Goed Sturen en Besturen

Het afgelopen weekend begon voor mij niet al te best. Zaterdag tegen de avond ging ik alleen hardlopen. Marissa bleef thuis want zij had zaterdag het eerste tennistoernooi van dit seizoen en had de hele dag op de baan gestaan. In ons loopschema hadden we tot nu toe steeds intervallen gelopen, maar zaterdag mocht ik 20 minuten aan één stuk aan de bak. Dat kwam mooi uit want daarmee kon ik tevens testen hoe het met de snelheid zat. Echter, na 14 minuten was het gedaan met de vreugde. Het rechterbeen werkte weer even niet mee. Een spier aan de achter-buitenkant van het onderbeen maakte het belasten van het rechterbeen schier onmogelijk. Volgens nader (eigen) onderzoek op internet gaat het waarschijnlijk om de Musculus Soleus. Nooit geweten dat ik die spier had (en jullie denk ik ook niet). Het is zeer waarschijnlijk veroorzaakt omdat ik het rechterbeen verkeerd belast. Maar eerlijk gezegd misschien ook omdat ik wat te overmoedig was. Lekker belangrijk om te melden eigenlijk - ik zit er maar mooi mee. Inmiddels is de pijn zo goed als verdwenen dus als het even meezit kan ik de draad na een week weer oppakken.

Het nieuws deze week was natuurlijk het terugtreden van Steve Jobs als CEO van Apple. Het was al een tijd bekend dat Jobs sukkelt met zijn gezondheid waardoor hij de afgelopen jaren drie keer op ziekteverlof is geweest. Er werd dan ook al langer gespeculeerd over zijn terugtreden maar het is nu dan eindelijk definitief. Steve Jobs is natuurlijk het boegbeeld van Apple's succes. Hij heeft het bedrijf van een bijna failliete toko getransformeerd tot het tweede grootste bedrijf ter wereld. Een onvoorstelbare ommezwaai veroorzaakt door een heldere strategie, fantastische producten, de ultieme customer experience, en ijzersterke branding. De aandelen van Apple gingen bij opening van de beurs meteen 3% onderuit om uiteindelijk slechts 0.7% lager te sluiten. We zullen zien hoe de toekomst van Apple er uit komt te zien...

Over Apple gesproken, wij hebben vorige maand de "Medtronic CareLink Mobile Application" gelanceerd voor op de iPhone en iPad. Deze applicatie biedt artsen de mogelijkheid om mobiel in te loggen in ons CareLink systeem. Het Medtronic CareLink systeem is een systeem waarmee data uit een geïmplanteerde pacemaker (of ICD/CRT/ILR) door de patiënt automatisch via de (vaste of mobiele) telefoon naar het ziekenhuis wordt gestuurd zodat artsen hun patiënten op afstand in de gaten kunnen houden. Tot nu toe konden artsen alleen in het CareLink systeem inloggen via een desktop computer. Met de nieuwe applicatie die op een iPhone en iPad draait heeft een arts altijd toegang tot CareLink, waar hij zich ook bevindt. Dat dat handig is blijkt wel uit deze bijdrage van Dr. Wes, een electrophysioloog in Evanston, IL. Dr. Wes heeft een blog waarop hij zijn ervaringen deelt. In deze bijdrage beschrijft hij hoe de nieuwe Medtronic CareLink Mobile Application hem hielp om een patiënt een bezoek aan de emergency te besparen. Altijd prettig om te lezen dat ons harde werk zijn vruchten afwerpt.

Sinds vorige week is er een nieuw stuk van de Minnesota State Highway 610 geopend. Daarmee is de afstand tot mijn werk van 45 mijl (heen en terug) gereduceerd tot 40 mijl. Elke dag 5 mijl minder, dat is natuurlijk mooi meegenomen. Maar om op het nieuwe deel van de 610 te komen moet ik wel eerst langs 13 verkeerslichten, waar dat er voorheen slechts 8 waren. En stonden die 8 vrijwel altijd op groen, die 13 verkeerslichten worden oranje en rood als je er aan komt. Echte stoplichten dus. Na een week ben ik er dan ook achter dat de nieuwe weg qua afstand gunstiger is, maar qua energieverbruik eerder ongunstiger. Om maar niet te spreken van de frustratie van de rijder. Ik ben inmiddels na een week klaar met die nieuwe weg. Het leek zo mooi maar helaas. Dan maar wat langer onderweg...

Maandag begon de dag met een meeting om half negen 's morgens met zeven collega's. Toen ik de meeting room binnenkwam zag ik dat twee van de collega's aan de cola zaten. De één had een flesje Coca Cola, de andere zat met een blikje Diet Pepsi voor zich. Om half negen 's morgens wel te verstaan. Dat is eigenlijk geen uitzondering, het gebeurt regelmatig dat ik collega's 's morgens vroeg zie rondlopen met cola. Nu ben ik zelf altijd een grootverbuiker van het bruine goud geweest - in sommige periodes tot een liter per dag. Maar dan wel in de avonduren. Om de dag te begìnnen met cola - dat is zelfs voor mij teveel van het goede. Hoewel, je kunt natuurlijk zeggen dat de dag starten met koffie eigenlijk niet zo veel anders is.

Dinsdag vroeg ik Els: "Vind je jezelf een goed chauffeur?" Haar antwoord was klip en klaar: "Ja". De vraag kwam voort uit een krantenbericht dat ik even daarvoor had gelezen getiteld "I'm the good driver, you're the bad driver". Tweederde van de geïnterviewden kwalificeerden zichzelf als uitmuntende of zeer goede rijders. Over geloof in eigen kunnen gesproken. Toch gaven velen aan dat ze er wel eens onveilige praktijken op na hadden gehouden waardoor ze anderen in gevaar hadden kunnen brengen. Zo gaf 40% toe dat ze wel eens meer dan 30 km/uur te hard had gereden, 45% had wel eens gereden terwijl ze oververmoeid waren, en 34% bekende dat ze wel eens een text message gestuurd hadden tijdens het rijden. Blijft voor mij de vraag wat iemand een goed chauffeur maakt. Het feit dat iemand zich altijd netjes aan de regels houdt wil in mijn ogen nog niet zeggen dat iemand een goed chauffeur is. Sommige mensen leren het namelijk nooit en zijn zelfs als ze zich aan de regels houden een gevaar op de weg. Het is dan ook niet zo simpel om te definiëren wat een goed chauffeur is. Ik zou zeggen: Iemand is pas een goed chauffeur als hij net zo goed rijdt als ik. Dat valt nameljk niet mee :-)

Deze week viel mijn oog op de volgende kop in de krant: "Riding in tandem with God". Mijn eerste reactie was: Dat wil ik ook. Altijd handig om te weten dat je op de tandem in veilige handen bent. Bij nader inzien gaat het artikel over een aantal kerken in de Twin Cities die gedurende de zomer het fietsen promoten. Zo is de "Basilica of St. Mary" in Minneapolis drie jaar geleden begonnen met de "Blessing of the Bikes" ceremonie. Gedurende de ceremonie, dit jaar met vijftig deelnemers, spreekt de voorganger de zegen uit "… may the riders who use this bike enjoy safe and pleasant travels..." en doopt hij de ketting met heilige olie. De achterliggende boodschap is dat fietsen God's schepping beschermt doordat het minder schadelijk is. Altijd goed natuurlijk. Maar zou die heilige olie echt helpen tegen de gevaren van al die "uitmuntende en zeer goede" autorijders die in hun SUV of pickup meer aandacht hebben voor de telefoon dan de weg? Ik geloof er niets van.

