In Koelen Bloede

Deze week ben ik met twee collega's twee dagen naar Chicago geweest. Daar werd het jaarlijkse Congres van de Radiology Society of North America, de RSNA 2012, gehouden. Een gigantisch congres met ruim 50.000 deelnemers. Ongeveer de helft daarvan werkte in de gezondheidszorg, voornamelijk radiologie afdelingen van ziekenhuizen, de andere helft waren fabrikanten van radiologische apparatuur en IT technologie. Ons doel was om op de hoogte te blijven van de ontwikkelingen op MRI scanner gebied, en met gebruikers te spreken. We hebben namelijk sinds een aantal jaren speciale pacemakers (en bijbehorende draden) op de markt die zogenaamd "MR Conditional" zijn. Patiënten met zo'n pacemaker systeem kunnen onder bepaalde condities veilig een MRI scan maken. Daarmee komen we tegemoet aan een belangrijke wens van onze artsen en patiënten. Nu staan de MRI-scanner fabrikanten niet stil. Ze brengen steeds krachtiger scanners op de markt die betere diagnostische images leveren. Aan ons dan ook de schone taak om in de pas te blijven en pacemaker systemen te ontwikkelen die ook veilig zijn in die nieuwe scanners.

Op MRI-scanner gebied zijn er drie grote spelers General Electric, Philips en Siemens, en een aantal kleinere zoals Hitachi en Toshiba. GE, Philips en Siemens hadden alle drie een héle grote stand. Niet vreemd natuurlijk als je weet dat ze met de nieuwste MRI-scanners maar ook CT scanners, en ultrasound en radiografie apparatuur elkaar de loef probeerden af te steken. Daarnaast stonden er een ontzettend groot aantal kleinere bedrijfjes die zich richten op een niche in de markt, of in de IT dienstverlening zitten. Het was duidelijk dat dit soort diagnostische imaging tools een hele vlucht heeft genomen. Boeiend was ook om te horen dat zelfs als een patiënt een “MR Conditional” pacemaker heeft, radiologen nog altijd huiverig zijn om ze een MRI scan te laten ondergaan. Immers, één van de eerste dingen die een radioloog in zijn opleiding heeft geleerd is dat pacemaker patiënten niet in een MRI scanner kunnen vanuit veiligheidsoverwegingen. Het was altijd "a red flag" zoals ze dat hier zo mooi zeggen. Het zal dan ook nog wel even duren voordat die mindset doorbroken is.

Als je 15 bent mag je hier beginnen met auto rijden onder toezicht van een volwassene, een jaar later kun je op voor je examen en mag je, mits geslaagd, alleen de weg op. Helaas kunnen veel jongeren op die leeftijd die verantwoordelijkheid nog niet aan. Zo is het natuurlijk erg verleidelijk om het niet zo nauw meer te nemen met de regels. SMSen tijdens het autorijden, met alcohol op achter het stuur, de snelheidslimiet overtreden, rijden zonder gordel, iemand anders afsnijden, verandering van baan zonder de richtingaanwijzer te gebruiken, en noem zo maar op. Allemaal schrikbeelden van de ouders. Maar er is hoop: Quest Driving Safety, een bedrijf in San Diego, biedt een undercover evaluatie van het rijgedrag van zoon of dochter aan. Voor slechts $99 wordt je zoon of dochter twintig minuten gevolgd, en wordt er een verslag geschreven van datgeen is waargenomen. Daarmee biedt het ouders een middel om hun kinderen te helpen zich veilig te gedragen in het verkeer. Maar wat gebruikt kan worden voor de jeugd werkt natuurlijk ook voor pensionada's. Die vormen soms een nog groter gevaar op de weg...

Op zaterdag zou het gebeuren, we waren er helemaal klaar voor: Het winnen van de Powerball. De jackpot was gestegen tot maar liefst $325 miljoen. We hadden al besproken dat we het in één keer zouden laten uitkeren in plaats van uitgesmeerd over 30 jaar. De éénmalige uitkering zou ongeveer $211 miljoen zijn, waarbij er na belasting nog $150 miljoen over zou zijn. Ieder van ons zou $5 miljoen krijgen om vrij te besteden. Daarnaast zouden we $10 miljoen opzij zetten om te investeren in een (of meerdere) woningen. Voor de komende 30 jaar zouden we $1 miljoen per jaar beschikbaar houden voor levensonderhoud. Ouders, broers en zussen, en neven en nichten zouden vorstelijk meedelen in de feestvreugde. Verder wilden we een fonds van $30 miljoen oprichten waarmee we een "dorp" in een arm land zouden adopteren en ondersteunen. Daarmee hadden we nog steeds $50 miljoen over waar we niet meteen een doel voor hadden. Aan het eind van de avond mocht het plan echter weer in de ijskast. De hoofdprijs ging aan onze neus voorbij. Van onze inzet van $40 bleef uiteindelijk $11 over...

Het goede nieuws was echter dat de Jackpot niet was gevallen. We hadden dus nog steeds een kans. Niets is onmogelijk, nietwaar? Dat bleek dit weekend maar weer eens. In het Medisch Centrum van de University of Minnesota werden tussen vrijdagavond 9 uur en maandagmorgen 7 uur maar liefst 19 babies geboren. Niet zomaar: Allemaal jongens! Negentien op een rij. Aannemend dat er bij elke geboorte een 50-50 kans op een jongen is, is de kans dat dit gebeurt 1 op 524.288. Niet veel groter dan de kans dat wij de Jackpot zouden winnen (hoewel, 1 op 175 miljoen). Daarom op woensdag, de dag van de volgende trekking, toch nog weer een poging gewaagd. De Jackpot was gestegen tot $587 miljoen. Terwijl ik in Chicago zat had Els de volle $11 weer ingezet. Tevergeefs. Met twee winnaars in Arizona en Missouri blijft ons plan voorlopig in de ijskast. Zolang de prijs maar goed is terecht gekomen vinden we dat prima!

