A Dream Comes True

Laat ik meteen met de deur in huis vallen: Ik heb een 2011 Mercedes SL550 gekocht. Iridium silver van kleur, zwart interieur, 10.000 mijl op de teller, fully loaded. Zoals ik al vaker heb geschreven (zie hier en hier) stond dit type auto al sinds mijn jeugd bovenaan mijn verlanglijstje. Ik was al jaren aan het sparen maar in Nederland is zoiets bijna niet te betalen. Met de prijzen van auto's hier kwam het dichter binnen handbereik. Ik had het afgelopen jaar het internet regelmatig gecheckt en kwam deze auto twee weken geleden tegen bij de Audi dealer. Nadat Els en ik maandag een korte proefrit hadden gemaakt was ik verkocht. Ondanks het feit dat ik de voorkant van de 2011 versie niet zo mooi vind als die van de 2008 en eerder. Gelukkig zie ik daar niet zoveel van want ik zit er toch in. De Audi-dealer had wel oren naar onze Audi Q7 en daarmee was het een win-win: ik blij met mijn Mercedes, de dealer blij met een gangbare inruil-Audi. Na wat heen en weer kwamen we een mooi bedrag overeen. Daarmee was de zaak in een recordtijd beklonken: Woensdag om kwart voor acht liepen Els en ik bij de dealer naar binnen, mocht ik ongeveer 14 handtekeningen zetten, en om tien over acht reden we met de SL naar huis. Ik hoef dus niet te wachten tot ik oud en grijs ben - de auto is grijzer dan ik. Kijken hoe lang dat duurt…

Ik heb nu een aantal dagen in de auto mogen rondrijden en er past maar één woord: Geweldadig. Wat een user experience, wat een luxe, wat een power. Wel is het een auto voor erbij. Niet handig voor een grote familie want er kunnen maar 2 personen in. Verder is de bagageruimte beperkt. Zelfs mijn laptop-tas-op-wielen gaat maar net mee op de achterbank. Wat dat betreft gaan we de ruime en comfortabele Audi Q7 nog missen. Els is al druk bezig om te kijken naar een mooi alternatief voor dagelijks gebruik. We houden de 2006 Audi A6 ook nog aan zodat ik in de winter een bruikbaar AWD alternatief heb. Ik heb eerlijk gezegd wel even het "Het bezit van de zaak is het eind van het vermaak" gevoel gehad. Maar dat lijkt me niet vreemd wanneer er een eind komt aan bijna dertig jaar dromen :-)

Zaterdag had Marissa een tennis toernooi bij de High School in Coon Rapids. Ze werd al om half zeven 's morgens bij haar school verwacht. Daarmee moest ik dus ook vroeg uit de veren - je moet er wat voor over hebben. In de loop van de morgen zijn we haar achterna gegaan naar Coon Rapids. Daar aangekomen bleek dat er in totaal 12 tennis courts naast elkaar lagen, en dat je de auto aan de baan kon parkeren. Dat kwam goed uit want het was stralend weer maar best wel frisjes. In de auto aan de baan konden we warm en comfortabel zitten achter het glas - wat wil je nog meer? Nadat Marissa haar 1e partij op Baan 1 had gewonnen, besloten we naar de Starbucks te rijden voor een lekkere koffie. Toen we terugkwamen konden we de auto meteen bij Baan 3 parkeren voor Marissa's 2e wedstrijd. Ook die won ze waarna ze in de halve finale stond. Daarin kwam ze nog wel met 6-3 voor, maar na een gelijke stand van 7-7 kwam het tot een tie-break (ze spelen één set tot 8) die ze met 5-7 verloor. Jammer natuurlijk maar wat deed het er toe; wij hadden het heerlijk comfortabel in onze eigen auto-suite kunnen bekijken.

Goed nieuws voor ons maar vooral ook voor Marcel en Angelina. De prijs van benzine was de laatste maanden naar rond de $3,90 per gallon gestegen. Voor Nederlandse begrippen een schijntje, voor de VS bijna recordhoogte. Maar het gaat de laatste weken weer snel in de goede richting. Zo was de prijs bij de pomp in Maple Grove alweer naar $3,34 gedaald. Volgens verwachting is het einde van de daling nog niet in zicht. Dat is natuurlijk mooi meegenomen, helemaal als je 10 dagen met een slurpende camper op pad gaat...

Wat sport betreft was het een bizarre week voor Minnesota. Het begon zondag met het 3e verlies op rij voor de Minnesota Vikings. De hele vorige week was het over niet anders gegaan dan het verloop van de eerste twee wedstrijden. Daarin stonden de Vikings bij de rust voor met 17-3 en 17-0, om alsnog in de 2e helft onderuit te gaan met achtereenvolgens 17-24 en 20-24. Iets dat historisch gezien niet voor mogelijk werd gehouden: twee keer achter elkaar in de rust met dubbele cijfers voorstaan om alsnog te verliezen. Iedereen, managers, coaches, spelers, journalisten en toeschouwers, was het er over eens: Dit zal niet weer gebeuren. Toen kwam zondag. De Vikings speelden thuis tegen de Detroit Lions en gingen rusten met een voorsprong van 20-0. TWINTIG-NUL. Kat-in-bakkie zou je denken. Maar ho maar. Na het laatste fluitsignaal stond er een eindstand van 23-26 op de borden. Dramatisch - niet te filmen. Maar dat was nog niet alles. De honkballers van de Minnesota Twins, vorig seizoen nog in de playoffs, waren ook bezig aan een onwaarschijnlijk slechte reeks. Met nog 2 van de 162 wedstrijden hadden ze al 99 verliespartijen. Het negatieve record van 100 verliespartijen in het seizoen lag op de loer. Gelukkig konden ze het tij tijdig keren. De één na laatste wedstrijd eindigde in 7-4 winst. Daarmee bepaalde de laatste wedstrijd het lot. Het werd een 1-0 overwinning die werd gevierd alsof ze zojuist de World Series hadden gewonnen. Heel apart. Gelukkig stonden de Twins niet alleen in hun falen dit seizoen: ook de Boston Red Sox en de Atlanta Braves lieten zich op de laatste speeldag verrassen waardoor ze uitgeschakeld zijn voor de play-offs. De media stonden er bol van: "Drama of Red Sox and Braves made for unforgettable final day". Maar wat in de VS als een unforgettable final day geldt, gaat in de rest van de wereld voorbij als een dag als duizend anderen. Alles is relatief…