Onze nieuwe CEO Omar Ishrak staat inmiddels twee maanden aan het roer. Gisteren was de jaarlijkse shareholders meeting waarop hij voor het eerst acte de prèsence mocht geven. Dat was een hele verademing. Ishrak is een no-nonsense figuur die niet om de feiten heen draait. Transparentie - dat mag ik wel. Hij zette zijn strategie helder neer: Focus op Execution, Innovation en Globalization. Daarbij schroomde hij niet om te melden dat onze interne productiviteit omhoog moet. Hij meldde ook dat hij Rob ten Hoedt, mijn oude baas bij Vitatron en tegenwoordig werkend op het Europese hoofdkantoor van Medtronic in Zwitserland, gepromoveerd heeft tot "Senior Vice President and President of Western Europe and Canada". Daarmee treedt Rob toe tot het Executive Committee. In mijn ogen een uitstekend besluit.

Gisteren is de jaarlijkse Minnesota State Fair van start gegaan. De Minnesota State Fair, één van de grootste fairs in de VS, verwacht in 12 dagen 1.7 miljoen bezoekers te verwelkomen. Net als de afgelopen twee jaren gaan wij er ook een dag naar toe. Dit is de laatste week van de schoolvakantie dus Marissa en Leonie moeten het er nog even van nemen. Morgen gaan we ook nog naar Valleyfair, een groot pretpark hier in de buurt. Een aantal weken geleden zijn Marissa en Leonie daar met een stel vriendinnen naar toe geweest. Els en ik waren toen niet mee en dat kan natuurlijk niet. Dus gaan we het morgen nog even dunnetjes overdoen.

Afgelopen dinsdag zijn Leonie en Els naar het langverwachte concert van Katy Perry geweest. Ze zouden al op 9 juli gaan, maar dat concert werd afgelast vanwege een voedselvergiftiging van Katy: waarschijnlijk had ze de 4th-of-July een BBQ... Katy Perry staat al 52 weken in de Billboard’s top 10 en heeft al vijf Nr. 1 hits van één album gescoord. Daarmee evenaart ze Michael Jacksond. Perry staat bekend om haar suikerzoete outfits en videoclips en ze is bij de jeugd razend populair. Maar we zijn hier in Minnesota, dus als ouders werden we al tijdig geïnformeerd over de "ondeugende" teksten van Katy’s songs. Er werd aangeraden om na het concert toch zeker een gesprek te hebben met onze dochters om ze duidelijk te maken dat de wereld die Katy ons voorschotelt niet zo lief is (zeg maar sex, drugs en rock & rolll). Na het voorprogramma met Natalia Kills uit de UK en een DJ uit San Francisco, duurde het nog tot kwart over negen voordat de show begon. Naast Leonie zat een degelijke mom met haar 9-jarige dochter die om negen uur al zenuwachtig op haar horloge begon te kijken en zei dat het voor haar eigenlijk tijd was om naar bed te gaan. Mom heeft waarschijnlijk tenenkrommend naar de sexy show gekeken en de volgende dag gegarandeerd een goed gesprek gehad met haar dochter.

Als je de naam Irene ziet zou je niet meteen aan het ergste denken. Maar een nachtmerrie lijkt werkelijkheid te worden nu de orkaan Irene volgens de voorspellingen over de oostkust van de VS zal gaan razen. Langs dichtbevolkte gebieden en steden als Washington DC, New York en New Jersey. Gelukkig heeft men door de tijdige waarschuwing de nodige voorbereidingen kunnen treffen. De meeste vakantiegangers aan de Oostkust, traditioneel druk bezocht in deze tijd, zijn vroegtijdig naar huis vertrokken. Huizenbezitters zijn druk bezig geweest hun woningen dicht te spijkeren, het openbaar vervoer is vrijwel volledig stilgelegd. Ondanks al deze maatregelen verwacht men veel schade aan gebouwen, infrastructuur en natuur. Indirect merken wij ook de gevolgen doordat de prijs van benzine weer mooi aan het stijgen is. Er blijft dit land ook niet veel bespaard in de afgelopen tijd.

De honkballers van de Minnesota Twins maken er een potje van. Van de laatste 24 wedstrijden hebben ze er 19 verloren. Inmiddels staan ze op een score van 55-75. Ofwel 55 gewonnen en 75 verloren games. Een compleet drama. Alsof dat nog niet erg genoeg was deden ze deze week mijn held Jim Thome, de man van de 600 home runs, van de hand. Thome had aangegeven dat hij graag een kroon op zijn carrière zou willen zetten met een overwinning in de World Series, iets wat nog mist in zijn prijzenkast. Voor de Twins zit de World Series er dit jaar zeker niet meer in, dus Thome koos er voor om terug te gaan naar zijn oude club Cleveland Indians in de hoop dat die de playoffs wel gaan bereiken. Jim Thome's vertrek was voor mij des te beroerder omdat ik net drie weken geleden een Twins shirt met zijn naam had gekocht. Voor $100. Die shirts gaan nu gegarandeerd voor minder dan de helft over de toonbank. Bij mij gaat ie voor niets de deur uit :-)

Prettig weekend en tot volgende week.

Eleven Is One Louder

Begin april zaten we ergens te eten toen ik de dames voorstelde om op 1 oktober mee te doen met de 5k (ofwel 5 km) tijdens de Medtronic Twins Cities Marathon. Marissa was meteen "on board", Leonie had zo haar twijfels en Els is nooit een liefhebber van het hardlopen geweest. Sinds een aantal weken zijn Marissa en ik dan ook in training. In verband met slijtage in mijn rechterknie was het al de nodige jaren geleden dat ik had hardgelopen. Daarom heb ik me eerst een paar van die snelle Nike's opgehaald. Van die schoentjes met opgepompte zolen zodat het lijkt alsof je op lucht loopt. Marissa had op haar iPhone een app gedownload die er voor zorgt dat je klaar gestoomd wordt voor de 5k: "In 10 Weeks from Couch Potato to Running a 5k Without Stopping". Ofwel in 10 weken van een zoutzak naar een racemonster. Een kind kan de was doen. Gelukkig houdt de knie het goed, ik heb alleen wat last tijdens het op gang komen. Mijn goal is 25 min (5 min per km). Da's nie niks als je jaren niet gelopen hebt en een aantal kilo's extra hebt opgebouwd. Toch moet je de lat hoog leggen anders gaat het nooit wat worden. Als ik straks weer een beetje op conditie ben wil ik natuurlijk meer. Zo dacht ik dat ik misschien wel kan meedoen met de traditionele voetbalwedstrijd op Oudejaarsdag tussen het 1e elftal en de veteranen van V.V. Voorwaarts. Rond die tijd zijn we in Nederland dus dat zou mooi uitkomen. Max, als je dit leest: Bel Ep maar vast dat ik weer tijdig in vorm ben en in de basis wil staan :-)

In april van dit jaar ging de 66-jarige Janet Goodin een avondje met haar dochters naar de bingo. Nu woont Goodin in Warroad MN, een plaatsje op steenworp afstand van de grens met Canada. Omdat de bingo in Canada werd gehouden moest ze de grens over. Daar werd Goodin aangehouden door een douanier van de Canadese Border Service voor een routine inspectie van haar auto. Tijdens zijn zoektocht vond de douanier een oude fles motorolie. Volgens standaard procedure deed hij een test op de fles waaruit bleek dat de fles heroine zou bevatten. Goodin was verbijsterd en wist niet wat haar overkwam. Ze vertelde de douanier dat dat onmogelijk was maar hij wist van geen wijken. Een tweede test wees opnieuw de aanwezigheid van heroine uit. Goodin werd dan ook garresteerd, in de boeien geslagen en naar de gevangenis overgebracht. De fles werd naar een laboratorium gestuurd voor nader onderzoek, wat na 12 dagen uitwees dat er niets aan de hand was. Goodin werd snel vrijgelaten, een ervaring rijker. Waar wantrouwen al niet toe kan leiden.