Een bizar verhaal in Little Falls, MN. Afgelopen vrijdag werd daar de 64-jarige Byron David Smith gearresteerd op verdenking van het doodschieten van twee tieners, de 18-jarige Haile Kifer en haar 17-jarige neef Nicholas Brady. Kifer en Brady hadden rond de middag van Thanksgiving in het huis van Smith ingebroken. Smith zelf was in de basement toen het inbrekerspaar via een raam naar binnen kwam. In afwachting van een confrontatie bewapende Smith zichzelf met een geweer en een handwapen. Even later kwam iemand de trap af naar de basement. Smith zag de inbreker komen, eerst de voeten, toen de benen, vervolgens de heup waarop Smith schoot. Het bleek Brady te zijn die van de trap naar beneden rolde. Toen Brady hem aankeek besloot Smith hem in het gezicht te schieten: "I want him dead". Smith wikkelde Brady's lichaam in een tapijt, legde hem in de werkplaats, waarna hij op zijn stoel ging zitten. Tot zijn verrassing hoorde hij enkele minuten later nogmaals voetstappen, er kwam een tweede persoon de trap af. Weer wachtte Smith tot hij de heupen zag en schoot, waarna ook Kifer naar beneden rolde. Toen Smith nogmaals wilde vuren, weigerde zijn geweer. Kifer lachte hem daarom uit waarop Smith boos werd, zijn handwapen trok en "meer schoten afvuurde dan nodig". Terwijl hij haar naast Brady legde, zag hij dat Kifer nog steeds naar lucht hapte. Daarop hield Smith zijn pistool onder haar kin voor "a good clean finishing shot". In koelen bloede zal ik maar zeggen. Er kwam natuurlijk veel kritiek los op Smith zijn handelen – hij was veel te ver gegaan in zijn zelfverdediging. Ook het feit dat Smith een dag wachtte voordat hij zich aangaf bij de politie, naar eigen zeggen omdat hij de politie niet wilde storen op Thanksgiving, wekte alom verbazing. Toch waren Kifer en Brady ook niet van die lieverdjes. Achteraf blijkt dat ze die dag ervoor ook al op inbrekerspad waren geweest, en nog veel meer op hun kerfstok hadden. Zo was Kifer dit jaar al 19 keer in contact geweest met de politie. Wat een verhaal...

Zondag was Els jarig. Ze werd 30H, en dat moest natuurlijk gevierd worden. Als vanouds stonden we 's morgens vroeg uit volle borst aan het bed te zingen. Een tijdje geleden hadden we al een nieuwe tas met bijbehorende portemonnaie voor haar gekocht. Van de meiden kreeg ze badschuim en aanverwante zaken, en ook een kookboekje over "Cheap and Easy Recipes". Best handig, helemaal als je aan het eind van de maand zit en het huishoudgeld op. 's Avonds zijn we naar de Braziliaan in Maple Grove geweest, een mooie afsluiting van de dag. Maar was Els' verjaardag natuurlijk een hoogtepunt, op sportgebied viel er zondag niet veel te juichen. Zowel FC Twente als de Minnesota Vikings leverden een bar slechte prestatie af. Het is echt afzien...

Met de herverkiezing van President Obama vragen de Republikeinen zich de laatste weken af hoe het nu verder moet . In het conservatieve Texas, het land van oliebaronnen en grote boeren, gaat men zelfs verder en is de roep om onafhankelijkheid weer aangezwengeld. Zo is de verkoop van bumper stickers met "Afscheiden" sterk toegenomen; emailde een Republikeins official in het oosten van Texas een nieuwsbrief waarin hij meldde dat het tijd was voor Texas om z'n eigen weg te gaan; en heeft een petitie, die door een Texaan op een website van het Witte Huis was geplaatst en waarin wordt opgeroepen tot afscheiding, tienduizenden steunbetuigingen ontvangen. Larry Scott Kilgore, een Republikein uit Arlington, heeft zelfs aangekondigd dat hij zich kandidaat stelt voor gouverneur in 2014, en zijn naam wil veranderen in Larry AFGESCHEIDEN Kilgore. Op zijn website stelt hij: "Afscheiding! Alle andere kwesties kunnen later worden aangepakt". Het lijkt Friesland wel...

Republikeinen zijn over het algemeen van mening dat men geen uitgebreid overheidsapparaat nodig heeft. Zo veel mogelijk vrijheid, weg met de regels en overheidsbemoeienis, we kunnen ons zelf wel redden. Dat was ook blijkbaar het parool van Steve, een man uit San Antonio in Texas. Terwijl hij netjes in de rij stond te wachten tijdens het inkopen op Black Friday bij Sears, werd de vrede ruw verstoord door een man die wilde voorkruipen. Als verwacht kon de voorkruiperd niet op al te veel bijval rekenen van andere shoppers. Het gedrag leidde tot een woordenwisseling waarbij de voorkruiperd Steve in het gezicht sloeg. Maar daar wist vriend Steve wel raad mee. Zonder zich te bedenken pakte hij zijn pistool om de voorkruiperd terecht te wijzen. Die voorkruiperd dook achter een koelkast voordat hij op de vlucht sloeg. Maar denk nu niet dat men er alleen in Texas zo over denkt. Zo heeft rechter John Dehen van de Anoka County, hier in Minnesota, een verzoek ingediend om een pistool te mogen dragen in de rechtbank. Hij vreest namelijk een aanslag in relatie tot een scheidings- en voogdijzaak. Opvallend daarbij is dat eerder dit jaar onze gouverneur Mark Dayton een wetsvoorstel heeft ondertekend waardoor rechtbank medewerkers na goedkeuring een verborgen wapen mogen dragen. Zelfverdediging in een rechtbank. Het moet niet gekker worden.

Dierentuin Emmen is ook niet meer wat het geweest is. Was het vroeger één van de beste dierentuinen in Nederland met ambitieuze plannen, daar is de afgelopen jaren niet veel van terecht gekomen. Nu beginnen zelfs de olifanten zich te roeren. Twee families die blijkbaar niet meer door één deur kunnen. Als ze dat al ooit hebben gekund... Nu is besloten dat er voor de nakomelingen van de Aziatische olifant Htoo Khin Aye een ander verblijf wordt gezocht. Leonie heeft vast nog wel een plekkie voor ze over...

Een prettig weekend en tot volgende week.

Cobbler en Gobbler

Deze week stond hier in het teken van Thanksgiving en Black Friday. Gisteren was het de 4e donderdag van november en dat betekent Thanksgiving. Na Kerst wordt deze dag door de Amerikanen als meest favoriete feestdag gezien. Een dag waarop families en vrienden bij elkaar komen voor het Thanksgiving dinner. Er wordt dan ook heel wat gereisd gedurende de dagen rondom Thanksgiving. De uittocht ("the race to grandma's house") begon op woensdag met 43.6 miljoen Amerikanen die op pad gingen. Het grootste deel pakt daarbij de auto, waarbij men er niet voor schroomt om 1000 tot 1500 mijl te rijden. Dat het daarbij wel eens mis wil gaan mag geen verrassing heten. Zo reden er in de staat Texas op donderdagmorgen vroeg ruim 100 auto's op elkaar door dichte mist. Ook hier in Minnesota verliep niet alles van een leien dakje. Was het 's mogens op Thanksgiving nog 15 (deg C), nadat de kalkoen op was en het tijd was om huiswaarts te keren, kleurde de wereld wit door sneeuwval en was de temperatuur onder het vriespunt gedaald. De Canadezen die zonodig weer eens een Arctic Blast naar ons toe moesten sturen. Met als gevolg een groot aantal glijpartijen en ongelukken op de weg. Niet meteen iets om dankbaar voor te zijn...

