Taxi Mom

Leonie had deze week een soccer camp. Hier haar relaas: This week I, Leonie, went to Footholde Soccer Camp. It was from 9am till noon. There were 250 kids from ages 4-17. We learned a variety of special skills. On Monday we practiced dribbling, the day after we did passes and really focused on the wall pass. On Wednesday the theme was finishing and shooting. Thursday we learned how to control balls in the air, mainly heading. We also played a little tournament of soccer tennis. Thursday was also the day of the waterfight, if you chose not to participate you could play a small game of soccer. I chose this option. Friday, the last day, our age group was split up in 18 teams. Each team was made out of 4 people and we did a tournament. Every morning before we started we played 'street soccer' or another fun game like soccer tennis. At the end of each day the girls from my age group had a game. We were divided up into 4 teams and my team was 'Just Do It'. My team was also the team who won the championship, and was undefeatable. So on the last day we were called up and ran through the 'tunnel' the coaches made. Congrats Leonie, great job!

Met Leonie op soccer camp en Marissa op tennisles heeft Els er een dagtaak bij: Taxi Mom. Dat werkt zo.
’s Morgens om 8.15 uur vertrekken om Leonie naar een soccer camp in Minnetonka te brengen, het is ongeveer 20 mijl bij ons vandaan en het begint om 9 uur. Na Leonie daar afgeleverd te hebben, rijdt Els weer naar Maple Grove, drinkt een kopje koffie, leest de krant en stapt vervolgens om 11 uur weer in de auto om Marissa naar tennisles te brengen. De tennisles begint om 11.30 uur, en Els rijdt aansluitend meteen door naar Minnetonka om Leonie weer op te halen van het soccer camp, eindtijd 12 uur. Met een verhitte Leonie weer terug naar Maple Grove, even wat boodschappen en broodjes halen bij de Target en dan Marissa om 13 uur ophalen bij de tennisvelden van de Maple Grove Senior High School. Amper thuis heeft Marissa al weer een afspraak gemaakt met haar vriendin Christina om te gaan tennissen: "Mam, kun jij ons wel naar de tennisbaan brengen...?". Omdat je als goede moeder sporten en sociale contacten aanmoedigt, stapt Els om 16 uur weer in de auto om de dames weg te brengen. Twee uur later wordt er gebeld: "Mam, kun je ons weer ophalen...?". Soms zou je wensen dat ze alles op de fiets af kunnen of zelf een rijbewijs hebben...

Afgelopen zaterdag was U2 in town met hun "360° Tour". Het was het op twee-na-laatste optreden in deze concert toer die bekend staat als "the biggest, most expensive ever". Het concert vond plaats in het twee-jaar oude TCF Bank Stadium van de University of Minnesota. Normaal speelt het Gophers football team in dit stadion, dit keer was het de beurt aan Bono en zijn vrienden. Met 60.000 bezoekers en een concert dat voor een deel in de stromende regen plaatshad werd het voor velen een onvergetelijke avond. Even wat cijfers om de grootsheid te omschrijven: de toer bestaat in totaal uit 110 optredens, meer dan 7 miljoen concertgangers, een totale omzet van 720 miljoen dollar, en een podium "The Claw" van 25 miljoen dollar. Wat een spektakel. Met morgen het laatste optreden in Moncton, Canada, zal de groep vast blij zijn dat er na twee jaar lang optredens in Europa, Afrika, Oceanië, Zuid-Amerika en Noord-Amerika, een eind komt aan de reeks. Op naar de volgende uitdaging.