Het ophalen van vuilnis is hier een (zo goed als) vrije markt. De gemeente heeft een contract met een aantal ophalers afgesloten die in ruil daarvoor hun diensten mogen aanbieden aan particulieren. Daardoor rijden er hier op donderdag drie verschillende vuilniswagens door de straat. Ik heb me wel eens afgevraagd of dat nou echt zinvol is. Voor de particulier heeft het een voordeel omdat hij kan kiezen uit verschillende concurrerende aanbieders wat tot een lagere prijs zou moeten leiden. Daarentegen heeft het ook nadelen zoals de extra belasting voor het milieu, verslechtering van het wegdek, en geluidsoverlast. Om maar niet te spreken van al die verschillend gekleurde bakken aan de straat - geen gezicht. Nu blijk ik niet de enige te zijn die twijfelt aan het nut van de "vrij markt gedachte" in de vuilnisophalerij. Deze week stond er namelijk een bericht in de krant over onze buurgemeente Brooklyn Park. Daar heeft de gemeente contracten met maar liefst negen vuilnisophalers. Twee jaar geleden is daar de nodige discussie ontstaan over het nut hiervan. Er werd een commissie in het leven geroepen die de verschillende zaken tegen elkaar zou moeten afzetten: Flexibiliteit, keuzevrijheid en vrije marktwerking tegen milieuvervuiling, veiligheid en geluidsoverlast. Het voorstel van de commissie is om af te stappen van het vrije markt model. Maar een poll onder inwoners laat hevige oppositie tegen dat voorstel zien. Het lijkt meer een filosofische discussie te zijn over de rol van de overheid. Zoiets als "Wie meent de gemeente wel dat ze is dat ze mij een vuilnisophaler moet opdringen". Het gaat helemaal nergens over. Ik zou zeggen terug naar één vuilniswagen - dat houdt het wel zo overzichtelijk.

Een fantastisch sportmoment op dinsdag: Jim Thome sloeg zijn 600e home run. Het was zijn tweede home run van de avond tegen een geduchte tegenstander, de Detroit Tigers, in Detroit. Thome kreeg een minutenlange staande ovatie van het publiek, voor het grootste deel Detroit aanhangers. Kippevel, zo dient sport te zijn. Een bijzonder moment voor een gewone speler zonder sterallures waardoor iedereen het hem gunt. Volgens de reporter "… It couldn't have happened to a better man". Zo is het maar net. Schitterend. Zie ook hier en hier, maar ook in Nederland, zie hier. Het betekent wel dat de hoop dat we Thome's 600e home run op 16 september (met Arjo) live zouden meemaken is vervlogen. Tis nie aans.


Het platteland is hier langzaam aan het wegkwijnen. Een teken daarvan was het bericht deze week dat de Postal Service heeft besloten om 117 postkantoren te sluiten in de staat Minnesota. Drie van de postkantoren staan in de buurt van Danvers, een plaats op twee en een half uur rijden ten westen van ons. Met 97 inwoners is Danvers een echt gehucht. Zo heeft het de beschikking over een gevangenis met één cel. De sheriff vraagt zich eke dag weer af of het de kosten en moeite waard is om de gevangenis open te houden. De begraafplaats wordt onderhouden door familieleden van overledenen. De planten in het park worden dagelijks van water voorzien door een 83-jarige boer. Voor hem is het een welkome afwisseling, voor het gehucht een noodzakelijk steun. Naast het postkantoor is de groenteboer er de laatste jaren ook al mee opgehouden, en is het laatste café recentelijk dichtgegaan. De teloorgang wordt mede veroorzaakt door het feit dat de staat Minnesota sterk aan het bezuinigen is op de eens zo ruime subsidies aan de kleine plattelandsdorpjes. Dat leidt tot een negatieve spiraal die niet tegen te houden is. Jammer maar dat is ook marktwerking zal ik maar zeggen.

Deze week moest ik een presentatie geven over hoe we onze "R&D Productivity" kunnen verhogen. Nu bestaan er vele boeken over hoe de efficiëncy van productontwikkeling kan worden verhoogd. Als je die leest kom je altijd weer tot de conclusie dat je gewoon gezond boerenverstand moet gebruiken. Niets nieuws zou je zeggen. Het probleem is echter dat we het boerenverstand nogal eens vergeten te gebruiken in de complexe werkelijkheid van alledag. Daarom had een ik voorstel bedacht voor commandments (ofwel geboden), simpele must-do regels waar iedereen zich aan zou moeten houden. Analoog aan de Tien Geboden, die hier in de VS bekend zijn als "The Ten Commandments". Samen met mijn management team hadden wij "The 11 Commandments for Product Development" opgesteld. "No rocket science but just common sense" zal ik maar zeggen. Wel hadden we er bewust 11 gemaakt om mogelijke associatie met de Tien Geboden te voorkomen. Eén van mijn managers wist ons echter te melden dat 11 eigenlijk beter is dan 10, en stuurde me daarvoor het volgende filmpje:



Ofwel "Eleven Is One Louder and Gives You That Extra Push Over The Cliff". Fenomenaal!

Afgelopen zondag zijn we wezen kanoën op de St. Croix River. We hadden twee kano's gehuurd in de buurt van Taylors Falls en zijn de rivier zo'n 7 mijl afgevaren. Els en Marissa in één kano, Leonie en ik in de andere. Het was schitterend weer en, afgezien van andere roeiers en zo nu en dan een pontoon, was het erg rustig op en om het water. We voeren door een mooi gebied met rotsen en kliffen, eilandjes, vogels en wilde schildpadjes. Na goed twee uur varen waren we bij het eindpunt alwaar we met een oude schoolbus terug werden gebracht naar de auto. Aansluitend zijn we naar Taylors Falls geweest. Een erg leuk plaatsje met een alternatieve sfeer: een combinatie van hippies, rockers, Harley-rijders en kunstenaars. Zeker de moeite waard, helemaal op zo'n mooie zondagmiddag.

De jackpot is weer gevallen. Het echtpaar Tom en Kathleen Morris uit Burnsville had het winnende lot in handen. Goed voor maar liefst $228.9 miljoen. Ofwel $228.900.000. Tom had het lot bij een tankstation gekocht. Normaal kocht hij altijd drie loten, dit keer had hij er vijf genomen. De jackpot viel op het vierde lot. "Hij komt van geluk nog eens onder de trein" zou mijn vader zeggen. Opvallend in het hele verhaal was dat het stel een aantal dagen ervoor nog met hun financiëel adviseur had gesproken of de 61-jarige Tom al met pensioen zou kunnen gaan. Volgens de adviseur zat dat er nog niet in. Waarop Kathleen had gezegd: "Tom, de enige manier waarop je met pensioen kunt is als we de loterij winnen". Vier dagen later was het zover. Het stel heeft 60 dagen om te besluiten of ze het bedrag in 30 jaarlijkse porties uitgekeerd willen krijgen of in een éénmalige betaling van $123.6 miljoen. Na aftrek van belasting is dat nog altijd $83.7 miljoen. Heul veul geld.

Tot slot, in dit filmpje wordt een simpele uitleg gegeven van de Amerikaanse schuldencrisis. Het is in ieder geval duidelijk dat we allemaal de sjaak zijn. Prettig weekend en tot volgende week.