Bij het Thanksgiving dinner komt er volgens traditie turkey (kalkoen) op tafel. Dit jaar zijn er bijna 50 miljoen turkeys opgediend gedurende Thanksgiving. Voor die miljoenen turkeys is Thanksgiving dus zeker niet een dag om dankbaar voor te zijn. Gelukkig wordt er ieder jaar aan een aantal turkeys gratie verleend door Mr President himself. Zo ook dit jaar. In navolging van de recente verkiezingen konden de Amerikanen via Facebook kiezen welke twee turkeys gespaard zouden worden. Uiteindelijk werden dat Cobbler en Gobbler. Cobbler en Gobbler zijn opgegroeid op de boerderij van de Miller family in Harrisonburg, en rustige en zachtaardige beesten. Ze zijn nu 19 weken oud en fans van Carly Simon en vioolmuziek. Daarentegen houden ze niet van country muziek. Dit gelukkige stel mag nu hun leven gaan doorbrengen op het landgoed van George Washington, Amerika's eerste president, in Virginia. Dat is waar turkeys die gratie worden verleend terecht komen. Wel hoop ik dat het Cobbler en Gobbler beter afgaat dan Peace, één van de twee turkeys die vorig jaar door de president werden gespaard. Een aantal dagen geleden werd Peace onder verdachte omstandigheden geëuthanaseerd. Dat kan geen toevel zijn zo vlak voor Thanksgiving...

Minnesota speelt een belangrijke rol in de produktie van kalkoenen. In 2011 werden in de VS 248.5 miljoen turkeys groot gebracht. Daarvan kwamen er 46.5 miljoen, ofwel bijna 20%, voor rekening van Minnesota. Daarmee is Minnesota de grootste producent in de VS (en waarschijnlijk wereldwijd). De totale omzet van de turkey industrie in Minnesota kwam uit op $1.5 miljard. We leveren echter niet de grootste turkeys, want die komen uit onze buurstaat Iowa. Daar zagen het afgelopen jaar 5 miljoen turkeys het levenslicht die in totaal 210 miljoen pound vlees opleverden. Gemiddeld zo'n 42 pound (of 19 kg) per turkey. Die uit Iowa zijn beste jongens dus. Bij de Brown family, waar we ook dit jaar waren uitgenodigd voor het Thanksgiving dinner, kwamen twee turkeys op tafel: een gerookte en een gekookte. Mijn voorkeur ging uit naar het witte vlees van de gekookte. Errug lekker.

De dag na Thanksgiving wordt hier Black Friday genoemd. Deze dag wordt gezien als de start van het "Holiday Shopping Season", de periode die in het teken staat van de Kerstinkopen. De winkels strooien die dag met vele speciale aanbiedingen en extra kortingen. Traditioneel gingen ze die dag ook altijd vroeg open waarbij er zich vaak al lange rijen voor de winkels hadden gevormd om maar niets te missen. Maar daar is de laatste jaren verandering in gekomen. Steeds meer winkels hebben besloten om hun deuren al te openen op Thanksgiving zelf. Zo ging bijvoorbeeld de Toys 'R Us al open op donderdag om 8 uur 's avonds. Volgens de winkelketens doen ze dit om het het winkelend publiek zo gemakkelijk mogelijk te maken. Maar de kritiek op dit beleid groeit. Natuurlijk van de winkel medewerkers die niet staan te juichen om hun vrije Thanksgiving op te geven. Maar ook het publiek begint zich te roeren omdat men vindt dat het inbreuk doet aan de traditie dat Thanksgiving in het teken staat van "quality time with family". Het wordt nooit meer zoals het was...

Tijdens het Holiday Season staan er voor de deuren van drukke winkels vrijwilligers van The Salvation Army ("Leger des Heils") met collectebussen. In de wetenschap dat het hier in die periode erg koud kan zijn, is dat erg te waarderen. Het is het blijkbaar ook wel waard: Zo hoopt The Salvation Army dit jaar op deze manier $9.8 miljoen binnen te halen. Opvallend is daarbij dat er sinds vorig jaar een mysterieuze gast rondgaat die per keer $1000 (een bundel van 10 briefjes van $100) in een collectebus gooit. Niet zomaar: Deze persoon heeft vorig jaar 23 verzamelplaatsen met een bezoek vereerd. Zonder dat men weet wie het is. Het hele verhaal leidde vorig jaar nogal tot opwinding onder de vrijwilligers. Ze waren ook erg benieuwd of de mysterieuze gast dit jaar opnieuw zou opduiken. En ja hoor, afgelopen week werd er weer een bundeltje met tien 100'tjes in een collectebus aangetroffen. Dat heeft het enthousiasme onder de vrijwilligers aangewakkerd die natuurlijk nieuwsgierig zijn wanneer de onbekende een bezoek aan hun standplaats brengt. Zeer waarschijnlijk is het voor de mysterieuze gast zelf ook een leuk spel om te spelen. Prima zou ik zeggen, het Leger vaart er wel bij.

Deze week heeft de legendarische John Gagliardi zijn afscheid aangekodigd. "John who?" zal je je afvragen. Dat zal ik uitleggen. John Gagliardi is coach van het college football team van het St. John's University in Collegeville, MN. Dat is hij al een hele tijd, 60 jaar om precies te zijn. In die 60 jaar heeft hij 486 overwinningen behaald, meer dan wie dan ook in het college football. Maar Gagliardi was niet alleen bekend vanwege dit record, hij werd ook geprezen om zijn onconventionele coaching stijl die werd gekenmerkt door "Winning with No's". Zo mochten de spelers hem geen coach noemen, stond hij geen tackles toe op de training, hoefden spelers geen gewichten te heffen, en beperkte hij zijn trainingen tot 90 minuten. Met dat alles heeft hij dus een mooie staat van dienst opgebouwd. Maar op 86-jarige leeftijd vond Gagliardi het tijd om de cleats aan de wilgen te hangen. Dat mag ook wel een keer; legendarisch of niet, na 60 jaar wordt het tijd voor nieuw bloed.

Nadat tijdens de recente verkiezingscampagne Big Bird (Pino) in het middelpunt van de belangstelling stond, was het deze week de beurt aan Elmo. Net als in Nederland is Elmo hier erg populair en zowel volwassenen als kinderen zijn dol op hem. De sleutel tot zijn succes is "zijn onschuld, zijn positiviteit en zijn koddigheid" aldus Kevin Clash, de man die Elmo de afgelopen 28 jaar vorm gegeven heeft. Maar dat is nu voorbij. De 52-jarige Clash heeft recent zijn ontslag ingediend. Hij wordt beschuldigd van seksueel misbruik van de nu 24-jarige student Cecil Singleton. Singleton verklaarde dat dat allemaal plaatsvond toen hij 15 was, en eist nu een schadevergoeding van Clash van $5 miljoen. Dit lijkt echter niet het enige dat Clash op zijn kerfstok heeft. Op een persconferentie deze week liet Jeff Herman, de advocaat van Singleton, weten dat hij is benaderd door twee andere potentiële slachtoffers van Clash. Ook werd bekend dat Singleton pas jaren na het contact met Clash te weten kwam dat hij de man achter Elmo was. Bij nader inzien blijkt Elmo toch niet zo onschuldig te zijn. Zo jammer.

