Feesten en Partijen

Een paar weken geleden werden we gebeld door Happiness, de moeder van Leonie’s vriendin Lemia. Ze vroeg aan Els of we de volgende dag al iets te doen hadden. Nee, we hadden nog niets gepland. Dat kwam dan goed uit volgens Happiness, want ze nodigde ons uit voor een bruiloft. De volgende dag wel te verstaan. Het ging om een gemengd huwelijk tussen een blanke Amerikaan en een Ugandeese vrouw. Ze wilde graag dat wij dat feest meemaakten want het was toch iets bijzonders, een huwelijk tussen twee verschillende culturen. Els antwoordde heel voorzichtig dat het toch raar is om naar een bruiloft te gaan van mensen die je niet kent, maar dat argument werd gelijk van tafel geveegd. De bruid was een vriendin van de familie en daarmee volgens Afrikaanse traditie ook familie. En wij waren vrienden van Happiness en dus ook welkom op het feest. Els bleef twijfelen maar vervolgens kwam Sam, de vader van Lemia, ook nog aan de telefoon om Els ervan te overtuigen dat het niet gek was om mee te gaan en dat ze het erg zouden waarderen. Na overleg met de achterban, en om Happiness en Sam niet teleur te stellen, besloten Els en Leonie om naar het feest te gaan, terwijl Marissa en ik thuisbleven.

De volgende dag hadden Els en Leonie zich netjes aangekleed voor de bruiloft. Eerst gingen ze naar het huis van Happiness, Sam en Lemia. Van daaruit met de familie naar de kerk in St. Paul. Happiness en Sam hadden zich uitgedost in traditionele Nigeriaanse kledij en zagen er zeer kleurrijk uit, net als veel andere Afrikaanse gasten. Na de huwelijksvoltrekking in de kerk gingen de meeste gasten weer naar huis om zich op het avondfeest voor te bereiden. Dat betekende omkleden maar ook de laatste hand leggen aan de gerechten die iedereen had voorbereid voor het avondfeest. Dat begon om 19.00 uur met het uitstallen van de meegenomen gerechten op het buffet. Om 19.30 uur kwam het bruidspaar Paul en Stella de zaal in, werd het buffet geopend en werden er verschillende Afrikaanse bruilofts- en vruchtbaarheidsdansen uitgevoerd door de familie. Om 21.30 uur werd eindelijk de dans geopend en kon het echte feest beginnen. Toen het om 24.00 uur nog in volle gang was vroeg Els aan Happiness of er ook een eindtijd aan het feest zat. Nee, was haar antwoord, het feest gaat net zolang door tot er niemand meer danst! Om 1.00 uur was Els het dansen wel zat en bood Sam aan om haar en Leonie naar huis te brengen. Hijzelf ging weer terug en danste met de hele Afrikaanse familie tot in de vroege uurtjes. Daarmee zijn Els en Leonie een bijzondere ervaring rijker...

Wat te zeggen van de poppenkast rondom de Debt Ceiling (het schuldenplafond). Iedereen heeft gezien dat er zondag ter elfder ure een compromis werd gesloten tussen de Republikeinse en Democratische Partij in het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden en de Senaat. Het compromis, vastgelegd in de "Budget Control Act of 2011", omvat twee zaken: 1) een verhoging van het schuldenplafond van 14.3 triljoen dollar naar maximaal 16.7 triljoen dollar, en 2) de afspraak dat het tekort de komende tien jaren met tenminste 2.1 triljoen dollar wordt teruggebracht. Het compromis werd als een grote overwinning gevierd want de Partijen hadden de VS en de rest van de wereld behoed voor een grote ramp. Zelfs Gabrielle Giffords, de afgevaardigde die op 8 januari van dit jaar ternauwernood een aanslag overleefde, werd triomfantelijk opgevoerd voor haar eerste stem na de aanslag. Dat was natuurlijk fantastisch voor haar maar eerlijk gezegd was het totale circus van de afgelopen weken een schertsvertoning. Het duurde dan ook niet lang of de financiële wereld begon in te zien dat het compromis eigenlijk een hele vage deal was. "Niemand moet doen alsof ze meer hebben opgelost dan een kunstmatige politieke crisis" zei ëën van hen, om te vervolgen met: "Het is nog volstrekt onduidelijk hoe men het tekort gaat aanpakken". Het gedrag op de beurzen deze week was voldoende bewijs dat er geen enkel vertrouwen is in de gemaakte afspraken. Vanavond kwam daar nog eens de mededeling van credit rating agency Standard & Poor bij dat de credit rating van de VS naar beneden is bijgesteld. Op naar weer een zwarte maandag. En niet klagen want ik had vorige week al gezegd dat je de aandelen van de hand moest doen.