Bambi en de Keukenprinsessen

Marissa en Leonie zijn de afgelopen weken naar een kookcursus geweest: Leonie and I took five cooking classes this summer. We cooked healthy and creative meals for two hours. The first class had a Mexican theme. We prepared a delicious enchilada casserole, fresh salsa, baked tortilla chips, and a fruit punch. Everyone got assigned a task. Some people cut fruit and vegetables; others sprinkled tortillas with salt and spices. When the food was ready, we were able to try all of the healthy things we cooked. Yum! The following weeks we had different themes: After School Snacks, when we, besides other snacks, made caramel popcorn; Asian, which included a vegetable stir-fry with chicken; Comfort Food, these were American favorites made in a healthy way (no fried chicken). The last class was all about food from Italy. We could invite our family and serve them garlic bread, parmesan chicken, and tiramisu which we had prepared in advance. These cooking classes made Leonie and I real ‘kitchen princesses.’ Dat laatste kan ik bevestigen want afgelopen zaterdag hebben ze thuis gekookt. Terwijl ik in mijn werkkamer bezig was hoorde ik een aantal keren een felle discussie over wat er moest gebeuren maar gelukkig werd er niet met borden gesmeten :-) Overigens was het eindresultaat om de vingers bij op te eten!

Afgelopen week ging er een schok door dit land toen een rechter een vrouw veroordeelde voor doodslag nadat haar 4-jarige zoontje omkwam bij een auto-ongeluk. Wat was er aan de hand? Raquel Nelson, een vrouw uit Atlanta, had in april 2010 met haar drie jonge kinderen een lange bus trip gemaakt. Ze stapte met haar gezin uit bij de bushalte recht tegenover haar appartement, en deed wat zo vele andere passagiers die dag zouden doen: in plaats van 500 (m) om te lopen naar een oversteekplaats, de vijfbaansweg over te steken, en 500 (m) terug te lopen naar haar appartement, koos ze er voor om de weg bij de halte over te steken. Heel begrijpelijk met drie uitgeputte kinderen en een tas vol boodschappen. Nelson en haar kinderen bereikten ongeschonden de middenberm en wachtten totdat de weg vrij was. Haar 4-jarige zoon A.J. volgde echter een aantal andere passagiers voor hun en werd daarbij overreden. Wat een drama. De automobilist reed door maar werd later gearresteerd waarbij bleek dat hij had gedronken. Hij werd veroordeeld tot 6 maanden gevangenisstraf en 5 jaar voorwaardelijk. Maar de rechter veroordeelde ook de moeder tot 12 maanden voorwaardelijk, een boete en een werkstraf. Schuldig omdat ze op een verkeerde plek de weg was overgestoken. Hoe logisch dat ook leek - iedereen neemt immers de korste weg naar huis, helemaal als je een kilometer moet omlopen voor de dichtstbijzijnde oversteekplaats. Je zou dus net zo goed de wegenplanners en stedelijk ontwerpers kunnen beschuldigen van het creëren van een onveilige situatie. Dit soort ellende kun je verwachten als je een bushalte plaatst langs een 80 (km/uur) weg met aan weerszijden huizen en appartementen, en op 500 (m) van de dichtsbijzijnde oversteekplaats. Het laatste woord is hier nog niet over gezegd omdat Raquel Nelson in hoger beroep gaat. Ik pleit haar alvast vrij. Het verlies van haar zoontje is voor haar erg genoeg.

De honkballers van de Minnesota Twins ondergaan een moeilijk seizoen. Na een slechte start hadden ze in juni en begin juli een opleving maar de laatste maand is het weer huilen met de pet op. We staan in de Central Division van de American League op de 4e plaats (van de 5), 11 verlieswedstrijden achter koploper Detroit Tigers met nog 45 wedstrijden te spelen. Nu gaan we op 16 september met de Imming family naar een game tegen de Kansas City Royals. Het tij moet dus snel keren want anders staat er die dag niet meer op het spel dan een hotdog, popcorn en bier. Gelukkig is er nog een positief lichtpuntje: Jim Thome. Thome is mijn favoriete speler. Hij doet me altijd denken aan Jerommeke van Suske en Wiske. Als Jim Thome naar de plaat gaat heb je altijd het gevoel dat er iets bijzonders gaat gebeuren. De manier waarop hij gaat staan moet een pitcher angst inboezemen. Vergelijkbaar met hoe Ruud Gullit dat vroeger deed met zijn tegenstanders. Zoiets van: Kom maar op met de bal dan zal ik 'm het stadion uitrammen (of bij Gullit in de goal jassen). Nu, vriend Thome staat op een een totaal carrière aantal van 598 home runs. Nog 2 dus en hij hoort bij het selecte groepje van 8 honkbalspelers die ooit de 600 heeft gehaald. Een unieke en zelden vertoonde prestatie dus. Met nog 2 home runs te gaan zal het vast niet lang meer duren. Maar er is een kleine kans dat het op 16 september gaat gebeuren als wij er live bijzijn. Misschien moet ik Thome eens bellen of hij even rustig aan kan doen...

Jullie moeten niet zeuren over de koersdaling want ik had op tijd gewaarschuwd. Toch, de discussie rondom de staatsschuld van de VS blijft de gemoederen in de hele wereld bezig houden. Ik zie met stijgende verbazing aan hoe de politiek in dit land met de situatie omgaat. De VS staat wat schuld betreft op de rand van de afgrond. Voor het eerst in de historie is de AAA rating van de VS door S&P naar beneden bijgesteld tot AA-plus. S&P is bezorgd over de torenhoge staatsschuld en de onenigheid onder Amerikaanse politici over hoe dit terug te brengen. Democraten en Republikeinen staan radicaal tegenover elkaar als het gaat om de aanpak. Met als gevolg dat men maar blijft lullen en ondertussen geld over de balk blijft smijten: de schuld stijgt $10.000 per seconde. Onbegrijpelijk. Obama die probeert de rust te houden door te melden dat de financiële wereld nog steeds denkt dat de VS een AAA land is. In plaats van dat ze gewoon keihard ingrijpen proberen ze met mooie woorden de situatie onder controle te houden. "Lead by Example" is mij altijd geleerd. Hoe kan je verwachten dat burgers het huishoudboekje op orde houden als de leiders er een zootje van maken. Elke seconde $10.000 meer uitgeven dan er binnenkomt. Man, man, man. Ondertussen werd er in Texas gebeden in de hoop dat God zal helpen om de schuld terug te brengen. Alsof dat de oplossing gaat brengen. Men moet gewoon bij zichzelf te rade gaan en accepteren dat er hard ingegrepen moet worden in de uitgaven. Niemand die daar blij van zal worden maar voor een financiëel gezonde toekomst kan dat niet anders. Ik heb God niet nodig om dat in te zien. Boerenverstand zoals we dat in Tukkerland kennen brengt me een heel eind.

Toen we in december 2008 uit Ruurlo vertrokken hadden we voor Marissa en Leonie een afscheidsfeest voor vrienden en klasgenoten georganiseerd in de Saloon van Kartplaza in Nijverdal. Om daar te komen hadden we een typische American schoolbus gehuurd bij American Schoolbus. Dat was natuurlijk een unieke ervaring voor de kids. Deze week lazen we echter dat er vaker een American schoolbus in Ruurlo rondrijdt. Zie hier het verhaal. Het is dus niet voor het vervoer van kinderen maar voor het vervoer van… huisdieren. Uitlaatservice De Snuffelexpress uit Neede heeft het busje uit de VS over laten komen om zich te onderscheiden van de concurrentie. Dat lukt kennelijk aardig anders was de reporter van Ruurlo Vandaag er niet achteraan gereden. Maar om zo'n schoolbusje nu te gebruiken voor huisdieren... Hoewel, nu ik er zo over nadenk, what's the difference? Helemaal als je weet dat kinderen zich hier in de schoolbus als beesten gedragen :-)

Afgelopen zondag zagen we Bambi rondlopen in de achtertuin van de buurman. Nu hebben we in de winter wel eens witstaartherten in de tuin gehad, op zoek naar voedsel. Een damhertje was echter een nieuwe ervaring. Bambi was natuurlijk niet voor niets gekomen - hij was lekker bezig om de plantjes van de buurman op te vreten. Tsja denk je dan, beter bij de buren dan bij ons. Dat duurde echter maar even. Maandag keek Els van het deck naar beneden en zag Bambi weer lekker bezig - maar nu met onze volop in bloei staande hostas. Bovendien, hij was niet alleen gekomen maar had een vriendje uitgenodigd voor de vreetpartij. Het duurde niet lang of de handel was kaal. Vervolgens waren de plantjes van onze andere buren aan de beurt. Zo staan je hostas te bloeien, zo zijn ze geschoren. We weten nog steeds niet waar de Bambi's vandaan komen, of ze ergens uit een park ontsnapt zijn of hier in het wild leven, maar ze wanen zich in onze buurt in ieder geval in een waar paradijs!

