Heul Veul Geld

Vanavond om even over 10 zullen we het weten: of ik de winnaar ben van de Mega Millions Jackpot van 640 miljoen dollar. Uit te betalen in 26 jaarlijkse porties van $24.6 miljoen, of in één keer $462 miljoen cash. Na belasting nog altijd een slordige $350 miljoen. Dat noem ik nog eens een hoofdprijs. Ik hou niet van dat kinderachtige gedoe zoals in Nederland waar de nieuwe Euro Jackpot gelimiteerd is op 90 miljoen euro. Zogenaamd omdat het volgens de directeur "beschaafd moet blijven". Hou toch op. Als je het doet moet je het goed doen. Toen ik woensdagmorgen hoorde dat de Jackpot tot dit nog nooit eerder vertoonde bedrag was gestegen kon ik de verleiding niet meer weerstaan. Volgens de foto was ik niet de enige. Via mijn secretaresse leerde ik dat je hier bij elk tankstation loten kan kopen. Daarom gisteravond op de weg van mijn werk naar huis even langs een tankstation gereden. Ik had besloten om $20 in te zetten: die hadden we gewonnen (in euro's) met de Oudejaarsloterij met 4 loten van 25 euro. Zo kom je van je geld af... Toch, om in Signaal termen te spreken: Niet geschoten is altijd mis. Ik heb ze op mijn werk verteld dat ik maandag op bagels trakteer als ik de Jackpot win. Een kans van 1 op 175 miljoen :-( We gaan het meemaken.

Een aantal weken geleden ging de Disney movie “John Carter” in première. De film gaat over "John Carter, een Amerikaanse Burgeroorlog veteraan, die miraculeus wordt getransporteerd naar Mars, dat onder zijn bewoners bekend staat als Barsoom. Carter komt daar terecht in een enorm conflict tussen de inwoners van deze planeet, waaronder Tars Tarkas en de betoverende Prinses Dejah Thoris. In een wereld die op instorten staat ontdekt Carter dat de redding van Barsoom en zijn bewoners in zijn handen ligt". Deze korte omschrijving, die ik op het internet vond, is voor mij voldoende om thuis te blijven. Blijkbaar sta ik daarin niet alleen. Deze week werd bekend dat de film een flop van legendarische proporties is en naar verwachting een verlies van $200 miljoen zal opleveren. Onvoorstelbaar veel geld natuurlijk. De baas van Disney mag hopen dat hij de Mega Millions Jackpot wint...

Een opvallend verhaal op CNN deze week. Alan Northrop speelde een partijtje pool in 1993 toen zijn leven voor altijd veranderde. Terwijl hij wilde aanleggen voor een stoot voelde hij een handboei om zijn pols. Hij werd gearresteerd voor ontvoering en verkrachting van een huishoudster. Zijn eerste reactie was er één van opperste verbazing. Hij herinnert zich nog dat hij de detectives meldde "Jullie hebben de verkeerde voor". Maar de detectives geloofden de getuigenis van het slachtoffer, ondanks dat ze voor het grootste deel van de aanval geblinddoekt was. Een jury bevestigde de ten laste legging en veroordeelde Northrop, vader van drie kinderen onder 6 jaar, tot 23 jaar gevangenisstraf. Vanachter de tralies probeerde Northrop jarenlang aan te tonen dat ze de verkeerde man hadden vastgezet. In 2005 kreeg hij toestemming om met geavanceerde DNA technieken zijn onschuld te bewijzen. Het duurde echter nog tot 2010 voordat definitief was vastgesteld dat Northrop onschuldig was, waarop hij werd vrijgelaten. Maar liefst 17 jaar onschuldig achter de tralies. Alsof dat nog niet erg genoeg was kreeg hij minder dan $2500 mee – het geld dat hij verdiend had met werkzaamheden in de gevangenis. Hoezo compensatie – daar doen ze in de staat Washington, waar hij gevangen zat, en 23 andere staten, niet aan. Hoe onrechtvaardig kan de wereld zijn. De groep “Innocence Project Northwest” probeert hier wat aan te doen maar dat is een lange weg. Ik vind het onbegrijpelijk dat in het jaar 2012 dit soort onrecht nog bestaat in de VS. Bij deze beloof ik Alan Northrop $1 miljoen als ik de Jackpot win.

Als je hier wordt gepakt voor een snelheidsovertreding dan krijg je een aantekening op je rijbewijs. Daarnaast kan het betekenen dat je verzekeringspremie wordt verhoogd omdat je een risicogeval bent. Toch is er een manier om er onderuit te komen. Een gat in de wet geeft je de mogelijkheid om de zaak onderhands te regelen, via een zogenaamde "continuance for dismissal". Eenvoudigweg door naar de rechtbank te gaan alwaar een speciale officier je deze ontheffing kan verlenen. Met als voorwaarde dat je niet te snel weer een verkeersovertreding begaat. Het kost wel een paar centen: in plaats van de reguliere $145 boete kan het geldbedrag oplopen tot $325. Maar daarmee houd je je blazoen schoon en dat is wel zo prettig. Afgelopen jaar heeft maar liefst 8% van alle snelheidsovertreders gebruik gemaakt van deze bijzondere regeling. Ondanks dat niet iedereen gelukkig is met deze regeling is het natuurlijk iets om in gedachten te houden mocht me zoiets overkomen...

Daar sta je dan: op de hoogste trede van het ereschavot omdat je zojuist een belangrijke wedstrijd hebt gewonnen. Het overkwam de Kazachstaanse scherpschutter Mariya Dmitrienko bij een internationaal evenement in Koeweit. Met de hand op haar hart en een gouden medaille om haar nek was ze in afwachting van het volkslied. Maar in plaats van het echte volkslied schalde er een parodie op dat volkslied uit de luidsprekers, zie hier. De uitermate beledigende parodie kwam uit de film "Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan." Met teksten als "Kazachstaanse prostituées zijn de schoonste in de regio, op die van Turkmenistan na". Oeps. Dmitrienko was zichtbaar verrast maar hield zich groot. De Kazachstaandse ploeg was echter woest. Hoe was het mogelijk dat de organisatie zo’n fout kon begaan? Achteraf bleek dat het gespeelde lied van het internet was gedownload. Een onvergeeflijke fout natuurlijk – helemaal omdat de Kazachstaanse autoriteiten al jaren in de clinch liggen met Borat, die hun land met deze film ernstig in diskrediet heeft gebracht. Zo blijft Borat de gemoederen bezig houden. LOL maar dit had natuurlijk nooit mogen gebeuren. Foei aan de Koeweiti.

Deze week ben ik weer begonnen met hardlopen. Sinds onze deelname op 1 oktober vorig jaar aan de 5k van het door Medtronic gesponsorde Twin Cities Marathon event, had ik de running shoes rust gegeven. Ook die hebben tijd nodig om te herstellen. Met het mooie weer van de afgelopen weken en in het bezit van een paar extra kilo’s was er niet veel nodig om de motivatie te hervinden. Met de 10k app op mijn iPhone moet ik binnen dertien weken in staat zijn om 10k aan één stuk hard te lopen. Ik twijfel nog of ik voor 10k of 10 mile ga. We gaan het zien.