Deze week ontstond er een rel rondom een foto op Facebook. Samen met collega Jamie Schuh bezocht de 30-jarige Lindsey Stone uit Plymouth, Mass, afgelopen maand de nationale begraafplaats "Arlington National Cemetery" in Washington, DC. Ze poseerde daarbij naast het graf van de onbekende soldaat, bij een bord met het opschrift "Silence and Respect". Haar pose, met opgestoken middelvinger waarbij ze deed alsof ze schreeuwde, getuigde echter niet van veel respect. Nadat de foto, door Schuh gemaakt, op Facebook verscheen brak er een storm van kritiek los. Stone probeerde de zaak te sussen maar dat was vergeefs. De roep om haar ontslag bij de non-profit organisatie LIFE, een organisatie die volwassenen met een handicap helpt, kreeg meer en meer steun. Uiteindelijk besloot het management van LIFE om zowel Stone als Schuh ontslag aan te zeggen. Ironisch genoeg werd de mededeling van het ontslag door de organisatie wereldkundig gemaakt via Facebook. Dit voorbeeld toont maar weer eens aan hoe machtig de nieuwe media zijn. Eén ondoordachte (niet al te slimme) actie kan je hele wereld op de kop zetten. Bezint eer ge begint.

Met de verkiezingen nog maar net achter de rug, staat President Obama een zware klus te wachten: het sluiten van een compromis tussen Democraten en Republikeinen ter voorkoming van "The Fiscal Cliff". Heet hangijzer daarbij zijn de belasting voor de rijken. Dat zijn de mensen die $250.000 of meer verdienen, ongeveer 4 miljoen van de 114 miljoen huishoudens in dit land. Volgens Obama kunnen we het belastingtarief voor die groep best verhogen om daarmee het begrotingstelort te reduceren met $1.6 triljard in de komende tien jaar. Zo zou een getrouwd stel met twee kinderen die $300,000 verdienen hun effectieve belasting tarief zien toenemen van 16.5% tot 21.1%. Als hetzelfde gezin $2 miljoen verdient gaat het effectief van 21.6% naar 26.8%. Best wel een redelijke stijging maar als je zoveel verdient kun je dat waarschijnlijk wel opbrengen. De Republikeinen zijn echter faliekant tegen zo'n belastingverhoging. Zij denken dat deze toename zou leiden tot een verlies van nieuwe investeringen en het creëren van nieuwe banen. Wel zijn beide partijen het eens over het aanpakken van aftrekposten en het dichten van mazen in de belastingwetgeving. Luisterend naar de posities die beide kanten van het politieke spectrum hebben ingenomen, verwacht ik dat er weer een last-minute compromis uitkomt waar niemand beter van wordt. Het lijkt Nederland wel...

Deze week werd bekend dat een menselijke fout de oorzaak was van het drama in Midland, TX, waarbij vier oorlogsveteranen, die meereden in een Parade, het leven lieten. De chauffeur van de truck, zelf een veteraan, reed de spoorwegovergang op terwijl de signalering voor een aankomende trein al actief was. Eén groot drama dus. Ook wij hebben hier de ontmaskering van de vermoedelijke moordenaar van Marianne Vaatstra nauwgezet gevolgd. Over drama gesproken. Laat ik eindigen met een positieve noot. Jullie hebben het vast allemaal al gelezen: Na Stanley Messie (2008), Fokje Modder (2009), Con Domen (2010), en Louwe Pruim (2011), ging de eer dit jaar naar Hendy Keppy als Schaamnaam van het Jaar. LOL.

Een prettig weekeinde en tot volgende week.

Only An Idiot...

Op maandag mocht ik vroeg uit de veren. Half vijf om precies te zijn. Er stond een bezoek van een dag gepland aan één van onze productie-faciliteiten in Tempe, Arizona. Het team dat daar werkt aan ons project had een belangrijke mijlpaal bereikt en dat moest natuurlijk gevierd worden. Toen ik ‘s morgens vroeg op het vliegveld van Minneapolis aankwam bleek dat het beredruk was. Zo stond er een file voor de parkeergarage (nog nooit meegemaakt). Ook bij de safety check waren de rijen veel langer dan normaal. Hoogstwaarschijnlijk had dat te maken met de viering van Veterans Day de zondag ervoor. Voor die viering vliegen in het hele land oorlogsveteranen terug naar de plaats in de VS waar ze gelegerd zijn geweest. Maar die veteranen moeten ook weer naar huis en dat was voor velen van hen maandag het geval. Waren we al laat door de drukte, moest het vliegtuig voordat we de lucht in konden ook nog ge-de-iced worden. De temperatuur lag namelijk onder het vriespunt en er viel ook nog wat verdwaalde sneeuw. Dat de-icen van een vliegtuig is een klus op zich. Men spuit een soort anti-vries op het vliegtuig om te voorkomen dat enerzijds gladde oppervlaktes ruw worden door ijsafzetting, en anderzijds dat bewegende delen vastvriezen. Men maakt daarvoor gebruik van tankwagens met een grote telescoop erop. Natuurlijk duurt zoiets al gauw twintig minuten (behalve in Limburg). Nooit prettig om te moeten wachten maar je kunt maar beter voorkomen dan genezen.

Elke keer als ik in Phoenix land ontwikkelt zich bij mij meteen een vakantiegevoel. Zoiets als in de reclame van Van Nelle: "Het aroma komt je tegemoet zodra je Supra opendoet". In Phoenix termen vertaald: "Het vakantiegevoel komt je tegemoet, zodra je de vliegtuigdeur opendoet". Het is daar altijd minstens 15 (deg C) warmer dan in Minnesota, en de stralende zon en wuivende palmbomen doen de rest. Zo ook deze morgen: Staan we 's morgens in Minneapolis nog twintig minuten aan de grond om het vliegtuig te de-icen, rijdt een collega 's middags in zijn Porsche cabrio door Phoenix met het dak open bij een heerlijke 25 (deg C). Jammer dat het in de zomer altijd zo bloedje heet is in Arizona anders wist ik het wel.

Maandagnacht nadat we weer in Minneapolis waren gearriveerd vielen we terug in de koude werkelijkheid met temperaturen ruim onder nul. Zelfs de stoelverwarming in de auto ging aan. Thuisgekomen las ik hier dat het die morgen in Minnesota een ramp op de weg was geweest. De lichte sneeuw gecombineerd met vorst hadden geleid tot een onverwacht laagje ijs op de wegen. Daarmee veranderde een normale ochtenspits in een drama met een groot aantal crashes en kilometerslange files. De politie meldde in totaal 50 botsingen waarbij gelukkig geen gewonden vielen. De sneeuw viel slechts twee dagen na een uitzonderlijke warme zaterdag met een record temperatuur van 21 (deg C). Dat leidde op zaterdagavond tot drie kleine tornado’s met de nodige schade aan huizen, infrastructuur en bomen. Het is ook nooit goed.

