroek ongeveer $40 ofwel €30. Daar krijg je in Nederland aleen de broekspijpen voor… Aansluitend zijn we naar Cabela's gereden, een gigantische Outdoor Store. Hier wordt van alles verkocht voor liefhebbers van het buitenleven, vooral voor het jagen en vissen. Van vishaakje tot boot, van lokaas tot kruisboog, en van camouflagekleding tot guns. Maar wat het meest bijzondere is, is de enorme hoeveelheid opgezette dieren, van bever tot grizzle(beer). Heel apart.
's Avonds zijn we met z'n allen naar een baseball game gweest. Het was de wedstrijd tussen de Minnesota Twins en de Cleveland Indians. Het speelde zich af in een prachtige ambiance op het Target Field in downtown Minneapolis. Nadat het Amerikaanse volkslied was gespeeld konden de mannen aan de bak. De Twins begonnen slecht en stonden na 4 innings met 0-5 achter. Maar in het verloop van de wedstrijd kwamen ze heel langzaam terug en tot de laatste slag was het spannend. Toch dolven de Twins uiteindelijk het onderspit: 6-7. Het breekpunt in de wedstrijd was bij de stand 4-6. Harry's vriend Jim Thome (zie hier), een maand geleden nog spelend voor de Minnesota Twins en nu dus bij de Cleveland Indians, sloeg een homerun voor 4-7. Heel erg opvallend was dat Thome een staande ovatie kreeg van de Twins fans, het publiek ging er voor op de banken staan. Over respect gesproken. Al met al een hele gezellige avond, typisch Amerikaans.
Tot zover Henk, Joyce en Chris. Wat mij betreft mogen ze vaker langs komen. Nog even terug naar woensdag. Dat was dè dag waarom de family eigenlijk naar Maple Grove was gekomen: mijn verjaardag :-) Ik had die dag (en de rest van de week) vrij genomen. 's Morgens werd ik door Els en Marissa, die al om 06.40 uur met de bus moet, wakker gezongen met het "Lang zal die leven". Van Els en de kinderen kreeg ik een mooi TV meubel voor in de basement, iets waar ik al tijden naar op zoek was geweest. Van de family kreeg ik onder andere een sjaaltje met aan de ene kant "100% Tukker" en de andere "FC Twente". Die hangt inmiddels achterin de auto en ik word nu nagestaard door mensen die begrijpelijk geen idee hebben wat dat voorstelt. Maar wat maakt het uit: als ik het maar mooi vind. Woensdagavond zijn we naar Bucca di Beppo geweest, ons favoriete Italiaanse restaurant. We zaten daar in een schitterende ambiance: Els had de tafel gereserveerd met in het midden een beeltenis van de Paus. 
Zodat er zegen rust op het eten en je je ook voor het overige netjes gedraagt. Gelukkig hadden we nog één goed opgevoede katholiek in ons midden anders hadden we een lastig gesprek gehad met de beste man. Bij Buca kiezen we er altijd voor om te eten zoals in de tijd van Bartje: grote schalen in het midden waaruit alles wordt gedeeld. We hadden Caesar Salad, Fried Calamari (inktvisjes), Pizza Margherita, Pasta Chicken Carbonara, Penne Arrabbiata, en Meatballs. We waren het er allemaal over eens dat het eten zeker zo lekker smaakt met de Paus aan tafel.De komende dagen staat er nog van alles op het programma zoals een bezoek aan de Mall-Of-America, naar een American footballgame van de Minnesota Vikings, heerlijke spareribs eten bij Famous Dave's, en een breakfast in American style bij de Perkins. Wat is het leven toch goed.
Een prettig weekend en tot volgende week.
No comments:
Post a Comment