Ons Wilmar rijdt al sinds mensenheugenis in een Audi 80. Alsof hij er mee getrouwd is. Hoe oud de auto ook is, hij kan er geen genoeg van krijgen. Sinds deze week begrijp ik waarom. Zie hier: Op het racecircuit van Nordschleife nam een Audi 80 uit 1974 het op tegen een Porsche 911 GT3, en anderen. Met slechts 130 pk onder de motorkap reed het oude baasje alles zoek. Met als voornaamste verklaring het lage gewicht van de Audi van slechts 690 kg. Of de Audi 80 van ons Wilmar dat haalt waag ik te betwijfelen: hij heeft zoveel aan de auto gelast en verbouwd dat deze vast een stuk zwaarder is geworden. Toch laat dit verhaal zien dat een oud bakkie gecombineerd met goede stuurmanskunsten je een heel eind kan brengen.

Marissa heeft sinds eind vorige week een baantje. Hier komt haar verhaal: "A couple of weeks ago, my friend Christina told me that there was a job opening at the learning center, Kumon, where she works. I had just turned fifteen and figured that this was a good time to get a job. Christina gave me her boss’s number so I could schedule a day to take a knowledge test. This test was to see if I had the basic math and reading skills needed to guide, not teach, the students at Kumon. I said guide because employees are not supposed to fully give students the answers to math problems or reading questions but rather to steer them in the right direction. This will result in more independent learners. Even though I didn’t do as good on the test as was expected, my resume was pleasing enough for me to get hired, and it is sure that if I review some of the basic math skills like long multiplication, I will pick them up very quickly. Some of the duties that I am going to be assigned range from grading home- and classwork to cleaning the tables once all students leave. I might also get to work with the youngest children, ages three to five. I am especially excited for this since I love to work with children. This, along with the fact that I believe that education is very important, will make Kumon a great job for me, and I will happily work there every Monday and Thursday from 3 to 7pm. And then, perhaps, I WILL be able to ship that beautiful Alfa from the other side of the Atlantic to my driveway... just kidding :-)". Dat laatste behoeft enige toelichting: Ons nichtje Saskia heeft haar auto te koop staan, zie hier. Een mooie Alfa tegen elk aannemelijk bod. We hebben haar een aannemelijk (nou ja) bod gedaan onder de voorwaarde dat de auto naar de VS kan worden geshipt...
Al met al een mooi baantje voor Marissa. Studenten begeleiding is iets wat ze heel leuk vindt want afgelopen jaar heeft ze hetzelfde gedaan als volunteer op school. Wat is er nou mooier dan geld te verdienen met iets wat je leuk vindt.

Deze week was er hier erg veel aandacht voor de behandeling van de Healthcare Reform wet van President Obama in het Supreme Court. De Republikeinse oppositie doet er alles aan om de wet ongeldig te laten verklaren. Daarom is het Supreme Court gevraagd om de rechtsgeldigheid van de wet te beoordelen. Na drie dagen van openbare beraadslagingen bleek dat de rechters in het Supreme Court ernstig verdeeld zijn. Een belangrijk punt in de discussie is of de overheid het recht heeft om zijn burgers te verplichten tot een ziektekostenverzekering. Die verplichting gaat volgens de wet in in 2014. In de VS vinden veel mensen echter dat de overheid haar burgers zo vrij mogelijk moet laten. Burgers zijn immers verstandig genoeg om zelf te bepalen wat goed voor hun is, daar hebben ze de overheid niet voor nodig. Het Supreme Court gaat in de komende maanden achter gesloten deuren verder en zal naar verwachting begin juni met een definitieve uitspraak komen. De politiek wacht gespannen af.

Tot slot een jubileum: Mercedes viert 60 jaar SL. Met een lekker zonnig en warm weekend voor de boeg gaan we dat hier natuurlijk in de buitenlucht vieren. Een prettig weekend en tot volgende week.

Stelletje Lutsers

Zaterdagmiddag zijn we naar downtown Minneapolis geweest om de St. Patrick's Day Parade te bekijken. We waren niet alleen: waarschijnlijk vanwege het schitterende weer waren er heel veel mensen op hetzelfde idee gekomen. Het kleurde Iers groen in downtown; de één was nog opvallender uitgedost dan de ander. De Parade begon om half zeven en duurde bijna een uur. Niet omdat er zoveel praalwagens te bewonderen waren maar omdat heel veel Ierse afstammelingen in de optocht waren aangesloten. De categorie "Het stelt niks veur maar de optocht wordt er langer deur" was dan ook ruim vertegenwoordigd. Vooraan in de stoet een vereniging van doedelzakblazers (en ik maar denken dat je die alleen in Schotland en Borculo tegenkomt). Daarna was het afwisselend: Clans van Ierse afkomst met typische namen als McDonald, O'Halloran, Shaughnessy en McMullen; Verenigingen van honden van Ierse afkomst zoals de Irish setter, Irish terrier, en Irish wolfhound; Groepen die de Celtic Dance in ere houden; en ook de lokale rugbyclub was van de partij. Met tussendoor verschillende cabrio’s gevuld met Miss-en, politici en andere notabelen. Natuurlijk was ook de Minneapolis Fire Department uitgerukt voor een big hand van het publiek. De optocht werd afgesloten met een grote groep jongeren in de kiepbak van een vrachtauto met harde rockmuziek. Alsof ze rechtstreeks uit Ruurlo waren komen rijden. Al met al leuk om mee te maken maar het werd weer bevestigd: Ieren lusten hem graag en daar worden ze gemiddeld genomen niet mooier van.

Zondagmorgen vroeg om zes uur ging de wekker. Leonie’s laatste voetbalwedstrijd van het winterseizoen stond op het programma. Om zeven uur stonden we dan ook alweer in de dome om de dames aan te moedigen. Heel sfeervol op zo’n vroeg tijdstip. De dames waren echter niet opgewassen tegen de tegenstanders van Galaxy en gingen met 1-5 de boot in. Vrijwel tegelijkertijd speelde FC Twente tegen Feyenoord. Toen we zondagmorgen naar de dome reden zag ik dat mijn FC Twente sjaaltje vanwege de warmte van de achterruit op de hoedenplank was gevallen. Dat beloofde niet veel goeds en dat werd een tijdje later bevestigd: een pijnlijke 0-2 nederlaag. Afgezien van de uitslag was de kwaliteit van het vertoonde spel ruim onder de maat. De wedstrijd woensdag tegen De Graafschap leverde tenminste weer drie punten op maar daar was alles mee gezegd. Dat moet anders vrienden want zo gaat het niet goed komen. Wat te zeggen van Heracles. Voor het eerst in de 110-jarige geschiedenis in de bekerfinale. Vanuit Maple Grove mijn hartelijke felicitaties aan Almelo en Jan Smit!