Zaterdag stond Todd Schwarzrock uit Maple Grove, medewerker bij een hoveniersbedrijf, prominent in de krant. De afgelopen mei-maand had Schwarzrock zijn tuin laten behandelen voor onkruid. Daarvoor was het nieuwe eco-vriendelijke middel Imprelis gebruikt. Volgens fabrikant Dupond is Imprelis de belangrijkste ontwikkeling op het gebied van onkruidbestrijding in de afgelopen jaren. Maar na een aantal weken bleek dat hoewel het gras in Schwarzrock's tuin het uitstekend deed, dat een aantal van zijn bomen er een stuk minder aan toe waren. Schwarzrock stond daarin niet alleen: Volgens een groen-medewerker van de gemeente staan er in de gehele regio verschillende evergreens miserabel bij als gevolg van de toepassing van Imprelis. Daar is Dupond natuurlijk niet klaar mee. Gelukkig was Imprelis alleen nog maar in gebruik bij hoveniers en nog niet te koop in tuincentra. Dat neemt niet weg dat het spul in het gehele land op verschillende plaatsen, van particuliere tuinen tot golfbanen, is ingezet en de ellende niet te overzien is. De advocaten slijpen dan ook de messen. Inmiddels is Dupond druk bezig om te onderzoeken wat er gaande is maar is het produkt nog niet van de markt gehaald. Kijken hoe lang dat nog duurt.

Een aantal weken geleden las ik hier een verhaal over het gebruik van iPad's. Het is onvoorstelbaar hoe snel de iPad zich een ferme positie in de markt voor mobiele apparatuur heeft verworven. In slechts 14 maanden zijn er 25 miljoen van verkocht. Ook binnen Medtronic heeft het een hoge vlucht genomen. Volgens het artikel staan we wereldwijd in de top-5 van bedrijven met de meeste bedrijfs-iPad's. Inmiddels heb ik er zelf ook één aangeschaft, een iPad2 om precies te zijn (zwart, 64Gb, Wifi only). Het mag gezegd: wat een fantastisch apparaat. Heel erg intuïtief in gebruik, een uitstekend display, lekker licht, en ga zo maar door. Van harte aan te bevelen. Eigenlijk ging ik voor de zwarte 32Gb versie maar daar was in de Apple store niet aan te komen. Toen tijdens een bezoek aan de Apple store op de Fifth Avenue in New York bleek dat ze nog één 64Gb versie op voorraad hadden was de deal snel gemaakt. Hoewel snel, toen ik wilde betalen bleek dat mijn check card (betaalpas) was geblokkeerd. Achteraf bleek dat een voorzorgsmaatregel van de bank. Een aankoop bij de Apple store in New York terwijl je in Minnesota woont is verdacht. Dus als je niet van te voren bij je bank meldt dat je naar New York op vakantie gaat, wordt zo'n transactie als dubieus gezien, niet goedgekeurd en de bankpas geblokkeerd. Gelukkig had ik een alternatief waardoor het toch nog goed kwam. Ik wil het apparaat voor geen goud meer missen!

In dit artikel in The New York Times stond een interessant verhaal over de Van Dusen Family. Het begon allemaal met Abraham van Dusen uit het Noord-Brabantse Duersen. Abraham de Molenaar - of ook Abraham Pieterszoon - vestigde zich rond 1627 als één van de eerste kolonisten op Manhattan. Bijna 400 jaar later en 15 generaties verder bestaat de Van Duesen family uit meer dan 200.000 nazaten van Abraham, verspreid over geheel Amerika, en onder verschillende namen: Volgens genealogie experts zijn Van Dusen maar ook Van Deusen, Van Deursen, Van Duzer en andere varianten, allemaal terug te traceren naar Abraham de Molenaar. Met 200.000 nazaten kan je wel van productief spreken. Maar dat niet alleen. Vele van die nazaten waren ook bekend. Zo dienden Martin Van Buren (5e generatie) en Franklin Delano Roosevelt (9e generatie) als president van de Verenigde Staten, en trouwde Eliza Kortright (7e generation) er één, James Monroe. Stond dominee Dr. Henry Pitney Van Dusen (10e generatie) in 1954 op de omslag van Time magazine, en was het Bruce Buick VanDusen Jr. die de laatste vraag stelde tijdens John F. Kennedy’s laatste persconferentie in Washington. Ik denk niet dat Harry - Manarduszoon - Berghuis het zover gaat schoppen hier.