Eén van mijn medewerkers is vorige week naar een congres in Las Vegas geweest. Het waren eigenlijk twee congressen: Black Hat, een congres gewijd aan information security, en DEFCON, een congres voor de hackers community. Zeg maar het legale en illegale congres. Terwijl hij daar was presenteerde Jay Radcliffe zijn verhaal. Radcliffe is een security onderzoeker maar ook een diabetes patiënt. Hij maakt gebruik van een systeem dat hem helpt zijn glucose-spiegel onder controle te houden. Dat systeem bestaat uit een insulinepomp, een glucosemonitor en therapiesoftware die 24 uur per dag, 7 dagen per week, het glucose-nivo bewaakt. Om de patiënt zoveel mogelijk vrijheid te geven maakt het systeem gebruik van draadloze communicatie. Security researcher Radcliffe was natuurlijk erg benieuwd of hij in staat was om dat systeem te hacken. Dat bleek inderdaad niet al te lastig te zijn. Na een aantal dagen puzzelen lukte het hem om in het systeem in te breken, gemeten glucose-waardes te veranderen, en het gedrag van de insulinepomp te beïnvloeden. Voor iemand die afhankelijk is van een feilloos functionerend systeem is dat natuurlijk een beangstigende gedachte. Gelukkig was het Radcliffe alleen te doen om producenten van dit soort medische producten te wijzen op de kwetsbaarheid ervan. Die boodschap is goed overgekomen...

Op een ochtend terwijl Frank Glick, een medewerker van Delta Airlines, onderweg was naar zijn werk kwam hij langs de Nationale Militaire Begraafplaats op Fort Snelling. Daar zag hij een enorme adelaar zittend op een grafsteen zoekend naar een prooi. Glick, die als amateur fotograaf altijd een camera bij zich heeft, bedacht zich geen moment, pakte zijn camera en schoot een groot aantal foto's. Toen Glick de foto's aan een collega liet zien vroeg die zich af of de familie van de gesneuvelde soldaat misschien wel een kopy zou willen hebben. Na enig speurwerk bleek het te gaan om het graf van Sgt. Maurice Ruch, WOII veteraan, die in 2006 op 86-jarige leeftijd was overleden. Voor de weduwe van Ruch was de foto natuurlijk erg bijzonder: The American Eagle, het nationale symboool van de VS, die waakt over het graf van haar overleden man. Het duurde dan ook maar even of het verhaal kwam in de media, raakte een gevoelige snaar bij vele andere mensen, en de foto ging "viral" op het internet. Hoe je snel beroemd kunt worden door op het juiste moment op de juiste plaats te zijn...

Woensdag stond er in de krant een klein berichtje over een fataal ongeluk waarbij een 12-jarige jongen om het leven was gekomen. De jongen reed met zijn kart op de openbare weg toen hij werd overreden door een auto. Bij dit bericht moest ik terugdenken aan de tijd dat wij thuis een kart hadden. Mijn vader had het ding op een handige manier op de kop getikt en weer aan de praat gemaakt. Nu konden we vroeger bij ons thuis rondom het huis en daar maakten we met de kart dan ook gretig gebruik van. Als de supermarkt gesloten was ging het hek open en het gas erop. Dat ging natuurlijk met steeds meer bravoure en na verloop van tijd kenden we geen gevaar meer. Vol gas op het rechte eind, scherp de bochten aansnijden, en regelmatig in de slip vanwege de gladde bandjes. Een schitterende tijd. Op wat kleine botsinkjes na is het ons gelukkig altijd goed afgegaan. Dat geldt niet voor deze motorrijder. Oom agent kon het blijkbaar niet waarderen dat hij de snelste motor (een Oerbusa) van het dorp heeft en moest 'm zo nodig aan de kant zetten. Hopelijk krijgt hij zijn rijbewijs snel terug want zo'n Oerbusa hoort natuurlijk niet droog te staan in de garage...

Dit weekend gaat de sport voor echte mannen weer van start. De eerste wedstrijden in de voorbereiding van het American football seizoen worden namelijk gespeeld. De voorbereiding is kort omdat de NFL lange tijd in een lockout periode heeft gezeten. De contracten tussen de spelers en de clubeigenaren liepen dit jaar namelijk af. Er moest dan ook eerst een nieuwe overeenkomst over de verdeling van de inkomsten worden afgesloten, voordat er weer getraind kon worden. Op 26 juli was het eindelijk zover en dus kon de voorbereiding beginnen. De trainingen op het complex in Mankato werden zoals elk jaar door duizenden supporters bezocht. De Minnesota Vikings spelen morgen hun eerste van vier vriendschappelijke wedstrijden tegen de Tennessee Titans. We hopen dat er na een teleurstellend seizoen dit jaar meer te juichen valt.

Een prettig weekend en tot volgende week.

Feesten en Partijen

Een paar weken geleden werden we gebeld door Happiness, de moeder van Leonie’s vriendin Lemia. Ze vroeg aan Els of we de volgende dag al iets te doen hadden. Nee, we hadden nog niets gepland. Dat kwam dan goed uit volgens Happiness, want ze nodigde ons uit voor een bruiloft. De volgende dag wel te verstaan. Het ging om een gemengd huwelijk tussen een blanke Amerikaan en een Ugandeese vrouw. Ze wilde graag dat wij dat feest meemaakten want het was toch iets bijzonders, een huwelijk tussen twee verschillende culturen. Els antwoordde heel voorzichtig dat het toch raar is om naar een bruiloft te gaan van mensen die je niet kent, maar dat argument werd gelijk van tafel geveegd. De bruid was een vriendin van de familie en daarmee volgens Afrikaanse traditie ook familie. En wij waren vrienden van Happiness en dus ook welkom op het feest. Els bleef twijfelen maar vervolgens kwam Sam, de vader van Lemia, ook nog aan de telefoon om Els ervan te overtuigen dat het niet gek was om mee te gaan en dat ze het erg zouden waarderen. Na overleg met de achterban, en om Happiness en Sam niet teleur te stellen, besloten Els en Leonie om naar het feest te gaan, terwijl Marissa en ik thuisbleven.