Als je 30.000 feet hoog over de VS vliegt zie je regelmatig uitgestrekte gebieden met van die gigantische groene cirkels. Dat zijn gewassen die worden geïrrigeerd door een zelf-rijdende sprinkler installatie die roteert om een spil in het centrum van de cirkel ("Center pivot irrigation"). De straal van de cirkel (en dus de lengte van de arm van de sprinkler installatie) is vaak een kwart tot een halve mijl ofwel 400 tot 800 (m). Daamee bestrijkt het gewas tot maar liefst 200 (ha) ofwel 400 voetbalvelden. Da's nie niks. Meer dan genoeg om een heel jaar boerenkool van te eten.


Zoals eerder vermeld is Marissa toegelaten tot de National Honor Society of Maple Grove Senior High. Afgelopen maandag was de zogenaamde Induction Ceremony. Omdat ik die dag naar Phoenix was, gingen Els en Leonie met Marissa mee. Het was volgens haar weer een mooi Amerikaans gebeuren. De nieuwe leden van de Society kwamen op alfabetische volgorde de zaal in en hadden allemaal een mooie witte "stole" om. Natuurlijk werd er stilgestaan bij de vier pijlers van de National Honor Society: Scholarship, Service, Leadership en Character. Vier nieuwkomers mochten hun essay voordragen gevolgd door een lied van de Crimson Harmony (studentenkoor). Daarna mocht men stuk voor stuk het podium betreden om het certificaat en felicitaties van de directeur en de adviseurs in ontvangst te nemen. Aansluitend werd de eed afgelegd met de rechterhand in de lucht: "I pledge myself to uphold the highest purpose of The National Honor Society to which I have been elected. I will be true to the principles for which it stands; I will maintain and encourage high standards of scholarship, service, leadership and character." Natuurlijk nog even blijven staan voor de familie om foto's te maken, en na drie kwartier stonden we weer buiten. Er was vervolgens een receptie in de hal met koude lemonade en een brownie, terwijl het buiten -5 (deg C) was. Wat missen we dan toch de warme koffie met een koekje!

Een rel deze week over de stoeltjes in het nieuwe, nog te bouwen stadion van de Minnesota Vikings. Een tijdje geleden heb ik al eens gemeld dat er een akkoord was gesloten voor de bouw van een nieuw stadion in Minneapolis voor $975 miljoen. De staat Minnesota zou $398 miljoen bijdragen, de gemeente Minneapolis $150 miljoen, en de club en zijn eigenaren zou de overige $427 miljoen ophoesten. Om de kosten te dekken had de club een email uitgestuurd naar seizoenskaarthouders om hun interesse te polsen in een éénmalige bijdrage per stoeltje ("seat license"), bovenop de jaarlijkse contributie. Met die seat license word je een soort mede-eigenaar van het stoeltje. Geen nieuw idee want meer dan de helft van de NFL football teams maakt er al gebruik van. Maar al gauw deden de wildste verhalen de ronde. Zo zouden de seat licenses wel eens meer dan $20.000 kunnen gaan kosten, dat betaalde men immers ook in New York, Chicago en San Franciso. Verschillende seizoenkaarthouders schoten in de pen en schreven een brief aan de Mark Dayton, de gouverneur van Minnesota. Die op zijn beurt uit de slof schoot: Hoe de club het in zijn hoofd haalde om deze extra bijdrage van het publiek te vragen, ze krijgen immers al meer dan een half miljard uit publieke middelen. Dayton veroordeelde het idee omdat het zou leiden tot een "Rich People's Stadium". Inmiddels lijkt de geest weer in de fles. De Vikings hebben gemeld dat de "license seat" nog lang geen uitgemaakte zaak is, en àls die er komt, dan zullen de bedragen onder een paar duizend dollar liggen. We gaan het meemaken.

Een paar weken geleden zag ik een video van een automobilist die op heterdaad werd betrapt bij passeren van een stilstaande schoolbus. Wat was er aan de hand? Als een schoolbus hier stopt om kinderen in of uit te laten stappen, dan activeert de chauffeur een "Stop" bord. Dat is een teken voor alle verkeer (achterop en tegemoet komend) om te stoppen totdat de bus verder gaat. Alles in het kader van veiligheid voor (overstekende) kinderen. Nu zag de 32-jarige Shena Hardin uit Cleveland, Ohio, blijkbaar het nut van deze verkeersregel niet in. Ze passeerde dan ook met enige regelmaat een stilstaande schoolbus. Dat ging de buschauffeur zo tegenstaan dat hij haar op heterdaad liet betrappen. Toen ze voor de rechter moest verschijnen kwam die met een wel heel effectieve straf. Hij veroordeelde de vrouw tot een boete van $250, en twee keer een uur op een kruising staan met een bord in haar hand: "Only an idiot would drive on the sidewalk to avoid a schoolbus". Ik wed dat ze het nooit weer doet. De rechter in Nederland kan hier nog wat van leren. De eerste die een dergelijke straf verdient is Badr Hari. Wie heeft een suggestie?

Het handelen zit de Nederlanders in het bloed. Dat bleek deze week nog maar weer eens. Volgens dit bericht zit het Europese hoofdkantoor van Starbucks in Nederland omdat ze een gunstige afspraak met de belasting hebben kunnen maken. Goed voor ons, minder voor de Engelsen. Die zijn dan ook niet erg te spreken over deze handelswijze zoals blijkt uit dit onderzoek. Natuurlijk ontkent de CFO van Starbucks dat de gunstige belastingklimaat reden was voor vestiging van het Europese hoofdkantoor in Nederland. Hij heeft het over een grote koffiebonenbranderij of zo. Als dat zo is dan mag hij wel oppassen want voor dat je het weet komt er minder koffie uit de bonen. We blijven immers handelaren...

Jullie maar denken dat die Amerikanen zo dik zijn omdat ze zoveel Coca Cola, Pepsi of Seven-Up drinken. Nou, niet helemaal dus. Volgens dit bericht krijgt de gemiddelde Amerikaan bijna net zoveel calorieën binnen door bier als door frisdrank. Volgens een nieuwe studie zijn frisdranken en andere zoete drankjes de bron van ongeveer 6% van de calorieën die een Amerikaan gemiddeld consumeert, terwijl alcoholische dranken maar liefst 5% bijdragen. De studie vond dat elke dag ongeveer 35% van de mannen en 20% van de vrouwen calorieën consumeert door bier, wijn of andere sterke drank. Dat vrouwen gemiddeld genomen 50 calorieën binnenkrijgen via alcohol, wat gelijk staat aan een half glas wijn. Voor mannen geldt 150 calorieën, ofwel één blikje Budweiser. Kijk, dat kan ik nou niet begrijpen. Dat je verslaafd raakt aan de cola en daardoor een zwembandje ontwikkelt, mwoi, daar kan ik me iets bij voorstellen. Maar om nu elke dag aan de Budweiser te gaan – alleen van de gedachte zou je al spontaan afvallen...

