Ford's Wederopstanding

Deze week natuurlijk veel aandacht in de media voor de aanslag afgelopen zaterdag op Gabrielle Giffords, een Amerikaans congreslid voor de Democraten. Bij de aanslag, gepleegd tijdens een politieke bijeenkomst in Tucson, Arizona, kwamen 6 mensen om en raakten 14 mensen gewond. Onder de doden een federale rechter en een 9-jarig meisje (geboren op 9/11). Congreslid Giffords werd in haar hoofd geschoten maar overleefde de aanslag en werd in kritieke toestand naar het ziekenhuis gebracht. De dader, de 22-jarige Jared Lee Loughner, stond bekend als een labiele persoonlijkheid met een moeizaam verleden. De aanslag leidde tot een storm van reacties op het gepolariseerde politieke klimaat in de VS waar Republikeinen en Democraten elkaar het leven zuur maken. President Obama verzocht al zijn landgenoten om op maandagmorgen om 10 uur een korte stilte te houden ter ere van de onschuldige slachtoffers. "It will be a time for us to come together as a nation in reflection, keeping the victims and their families closely at heart." De aanslag deed mij terugdenken aan 6 mei 2002, de dag waarop Pim Fortuin werd doodgeschoten op het Media Park in Hilversum door Volkert van der Graaf. De parallellen tussen beide situaties zijn opvallend: hoe één gek een land in opperste verwarring kan brengen. Aanslagen die niet te voorkomen zijn en die in een beschaafd land geen enkel doel dienen. Maar breng dat een gek maar eens aan zijn verstand...

Ook prominent in het nieuws deze week de moord op de 65-jarige Carlos Castro, een bekend Portugese journalist, in een chique hotel in New York City. De man werd gevonden door hotelpersoneel in een voor mannen minder plezierige toestand. Normaal gesproken zou dit nieuws niet echt mijn aandacht trekken ware het niet dat de man in het InterContinental Hotel op Times Square was omgebracht. Laten wij nu net in de eerste helft van juni een vijfdaagse trip naar New York City hebben geboekt met verbijf in dit mooie maar prijzige hotel. Daar ben je mooi klaar mee. Ten eerste, omdat de prijs per nacht natuurlijk gaat dalen in verband met de invloed die deze moord heeft op de goede naam van dit hotel. Ten tweede, ik ben mijn leven er dus niet zeker. Wat het eerste betreft, dat is natuurlijk jammer maar het risico van vroeg boeken. Wat het tweede betreft, gelukkig is dit niet het enige hotel in New York City waar mensen vermoord worden dus wat dat betreft ben je je leven daar sowieso niet zeker. Dat is een hele geruststelling ☺.

Ik las deze week dat eten buiten de deur in Nederland nog meer terrein verliest. Volgens het bericht is Nederland één van de duurste landen om buiten de deur te eten en één van de goedkoopste om thuis te eten. Het grote verschil nodigt niet uit om uit eten te gaan. Het is opvallend hoe vaak wij hier uit eten gaan in vergelijking met onze levensstijl in Nederland. Gemiddeld per maand zo'n 4 keer diner, 5 keer lunch en 1 keer breakfast. Dat komt omdat uit eten gaan hier betrekkelijk goedkoop is. Voor een gewoon diner voor vier personen inclusief drank (met gratis refill) betaal je hier $60, ofwel € 45,=. Dat is inclusief tip en doggybag (af en toe nodig voor de dames). In Nederland ben je bij een pizzeria, Griek of Chinees al gauw € 70,= kwijt. Het verschil komt voor een deel doordat hier veel meer ketens zijn zoals Perkins, Old Chicago, California Pizza Kitchen, Chili's en Famous Daves, vergelijkbaar met AC Restaurants en Van der Valk. Dat helpt natuurlijk om de kosten te drukken. Ook lagere lonen, loonbelasting, energiekosten, huur, etc, maakt het hier een aantrekkelijker klimaat voor de klant. Ik heb dan ook niet het gevoel dat de malaise hier veel effect heeft gehad op het uit eten gaan.