De volgende dag hadden Els en Leonie zich netjes aangekleed voor de bruiloft. Eerst gingen ze naar het huis van Happiness, Sam en Lemia. Van daaruit met de familie naar de kerk in St. Paul. Happiness en Sam hadden zich uitgedost in traditionele Nigeriaanse kledij en zagen er zeer kleurrijk uit, net als veel andere Afrikaanse gasten. Na de huwelijksvoltrekking in de kerk gingen de meeste gasten weer naar huis om zich op het avondfeest voor te bereiden. Dat betekende omkleden maar ook de laatste hand leggen aan de gerechten die iedereen had voorbereid voor het avondfeest. Dat begon om 19.00 uur met het uitstallen van de meegenomen gerechten op het buffet. Om 19.30 uur kwam het bruidspaar Paul en Stella de zaal in, werd het buffet geopend en werden er verschillende Afrikaanse bruilofts- en vruchtbaarheidsdansen uitgevoerd door de familie. Om 21.30 uur werd eindelijk de dans geopend en kon het echte feest beginnen. Toen het om 24.00 uur nog in volle gang was vroeg Els aan Happiness of er ook een eindtijd aan het feest zat. Nee, was haar antwoord, het feest gaat net zolang door tot er niemand meer danst! Om 1.00 uur was Els het dansen wel zat en bood Sam aan om haar en Leonie naar huis te brengen. Hijzelf ging weer terug en danste met de hele Afrikaanse familie tot in de vroege uurtjes. Daarmee zijn Els en Leonie een bijzondere ervaring rijker...

Wat te zeggen van de poppenkast rondom de Debt Ceiling (het schuldenplafond). Iedereen heeft gezien dat er zondag ter elfder ure een compromis werd gesloten tussen de Republikeinse en Democratische Partij in het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden en de Senaat. Het compromis, vastgelegd in de "Budget Control Act of 2011", omvat twee zaken: 1) een verhoging van het schuldenplafond van 14.3 triljoen dollar naar maximaal 16.7 triljoen dollar, en 2) de afspraak dat het tekort de komende tien jaren met tenminste 2.1 triljoen dollar wordt teruggebracht. Het compromis werd als een grote overwinning gevierd want de Partijen hadden de VS en de rest van de wereld behoed voor een grote ramp. Zelfs Gabrielle Giffords, de afgevaardigde die op 8 januari van dit jaar ternauwernood een aanslag overleefde, werd triomfantelijk opgevoerd voor haar eerste stem na de aanslag. Dat was natuurlijk fantastisch voor haar maar eerlijk gezegd was het totale circus van de afgelopen weken een schertsvertoning. Het duurde dan ook niet lang of de financiële wereld begon in te zien dat het compromis eigenlijk een hele vage deal was. "Niemand moet doen alsof ze meer hebben opgelost dan een kunstmatige politieke crisis" zei ëën van hen, om te vervolgen met: "Het is nog volstrekt onduidelijk hoe men het tekort gaat aanpakken". Het gedrag op de beurzen deze week was voldoende bewijs dat er geen enkel vertrouwen is in de gemaakte afspraken. Vanavond kwam daar nog eens de mededeling van credit rating agency Standard & Poor bij dat de credit rating van de VS naar beneden is bijgesteld. Op naar weer een zwarte maandag. En niet klagen want ik had vorige week al gezegd dat je de aandelen van de hand moest doen.

Volgens het "Physician Committee for Responsible Medicin" zou er op de hot dog verpakking een waarschuwing moeten komen vergelijkbaar met die op een pakje sigaretten. Volgens dit comité is de hot dog één van de vele etenswaren die ons langzaam ten gronde richt. Desondanks is de hot dog hier, net als de frikandel in Nederland, razend populair. Of je nu naar een baseball wedstrijd gaat, naar een auto race of thuis op de barbeque, de hot dog hoort er bij. Maar alles met mate en daar zit hem nu net de kneep: 62% van de Amerikanen eet een vorm van verwerkt vlees, waarbij een persoon gemiddeld 14 kilo per jaar eet. Daarom nam het comité het initiatief om bij de Indianapolis Motor Speedway een groot bord op te hangen met een stel hot dogs in een pakje cigaretten, een doodskop op de voorkant en de waarschuwing "Warning: Hot dogs can wreck your health". Daarmee wilden ze race fans twee keer laten nadenken voordat ze een hot dog zouden eten. Er zit natuurlijk een kern van waarheid in het verhaal. Verwerkt vlees zoals hot dogs verhoogt de kans op diabetes, hart- en vaatziekten en verschillende vormen van kanker. Daar word je niet meteen blij van. Maar zo langzamerhand mag je ook niets meer. Gelukkig is mijn geheugen nogal selectief en vergeet ik dit soort waarschuwingen nogal snel.

Moeten ziekenhuizen worden gerund door dokters of door managers? Volgens conventional wisdom zouden dokters zich moeten richten op patiëntenzorg, en zijn managers met een business of administratieve opleiding beter geschikt voor het leiden van de day-to-day operatie van een ziekenhuis. Van de 6500 ziekenhuizen in de VS worden er slechts 235 gerund door dokters. Een recent onderzoek toont echter aan dat een dokter aan de top leidt tot betere patiëntenzorg en een beter ziekenhuis. Deze bevindingen zijn gebaseerd op onderzoek van 300 van de beste ziekenhuizen op het gebied van kanker, spijsverteringsstoornissen en hartoperaties. De studie toont aan dat de overall kwaliteitsscores van ziekenhuizen geleid door dokters 25% beter zijn dan die gerund door business managers. Interessant is dat vergelijkbare uitkomsten worden gevonden als onderzoeksuniversiteiten worden geleid door uitblinkende wetenschappers of als basketbalteams worden geleid door voormalige topspelers. Hoewel het onderzoek geen bewijs levert waarom dit zo is, is het aannemelijk dat het komt omdat dokters beter begrijpen onder welke omstandigheden ziekenhuis personeel het best functioneert. Ook ik ben ervan overtuigd dat het iemand's leadership heel erg ten goede komt als hijzelf "with the feet in the mud" heeft gestaan, en daardoor vanuit eigen ervaring kan spreken. Helaas zijn vele managers bang voor modder aan hun schoenen...

Klassieke voertuigen zoals auto's, tractors en vliegtuigen hebben een grote aantrekkingskracht op (meestal) mannen. Zo heeft elke woonplaats hier naast een Parade met tractors en vliegtuigen, een Classic Car Show als onderdeel van de jaarlijkse feestweek. Vaak schitterend om te zien - niet alleen de auto's maar ook hun trotse eigenaren. Maar naast vreugde kunnen klassieke voertuigen ook de nodige ellende veroorzaken. Zo reden Kenneth en Margaret Meek met hun T-Ford uit 1915 mee in een toertocht door meerdere staten als onderdeel van de Model T Ford Club International. Terwijl ze op Highway 30 reden liep er een wiel van de T-Ford af, die vervolgens over de kop sloeg. Kenneth Meek kwam daarbij om het leven en zijn vrouw raakte zwaar gewond. Logischerwijs droeg het paar geen gordels want die hadden ze niet in de tijd van de T-Ford. Een paar dagen later crashte een replica van het vliegtuig van de gebroeders Wright uit 1910 in een maïsveld in Springfield, Ohio. De twee mannen aan boord, de 73-jarige Don Gum en 65-jarige Mitchell Cary, kwamen daarbij beide om het leven. Beide mannen waren zeer ervaren vliegers en hadden vele uren met experimentele vliegtuigjes gevlogen. Daar schiet je wat mee op. Klassiek is mooi maar het moet niet te gek worden...

Woensdag las ik dit bericht: Patricia Paay geniet in cabrio van de zon. Toen ik de foto zag herkende ik de Mercedes ster op het stuur. Nieuwsgierig geworden zocht ik naar het verhaal achter deze auto. Even googlen leverde me de volgende hit op: Paay krijgt halve tweedehands Mercedes cadeau. Blijkbaar had haar 34-jaar-jongere vriend Nicky haar de auto voor de helft geschonken voor haar verjaardag in april van dit jaar. Het was dus inderdaad een Mercedes SL500 geïmporteerd uit de VS. Volgens het verhaal is de nieuwwaarde van de auto € 143.000 (als je 'm in Nederland koopt wel ja) maar wilde het stel niet vertellen wat zij betaald hadden voor de 8-jaar oude bolide. Nu, dat kan ik je snel vertellen: de auto kost hier rond de $32.000. Tel daarbij het verschepen en invoerbelasting en je zit op $40.000 wat met de huidige koers € 28.000 betekent. Nog steeds een heel bedrag maar het zet het verhaal wel in een minder exclusief perspectief. Dit wetende had Nicky ook de andere helft wel cadeau kunnen doen. Volgens Paay is hij een lieverd, volgens mij een knieperd.