Het toilet is nodig toe aan een vernieuwing. Dat is tenminste de mening van de Gates Foundation, de stichting van Bill Gates, de baas van Microsoft. Daarom stelde de Gates Foundation 41.5 miljoen dollar beschikbaar voor het herontwerpen van de pot die al sinds 1700 in gebruik is. Volgens Sylvia Mathews Burwell, de directeur van de stichting, heeft niets in de afgelopen twee eeuwen meer gedaan om levens te redden en de gezondheid te verbeteren dan de sanitaire revolutie, aangewakkerd door de uitvinding van het toilet. Maar het is niet ver genoeg gegaan want het heeft slechts éénderde van de wereldbevolking bereikt. We hebben dan ook nieuwe initiatieven nodig om het toilet opnieuw uit te vinden." Nu heb ik het niet zo op met Bill en zijn ideëen (helemaal niet met wat zijn bedrijf produceert) maar hier moet ik hem toch gelijk geven. Het probleem met de huidige pot is dat die te duur is, water vereist, en een verbinding naar een rioolsysteem dat er niet altijd is. Verder doet het niets om de ontlasting te verwerken. Wie heeft er een idee?

Het was me het weekje wel met de aanslagen in Noorwegen, de dood van Amy Winehouse, en het overlijden van Johnny Hoes. Vreemd was dat we ons wel een hit van Johnny Hoes konden herinneren - Och, Was Ik Maar bij Moeder Thuis Gebleven - maar dat we de grootste moeite hadden om een nummer van Amy Winehouse terug te halen. Misschien toch niet zo vreemd als je bedenkt dat ze vrijwel alleen in het nieuws kwam met verhalen over haar alcohol- en drugsverslavingen. Ondergesneeuwd onder het nieuws uit Noorwegen vielen hier in een buitenwijk van Dallas, TX, zes doden tijdens een verjaardagsfeestje op een roller skate baan. De vader van de jarige schoot zijn vrouw en vier van haar familieleden dood waarna hij de hand aan zichzelf sloeg. Volgens de politie waren huwelijksproblemen tussen de vader en de moeder de oorzaak van de moordpartij. Het blijft een gekke wereld.

Een aantal weken geleden speelde het Amerikaanse voetbalelftal in de finale van de 2011 Gold Cup tegen Mexico. De wedstrijd vond plaats in de Rose Bowl in Pasadena, CA. Het was dus een thuiswedstrijd voor de Amerikanen maar van de in totaal 93.420 toeschouwers waren er tenminste 80.000 voor het Mexicaanse team. Dat leidde tot een onwerkelijke sfeer: in een VS stadion werd het Amerikaanse volkslied respectloos bejegend, was het stadion gekleurd in het groen van de Mexicanen, en werd het VS team weggejoeld. Einduitslag: 2-4 voor Mexico nadat de Amerikanen met 2-0 op voorsprong kwamen. Na de wedtrijd kwam er een stroom van boze reacties op het internet op gang naar aanleiding van het gedrag van de Mexicaanse supporters. Ook deze column op CNN is er aan gewijd. De strekking van het verhaal: Mag je meer loyaliteit van een immigrant verwachten? Zo wordt de 37-jarige Victor Sanchez, met een Mexicaans shirt, aangehaald: "I love this country, it has given me everything that I have, and I'm proud to be part of it. But yet, I didn't have a choice to come here, I was born in Mexico, and that is where my heart will always be." Maar ook "We're not booing the country, we're booing the team. There is a big difference." Dat laatste is natuurlijk lulkoek. Wel denk ik dat er twee zaken door elkaar heenlopen: enerzijds de liefde voor de partij die je aanhangt, en anderzijds respect voor de tegenpartij. Ik heb er alle begrip voor dat de Mexicanen hun team steunen. Maar dat hoort samen te gaan met respect voor de tegenstander (al is het alleen al vanuit de gedachte: geen tegenstander, geen wedstrijd :-) ). Helemaal als die tegenstander het land is waar je veel aan te danken hebt. Joelen tijdens het spelen van het volkslied hoort daar zeker niet bij.

Tot slot een mooi filmpje (met dank aan mijn goede vriend Dave) over Casey Neistat, een fietser in New York. Neistat krijgt een bekeuring van $50 vanwege het feit dat hij buiten de fietsbaan fietste. Hij probeert de agent nog te overtuigen dat de fietsbaan niet altijd veilig is maar die wil daar niets van weten. Vervolgens bewijst Neistat zijn gelijk. L.O.L. Een prettig weekend en tot volgende week.