Volgens het "Physician Committee for Responsible Medicin" zou er op de hot dog verpakking een waarschuwing moeten komen vergelijkbaar met die op een pakje sigaretten. Volgens dit comité is de hot dog één van de vele etenswaren die ons langzaam ten gronde richt. Desondanks is de hot dog hier, net als de frikandel in Nederland, razend populair. Of je nu naar een baseball wedstrijd gaat, naar een auto race of thuis op de barbeque, de hot dog hoort er bij. Maar alles met mate en daar zit hem nu net de kneep: 62% van de Amerikanen eet een vorm van verwerkt vlees, waarbij een persoon gemiddeld 14 kilo per jaar eet. Daarom nam het comité het initiatief om bij de Indianapolis Motor Speedway een groot bord op te hangen met een stel hot dogs in een pakje cigaretten, een doodskop op de voorkant en de waarschuwing "Warning: Hot dogs can wreck your health". Daarmee wilden ze race fans twee keer laten nadenken voordat ze een hot dog zouden eten. Er zit natuurlijk een kern van waarheid in het verhaal. Verwerkt vlees zoals hot dogs verhoogt de kans op diabetes, hart- en vaatziekten en verschillende vormen van kanker. Daar word je niet meteen blij van. Maar zo langzamerhand mag je ook niets meer. Gelukkig is mijn geheugen nogal selectief en vergeet ik dit soort waarschuwingen nogal snel.

Moeten ziekenhuizen worden gerund door dokters of door managers? Volgens conventional wisdom zouden dokters zich moeten richten op patiëntenzorg, en zijn managers met een business of administratieve opleiding beter geschikt voor het leiden van de day-to-day operatie van een ziekenhuis. Van de 6500 ziekenhuizen in de VS worden er slechts 235 gerund door dokters. Een recent onderzoek toont echter aan dat een dokter aan de top leidt tot betere patiëntenzorg en een beter ziekenhuis. Deze bevindingen zijn gebaseerd op onderzoek van 300 van de beste ziekenhuizen op het gebied van kanker, spijsverteringsstoornissen en hartoperaties. De studie toont aan dat de overall kwaliteitsscores van ziekenhuizen geleid door dokters 25% beter zijn dan die gerund door business managers. Interessant is dat vergelijkbare uitkomsten worden gevonden als onderzoeksuniversiteiten worden geleid door uitblinkende wetenschappers of als basketbalteams worden geleid door voormalige topspelers. Hoewel het onderzoek geen bewijs levert waarom dit zo is, is het aannemelijk dat het komt omdat dokters beter begrijpen onder welke omstandigheden ziekenhuis personeel het best functioneert. Ook ik ben ervan overtuigd dat het iemand's leadership heel erg ten goede komt als hijzelf "with the feet in the mud" heeft gestaan, en daardoor vanuit eigen ervaring kan spreken. Helaas zijn vele managers bang voor modder aan hun schoenen...

Klassieke voertuigen zoals auto's, tractors en vliegtuigen hebben een grote aantrekkingskracht op (meestal) mannen. Zo heeft elke woonplaats hier naast een Parade met tractors en vliegtuigen, een Classic Car Show als onderdeel van de jaarlijkse feestweek. Vaak schitterend om te zien - niet alleen de auto's maar ook hun trotse eigenaren. Maar naast vreugde kunnen klassieke voertuigen ook de nodige ellende veroorzaken. Zo reden Kenneth en Margaret Meek met hun T-Ford uit 1915 mee in een toertocht door meerdere staten als onderdeel van de Model T Ford Club International. Terwijl ze op Highway 30 reden liep er een wiel van de T-Ford af, die vervolgens over de kop sloeg. Kenneth Meek kwam daarbij om het leven en zijn vrouw raakte zwaar gewond. Logischerwijs droeg het paar geen gordels want die hadden ze niet in de tijd van de T-Ford. Een paar dagen later crashte een replica van het vliegtuig van de gebroeders Wright uit 1910 in een maïsveld in Springfield, Ohio. De twee mannen aan boord, de 73-jarige Don Gum en 65-jarige Mitchell Cary, kwamen daarbij beide om het leven. Beide mannen waren zeer ervaren vliegers en hadden vele uren met experimentele vliegtuigjes gevlogen. Daar schiet je wat mee op. Klassiek is mooi maar het moet niet te gek worden...

