Bambi en de Keukenprinsessen

Marissa en Leonie zijn de afgelopen weken naar een kookcursus geweest: Leonie and I took five cooking classes this summer. We cooked healthy and creative meals for two hours. The first class had a Mexican theme. We prepared a delicious enchilada casserole, fresh salsa, baked tortilla chips, and a fruit punch. Everyone got assigned a task. Some people cut fruit and vegetables; others sprinkled tortillas with salt and spices. When the food was ready, we were able to try all of the healthy things we cooked. Yum! The following weeks we had different themes: After School Snacks, when we, besides other snacks, made caramel popcorn; Asian, which included a vegetable stir-fry with chicken; Comfort Food, these were American favorites made in a healthy way (no fried chicken). The last class was all about food from Italy. We could invite our family and serve them garlic bread, parmesan chicken, and tiramisu which we had prepared in advance. These cooking classes made Leonie and I real ‘kitchen princesses.’ Dat laatste kan ik bevestigen want afgelopen zaterdag hebben ze thuis gekookt. Terwijl ik in mijn werkkamer bezig was hoorde ik een aantal keren een felle discussie over wat er moest gebeuren maar gelukkig werd er niet met borden gesmeten :-) Overigens was het eindresultaat om de vingers bij op te eten!

Afgelopen week ging er een schok door dit land toen een rechter een vrouw veroordeelde voor doodslag nadat haar 4-jarige zoontje omkwam bij een auto-ongeluk. Wat was er aan de hand? Raquel Nelson, een vrouw uit Atlanta, had in april 2010 met haar drie jonge kinderen een lange bus trip gemaakt. Ze stapte met haar gezin uit bij de bushalte recht tegenover haar appartement, en deed wat zo vele andere passagiers die dag zouden doen: in plaats van 500 (m) om te lopen naar een oversteekplaats, de vijfbaansweg over te steken, en 500 (m) terug te lopen naar haar appartement, koos ze er voor om de weg bij de halte over te steken. Heel begrijpelijk met drie uitgeputte kinderen en een tas vol boodschappen. Nelson en haar kinderen bereikten ongeschonden de middenberm en wachtten totdat de weg vrij was. Haar 4-jarige zoon A.J. volgde echter een aantal andere passagiers voor hun en werd daarbij overreden. Wat een drama. De automobilist reed door maar werd later gearresteerd waarbij bleek dat hij had gedronken. Hij werd veroordeeld tot 6 maanden gevangenisstraf en 5 jaar voorwaardelijk. Maar de rechter veroordeelde ook de moeder tot 12 maanden voorwaardelijk, een boete en een werkstraf. Schuldig omdat ze op een verkeerde plek de weg was overgestoken. Hoe logisch dat ook leek - iedereen neemt immers de korste weg naar huis, helemaal als je een kilometer moet omlopen voor de dichtstbijzijnde oversteekplaats. Je zou dus net zo goed de wegenplanners en stedelijk ontwerpers kunnen beschuldigen van het creëren van een onveilige situatie. Dit soort ellende kun je verwachten als je een bushalte plaatst langs een 80 (km/uur) weg met aan weerszijden huizen en appartementen, en op 500 (m) van de dichtsbijzijnde oversteekplaats. Het laatste woord is hier nog niet over gezegd omdat Raquel Nelson in hoger beroep gaat. Ik pleit haar alvast vrij. Het verlies van haar zoontje is voor haar erg genoeg.

De honkballers van de Minnesota Twins ondergaan een moeilijk seizoen. Na een slechte start hadden ze in juni en begin juli een opleving maar de laatste maand is het weer huilen met de pet op. We staan in de Central Division van de American League op de 4e plaats (van de 5), 11 verlieswedstrijden achter koploper Detroit Tigers met nog 45 wedstrijden te spelen. Nu gaan we op 16 september met de Imming family naar een game tegen de Kansas City Royals. Het tij moet dus snel keren want anders staat er die dag niet meer op het spel dan een hotdog, popcorn en bier. Gelukkig is er nog een positief lichtpuntje: Jim Thome. Thome is mijn favoriete speler. Hij doet me altijd denken aan Jerommeke van Suske en Wiske. Als Jim Thome naar de plaat gaat heb je altijd het gevoel dat er iets bijzonders gaat gebeuren. De manier waarop hij gaat staan moet een pitcher angst inboezemen. Vergelijkbaar met hoe Ruud Gullit dat vroeger deed met zijn tegenstanders. Zoiets van: Kom maar op met de bal dan zal ik 'm het stadion uitrammen (of bij Gullit in de goal jassen). Nu, vriend Thome staat op een een totaal carrière aantal van 598 home runs. Nog 2 dus en hij hoort bij het selecte groepje van 8 honkbalspelers die ooit de 600 heeft gehaald. Een unieke en zelden vertoonde prestatie dus. Met nog 2 home runs te gaan zal het vast niet lang meer duren. Maar er is een kleine kans dat het op 16 september gaat gebeuren als wij er live bijzijn. Misschien moet ik Thome eens bellen of hij even rustig aan kan doen...