Op het werk ga ik voor mijn twee "bakken" koffie altijd naar de Caribou Coffee die gevestigd is in ons bedrijfspand. De eerste als ik 's morgens arriveer, de tweede ergens op de middag. De dames achter de balie kennen het recept uit hun hoofd: Harry neemt altijd een Medium Vanilla Latte. Dat hakt er best in want zo'n koffie kost hier $ 4.09. Dat komt neer op $40 per week, nog afgezien van onze koffie consumptie in het weekend. Het kwam dus goed uit dat Caribou Coffee begin juli een zomeractie was gestart: The Caribou Coffee’s Stay Awake for Summer Card. Ofwel zegeltjes sparen. De actie liep tot 6 september en was simpel: voor elke koffie krijg je een zegeltje, en bij een volle kaart met zeven zegeltjes krijg je een gratis koffie. Een prima actie die veel tevreden klanten trok. Ook ik was er blij mee want het betekende voor mij bijna 2 gratis koffie per week. Tot vorige week. Toen ik op vrijdag weer een volle kaart had en om een nieuwe vroeg bleek dat de kaarten op waren. Dat niet alleen: ze zouden ook niet meer terugkomen. De actie was blijkbaar zo'n succes dat men met nog een maand te gaan al door de voorraad zegelkaarten heen was. Dat werd minder gewaardeerd door de klanten zoals uit dit filmpje blijkt. Daarmee is customer loyaliteit verworden tot negatieve publiciteit. In marketing termen een doodzonde. Caribou Coffee had natuurlijk sportief moeten zijn door de actie te verlengen. Nu zeg ik: "Shame on you Caribou".

De afgelopen juli-maand zal qua warmte op de vijfde plaats de geschiedenisboeken ingaan. Zonder temperatuur records te breken was het gemiddeld erg warm en broeierig. Met een totaal van 5.23 inches was ook de hoeveelheid regen hoger dan normaal, wat mede een oorzaak was van de broeierige hitte. De laatste week was het buiten gelukkig een stuk prettiger vertoeven. Houden zo.

Tot slot, het heeft even geduurd maar eindelijk staat er een Berghuis in de basis bij FC Twente. Niet zonder resultaat: Meteen Ajax aan de kant gezet - ik geef het toe: met veel geluk maar daar lig ik niet wakker van - de Supercup is binnen. De eerste klap is een daalder waard. Ook in de voorrondes van de Champions League zijn we een ronde verder. Benfica wordt het volgende slachtoffer. Daarna nog het landskampioenschap en Theo Janssen zal begrijpen dat hij de verkeerde keus heeft gemaakt door over te stappen. Ik heb er alle vertrouwen in.

Een prettig weekend en tot volgende week.

Taxi Mom

Leonie had deze week een soccer camp. Hier haar relaas: This week I, Leonie, went to Footholde Soccer Camp. It was from 9am till noon. There were 250 kids from ages 4-17. We learned a variety of special skills. On Monday we practiced dribbling, the day after we did passes and really focused on the wall pass. On Wednesday the theme was finishing and shooting. Thursday we learned how to control balls in the air, mainly heading. We also played a little tournament of soccer tennis. Thursday was also the day of the waterfight, if you chose not to participate you could play a small game of soccer. I chose this option. Friday, the last day, our age group was split up in 18 teams. Each team was made out of 4 people and we did a tournament. Every morning before we started we played 'street soccer' or another fun game like soccer tennis. At the end of each day the girls from my age group had a game. We were divided up into 4 teams and my team was 'Just Do It'. My team was also the team who won the championship, and was undefeatable. So on the last day we were called up and ran through the 'tunnel' the coaches made. Congrats Leonie, great job!

Met Leonie op soccer camp en Marissa op tennisles heeft Els er een dagtaak bij: Taxi Mom. Dat werkt zo.
’s Morgens om 8.15 uur vertrekken om Leonie naar een soccer camp in Minnetonka te brengen, het is ongeveer 20 mijl bij ons vandaan en het begint om 9 uur. Na Leonie daar afgeleverd te hebben, rijdt Els weer naar Maple Grove, drinkt een kopje koffie, leest de krant en stapt vervolgens om 11 uur weer in de auto om Marissa naar tennisles te brengen. De tennisles begint om 11.30 uur, en Els rijdt aansluitend meteen door naar Minnetonka om Leonie weer op te halen van het soccer camp, eindtijd 12 uur. Met een verhitte Leonie weer terug naar Maple Grove, even wat boodschappen en broodjes halen bij de Target en dan Marissa om 13 uur ophalen bij de tennisvelden van de Maple Grove Senior High School. Amper thuis heeft Marissa al weer een afspraak gemaakt met haar vriendin Christina om te gaan tennissen: "Mam, kun jij ons wel naar de tennisbaan brengen...?". Omdat je als goede moeder sporten en sociale contacten aanmoedigt, stapt Els om 16 uur weer in de auto om de dames weg te brengen. Twee uur later wordt er gebeld: "Mam, kun je ons weer ophalen...?". Soms zou je wensen dat ze alles op de fiets af kunnen of zelf een rijbewijs hebben...

Afgelopen zaterdag was U2 in town met hun "360° Tour". Het was het op twee-na-laatste optreden in deze concert toer die bekend staat als "the biggest, most expensive ever". Het concert vond plaats in het twee-jaar oude TCF Bank Stadium van de University of Minnesota. Normaal speelt het Gophers football team in dit stadion, dit keer was het de beurt aan Bono en zijn vrienden. Met 60.000 bezoekers en een concert dat voor een deel in de stromende regen plaatshad werd het voor velen een onvergetelijke avond. Even wat cijfers om de grootsheid te omschrijven: de toer bestaat in totaal uit 110 optredens, meer dan 7 miljoen concertgangers, een totale omzet van 720 miljoen dollar, en een podium "The Claw" van 25 miljoen dollar. Wat een spektakel. Met morgen het laatste optreden in Moncton, Canada, zal de groep vast blij zijn dat er na twee jaar lang optredens in Europa, Afrika, Oceanië, Zuid-Amerika en Noord-Amerika, een eind komt aan de reeks. Op naar de volgende uitdaging.

Zaterdag stond Todd Schwarzrock uit Maple Grove, medewerker bij een hoveniersbedrijf, prominent in de krant. De afgelopen mei-maand had Schwarzrock zijn tuin laten behandelen voor onkruid. Daarvoor was het nieuwe eco-vriendelijke middel Imprelis gebruikt. Volgens fabrikant Dupond is Imprelis de belangrijkste ontwikkeling op het gebied van onkruidbestrijding in de afgelopen jaren. Maar na een aantal weken bleek dat hoewel het gras in Schwarzrock's tuin het uitstekend deed, dat een aantal van zijn bomen er een stuk minder aan toe waren. Schwarzrock stond daarin niet alleen: Volgens een groen-medewerker van de gemeente staan er in de gehele regio verschillende evergreens miserabel bij als gevolg van de toepassing van Imprelis. Daar is Dupond natuurlijk niet klaar mee. Gelukkig was Imprelis alleen nog maar in gebruik bij hoveniers en nog niet te koop in tuincentra. Dat neemt niet weg dat het spul in het gehele land op verschillende plaatsen, van particuliere tuinen tot golfbanen, is ingezet en de ellende niet te overzien is. De advocaten slijpen dan ook de messen. Inmiddels is Dupond druk bezig om te onderzoeken wat er gaande is maar is het produkt nog niet van de markt gehaald. Kijken hoe lang dat nog duurt.