Woensdag las ik dit bericht: Patricia Paay geniet in cabrio van de zon. Toen ik de foto zag herkende ik de Mercedes ster op het stuur. Nieuwsgierig geworden zocht ik naar het verhaal achter deze auto. Even googlen leverde me de volgende hit op: Paay krijgt halve tweedehands Mercedes cadeau. Blijkbaar had haar 34-jaar-jongere vriend Nicky haar de auto voor de helft geschonken voor haar verjaardag in april van dit jaar. Het was dus inderdaad een Mercedes SL500 geïmporteerd uit de VS. Volgens het verhaal is de nieuwwaarde van de auto € 143.000 (als je 'm in Nederland koopt wel ja) maar wilde het stel niet vertellen wat zij betaald hadden voor de 8-jaar oude bolide. Nu, dat kan ik je snel vertellen: de auto kost hier rond de $32.000. Tel daarbij het verschepen en invoerbelasting en je zit op $40.000 wat met de huidige koers € 28.000 betekent. Nog steeds een heel bedrag maar het zet het verhaal wel in een minder exclusief perspectief. Dit wetende had Nicky ook de andere helft wel cadeau kunnen doen. Volgens Paay is hij een lieverd, volgens mij een knieperd.

Op het werk ga ik voor mijn twee "bakken" koffie altijd naar de Caribou Coffee die gevestigd is in ons bedrijfspand. De eerste als ik 's morgens arriveer, de tweede ergens op de middag. De dames achter de balie kennen het recept uit hun hoofd: Harry neemt altijd een Medium Vanilla Latte. Dat hakt er best in want zo'n koffie kost hier $ 4.09. Dat komt neer op $40 per week, nog afgezien van onze koffie consumptie in het weekend. Het kwam dus goed uit dat Caribou Coffee begin juli een zomeractie was gestart: The Caribou Coffee’s Stay Awake for Summer Card. Ofwel zegeltjes sparen. De actie liep tot 6 september en was simpel: voor elke koffie krijg je een zegeltje, en bij een volle kaart met zeven zegeltjes krijg je een gratis koffie. Een prima actie die veel tevreden klanten trok. Ook ik was er blij mee want het betekende voor mij bijna 2 gratis koffie per week. Tot vorige week. Toen ik op vrijdag weer een volle kaart had en om een nieuwe vroeg bleek dat de kaarten op waren. Dat niet alleen: ze zouden ook niet meer terugkomen. De actie was blijkbaar zo'n succes dat men met nog een maand te gaan al door de voorraad zegelkaarten heen was. Dat werd minder gewaardeerd door de klanten zoals uit dit filmpje blijkt. Daarmee is customer loyaliteit verworden tot negatieve publiciteit. In marketing termen een doodzonde. Caribou Coffee had natuurlijk sportief moeten zijn door de actie te verlengen. Nu zeg ik: "Shame on you Caribou".

De afgelopen juli-maand zal qua warmte op de vijfde plaats de geschiedenisboeken ingaan. Zonder temperatuur records te breken was het gemiddeld erg warm en broeierig. Met een totaal van 5.23 inches was ook de hoeveelheid regen hoger dan normaal, wat mede een oorzaak was van de broeierige hitte. De laatste week was het buiten gelukkig een stuk prettiger vertoeven. Houden zo.

Tot slot, het heeft even geduurd maar eindelijk staat er een Berghuis in de basis bij FC Twente. Niet zonder resultaat: Meteen Ajax aan de kant gezet - ik geef het toe: met veel geluk maar daar lig ik niet wakker van - de Supercup is binnen. De eerste klap is een daalder waard. Ook in de voorrondes van de Champions League zijn we een ronde verder. Benfica wordt het volgende slachtoffer. Daarna nog het landskampioenschap en Theo Janssen zal begrijpen dat hij de verkeerde keus heeft gemaakt door over te stappen. Ik heb er alle vertrouwen in.

Een prettig weekend en tot volgende week.