Jullie moeten niet zeuren over de koersdaling want ik had op tijd gewaarschuwd. Toch, de discussie rondom de staatsschuld van de VS blijft de gemoederen in de hele wereld bezig houden. Ik zie met stijgende verbazing aan hoe de politiek in dit land met de situatie omgaat. De VS staat wat schuld betreft op de rand van de afgrond. Voor het eerst in de historie is de AAA rating van de VS door S&P naar beneden bijgesteld tot AA-plus. S&P is bezorgd over de torenhoge staatsschuld en de onenigheid onder Amerikaanse politici over hoe dit terug te brengen. Democraten en Republikeinen staan radicaal tegenover elkaar als het gaat om de aanpak. Met als gevolg dat men maar blijft lullen en ondertussen geld over de balk blijft smijten: de schuld stijgt $10.000 per seconde. Onbegrijpelijk. Obama die probeert de rust te houden door te melden dat de financiële wereld nog steeds denkt dat de VS een AAA land is. In plaats van dat ze gewoon keihard ingrijpen proberen ze met mooie woorden de situatie onder controle te houden. "Lead by Example" is mij altijd geleerd. Hoe kan je verwachten dat burgers het huishoudboekje op orde houden als de leiders er een zootje van maken. Elke seconde $10.000 meer uitgeven dan er binnenkomt. Man, man, man. Ondertussen werd er in Texas gebeden in de hoop dat God zal helpen om de schuld terug te brengen. Alsof dat de oplossing gaat brengen. Men moet gewoon bij zichzelf te rade gaan en accepteren dat er hard ingegrepen moet worden in de uitgaven. Niemand die daar blij van zal worden maar voor een financiëel gezonde toekomst kan dat niet anders. Ik heb God niet nodig om dat in te zien. Boerenverstand zoals we dat in Tukkerland kennen brengt me een heel eind.

Toen we in december 2008 uit Ruurlo vertrokken hadden we voor Marissa en Leonie een afscheidsfeest voor vrienden en klasgenoten georganiseerd in de Saloon van Kartplaza in Nijverdal. Om daar te komen hadden we een typische American schoolbus gehuurd bij American Schoolbus. Dat was natuurlijk een unieke ervaring voor de kids. Deze week lazen we echter dat er vaker een American schoolbus in Ruurlo rondrijdt. Zie hier het verhaal. Het is dus niet voor het vervoer van kinderen maar voor het vervoer van… huisdieren. Uitlaatservice De Snuffelexpress uit Neede heeft het busje uit de VS over laten komen om zich te onderscheiden van de concurrentie. Dat lukt kennelijk aardig anders was de reporter van Ruurlo Vandaag er niet achteraan gereden. Maar om zo'n schoolbusje nu te gebruiken voor huisdieren... Hoewel, nu ik er zo over nadenk, what's the difference? Helemaal als je weet dat kinderen zich hier in de schoolbus als beesten gedragen :-)

Afgelopen zondag zagen we Bambi rondlopen in de achtertuin van de buurman. Nu hebben we in de winter wel eens witstaartherten in de tuin gehad, op zoek naar voedsel. Een damhertje was echter een nieuwe ervaring. Bambi was natuurlijk niet voor niets gekomen - hij was lekker bezig om de plantjes van de buurman op te vreten. Tsja denk je dan, beter bij de buren dan bij ons. Dat duurde echter maar even. Maandag keek Els van het deck naar beneden en zag Bambi weer lekker bezig - maar nu met onze volop in bloei staande hostas. Bovendien, hij was niet alleen gekomen maar had een vriendje uitgenodigd voor de vreetpartij. Het duurde niet lang of de handel was kaal. Vervolgens waren de plantjes van onze andere buren aan de beurt. Zo staan je hostas te bloeien, zo zijn ze geschoren. We weten nog steeds niet waar de Bambi's vandaan komen, of ze ergens uit een park ontsnapt zijn of hier in het wild leven, maar ze wanen zich in onze buurt in ieder geval in een waar paradijs!