Nog even terug naar de veteranen. Gisteren werd in Midland, Texas, de jaarlijkse parade gehouden. In de parade reed een truck met oplegger mee waarop in de oorlog gewond geraakte veteranen met hun vrouwen waren geplaatst. Terwijl de helden werden toegejuicht door vele toeschouwers langs de route, ging het helemaal fout bij een spoorwegovergang. Net toen de truck de overgang wilde oversteken traden de lichten en de spoorbomen in werking in verband met een naderende goederentrein. Om onduidelijke redenen kon de truck echter niet op tijd wegkomen waardoor de trailer vol werd geramd door de trein. Daarbij kwamen vier veteranen, die hadden gediend in Irak en Afghanistan, om het leven en raakten verschillende anderen gewond. Natuurlijk werd het hele festijn meteen afgeblazen. Het onderzoek over hoe dit toch zo mis kon gaan is in volle gang. Maar dat het erg tragisch is is duidelijk.

Het moet niet gekker worden. Geniet er van zolang het nog kan. Wie denkt dat politiek hier schoon is moet dit eens lezen. Over publiekelijk te kijk gezet worden. Deze man kan je inhuren om de zaken effectief in te laden. Een prettig weekend en tot volgende week.

Hopeloos Verdeeld

De kiezer heeft gesproken. Jullie hebben er vast alles al over gehoord en gelezen. We zaten dinsdag vanaf 6 uur 's avonds geboeid aan de TV. Het was very close. Omdat in verschillende staten het verschil minder dan 1% was duurde het lang voordat de grote TV-zenders een definitieve uitslag durfden te voorspellen. Vooral de staten Ohio en Florida, met veel kiesmannen, lieten een tijd op zich wachten. Het duurde dan ook even voordat Mitt Romney zijn verlies erkende en President Obama zijn overwinningstoespraak hield. Om precies te zijn was dat om één uur 's nachts lokale tijd. Een latertje dus voor ons maar wel de moeite waard. Uiteindelijk denk ik dat het voor dit land het beste is dat Obama vier jaar verder mag. Ik was nogal verrast dat men hem niet zwaarder afgerekend heeft op een balans die niet positief is: hoge werkloosheid, torenhoge staatsschuld, toegenomen armoede, hoge benzineprijs, etc. Het tij zat hem natuurlijk niet mee maar uiteindelijk is hij wel verantwoordelijk. Blijkbaar vond de meerderheid het alternatief niet aansprekend genoeg. We zullen zien wat de komende vier jaren gaan brengen.

Vooral opvallend waren de lange rijen voor de stemburo's. Op zich is dat niet zo vreemd want er werd niet alleen gestemd op een nieuwe president; op het stemformulier stond een hele reeks andere zaken, zie hier. Zo werden er op landelijk nivo nieuwe kandidaten gekozen voor de US Senate en US House; mocht men vertegenwoordigers kiezen voor verschillende organen in de staat Minnesota zoals de Minnesota Senate, Minnesota House, Minnesota Supreme Court en Minnesota Appeals Court; werd er in onze county (= Hennepin) gestemd op een nieuwe County Commissioner, Soil and Water Supervisors, en een Park Commissioner voor het Three Rivers Park; op gemeentelijk (= Maple Grove) nivo voor nieuwe City Council Members; en School Board Members voor ons school district (= Osseo). Alsof dat allemaal nog niet genoeg was moest men ook nog stemmen voor twee Constitutional Amendments, en twee voorstellen van het School District. Al met al 26 kruisjes voor kiezers in onze buurt. Geen wonder dat men zo lang in de rij stond te wachten.

Rondom de twee Constitutional Amendments was er de afgelopen tijd heel wat te doen. Zo luidde de eerste als volgt: "Amendment 1: Shall the Minnesota Constitution be amended to provide that only a union of one man and one woman shall be valid or recognized as a marriage in Minnesota?". Ofwel, moet de wet in Minnesota uitgebreid worden door te zeggen dat een huwelijk alleen bestaat tussen een man en vrouw? Waarmee een gay marriage niet rechtsgeldig zou kunnen zijn. Zoals je begrijpt was dit een erg controversiëel amendment in conservatief Minnesota. In heel veel tuinen stonden de afgelopen maanden bordjes met "Vote Yes" of "Vote No" in relatie tot dit amendment. Ook menig auto had een sticker met dezelfde strekking. Uiteindelijk is het amendment niet aangenomen: 51% tegen 47%. Over grote verdeeldheid gesproken. Amendment 2 hetzelfde laken een pak: "Amendment 2: Shall the Minnesota Constitution be amended to require all voters to present valid photo identification to vote and to require the state to provide free identification to eligible voters, effective July 1, 2013?" Ofwel, moet de staat elke kiezer een gratis ID verschaffen die ze moeten presenteren als ze gaan stemmen? Ook dit werd met een krappe meerderheid afgewezen: 52% tegen 46%. Mijn simpele conclusie: Op alle nivo's is het land hopeloos verdeeld.

Het Osseo School District, het district waaronder Marissa's en Leonie's school valt, had ook twee voorstellen. De 1e ging over een verhoging van de bijdrage per scholier van $385 voor de komende 5 jaar. De 2e was om de komende 10 jaar het technologie budget met $5 miljoen te verhogen. Beide verhogingen zouden moeten worden betaald door de eigendomsbelasting (zeg maar WOZ) te verhogen met ongeveer $125 per $100.000 marktwaarde. Niet niks dus, maar voor het schooldistrict een essentiële verhoging om klassen klein te houden en de technologie op peil. Op de dag van de verkiezing deed Principal Anderson van Leonie's school via email nog een beroep op de kiezers om toch vooral voor te stemmen. Tevergeefs, beide voorstellen werden met minimaal verschil afgestemd. Niet goed voor het Osseo schooldistrict. Maar ja, de kiezer heeft gesproken.

Obama moest deze week meteen om de tafel met zijn Republikeinse vrienden om een heet hangijzer aan te pakken: "The Fiscal Cliff". Dit probleem heeft alles te maken met een afspraak die in 2011 gemaakt is om het gigantische begrotingstekort aan te pakken. Als de Democraten en Republikeinen het voor het eind van dit jaar niet eens kunnen worden over een bezuinigingsprogramma om de schuld te verminderen, dreigen begin volgend jaar automatische bezuinigingen en belastingverhogingen ter waarde van 7000 miljard dollar over de komende tien jaar. Dat lijkt op het eerste oog goed om het tekort te dichten, maar wordt door velen gezien als "te snel, te veel, en gefocused op de verkeerde dingen". Zo zou het gaan om $55 miljard bezuiniging op defensie in 2013, nog eens $55 miljard op zaken als educatie, voedselinspecties en luchtvaartveiligheid, toename van de inkomstenbelasting met ruwweg 5%, korting op werkloosheidsuitkeringen, enzovoort. Niet goed voor de burgers en hun bestedingspatroon met alle gevolgen van dien. Experts voorspellen een volgende economische crisis als de partijen niet snel met een acceptabel compromis komen. Ik voorspel dat het tot eind december duurt voordat de partijen een onmogelijk compromis zijn overeengekomen. We zullen zien.