Zondagmiddag bij een temperatuur van 25°C ben ik nog een eind met de Merkedes gaan rijden in het buitengebied. Maple Grove ligt aan de noord-west rand van de metro (het stedelijk gebied) en als we een mijl naar het westen rijden zitten we op het platteland. Man, man, man, wat hebben ze hier ontzettend veel ruimte. Een uitgestrekt landschap, glooiend, met hele lange rechte wegen, en zo nu en dan een buurtschap met een paar huizen, een café en een kerk. Met het dak opgevouwen in de kofferbak, de Gipsy Kings op de achtergrond, de oranje pet op tegen het verbranden, in de buitenlucht met soms een gezonde vleug boerengeur. Puur genieten. Zo jammer dat ik jullie niet mee kan nemen. Ik zal nog eens een keer de videocamera meenemen en een sfeerreportage maken. Moeten jullie de plattelandsgeur er wel zelf bij verzinnen. Hier een voorproefje.

Het moet niet gekker worden. Om de kop boven water te houden heeft men hier iets nieuws bedacht: Worstelen in de kerk. “Lees ik het goed?” zal je denken. Dat dacht ik namelijk ook. Maar je leest het inderdaad goed: Worstelen in de kerk! Kerkgenootschappen gaan tegenwoordig verder dan het wassen van auto’s en de verkoop van koekjes, en grijpen naar onorthodoxe middelen ter financiering van hun voorgangers en missies. Volgens Chris Jordan, organisator van dit soort wedstrijden, zijn mensen erg enthousiast omdat het concept vooruitstrevend is en jongeren lokt die normaal gesproken nooit naar de kerk zouden komen. Een worstel-wedstrijd op 3 maart bracht maar liefst 250 toeschouwers op de been en leverde een netto-opbrengst van $3000. Ik moet zeggen dat ik het wel een bijzondere combinatie vind – kerk en worstelen. Eerlijk gezegd zou ik die zelf nooit verzonnen hebben. Het voelt als een soort van “Luctor et emergo”, “Ik worstel en kom boven”. Maar of je na een partijtje worstelen in de kerk werkelijk boven (in de hemel) komt staat nog maar te bezien...

Dinsdag las ik het volgende artikel op CNN: "10 ways to let go of your stuff". Ik moest meteen aan ons Marcel en mijn vader denken. “Hoezo?” zal je je afvragen. Dat zal ik uitleggen. Jullie weten waarschijnlijk dat ons Marcel en Angelina eigenaar van een C1000 in Hengelo (O) zijn. Bij een grote supermarkt hoort natuurlijk een hele inventaris. Nu wil het nog wel eens gebeuren dat delen van de inventaris vernieuwd worden. Een stelling hier, een koelkast daar, een computer hier, een kassa daar. Marcel is daar vrij gemakkelijk in: hij heeft weinig moeite “to let go of his stuff”. Voor mijn vader ligt dat totaal anders. Hij kan niet aanzien dat zaken op de schroothoop verdwijnen en biedt zich dan ook graag aan als nieuwe eigenaar. Als het moet haalt hij het zelfs op in Hengelo. Geen enkel probleem. Ons Marcel vindt dat prima want op die manier komt hij makkelijk van de handel af en het komt immers in goede handen. Maar daar zit ‘m nou net de kneep. De meeste van die zaken verdwijnen bij mijn vader in de kelder. Die gigantische kelder is inmiddels dan ook tot de nok toe gevuld, ondanks de 3 (m) plafond hoogte. Mijn vader kent namelijk geen “to let go of his stuff”. Het CNN artikel is dan ook vooral voor hem bedoeld. Al maakt slechts één van de tien tips indruk op hem dan scheelt dat al een slok op een borrel. Zodat ons Wilmar en ik te zijner tijd niet al te veel van die afgedankte handel van ons Marcel hoeven weg te brengen...

Woensdagmiddag zou het gebeuren: Els en Marissa waren naar het DVS kantoor in Plymouth gereden alwaar Marissa het schriftelijke examen voor haar Instruction Permit zou afleggen. Maar dat liep uit op een grote teleurstelling. Niet omdat Marissa zakte voor het examen; ze mocht er niet eens aan beginnen. Weer een mooi voorbeeld van hoe de ambtenarij lelijk in de weg kan zitten. Om het examen te kunnen doen moest Marissa een “Primary legal document” overleggen. Zoals een US geboortebewijs, een US paspoort, o.i.d. Aangezien ze dat niet heeft had ze haar green card meegenomen. Die card heeft ze gekregen in oktober 2010, 4 maanden voordat ze 14 werd. Als je jonger dan veertien bent wordt de card normaal gesproken nog niet voorzien van biometrische data zoals een vingerafdruk. Omdat Marissa echter bijna 14 werd stelde de dame van de immigratiedienst toen voor om Marissa's biometrische data alvast op te nemen zodat Marissa de card niet hoefde te vernieuwen na haar 14e verjaardag. Dat leek ons een prima voorstel. Omdat we toch enigszins twijfelden of we het goed begrepen hadden heb ik een maand geleden bij de immigratiedienst (toen ik er moest zijn voor de aanvraag van mijn nieuwe green card ter vervanging van mijn gestolen card) nogmaals nagevraagd of Marissa's card wel geldig was. Dat werd bevestigd. De ambtenaar op het DVS kantoor was echter onverbiddelijk: de foto op Marissa's green card was gemaakt terwijl ze nog 13 was en volgens de regels kon hij dat niet accepteren. Daar sta je dan met je goede gedrag. De ene instantie bevestigt dat de card geldig is, maar de andere instantie accepteert 'm niet. Toen ik later de immigratiedienst belde om te kijken of ze een oplossing voor deze impasse hadden meldde de dame me dat haar collega's me niet goed hadden voorgelicht. We hadden wel degelijk een nieuwe green card voor Marissa moeten aanvragen toen ze veertien werd. Je kunt je voorstellen dat me toen de broek helemaal afzakte (gelukkig kon de dame dat niet zien). Om van alle gedoe af te zijn hebben we toch maar een nieuwe card voor Marissa aangevraagd. Kosten: $450 en veel papieren rompslomp. Alleen vanwege een foto die vier maanden te oud is. Arrgghhh. Stelletje lutsers.

Bij het bestuderen van het lesmateriaal voor het theorie-examen viel ons een opmerkelijk verschil tussen NL en de VS op betreffende hoe je je stuur moet vasthouden. Een tijd geleden had ik Marissa verteld dat mijn rij-instructeur Ep Bos mij vroeger had geleerd dat er twee opties zijn: kwart voor drie (9-3) of tien voor twee (10-2). Deze aanbeveling geldt blijkbaar nog steeds in Nederland volgens dit artikel. Hier in de VS adviseerde men vroeger dezelfde opties maar tegenwoordig denkt men er anders over. De huidige aanbevelingen zijn 9-3 of 8-4. Sinds de introduktie van de airbag wordt de 10-2 positie sterk afgeraden. Analyses van ongelukken met airbags hebben namelijk aangetoond dat de kans op kwetsuren aan handen en armen veel hoger is bij een 10-2 positie. Persoonlijk vind ik de aanbeveling voor 8-4 opvallend want die positie lijkt veel minder controle over het stuur te geven. Toch valt dit in het niet in de bredere context van dit verhaal: Met Marissa in de driver seat heb ik straks helemaal geen handen meer op het stuur. Da’s pas erg...