Eén van mijn medewerkers is vorige week naar een congres in Las Vegas geweest. Het waren eigenlijk twee congressen: Black Hat, een congres gewijd aan information security, en DEFCON, een congres voor de hackers community. Zeg maar het legale en illegale congres. Terwijl hij daar was presenteerde Jay Radcliffe zijn verhaal. Radcliffe is een security onderzoeker maar ook een diabetes patiënt. Hij maakt gebruik van een systeem dat hem helpt zijn glucose-spiegel onder controle te houden. Dat systeem bestaat uit een insulinepomp, een glucosemonitor en therapiesoftware die 24 uur per dag, 7 dagen per week, het glucose-nivo bewaakt. Om de patiënt zoveel mogelijk vrijheid te geven maakt het systeem gebruik van draadloze communicatie. Security researcher Radcliffe was natuurlijk erg benieuwd of hij in staat was om dat systeem te hacken. Dat bleek inderdaad niet al te lastig te zijn. Na een aantal dagen puzzelen lukte het hem om in het systeem in te breken, gemeten glucose-waardes te veranderen, en het gedrag van de insulinepomp te beïnvloeden. Voor iemand die afhankelijk is van een feilloos functionerend systeem is dat natuurlijk een beangstigende gedachte. Gelukkig was het Radcliffe alleen te doen om producenten van dit soort medische producten te wijzen op de kwetsbaarheid ervan. Die boodschap is goed overgekomen...

Op een ochtend terwijl Frank Glick, een medewerker van Delta Airlines, onderweg was naar zijn werk kwam hij langs de Nationale Militaire Begraafplaats op Fort Snelling. Daar zag hij een enorme adelaar zittend op een grafsteen zoekend naar een prooi. Glick, die als amateur fotograaf altijd een camera bij zich heeft, bedacht zich geen moment, pakte zijn camera en schoot een groot aantal foto's. Toen Glick de foto's aan een collega liet zien vroeg die zich af of de familie van de gesneuvelde soldaat misschien wel een kopy zou willen hebben. Na enig speurwerk bleek het te gaan om het graf van Sgt. Maurice Ruch, WOII veteraan, die in 2006 op 86-jarige leeftijd was overleden. Voor de weduwe van Ruch was de foto natuurlijk erg bijzonder: The American Eagle, het nationale symboool van de VS, die waakt over het graf van haar overleden man. Het duurde dan ook maar even of het verhaal kwam in de media, raakte een gevoelige snaar bij vele andere mensen, en de foto ging "viral" op het internet. Hoe je snel beroemd kunt worden door op het juiste moment op de juiste plaats te zijn...

Woensdag stond er in de krant een klein berichtje over een fataal ongeluk waarbij een 12-jarige jongen om het leven was gekomen. De jongen reed met zijn kart op de openbare weg toen hij werd overreden door een auto. Bij dit bericht moest ik terugdenken aan de tijd dat wij thuis een kart hadden. Mijn vader had het ding op een handige manier op de kop getikt en weer aan de praat gemaakt. Nu konden we vroeger bij ons thuis rondom het huis en daar maakten we met de kart dan ook gretig gebruik van. Als de supermarkt gesloten was ging het hek open en het gas erop. Dat ging natuurlijk met steeds meer bravoure en na verloop van tijd kenden we geen gevaar meer. Vol gas op het rechte eind, scherp de bochten aansnijden, en regelmatig in de slip vanwege de gladde bandjes. Een schitterende tijd. Op wat kleine botsinkjes na is het ons gelukkig altijd goed afgegaan. Dat geldt niet voor deze motorrijder. Oom agent kon het blijkbaar niet waarderen dat hij de snelste motor (een Oerbusa) van het dorp heeft en moest 'm zo nodig aan de kant zetten. Hopelijk krijgt hij zijn rijbewijs snel terug want zo'n Oerbusa hoort natuurlijk niet droog te staan in de garage...

Dit weekend gaat de sport voor echte mannen weer van start. De eerste wedstrijden in de voorbereiding van het American football seizoen worden namelijk gespeeld. De voorbereiding is kort omdat de NFL lange tijd in een lockout periode heeft gezeten. De contracten tussen de spelers en de clubeigenaren liepen dit jaar namelijk af. Er moest dan ook eerst een nieuwe overeenkomst over de verdeling van de inkomsten worden afgesloten, voordat er weer getraind kon worden. Op 26 juli was het eindelijk zover en dus kon de voorbereiding beginnen. De trainingen op het complex in Mankato werden zoals elk jaar door duizenden supporters bezocht. De Minnesota Vikings spelen morgen hun eerste van vier vriendschappelijke wedstrijden tegen de Tennessee Titans. We hopen dat er na een teleurstellend seizoen dit jaar meer te juichen valt.

Een prettig weekend en tot volgende week.