Hebben jullie ooit wel eens wiet gerookt? Ik niet. Zelfs nog nooit space cake gegeten. Ondanks dat Doe Maar er begin jaren '80 al lovend over zong, en ik altijd zeg dat je alles een keer gedaan moet hebben in het leven, is wiet roken er nog nooit van gekomen. Terwijl dat in Nederland met zijn legale wietpraktijken niet zo moeilijk is. Toen we naar de VS verhuisden heb ik het idee dat ik ooit nog een keer aan de wiet zou gaan terzijde geschoven. Maar er is hoop: afgelopen dinsdag tijdens de verkiezingen heeft de bevolking in de staten Colorado (met als hoofdstad Denver) en Washington (met als hoofdstad Seattle) besloten om de verkoop van wiet legaal te maken. Volgens Prof. Caulkins uit Colorado is de wet in zijn staat ongekend en is het drugsbeleid zelfs linkser dan dat van Nederland. Als ik dit allemaal lees zijn we dus net een paar maanden te vroeg naar Seattle geweest. Op naar Colorado dan maar :-).

Over reizen gesproken, dit jaar met de Kerstdagen gaan we niet naar Nederland maar naar Texas. We hebben een vlucht naar San Antonio gepland van 22 tot 29 december. We zijn van plan om een rondrit te maken door Hill Country, een heuvelachtig gebied in centraal-Texas met steden als San Antonio en Austin. Het gebied staat bekend om de samensmelting van Mexicaanse en Central Europese (Duitse, Zwitserse, Poolse en Tsjechische) invloeden in food, bier, architectuur en mijn favoriete Tex-Mex muziek. Het is een land van dude ranches, cowboys en doet erg denken aan “Old America”. We gaan het meemaken.

Vanwege de strenge vorst moet je hier altijd de nodige voorbereidingen treffen voordat de winter intreedt. Zo kwam onze hovenier Chris twee weken geleden langs om de sproei-installatie in de tuin af te sluiten. Dat noemen ze hier "Winterization". Afgelopen zaterdag ben ik zelf in de tuin aan de slag geweest met het opruimen van bladeren en ander tuinafval, de zgn. "Fall clean-up". Dat was een heel karwei. Niet te vergeten de spierpijn de dag erna. Maar niet getreurd: het was een mooie rustige dag om buiten aan het werk te zijn. Aansluitend heb ik de Mercedes SL geprepareerd voor "Winter Storage". Ofwel: de accu aan de druppelaar gezet, de tank gevuld met benzine en een flesje "Heet" (antivries met water verwijderaar), en de auto lekker warm ingepakt onder de deken. Ik moet de oranje paaltjes die de kant van de weg en het voetpad markeren nog plaatsen, maar dan kan wat mij betreft de winter komen.

Voor de liefhebbers een aantal berichten over Medtronic. Zo is Medtronic Diabetes druk bezig om een systeem te ontwikkelen voor het automatisch regelen van het glucose level van een diabetes patiënt. Vooral interessant voor de regeltechnici onder ons. Een tour door Medtronic's "Hospital Of The Future". Een gesprek met onze CEO Omar Ishrak dat innovatieve ontwikkelingen bij Medtronic niet alleen worden beoordeeld op clinische voordelen, maar dat er veel meer focus is gekomen op het aantonen van economische waarde. Tot slot een gesprek met Omar over wat hij doet om Wall Street weer gelukkig te maken.

Terwijl de Sint nog op de stoomboot uit Spanje zit, is hier de Kerstman al weer gearriveerd.
Een prettig weekend en tot volgende week.

Koffie met Johan

Dinsdag kwam Johan Roelofs "op de koffie". Johan was met zijn zwager in de VS om een aantal vakbeurzen te bezoeken in Los Angeles en Chicago. Een paar weken geleden had hij via Facebook Els benaderd of de afstand Chicago-Minneapolis in één dag te doen was. Nu is dat met de auto 7 uur heen en 7 uur terug. Wel te doen, maar eigenlijk een beetje teveel van het goede. Een veel betere optie is het vliegtuig; dat is één tot anderhalf uur, afhankelijk vanuit welke richting de wind waait. Zo gezegd zo gedaan. Dinsdagochtend om 09.30 uur landde de vlucht uit Chicago op het vliegveld in Minneapolis – St. Paul. Nu is het ophalen van gasten van een internationale vlucht inmiddels bekend terrein voor ons. Die arriveren namelijk altijd bij dezelfde uitgang. Dat geldt niet voor "domestic flights". En aangezien we niet hadden afgesproken waar we elkaar zouden treffen duurde het even voordat we Johan hadden gevonden. Gelukkig bracht de mobiele telefoon daarbij snel uitkomst. Het voelde meteen weer als vrienden onder elkaar. Alsof de jaren hadden stilgestaan: Johan is niets veranderd; alleen net als ons iets grijzer en gezetter dan in onze tienerjaren. Op weg naar huis hebben we natuurlijk eerst een Starbucks gescoord om vervolgens door te rijden naar ons optrekje in de wijk Nottingham Preserve (vergelijkbaar met de villawijk Zonnedael van de Flodders). Ondertussen natuurlijk honderduit gepraat over familie, werk, FC Twente, Dos'37 en bekenden uit de middelbare schooltijd. Na een lunch buiten de deur, zoals dat gebruikelijk is in de VS, moest er ook nog even geshopt worden voor het thuisfront. Dus op naar Party City voor Halloween artikelen, Toys'R Us voor Barbies en de Menards voor een Amerikaanse vlag. Om 15.30 uur was het tijd om Johan weer terug te brengen naar het vliegveld. Een bliksembezoek zoals dat zo mooi heet en zoals alleen een president dat doet. Het was beregezellig en we hebben het erg gewaardeerd dat Johan tijd vrijmaakte om op de koffie te komen.

Het vliegveld van Minneapolis – St. Paul (met afkorting MSP) wordt steeds belangrijker als toegangsweg naar de rest van de wereld. Zo is het internationale verkeer via MSP met 6.2% gestegen tussen 2003 en 2011, meer dan andere belangrijke doorvoersteden zoals Detroit. Amsterdam speelt daarbij een hoofdrol. In 2012 vertrekken maar liefst 945 vliegtuigen vanaf MSP naar Schiphol (AMS). Dat is bijna 3 vluchten per dag. Met gemiddeld 1 vlucht per dag blijven Tokyo (366), Londen (361) en Parijs (361) daar ruimschoots onder. Het zijn de partners Delta en KLM die het merendeel van de vluchten naar Schiphol voor hun rekening nemen. Voor ons is dat erg handig natuurlijk. Toch zijn de rechtstreekse vluchten van MSP naar AMS niet goedkoop. Een vlucht van Chicago naar Amsterdam is soms wel $200 per persoon goedkoper. Maar ja, dan moet je wel eerst naar Chicago. Vliegen via IJsland met Icelandair is vaak ook aanzienlijk goedkoper, tot $200 per persoon, maar dan moet je wel een overstap maken in Reykjavik. "There is dus always what..."