Deze week zag ik een mooie documentaire op TV over Ford Motor Company. Jarenlang werd Ford gezien als meest zieke van de drie autoproducenten in Detroit (naast Ford zijn dat General Motors en Chrysler). In 2006 stond het bedrijf aan de rand van de afgrond. In dat jaar leed het een verlies van $12.7 miljard, het grootste verlies in de geschiedenis van het bedrijf. Het marktaandel was gedaald naar 14%, vergeleken met 25% in het begin van de 1990s. Kwalitatief liep Ford achter bij de Japanse autoproducenten, en Toyota en Honda hadden een sterke positie op de Amerikaanse markt verworven. Alsof dat nog niet genoeg was hadden acquisities van Volvo, Jaguar, Land Rover en Aston Martin niet het gewenste resultaat gebracht. Maar onder aanvoering van CEO Alan Mulally werd de indrukwekkende ommekeer bij Ford ingezet. Mulally pakte de zaken op een aantal fronten aan. Ten eerste leende hij $23.6 miljard om ervoor te zorgen dat het bedrijf zijn lange termijn strategie kon realiseren. Hij focuste op de ontwikkeling van een nieuwe serie kwalitatief sterke, zuiniger en veiliger auto's. Ook verkocht hij de acquisities om zich weer te kunnen focussen op het eigen merk. Maar bovenal deed Ford, in tegenstelling tot GM en Chrysler, geen beroep op het belastinggeld van de Amerikaanse regering om er weer bovenop te komen. Dat leidde tot heel veel goodwill bij de Amerikaanse bevolking. Nu vier jaar na Mulally's aantreden groeit het marktaandeel van Ford, maken ze weer een kleine winst, en is er weer optimisme bij de medewerkers. Er is nog een lange weg te gaan maar het is fantastisch om te zien wat een inspirerende leider met een visie teweeg kan brengen.

Ook deze week was Ted Williams, de dakloze die binnen een aantal dagen een celebrity werd met zijn Golden Voice, in het nieuws. Maar op een andere manier dan gepland. Het begon met het bericht dat hij was gearresteerd in verband met een mishandeling. Williams zou met zijn dochter in een hotelkamer in een verhit debat zijn geraakt en zou haar daarbij hebben geslagen. Achteraf bleek dat er wel iets was voorgevallen maar werd het bericht dat Ted Williams was gearresteerd tegengesproken. Alsof dat nog niet voldoende was kwam hij prominent in het nieuws omdat hij toegaf dat hij, in tegenstelling tot eerdere uitspraken dat hij al twee jaar vrij van alcohol en drugs was, nog steeds verslaafd was aan alcohol. Die bekentenis deed hij tijdens een televisie uitzending van Dr. Phil. Het leek op een briljante publiciteitsstunt van Dr. Phil, de hoop in bange dagen. Inmiddels is Williams opgenomen in een afkick kliniek waar hij drie maanden moet blijven. Het is maar weer eens bevestigd: Roem brengt veel stress met zich mee en is erg vergankelijk. Hopelijk komt hij er snel weer bovenop.

De sneeuw blijft vallen. Op het officiële meetpunt bij het internationale vliegveld van Minneapolis - St. Paul staat de teller inmiddels op 124 (cm) voor dit winterseizoen. Volgens onze Erwin Krol is er op 33 van de laatste 40 dagen sneeuw gevallen - een record. Vanmiddag is het ook weer gaan sneeuwen dus morgenvroeg mag ik weer een aantal inches wegschuiven. Het komt dus goed uit dat we maandag vrij zijn in verband met Martin Luther King day zodat ik een extra dag heb om te herstellen.

Tot slot: Ik heb wel eens vaker geschreven dat in de VS alles groter is. Dat werpt natuurlijk automatisch de vraag op of er ook zaken zijn die kleiner zijn. Ik kon er zelf maar één bedenken: en dat zijn de vuilniswagens van Randy (die het bij ons komt ophalen). Raar maar waar. Zelfs op het internet werd ik niet veel wijzer. Toen ik de vraag aan de family voorlegde kwam Els na lang nadenken nog met een tweede: de grootte van stukken kaas in de supermarkt. Maar that's it. Meer dan deze twee zaken konden wij niet verzinnen. Wie biedt meer?

Prettig weekend en tot volgende week.