Een unieke uitspraak in de National Football League (NFL): Hoofdcoach Sean Payton van de New Orleans Saints is voor een jaar op non-actief gesteld vanwege zijn aandeel in "Bountygate". Zie ook hier. Wat is er aan de hand? Defensieve spelers van de Saints konden op basis van een "Bounty program" premies verdienen door hun tegenstanders hard te raken of met een blessure uit de wedstrijd te werken. Na uitgebreid onderzoek achtte de NFL het bestaan van dit "bounty program" bewezen, kwalificeerde deze praktijken als ontoelaatbaar en maakte korte metten met de betrokkenen. De zaak is voor onze Minnesota Vikings helemaal wrang omdat wij in 2010 in de strijd om de NFC titel tegenover de Saints stonden, een wedstrijd die in de verlenging werd verloren. Deze wedstrijd speelde een belangrijke rol in het onderzoek naar "Bountygate". Direct na deze wedstrijd werd er al gesproken over een hele reeks "ruw spel" overtredingen op onze quarterback Brett Favre. Achteraf bleek waarom: Jonathan Vilma, aanvoerder van de defensie van de Saints, had $10.000 uitgeloofd voor degene die Favre uit de wedstrijd zou werken. Vele Vikings fans menen nu dat we die wedstrijd hadden gewonnen als dit niet was gebeurd. We zullen het nooit weten. Nu heb ik al vaker gezegd dat de Minnesota Vikings net als het Nederlands Elftal zijn: Altijd net nie. Ook nu is de overeenkomst frappant. “Bountygate” klinkt namelijk als de recente bekentenis van Peruaanse functionarissen dat de Argentijnse dictator Videla in 1978 een deal had gesloten met de toenmalige Peruaanse president dat Peru Argentinië zou laten winnen zodat Argentinië door kon gaan naar de volgende ronde. Als dat niet was gebeurd zou Nederland in 1978 wereldkampioen geworden zijn. Ook hier zullen we het nooit weten. Zo jammer.

Op 26 februari gaat Trayvon Martin uit Miami op bezoek bij familie in Sanford. Na een bezoek aan een supermarkt loopt Martin naar huis met een zak snoep en een blikje ijsthee. Het regent waardoor Martin de muts van zijn jas over zijn hoofd heeft getrokken. Martin loopt door een zogenaamde “gated community” als hij wordt benaderd door de 28-jarige George Zimmerman. Zimmerman is een vrijwillige buurtwacht die de taak heeft de buurt vrij te houden van criminaliteit. Omdat Martin er verdacht uit zou hebben gezien spreekt Zimmerman hem aan. Na een woordenwisseling slaat Martin op de vlucht waarna Zimmerman hem achtervolgt en uiteindelijk doodschiet. Volgens Zimmerman heeft hij geschoten uit zelfverdediging. Politie-ambtenaren uit Sanford zeggen dat er geen enkel bewijs is dat dat niet zo zou zijn. Op basis daarvan wordt Zimmerman vrijgelaten. Maar daarmee is de zaak niet afgedaan. De zaak leidt nogal tot opschudding onder de zwarte bevolking in Florida en is inmiddels landelijk nieuws. In verband met alle gebeurtenissen is de politie-chef van Sanford tijdelijk teruggetreden. Ook de officier van justitie in de zaak is vervangen. Dit alles om de schijn van partijdigheid te voorkomen. Maar Zimmerman is nog steeds op vrije voeten. Zaterdag was er een grote protest-bijeenkomst om de arrestatie van Zimmerman kracht bij te zetten. Zelfs president Obama ging zich er vandaag mee bemoeien. Wordt vast vervolgd.

RTL, Eyeworks en het VUmc betalen allemaal €188.000 om de kosten van het geschrapte tv-progamma "24 uur tussen leven en dood" te dekken. Het VUmc benadrukt dat de bijdrage van het ziekenhuis uit de algemene reserves komt en niet uit de premiegelden. "De patiënten hebben hier geen hinder van", aldus een woordvoerster. Dank je de koekoek. Voor €188.000 had je een jaar lang 6 handen aan het bed gehad. Ik zou verwachten dat de verantwoordelijken er op aangesproken gaan worden. Stelletje lutsers.

Deze week las ik een mooi voorbeeld van "Van je collega’s moet je het maar hebben". Zes mannen werkten samen bij het bedrijf Berto Construction Inc. in Elizabeth, NJ. In 2007 besloten ze om samen mee te gaan doen aan de loterij. Eén van de mannen, Americo Lopes, organiseerde de pool twee à drie keer per maand, veelal wanneer de jackpot goed gevuld was, en verzamelde elke keer $2 van iedere man om tickets te kopen. In november 2009 viel de jackpot van netto 24 miljoen dollar van de Mega Millions loterij op een lot van de groep. Lopes probeerde dat echter onder de pet te houden. Hij vertelde zijn baas dat hij voor langere tijd afwezig zou zijn in verband met een operatie aan zijn voet. Dat bleek achteraf allemaal gelogen. Toen de andere vijf mannen achter de ware reden van Lopes’ afwezigheid kwamen spanden ze een proces tegen hem aan. Na vier dagen procederen kwam de 8-koppige jury tot de unanieme beslissing dat Lopes de prijs met zijn collega’s moest delen. Daarmee mag Lopes $20 miljoen van de $24 miljoen aan zijn vijf ex-collega’s overmaken. Tja, van je collega’s moet je het hebben...

Een prettig weekend en tot volgende week.

It Giet Oan!

Afgelopen zaterdag stonden in de neighborhood vele garagedeuren open en waren buurmannen druk aan de slag. Menigeen had de boot alweer klaar staan op de driveway. De paaltjes die de weg en de stoep markeren tijdens de sneeuw zijn opgeborgen. De golfers hebben de tas in de auto gelegd. Hele gezinnen die de supermarkt uitlopen met allemaal een nieuwe fiets aan de hand. 's Morgens als we wakker worden horen we de vogels fluiten. Op de meren is het ijs omgezet in water. De winterjas ligt weer in de kast. “Huh?” zal je denken, “het lijkt alsof de lente is aangebroken maar het is pas midden maart”. Inderdaad, toch is het de laatste weken goed dooi en breken we het ene na het andere warmterecord. Zo was het vandaag boven de 25°C. De wereld op zijn kop.