De NBA, de basketbal competitie, is deze week weer begonnen. Onze eigen Minnesota Timberwolves komen vanavond voor het eerst weer in actie, thuis tegen Sacramento Kings. Onze twee sterren, Kevin Love en Ruby Rubio, zijn in verband met blessures niet van de partij. Desondanks wonnen we met 92-80. Er stond deze week een interessant bericht in de krant over de Timberwolves: "Pale in comparison to the rest of the NBA". Ofwel een stelletje bleekscheten dus. Volgens het bericht zitten er in het team van 15 slechts 5 donkere jongens. Daarmee zijn ze het "witste" gezelschap sinds het team van de Boston Celtics in de 1980s. Volgens leiders van de zwarte gemeenschap in Minneapolis is dat geen toeval. Tyrone Terrell, voorzitter van de African-American raad in St. Paul, denkt dat er een strategie achter zit. Hij vermoedt dat het is om de verkoop van tickets aan de overwegend blanke fan base te stimuleren. "Pertinent onjuist" is de reactie van de David Kahn, President Basketbal Operations van de Timberwolves. Waar of niet waar, het bewijst maar weer eens hoe sterk deze gevoelens hier nog altijd leven.

Het nieuws werd deze week natuurlijk volledig beheersd door monsterstorm Sandy. Zelfs de verkiezingsstrijd werd voor even naar het tweede plan verdreven. Onvoorstelbaar hoe gewelddadig de natuur kan zijn. Tientallen mensen overleden, miljoenen mensen zonder electriciteit, tachtig woningen door brand verwoest, Wall Street voor twee dagen op slot, het metro systeem volledig plat, en zelfs de populaire marathon van New York City afgelast. Gelukkig voor ons ging de storm aan ons voorbij. Maar we leven zeker mee met de getroffenen. Ik zag een collage foto’s in de lokale StarTribune die het niet treffender kon representeren. Inmiddels is het openbare leven weer enigszins op gang gekomen. Laten we hopen dat het herstel van de schade voorspoedig verloopt. De 6 miljard dollar die de verkiezingsstrijd naar verwachting kost (je leest het goed: ZES MILJARD DOLLAR) had men hier natuurlijk prima voor kunnen gebruiken...

Op dinsdag las ik de volgende kop in de krant: "Obama, Romney send last-minute stumpers to Minnesota". "Huh...", was mijn eerste reactie, "...gaan ze nu zelf stumpers op ons af sturen? Zijn we niet meer waard dan een stelletje stumpers?" Al snel werd het me duidelijk dat "stumper" in het Engels een andere betekenis zou moeten hebben. Het werkwoord "to stump" betekent blijkbaar "to travel and try to get votes". Dat verklaart veel. Over stumpers gesproken, Bram Moszkowicz komt meer en meer alleen te staan. Eerst verlaat zijn liefje Eva hem, en nu valt de ene na de andere hem af. Ik zag zijn optreden in Pauw en Witteman en dat was verre van overtuigend. Als een kat in het nauw zat hij van zich af te slaan. Ik vond hem altijd een meester in de kunst van het spreken maar daar was weinig meer van over. Ik moet zeggen dat als het waar is wat de Raad van Discipline zegt ("het niet nakomen van toezeggingen die hij aan cliënten had gedaan, het aannemen van contante betalingen en verzuim in het verlenen van voldoende rechtsbijstand") dan mag hij ook hard aangepakt worden. We zullen zien wat het hoger beroep gaat opleveren.

Deze week las ik een reeks berichten waarin kranten expliciet hun steun uitspreken voor één van de presidentskandidaten. Heel veel kranten steunen daarbij de kandidaat van de partij die ze vier jaar geleden ook aanbevolen. Zo meldde de lokale StarTribune dat ze President Obama voordragen voor een tweede termijn. Niet dat ze afgeven op Romney maar ze vinden dat Obama in een betere positie is om het land verder te brengen. Iowa's grootste krant, "The Des Moines Register", daarentegen is geswitched van steun voor Obama in 2008 naar steun voor Romney nu. Ik vond deze berichten best opvallend want ik kan me niet herinneren dat kranten in Nederland zo expliciet hun steun uitspreken voor een partij. Ieder land zijn bijzonderheden zal ik maar zeggen.

Over bijzonderheden gesproken, ik begin steeds minder waardering op te brengen voor het fenomeen "free refill". Jullie weten waarschijnlijk wel dat je, nadat je hier in de VS frisdrank hebt besteld, gratis refills krijgt aangeboden. Dat op zich is natuurlijk mooi meegenomen. Maar de manier waarop dat gaat verschilt nogal. In verschillende restaurants vragen ze niet eens of je een refill wilt, maar wordt het volgende volle glas al op tafel gezet als je het huidige glas nog niet half leeg hebt. Getuige de foto, iets dat ik een week geleden weer meemaakte. Nu zit er waarschijnlijk achter dat de server je het zo goed mogelijk naar de zin wil maken want dat zou zo maar kunnen leiden tot een hogere tip. Bij mij werkt het echter alleen maar averechts. Het is namelijk je reinste verspilling. Het leidt regelmatig tot volle onaangeroerde glazen die rechtstreeks in de goot belanden. Dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn. Ik zeg dan ook: "Kill the Refill" of vraag gewoon even of ik nog wat wil...

Dan kort nieuws. Koffieketen Starbucks presenteerde deze week recordcijfers. Geen wonder nu ik er elke morgen langsga. Bill Gore, de uitvinder van het ademende maar toch waterdichte materiaal Gore Tex heeft deze week $10 miljoen gedoneerd aan de Universiteit van Minnesota in Minneaspolis. Gore sprak daarmee zijn waardering uit voor het feit dat hij in 1963 zijn PhD haalde aan de U of M. Als beste job in de VS is dit jaar "Biomedical Engineer" gekozen. Werken in de medische sector blijft nuttig en interessant. De honkballers van de San Francisco Giants hebben de World Series gewonnen van de Detroit Tigers. In een best-of-seven series waren ze met 4-0 snel klaar met de mannen uit Detroit. Bij scheepsbouwer Koninklijke De Vries in Aalsmeer werd het nieuwe jacht "Venus" van Steve Jobs gedoopt. Voor de beste man wordt "Venus" echter wel een jaartje te laat te water gelaten...

Tot slot nog een kort filmpje over Geluk. Deze jongeman heeft geluk. Heeeel veeeel geluk. Een prettig weekend en tot volgende week.