Ook prominent in het nieuws was de rechtszaak tegen cardioloog Dr. Conrad Murray, de persoonlijke arts van Michael Jackson. In deze rechtszaak werden er deze week elke dag interessante getuigenissen afgegeven door mensen in de nabijheid van Michael Jackson. Het begon met een openingsstatement van de Officier van Justitie waarin hij aangaf dat hij de jury ervan zal overtuigen dat Conrad Murray een knoeierd was die zich alleen om zijn gage van $150.000 per maand bekommerde en voor de rest prutswerk afleverde. Conrad's verdediging daarentegen meldde te gaan bewijzen dat Murray Michael Jackson naar eer en geweten heeft behandeld, zelfs heeft geprobeerd om hem van zijn propofol verslaving af te krijgen, maar dat Michael Jackson zichzelf van zijn leven heeft beroofd door een overdosis te nemen. Gedurende de week kwamen er verschillende getuigen langs die de bewijsvoering van de aanklager en verdediging moesten onderbouwen. Daarbij werd een foto van een overleden Michael Jackson getoond, en een audio-opname van hem vlak voor zijn dood afgespeeld. Indrukwekkend was ook het relaas van Alberto Alvarez, die verslag deed van de laatste minuten van het leven van Michael Jackson. Hij vertelde dat hij samen met Michael's kinderen Prince Michael en Paris naar boven liep waar Conrad Murray druk doende was in een poging Michael Jackson te reanimeren. De arts gebood Alvarez om de kinderen weg te sturen, en gaf vervolgens opdracht aan Alvarez om medicijnen uit het nachtkastje in een tas te stoppen. Dat spreekt natuurlijk niet in het voordeel van Conrad Murray. We zullen zien hoe de zaak verder gaat.

Het heeft even geduurd maar het is dan toch bevestigd: Hope, de zwarte beer, is dood. Gedood door een jager. Hope was vorig jaar groot nieuws omdat zijn geboorte live via het internet te volgen was. Samen met moeder Lily en zus Faith leefde Hope in Ely in het noorden van Minnesota. De beren waren voorzien van een halsband met GPS-zender zodat hun bewegingen op de voet konden worden gevolgd door onderzoekers. Het was Hope echter al meerdere malen gelukt om zichzelf te ontdoen van de zender en hij liep dus zonder. Met Lily en Faith in zijn buurt konden de onderzoekers Hope toch blijven volgen. Tot afgelopen week toen Lily en Faith werden geobserveerd zonder Hope. Nader onderzoek leerde dat Hope was neergeschoten bij een val gezet door een jager. Jagers hebben hier toestemming om beren te schieten om zodoende de berenstand te reguleren. Volgens standaard protocol laten ze beren met een halsband met rust maar dat was bij Hope niet (meer) het geval. Een tragisch ongeval dus. Hier nog een mooi filmpje van de familie beer in betere tijden. R.I.P.

Dit weekend staat in het teken van de Medtronic Twin Cities Marathon. Zaterdag worden de 5k en 10k gelopen, zondag staan de 10 mile en Marathon op het programma. Voor Marissa en mij moet het dus morgenvroeg gebeuren. Om 9 uur klinkt het startschot voor onze 5k. We zijn goed voorbereid, de weersvoorspellingen zijn prima, en Leonie en Els zullen zich onder de vele toeschouwers voegen om ons aan te moedigen. Dat kan dus niet meer misgaan. Ik denk niet dat ik mijn oorspronkelijke target van 25 minuten ga halen maar dat is bijzaak: meedoen is belangrijker dan winnen zeg ik nu... Tijdens de Marathon op zondag zal geprobeerd worden om een wereldrecord te vestigen. Mascotte "Mudonna", het grote roze varken van het St. Paul Saints baseball team, zal namelijk een poging doen om de snelste tijd ooit neer te zetten op het onderdeel "marathon-in-een-kostuum". Het huidige record ligt op 4 uur, 16 minuten en 43 seconden. Als het enigszins meezit verwacht "Mudonna" het binnen 4 uur te doen. We gaan het meemaken...

Ik las deze week een bericht over de staatschuld in Nederland. Eerlijk gezegd werd ik daar niet meteen vrolijk van. Ik heb hier al vaak aangegeven dat voor mijn gevoel de VS failliet is met een totale schuld van bijna 15000 miljard dollar, ofwel $47.000 per inwoner. Maar nu las ik hier dat de Nederlandse staatsschuld aan het eind van dit jaar opgelopen zal zijn tot 407 miljard euro. Dat is €24.000, ofwel $33.000 per inwoner. En ik maar denken dat de US failliet was… Jullie mogen ook niet klagen. Als jullie nog even zo doorgaan zie je mij niet meer terug :-)

Het belooft een mooi weekend te worden, zowel hier als bij jullie. Morgen eerst de 5k en daarna het dak open en toeren. Een prettig weekend.