Ik was van plan om de Mercedes begin mei onder het kleed vandaan te halen maar hij staat alweer op de oprit te stralen. Geen wonder, met zulk mooi weer stond de auto te trappelen van ongeduld. Nadat ik de verzekering had geactiveerd was het woensdagavond zover. Eerst het dekkleed eraf, daarna de druppelaar van de accu ontkoppelen, vervolgens de bescherming over de uitlaten (tegen het nestelen van muizen) verwijderen, waarna ik kon instappen. De luchtverfrisser had goed zijn werk gedaan en een heerlijke vanille geur kwam me tegemoet. Toen steeg de hartslag: Zou de zaak na drie en een halve maand wel op gang komen? Achteraf vroeg ik me af waarom ik hieraan twijfelde. Het was "Starten, lopen". Geen greintje pijn. Natuurlijk meteen een ritje gemaakt. De eerste kilometers moest het rubber van de banden zich even zetten maar het duurde niet lang of het ging weer als een tierelier. Niets dat er op wees dat de zaak maanden had stilgestaan. Ook het dak functioneerde als vanouds: het ging niet alleen open maar ook weer netjes dicht. Gelukkig maar. It giet oan! Klaar voor een mooi voorjaar, een lange zomer en een warm najaar.

Mijn verzekeringsagent Jim is erg blij met mij. Met die drie auto’s loopt het aardig in de papieren. Misschien moet ik toch eens een keer gaan shoppen. Helemaal als Marissa binnenkort achter het stuur gaat. Ze heeft vandaag haar laatste theorieles gehad en al het nodige geoefend met written tests. Dinsdag wil ze naar de “Driver and Vehicle Service Office” in Plymouth om het schriftelijke examen voor haar Instruction Permit te doen. Daarna moet ik haar verplicht bijschrijven op de verzekeringspolis. Verzekeringsmaatschappijen vereisen namelijk dat iedereen met een rijbewijs in een huishouden op de polis staat. Da’s lekker want voor Marissa gaan we natuurlijk een superpremie betalen. Jim lacht zich rot. Het komt dan ook goed uit dat ik binnenkort een mooi bedrag van de belasting terug krijg. Ik heb namelijk vorige week mijn Federal en State Tax Return ingestuurd. Het invullen van de belastingopgave was weer een hele puzzel. Gelukkig is er het zeer gebruiksvriendelijke hulpprogramma TurboTax dat je als een GPS door alle stappen heen leidt anders zou je zeker verdwalen in de brei van regels, uitzonderingen en aftrekposten. Zo kun je de jaarlijkse betaling voor de auto-registratie in de staat Minnesota aftrekken bij de Federal Tax (verminderd met $35). Natuurlijk juich ik alle aftrekposten toe maar dit soort regeltjes toont aan dat ze het belastingsysteem hier heel erg moeilijk hebben gemaakt. Jullie leven wat dat betreft in een paradijs.

Stel dat de Nuon een privéjet zou huren om twee directeuren wekelijkse van hun huis in München naar Teuge te vliegen, en weer terug. Voor het lieve sommetje van $4600 per vlieguur. Met als gevolg een extra premie op de energierekening om dit allemaal te bekostigen. Daar word je als consument niet meteen blij van. Dat is zo ongeveer de strekking van dit verhaal in de krant. Het gaat over twee executives die bij Xcel Energy werken, en regelmatig met de privéjet van Denver (Colorado) naar St Paul (Minnesota) worden gevlogen. Sinds 2009 in totaal al 268 retourtjes. Volgens de critici is het in financiëel zware tijden not done om dit soort vliegkosten door te belasten op de prijs die consumenten voor hun energie betalen. Daar kan ik me helemaal in vinden. Of je laat ze het boeltje oppakken en verhuizen van Colorado naar Minnesota, of je laat ze gebruik maken van teleconferencing en webcasts. Als de directeuren daar niet aan willen laat ze dan lekker in Denver zitten. Zonder hun komt de energie ook wel op de plaats van bestemming. Nog voor een lagere prijs ook...

Deze week las ik hier dat er in Nederland een nieuw kansspel is gelanceerd, de Eurojackpot. Wekelijks wordt er gespeeld om een minimale jackpot van 10 miljoen euro, die kan oplopen tot 90 miljoen euro. Hoger dan 90 miljoen euro stijgt de jackpot niet, zegt directeur Tjeerd Veenstra. "Het moet nog wel een beetje beschaafd blijven." Ik weet niet wat de dikkedeur met die laatste opmerking bedoelt maar het klinkt mij als redelijk onzinnig in de oren. Prima zo’n loterij maar ga nu niet zeggen dat het bedrag gelimiteerd is tot 90 miljoen euro om het beschaafd te houden. Ik denk dat heel veel mensen zouden zeggen dat de directeur er een typische definitie van beschaafd op na houdt. Een vreemde uitspraak zal ik maar zeggen.

Gisteren is Els met de dames van de International Circle naar het Fort Snelling State Park aan de Mississippi in Minneapolis geweest. Haar relaas: Het was een prachtige dag maar helaas voor onze activiteit was het te warm. We zouden namelijk de kunst van "Maple Syruping in Your Backyard" leren. Maple Syrup is een stroop voor o.a. op de pannenkoek, gemaakt van het sap van de Maple Tree (esdoorn). Het is een tijdrovend proces maar vooral voor de maand maart voor mensen in Minnesota een leuk tijdverdrijf. Normaal gesproken is deze maand een beetje dul, de sneeuw en het ijs zijn niet goed genoeg meer om te skiën of te hockeyen en de grond is nog te hard om te voetballen, baseballen of golven. Daarom doet men aan Maple Syruping. Er wordt een gat in een Maple Tree geboord waarna er een kraantje wordt aangebracht. Vervolgens is het wachten op het sap. Deze stroomt het best wanneer de temperatuur 's nachts onder het vriespunt en overdag boven het vriespunt komt. Het vriezen en dooien veroorzaakt de noodzakelijke druk waardoor het sap kan stromen. Echter niet dit jaar: de temperatuur is 's nachts en overdag al veel te hoog, de bomen lopen al uit en dat betekent dat het seizoen over is. Helaas voor ons. Gelukkig wist de boswachter van het Statepark er toch nog een aantrekkelijk verhaal van te maken. Zo heb je minstens 40 liter sap nodig om 1 liter siroop te kunnen maken, en het kan een paar dagen duren voordat je die 40 liter hebt getapt. Het sap wordt op een vuur gekookt en ingedikt tot een zoete siroop. Hoewel de Maple Tree overal groeit kan vanwege de vereiste temperatuur alleen in de noordelijke staten van de VS en in Zuid-Canada Maple Syrup getapt worden. In Canada wordt 2/3 van de wereldproductie van Maple Syrup gemaakt, in Noord Amerika 1/3. Tevens werd ons verteld hoe we een Maple Tree kunnen herkennen, zodat we volgend jaar bij betere weersomstandigheden zelf ons boompje of die van de buurman kunnen aftappen. Als internationale vrouwen zijn we zo weer wat wijzer geworden over een streekgebonden activiteit.

Een leuk verhaal over Jonathan Ive, Apple’s Senior Vice President of Industrial Design. Hoewel Steve Jobs Apple groot heeft gemaakt, is Ive eigenlijk de man achter het fascinerende ontwerp van vele Apple produkten. Ive, van oosprong een Engelsman, is recentelijk geridderd voor zijn verdiensten. Hier een video van Ive gemaakt ten tijde van de introductie van de iPad. De manier waarop “The King of Design” over het produkt praat – zo gepassioneerd en vol bewondering voor het eindresultaat. Daar kunnen vele andere produkt-ontwikkelaars een voorbeeld aan nemen. Wat mij betreft komt de riddertitel hem meer dan toe.

