Eleven Is One Louder

Begin april zaten we ergens te eten toen ik de dames voorstelde om op 1 oktober mee te doen met de 5k (ofwel 5 km) tijdens de Medtronic Twins Cities Marathon. Marissa was meteen "on board", Leonie had zo haar twijfels en Els is nooit een liefhebber van het hardlopen geweest. Sinds een aantal weken zijn Marissa en ik dan ook in training. In verband met slijtage in mijn rechterknie was het al de nodige jaren geleden dat ik had hardgelopen. Daarom heb ik me eerst een paar van die snelle Nike's opgehaald. Van die schoentjes met opgepompte zolen zodat het lijkt alsof je op lucht loopt. Marissa had op haar iPhone een app gedownload die er voor zorgt dat je klaar gestoomd wordt voor de 5k: "In 10 Weeks from Couch Potato to Running a 5k Without Stopping". Ofwel in 10 weken van een zoutzak naar een racemonster. Een kind kan de was doen. Gelukkig houdt de knie het goed, ik heb alleen wat last tijdens het op gang komen. Mijn goal is 25 min (5 min per km). Da's nie niks als je jaren niet gelopen hebt en een aantal kilo's extra hebt opgebouwd. Toch moet je de lat hoog leggen anders gaat het nooit wat worden. Als ik straks weer een beetje op conditie ben wil ik natuurlijk meer. Zo dacht ik dat ik misschien wel kan meedoen met de traditionele voetbalwedstrijd op Oudejaarsdag tussen het 1e elftal en de veteranen van V.V. Voorwaarts. Rond die tijd zijn we in Nederland dus dat zou mooi uitkomen. Max, als je dit leest: Bel Ep maar vast dat ik weer tijdig in vorm ben en in de basis wil staan :-)

In april van dit jaar ging de 66-jarige Janet Goodin een avondje met haar dochters naar de bingo. Nu woont Goodin in Warroad MN, een plaatsje op steenworp afstand van de grens met Canada. Omdat de bingo in Canada werd gehouden moest ze de grens over. Daar werd Goodin aangehouden door een douanier van de Canadese Border Service voor een routine inspectie van haar auto. Tijdens zijn zoektocht vond de douanier een oude fles motorolie. Volgens standaard procedure deed hij een test op de fles waaruit bleek dat de fles heroine zou bevatten. Goodin was verbijsterd en wist niet wat haar overkwam. Ze vertelde de douanier dat dat onmogelijk was maar hij wist van geen wijken. Een tweede test wees opnieuw de aanwezigheid van heroine uit. Goodin werd dan ook garresteerd, in de boeien geslagen en naar de gevangenis overgebracht. De fles werd naar een laboratorium gestuurd voor nader onderzoek, wat na 12 dagen uitwees dat er niets aan de hand was. Goodin werd snel vrijgelaten, een ervaring rijker. Waar wantrouwen al niet toe kan leiden.

Het ophalen van vuilnis is hier een (zo goed als) vrije markt. De gemeente heeft een contract met een aantal ophalers afgesloten die in ruil daarvoor hun diensten mogen aanbieden aan particulieren. Daardoor rijden er hier op donderdag drie verschillende vuilniswagens door de straat. Ik heb me wel eens afgevraagd of dat nou echt zinvol is. Voor de particulier heeft het een voordeel omdat hij kan kiezen uit verschillende concurrerende aanbieders wat tot een lagere prijs zou moeten leiden. Daarentegen heeft het ook nadelen zoals de extra belasting voor het milieu, verslechtering van het wegdek, en geluidsoverlast. Om maar niet te spreken van al die verschillend gekleurde bakken aan de straat - geen gezicht. Nu blijk ik niet de enige te zijn die twijfelt aan het nut van de "vrij markt gedachte" in de vuilnisophalerij. Deze week stond er namelijk een bericht in de krant over onze buurgemeente Brooklyn Park. Daar heeft de gemeente contracten met maar liefst negen vuilnisophalers. Twee jaar geleden is daar de nodige discussie ontstaan over het nut hiervan. Er werd een commissie in het leven geroepen die de verschillende zaken tegen elkaar zou moeten afzetten: Flexibiliteit, keuzevrijheid en vrije marktwerking tegen milieuvervuiling, veiligheid en geluidsoverlast. Het voorstel van de commissie is om af te stappen van het vrije markt model. Maar een poll onder inwoners laat hevige oppositie tegen dat voorstel zien. Het lijkt meer een filosofische discussie te zijn over de rol van de overheid. Zoiets als "Wie meent de gemeente wel dat ze is dat ze mij een vuilnisophaler moet opdringen". Het gaat helemaal nergens over. Ik zou zeggen terug naar één vuilniswagen - dat houdt het wel zo overzichtelijk.