Een aantal weken geleden las ik hier een verhaal over het gebruik van iPad's. Het is onvoorstelbaar hoe snel de iPad zich een ferme positie in de markt voor mobiele apparatuur heeft verworven. In slechts 14 maanden zijn er 25 miljoen van verkocht. Ook binnen Medtronic heeft het een hoge vlucht genomen. Volgens het artikel staan we wereldwijd in de top-5 van bedrijven met de meeste bedrijfs-iPad's. Inmiddels heb ik er zelf ook één aangeschaft, een iPad2 om precies te zijn (zwart, 64Gb, Wifi only). Het mag gezegd: wat een fantastisch apparaat. Heel erg intuïtief in gebruik, een uitstekend display, lekker licht, en ga zo maar door. Van harte aan te bevelen. Eigenlijk ging ik voor de zwarte 32Gb versie maar daar was in de Apple store niet aan te komen. Toen tijdens een bezoek aan de Apple store op de Fifth Avenue in New York bleek dat ze nog één 64Gb versie op voorraad hadden was de deal snel gemaakt. Hoewel snel, toen ik wilde betalen bleek dat mijn check card (betaalpas) was geblokkeerd. Achteraf bleek dat een voorzorgsmaatregel van de bank. Een aankoop bij de Apple store in New York terwijl je in Minnesota woont is verdacht. Dus als je niet van te voren bij je bank meldt dat je naar New York op vakantie gaat, wordt zo'n transactie als dubieus gezien, niet goedgekeurd en de bankpas geblokkeerd. Gelukkig had ik een alternatief waardoor het toch nog goed kwam. Ik wil het apparaat voor geen goud meer missen!

In dit artikel in The New York Times stond een interessant verhaal over de Van Dusen Family. Het begon allemaal met Abraham van Dusen uit het Noord-Brabantse Duersen. Abraham de Molenaar - of ook Abraham Pieterszoon - vestigde zich rond 1627 als één van de eerste kolonisten op Manhattan. Bijna 400 jaar later en 15 generaties verder bestaat de Van Duesen family uit meer dan 200.000 nazaten van Abraham, verspreid over geheel Amerika, en onder verschillende namen: Volgens genealogie experts zijn Van Dusen maar ook Van Deusen, Van Deursen, Van Duzer en andere varianten, allemaal terug te traceren naar Abraham de Molenaar. Met 200.000 nazaten kan je wel van productief spreken. Maar dat niet alleen. Vele van die nazaten waren ook bekend. Zo dienden Martin Van Buren (5e generatie) en Franklin Delano Roosevelt (9e generatie) als president van de Verenigde Staten, en trouwde Eliza Kortright (7e generation) er één, James Monroe. Stond dominee Dr. Henry Pitney Van Dusen (10e generatie) in 1954 op de omslag van Time magazine, en was het Bruce Buick VanDusen Jr. die de laatste vraag stelde tijdens John F. Kennedy’s laatste persconferentie in Washington. Ik denk niet dat Harry - Manarduszoon - Berghuis het zover gaat schoppen hier.

Het toilet is nodig toe aan een vernieuwing. Dat is tenminste de mening van de Gates Foundation, de stichting van Bill Gates, de baas van Microsoft. Daarom stelde de Gates Foundation 41.5 miljoen dollar beschikbaar voor het herontwerpen van de pot die al sinds 1700 in gebruik is. Volgens Sylvia Mathews Burwell, de directeur van de stichting, heeft niets in de afgelopen twee eeuwen meer gedaan om levens te redden en de gezondheid te verbeteren dan de sanitaire revolutie, aangewakkerd door de uitvinding van het toilet. Maar het is niet ver genoeg gegaan want het heeft slechts éénderde van de wereldbevolking bereikt. We hebben dan ook nieuwe initiatieven nodig om het toilet opnieuw uit te vinden." Nu heb ik het niet zo op met Bill en zijn ideëen (helemaal niet met wat zijn bedrijf produceert) maar hier moet ik hem toch gelijk geven. Het probleem met de huidige pot is dat die te duur is, water vereist, en een verbinding naar een rioolsysteem dat er niet altijd is. Verder doet het niets om de ontlasting te verwerken. Wie heeft er een idee?

Het was me het weekje wel met de aanslagen in Noorwegen, de dood van Amy Winehouse, en het overlijden van Johnny Hoes. Vreemd was dat we ons wel een hit van Johnny Hoes konden herinneren - Och, Was Ik Maar bij Moeder Thuis Gebleven - maar dat we de grootste moeite hadden om een nummer van Amy Winehouse terug te halen. Misschien toch niet zo vreemd als je bedenkt dat ze vrijwel alleen in het nieuws kwam met verhalen over haar alcohol- en drugsverslavingen. Ondergesneeuwd onder het nieuws uit Noorwegen vielen hier in een buitenwijk van Dallas, TX, zes doden tijdens een verjaardagsfeestje op een roller skate baan. De vader van de jarige schoot zijn vrouw en vier van haar familieleden dood waarna hij de hand aan zichzelf sloeg. Volgens de politie waren huwelijksproblemen tussen de vader en de moeder de oorzaak van de moordpartij. Het blijft een gekke wereld.

Een aantal weken geleden speelde het Amerikaanse voetbalelftal in de finale van de 2011 Gold Cup tegen Mexico. De wedstrijd vond plaats in de Rose Bowl in Pasadena, CA. Het was dus een thuiswedstrijd voor de Amerikanen maar van de in totaal 93.420 toeschouwers waren er tenminste 80.000 voor het Mexicaanse team. Dat leidde tot een onwerkelijke sfeer: in een VS stadion werd het Amerikaanse volkslied respectloos bejegend, was het stadion gekleurd in het groen van de Mexicanen, en werd het VS team weggejoeld. Einduitslag: 2-4 voor Mexico nadat de Amerikanen met 2-0 op voorsprong kwamen. Na de wedtrijd kwam er een stroom van boze reacties op het internet op gang naar aanleiding van het gedrag van de Mexicaanse supporters. Ook deze column op CNN is er aan gewijd. De strekking van het verhaal: Mag je meer loyaliteit van een immigrant verwachten? Zo wordt de 37-jarige Victor Sanchez, met een Mexicaans shirt, aangehaald: "I love this country, it has given me everything that I have, and I'm proud to be part of it. But yet, I didn't have a choice to come here, I was born in Mexico, and that is where my heart will always be." Maar ook "We're not booing the country, we're booing the team. There is a big difference." Dat laatste is natuurlijk lulkoek. Wel denk ik dat er twee zaken door elkaar heenlopen: enerzijds de liefde voor de partij die je aanhangt, en anderzijds respect voor de tegenpartij. Ik heb er alle begrip voor dat de Mexicanen hun team steunen. Maar dat hoort samen te gaan met respect voor de tegenstander (al is het alleen al vanuit de gedachte: geen tegenstander, geen wedstrijd :-) ). Helemaal als die tegenstander het land is waar je veel aan te danken hebt. Joelen tijdens het spelen van het volkslied hoort daar zeker niet bij.

Tot slot een mooi filmpje (met dank aan mijn goede vriend Dave) over Casey Neistat, een fietser in New York. Neistat krijgt een bekeuring van $50 vanwege het feit dat hij buiten de fietsbaan fietste. Hij probeert de agent nog te overtuigen dat de fietsbaan niet altijd veilig is maar die wil daar niets van weten. Vervolgens bewijst Neistat zijn gelijk. L.O.L. Een prettig weekend en tot volgende week.