Ik lees hier dat de prijs van benzine bij jullie goed in de lift zit. Het is in iets meer dan een maand tijd met ruim 3 procent gestegen. Da’s nie prettig. Maar niet getreurd: Ook de Amerikanen klagen arm en been. Gedeelde smart is halve smart zal ik maar zeggen. Voor normale benzine betalen wij op dit moment $3.65 tegen jullie €1.85. Het getal is bij ons dus twee keer zo hoog. Maar hier is het in dollars en we krijgen er wel een gallon (= 3.9 l) voor. Omgerekend naar ons zitten jullie op $9.40 per gallon. Al met al zijn we dus een factor 2.5 goedkoper uit maar dat moet ook wel met al die slurpende auto’s.

Morgen is het St. Patrick's Day. Oorspronkelijk begonnen als dag om Saint Patrick, een Iers beschermheilige AD 387–461, en de komst van het christendom in Ierland te gedenken, is het tegenwoordig meer een viering van Ierse cultuur in het algemeen. Dat betekent Iers eten maar vooral Iers drinken. Dat laatste loopt niet altijd goed af: Volgens de statistieken vallen op St. Patrick’s Day, na 4th-of-July, de meeste alcohol-gerelateerde doden. Helemaal als het op een zaterdag valt zoals nu. De politie is in opperste staat van paraatheid en zal zaterdagavond streng controleren. Men gaat zelfs het aantal arrestaties realtime presenteren op de digitale billboards die in Minneapolis langs de weg staan. Heel vooruitstrevend maar of dat nou wel zo slim is waag ik te betwijfelen. Als je dronken achter het stuur zit neem ik aan dat je zo’n billboard niet scherp meer ziet. Afschrikken doet het dus vast niet, afleiden mogelijk wel. Met als het enigszins meezit nog meer ellende. We gaan het meemaken.

Tot slot moet ik het nog even met jullie over ons cluppie hebben. De overwinning op PSV was natuurlijk historisch maar het resultaat tegen NEC was moeilijk te verteren. Als Chadli de bal er in de 82e minuut in had gekopt tot 3-2 waren we erover heengegaan. Maar helaas. Ook bij Schalke'04 afgelopen woensdag (midden op de dag hier) zat het niet mee. Hopelijk pakken we de draad zondag tegen Feyenoord weer op - dat is wel nodig. Ik moet zeggen dat ik altijd met veel plezier kijk naar de interviews met Steve McLaren. Ogenschijnlijk rustig, positief gestemd, simpele analysis, respectvol naar interviewers. Een verademing ten opzichte van een aantal andere trainers.

Afgelopen weekend is hier de zomertijd al ingegaan. De komende weken is het verschil met Nederland dus 6 uur. Een prettig weekend en tot volgende week.

Een Bult Schuld

Gisteren kon ik een nieuw hoofdstuk toevoegen aan het verhaal van de gestolen koffer. De aanklacht tegen de verdachte werd door de rechtbank openbaar gemaakt en dat leidde tot nogal wat opschudding. Het was zelfs prominent in het nieuws: Ge’shun Harris, speler van het Gophers football team van de University of Minnesota, was door zijn coach Jerry Kill op staande voet ontslagen nadat hij fraude had gepleegd met een credit card. Mijn credit card om precies te zijn. De jonge man die mijn koffer op het vliegveld had gestolen was dus niet zo maar iemand: hij speelde wide receiver in het football team van U of M. Met alle privileges die dat met zich meebrengt zoals een gratis scholarship. Je kunt je voorstellen dat ik een week of vier geleden van mijn stoel viel toen de politie me dit meedeelde. Een aantal van mijn collega’s aan wie ik het had verteld konden hun oren niet geloven. Hoe kan iemand die de zaakjes best wel goed voor elkaar heeft zo ontzettend stom zijn. Dat niet alleen: vorig jaar augustus hebben ze hem al bij de Walmart gesnapt en in oktober heeft hij ook iets gedaan dat niet door de beugel kon. Voor het laatste feit is hij inmiddels veroordeeld tot $100, voor het eerste moet hij op 2 april voorkomen. Twee dagen later mag hij opnieuw aantreden voor mijn zaak. Alles bij elkaar een bult schuld. De aanklacht in mijn zaak luidt "felony" ofwel zware misdaad. Met een straf tot 5 jaar of een maximale boete van $10,000. Ik heb lang getwijfeld of ik de zaak zou moeten seponeren want ik wist dat hij zeer waarschijnlijk uit het team zou worden gezet. Maar met alles wat hij bij ons teweeg heeft gebracht en al het andere dat hij op zijn kerfstok heeft denk ik dat hij zijn straf verdient. Dat concluderen ook de meeste Gophers supporters zoals blijkt uit hun comments, zie hier. Toch is "victim H.B." niet blij voor onze vriend. Eerder kwaad en teleurgesteld. Hoe iemand zijn carrière zo te grabbel kan gooien voor minder dan $1000. Zo jammer. Lees hier de volledige aanklacht. Hier onze vriend ook nog in actie.

Louise White, een dame van 81 jaar, ging op 11 februari even bij de Stop & Shop supermarkt in Newport langs om een regenboog sorbet voor haar zoon te halen. Terwijl ze daar is besluit ze ook drie loten in de PowerBall Power Play loterij te kopen. Toen ze later de trekking op televisie zag en er achter kwam dat elk nummer goed was kon ze haar ogen niet geloven. Om zeker te zijn ging ze online waar het werd bevestigd. Nog steeds kon ze het niet geloven. Nadat ze de computer uit en weer aan had gezet bleek opnieuw dat ze alle getallen goed had. Ze besloot om het lot in de bijbel te bewaren totdat ze op dinsdag haar prijs claimde in naam van het “Regenboog Sorbet Trust”: $336.4 miljoen. Onvoorstelbaar. Ze besloot om het in één keer uit te laten keren, een bedrag van $210 miljoen. Nie schlecht voor op je 81e. Je zal maar erfgenaam zijn...

Marissa heeft de eerste week van de theoriecursus er op zitten. Na elke schooldag heeft ze drie uur in een lokaal gezeten om de regels van het verkeer te leren. Daarmee zit de helft er op. Volgende week nogmaals vijf dagen van drie uur en ze is klaar voor het theorie-examen. Als ze dat gehaald heeft en geslaagd is voor de ogentest, krijgt ze een Instruction Permit en mag ze de weg op. Minimaal 30 uur oefenen met een volwassene naast haar. Els heeft het me al verschillende keren laten weten dat ze dat een taak van mij vindt. Het mag duidelijk zijn: ik heb thuis niks in te brengen. Na de eerste 10 uur krijgt Marissa 2 uur les van een rij-instructeur. Waarschijnlijk om de foute gewoontes die ze van haar vader overneemt weer af te leren. Dat patroon herhaalt zich nog twee keer totdat ze totaal minimaal 30 uur met mij, en 6 uur met de instructeur heeft gereden over een periode van minimaal 6 maanden. Daarna kan ze op voor het praktijk-examen voor haar Driver’s License. Inmiddels laat ik Marissa al een beetje wennen: ze mag de Q5 van Els in en uit de garage rijden. Van mijn vader geleerd: die liet ons ook al op vroege leeftijd in de auto van mijn moeder rijden. Best wel slim eigenlijk. Jong geleerd oud gedaan zal ik maar zeggen.