Een fantastisch sportmoment op dinsdag: Jim Thome sloeg zijn 600e home run. Het was zijn tweede home run van de avond tegen een geduchte tegenstander, de Detroit Tigers, in Detroit. Thome kreeg een minutenlange staande ovatie van het publiek, voor het grootste deel Detroit aanhangers. Kippevel, zo dient sport te zijn. Een bijzonder moment voor een gewone speler zonder sterallures waardoor iedereen het hem gunt. Volgens de reporter "… It couldn't have happened to a better man". Zo is het maar net. Schitterend. Zie ook hier en hier, maar ook in Nederland, zie hier. Het betekent wel dat de hoop dat we Thome's 600e home run op 16 september (met Arjo) live zouden meemaken is vervlogen. Tis nie aans.


Het platteland is hier langzaam aan het wegkwijnen. Een teken daarvan was het bericht deze week dat de Postal Service heeft besloten om 117 postkantoren te sluiten in de staat Minnesota. Drie van de postkantoren staan in de buurt van Danvers, een plaats op twee en een half uur rijden ten westen van ons. Met 97 inwoners is Danvers een echt gehucht. Zo heeft het de beschikking over een gevangenis met één cel. De sheriff vraagt zich eke dag weer af of het de kosten en moeite waard is om de gevangenis open te houden. De begraafplaats wordt onderhouden door familieleden van overledenen. De planten in het park worden dagelijks van water voorzien door een 83-jarige boer. Voor hem is het een welkome afwisseling, voor het gehucht een noodzakelijk steun. Naast het postkantoor is de groenteboer er de laatste jaren ook al mee opgehouden, en is het laatste café recentelijk dichtgegaan. De teloorgang wordt mede veroorzaakt door het feit dat de staat Minnesota sterk aan het bezuinigen is op de eens zo ruime subsidies aan de kleine plattelandsdorpjes. Dat leidt tot een negatieve spiraal die niet tegen te houden is. Jammer maar dat is ook marktwerking zal ik maar zeggen.

Deze week moest ik een presentatie geven over hoe we onze "R&D Productivity" kunnen verhogen. Nu bestaan er vele boeken over hoe de efficiëncy van productontwikkeling kan worden verhoogd. Als je die leest kom je altijd weer tot de conclusie dat je gewoon gezond boerenverstand moet gebruiken. Niets nieuws zou je zeggen. Het probleem is echter dat we het boerenverstand nogal eens vergeten te gebruiken in de complexe werkelijkheid van alledag. Daarom had een ik voorstel bedacht voor commandments (ofwel geboden), simpele must-do regels waar iedereen zich aan zou moeten houden. Analoog aan de Tien Geboden, die hier in de VS bekend zijn als "The Ten Commandments". Samen met mijn management team hadden wij "The 11 Commandments for Product Development" opgesteld. "No rocket science but just common sense" zal ik maar zeggen. Wel hadden we er bewust 11 gemaakt om mogelijke associatie met de Tien Geboden te voorkomen. Eén van mijn managers wist ons echter te melden dat 11 eigenlijk beter is dan 10, en stuurde me daarvoor het volgende filmpje:



Ofwel "Eleven Is One Louder and Gives You That Extra Push Over The Cliff". Fenomenaal!

Afgelopen zondag zijn we wezen kanoën op de St. Croix River. We hadden twee kano's gehuurd in de buurt van Taylors Falls en zijn de rivier zo'n 7 mijl afgevaren. Els en Marissa in één kano, Leonie en ik in de andere. Het was schitterend weer en, afgezien van andere roeiers en zo nu en dan een pontoon, was het erg rustig op en om het water. We voeren door een mooi gebied met rotsen en kliffen, eilandjes, vogels en wilde schildpadjes. Na goed twee uur varen waren we bij het eindpunt alwaar we met een oude schoolbus terug werden gebracht naar de auto. Aansluitend zijn we naar Taylors Falls geweest. Een erg leuk plaatsje met een alternatieve sfeer: een combinatie van hippies, rockers, Harley-rijders en kunstenaars. Zeker de moeite waard, helemaal op zo'n mooie zondagmiddag.

De jackpot is weer gevallen. Het echtpaar Tom en Kathleen Morris uit Burnsville had het winnende lot in handen. Goed voor maar liefst $228.9 miljoen. Ofwel $228.900.000. Tom had het lot bij een tankstation gekocht. Normaal kocht hij altijd drie loten, dit keer had hij er vijf genomen. De jackpot viel op het vierde lot. "Hij komt van geluk nog eens onder de trein" zou mijn vader zeggen. Opvallend in het hele verhaal was dat het stel een aantal dagen ervoor nog met hun financiëel adviseur had gesproken of de 61-jarige Tom al met pensioen zou kunnen gaan. Volgens de adviseur zat dat er nog niet in. Waarop Kathleen had gezegd: "Tom, de enige manier waarop je met pensioen kunt is als we de loterij winnen". Vier dagen later was het zover. Het stel heeft 60 dagen om te besluiten of ze het bedrag in 30 jaarlijkse porties uitgekeerd willen krijgen of in een éénmalige betaling van $123.6 miljoen. Na aftrek van belasting is dat nog altijd $83.7 miljoen. Heul veul geld.

Tot slot, in dit filmpje wordt een simpele uitleg gegeven van de Amerikaanse schuldencrisis. Het is in ieder geval duidelijk dat we allemaal de sjaak zijn. Prettig weekend en tot volgende week.