Deze week las ik over een mooie app die je de nodige ellende kan besparen. Stel je gaat op vakantie met een rek met fietsen op het dak van je auto. Een kano of boot mag ook, maar voor ons Nederlanders is het rek met fietsen waarschijnlijker. Na een schitterende vakantie wordt met frisse tegenzin de terugreis aanvaard. Vaak komt men na een urenlange en vermoeiende trip thuis aan. Blijkbaar gebeurt het nogal eens dat de vakantiegangers bij het inrijden van de garage vergeten dat er wat op het dak staat. Met alle ellende van dien: Significante schade aan de auto, de garage en de fietsen. Iets waar je na zoveel uur achter het stuur niet op zit te wachten. Gelukkig heeft men nu een app bedacht die je simpelweg waarschuwt als je na de reis in de buurt van je huis komt. Gemak dient de mens en het kan een bult ellende voorkomen.

De dag begon vandaag wel erg bijzonder. Ik had een meeting op het hoofdkantoor van Medtronic maar was een beetje aan de vroege kant. Ik besloot dan ook om een koffie te halen bij de Starbucks. Daar aangekomen stond er nogal een lange rij voor de drive-thru. Het duurde dus even voordat ik mijn medium Vanilla Latte had besteld. Nadat de dame in de auto voor mij haar bestelling had aangenomen en had afgerekend reed ik tot aan het loket. Terwijl ik mijn credit card aan de Starbucks bediende wilde geven vertelde ze dat ik niet hoefde te betalen: "Your coffee is free. The lady in front of you took care of it." Dat was natuurlijk heel erg aardig van de dame die overigens in geen velden of wegen meer te bekennen was. Toen ik het verhaal aan een collega vertelde wees hij me op een beweging die streeft naar een betere wereld via "One good deed a day". Het idee is dat je elke dag een goede daad verricht zoals iemand een vriendelijke brief schrijven, laten delen in je lunch, een boom planten, of een koffie kopen voor degene achter je. Dat laatste overkwam mij dus. Hier meer over "One good deed a day everyday". Goed voorbeeld doet goed volgen.

Regelmatig wordt me de vraag gesteld what het verschil is tussen The Netherlands en Holland. Zo ook deze week, een paar keer zelfs. Mijn antwoord is simpel: Holland is a part of The Netherlands. More specifically, the Western part of the country that is close to the sea. It is actually below sea-level and only exists because of our famous dikes. It is considered the part of The Netherlands that nobody wanted so we took care of it. It is also the part that we will sacrifice first whenever the war breaks out. Je zou het haast gaan geloven.

Joshua Thompson, een man uit Michigan, heeft de bioscoop keten AMC aangeklaagd. Voor het feit dat ze een belachelijk hoge prijs voor de popcorn vragen. AMC vraagt $7 voor een zak popcorn en $5 voor een beker frisdrank. Dat vind vriend Thompson, een regelmatig bezoeker van de bioscoop, teveel. Tot nu toe maakte hij er zich niet zo druk om omdat hij zijn eigen popcorn, fris en snoepgoed meenam. Maar dat is nu voorbij. De bioscoop heeft recentelijk een bordje opgehangen waarop klanten er op wordt gewezen dat het niet langer is toegestaan om eigen eten en drinken mee naar binnen te nemen. Thompson nam meteen contact op met zijn advocaat om te vragen of AMC dat wel mocht doen. "Natuurlijk mogen ze dat, het is immers privé-eigendom" was het antwoord van zijn advocaat. Toen Thompson echter op onderzoek uitging stuitte hij op de zgn. "Michigan Consumer Protection Act" die consumenten in de staat Michigan beschermt tegen tè hoge prijzen. Daarmee was een rechtzaak geboren. Het blijft een bijzonder land.

De afgelopen maanden heeft hier een discussie gewoed over de anticonceptie pil. Meer specifiek, wie de pil moet betalen. President Obama lanceerde een plan om elke vrouw toegang te geven tot gratis anticonceptie. "De gezondheid van een vrouw zou nooit moeten afhangen van wie ze is of waar ze werkt" volgens Obama. Om dat kracht bij te zetten verplichtte hij alle werkgevers om hun werknemers een zorgverzekering aan te bieden met gratis anticonceptie in het pakket. Dat besluit was echter tegen het zere been van kerken en religieuze organisaties, die faliekant tegen anticonceptie zijn. Inmiddels heeft de president bakzeil moeten halen en het plan aangepast door alle verzekeraars van dergelijke instellingen te verplichten deze zorg gratis aan te bieden zodat de instellingen er technisch niet voor betalen. Daarmee was de kou niet van de lucht en er werd een hoorzitting georganiseerd in het Huis van Afgevaardigden. Eén van de vrouwen die zou spreken was Sandra Fluke, een rechtenstudente, die een pleidooi hield voor de gratis verstrekking van de pil. Dat werd haar niet in dank afgenomen door de tegenstanders. Zo maakte de conservatieve radio-presentator Rush Limbaugh Fluke uit voor slet aangezien ze wil dat de verzekering, en dus in zekere zin de belastingbetalers, voor haar gaat betalen om seks te hebben. Als ze dan toch zoveel seks wil hebben, dan moet ze de video’s daarvan maar online zetten zodat we allemaal kunnen meekijken, liet Limbaugh weten. Die tirade schoot bij veel mensen in het verkeerde keelgat. Daarop trokken veel adverteerders hun reclamespotjes en dus hun geld terug uit de show van Limbaugh. Die besloot hierop in het openbaar zijn excuses aan de studente aan te bieden. Niemand die gelooft dat Limbaugh het echt meent. Maar als het om de portemonnee gaat zijn excuses snel gemaakt...

Eindelijk een keer een artikel in de krant waar ik me in kon vinden. De titel luidde "For athletes, aging can be a pain". Ofwel, ouder worden kan pijnlijk zijn voor een atleet. Het verhaal gaat over de 54-jarige Jill Lile, een danser totdat ze haar teen blesseerde. Ze danst nog steeds maar heeft haar techniek moeten aanpassen. De 62-jarige Dick Anderson, die een fervent bergbeklimmer was tot hij problemen kreeg met beide schouders. Hoewel hij niet langer kan klimmen heeft hij zich toegelegd op langlaufen en roeien. Maar ook de 67-jarige Rick Goullaud die nog steeds actief is als triatleet nadat hij hersteld was van een gebroken voet. Allemaal hebben ze ondervonden dat actief blijven boven de vijftig vereist dat je nieuwe technieken moet aanleren. En dat je moet wennen aan het feit dat je de golf bal niet meer zo hard kunt raken, dat het klimmen niet meer zo makkelijk gaat en dat je bij het hardlopen niet meer de snelheid van vroeger haalt. Laat ik daar nu uit eigen ervaring over mee kunnen praten. Vroeger liep ik vrij gemakkelijk één kilometer binnen vier minuten, tegenwoordig haal ik dat met moeite binnen vijf minuten. Toch niet getreurd – het hoeft niet hard zolang het maar mooi gaat...

Dan nog wat kleine berichtjes. Jullie maar denken dat Duitse vakantiegangers erg zijn. Of Nederlanders in Oostenrijk. Het is niets vergeleken met Amerikaanse toeristen. Die zijn pas erg. Volgens dit bericht geven ze het zelf nog toe ook. Dat is dan wel weer aardig. Verder ben je tegenwoordig nergens meer veilig. Zelfs aan de Haarskamp in Ruurlo moet je de deuren en ramen dicht houden want voordat je het weet staat er een insluiper in de kamer. Geen inbreker maar een insluiper. Er is verschil zoals jullie weten. Dat wordt hier nog eens uitgelegd.

Een prettig weekend en tot volgende week.

Halfweg

Never a dull moment. Er was weer van alles te beleven deze week. Zo was Marissa maandag jarig. Ze is 15 jaar geworden. Op haar verzoek vierden we het op zondag waarbij ze een heel programma had uitgevogeld. Allereerst gingen we naar de vestiging van REI, een shop in outdoor sportartikelen, in Bloomington. Ze hebben daar twee klim pilaren waar je je naar de top mag proberen te worstelen. De klim pilaren zijn 40 feet (= 13 meter) en 55 feet (= 18 meter) hoog, waarbij je kunt kiezen uit 14 routes naar de top. Elk route heeft zijn eigen moeilijkheidsgraad met de moeilijkste voor de echte geiten onder ons. Nadat Marissa, George en Leonie de top hadden aangeraakt bracht het programma ons naar de Mall-Of-America. Daar stond eerst een rondje Midgetgolf op het programma. Een mooie 18-holes indoor baan op de derde verdieping van de mall in een entourage die deed denken aan het Wilde Westen. We besloten de dag met diner in het Rain Forest restaurant. Ofwel van het Wilde Westen naar het Tropisch Regenwoud, met watervallen, lianen, en wilde beesten. Zoals gezegd: Never a dull moment.

Ik heb een nieuwe Green Card aangevraagd ter vervanging van mijn gestolen card. Daar gaat echter een aantal maanden overheen. In de tussentijd zou ik het land niet mogen verlaten (om precies te zijn: wel mogen verlaten maar ik kom er niet meer in als permanent resident). Daarom moest ik op pad om een stempel in mijn paspoort te laten zetten die dient als een soort tijdelijke Green Card. Dinsdag had ik daarvoor een afspraak bij de USCIS, de US Citizenship and Immigration Services, in Bloomington. Het was heel erg rustig bij de USCIS. In het halve uur dat ik er was hebben de 8 security officers en 4 baliemedewerkers zegge en schrijve drie klanten mogen begroeten. Voor het overige doodden ze de tijd door te praten over de voorspelde winterstorm die 3 tot 7 inch sneeuw zou brengen. Ik weet niet of het altijd zo rustig is maar de gedachte die bij me opkwam was die van verborgen werkloosheid: Heel veel medewerkers die de tijd vol zitten te maken voor een paycheck. Zo bezien begrijp ik wel waarom de aanvraag van een Green Card $450 moet kosten. Heel apart.

In de nacht van dinsdag op woensdag werd het lange wachten eindelijk beloond: er viel ruim 8 inch aan sneeuw. Dat hadden we nog niet gehad deze winter. Met de nodige gevolgen voor het openbare leven. Zo besloot het onderwijzend personeel om een dag thuis te blijven en de school op slot te laten. Geef ze eens ongelijk: 29 februari is immers toch een extra dag. Daardoor hadden Marissa en Leonie een onverwacht dagje vrijaf. Ik mocht echter wel de weg op maar dat viel niet mee. Het kostte me bijna een uur om op mijn werk te komen. Ondanks de aangepaste snelheid waren er verschillende auto's in de slip geraakt en in de berm beland. Tot nu toe is me dat gelukkig bespaard gebleven – wat ik voor een groot deel toeschrijf aan mijn All-Wheel-Drive. Het was ook een goede dag voor de sneeuwschuivers; de pickups met schuif waren niet aan te slepen. Ze waren maar wat blij met de sneeuw – eindelijk werk en inkomsten.

Een tijdje geleden kwam ik er achter dat de 45e Noordelijke Breedtegraad vlak bij ons in de buurt ligt. De 45e N Breedtegraad duidt het midden aan tussen de Evenaar en de Noordpool. Een opmerkelijke lijn dus. De lijn loopt onder meer door Minneapolis, Bordeaux, Turijn, etc. Zie hier voor een volledige lijst. Via Google leerde ik dat er in het Theodore Wirth Park bij ons in de buurt een markerings- steen ligt op de 45e N Breedtegraad. Die steen moesten we natuurlijk in het echt zien. Op zaterdagmiddag hebben we de auto gepakt en zijn we er even naar toe gereden. We vonden het best wel bijzonder om op de plek te staan die exact halfweg de weg van de Evenaar naar de Noordpool ligt. Maar wat een teleurstelling toen ik er later thuis achter kwam dat het verhaal niet exact klopt. De afstand van de Evenaar naar de Noordpool is 10.000 km. Zo is ooit de meter gedefiniëerd, zie hier. Echter, omdat de aarde niet exact rond is maar afgeplat, ligt de 45e N Breedtegraad niet precies op het 5.000 km punt. Om het geheel nog wat moeilijker te maken: de afstand van de Evenaar naar de Noordpool is niet precies 10.000 km maar 10.002 km. Toen men de definitie van de meter opstelde was de meetapparatuur niet zo goed als tegenwoordig (desondanks toch wel erg goed voor 200 jaar geleden). Al met al betekent het dat halfweg in afstand ongeveer 17 km ten noorden ligt van de plek waar de steen is. Heb ik dat nou weer als engineer die nogal van precisie houdt. Aarghhh... Om het geheel compleet te maken: ons huis ligt op 45 05’ 20.01” N Breedte. Weten jullie dat ook weer.

Met interesse heb ik de discussie in Nederland gevolgd over “fatsoenlijke journalistiek”. Afgelopen zondag sprak columniste Naema Tahir zich in Buitenhof uit over de hondsbrutale manier waarop journalisten als Rutger Castricum van Powned zich op het Binnenhof gedragen en daarmee schade doen aan de politiek. Tahir pleitte er voor om onfatsoenlijke televisiejournalisten te weren van het Binnenhof. Dat laatste leidde tot een golf van negatieve reacties want dat raakt immers aan persvrijheid, een fundament van de vrije samenleving. Rutger Castricum besloot dan ook om verhaal te halen bij Tahir thuis. Toen hij aanbelde deed Tahir’s man, hoogleraar rechtsfilosofie Andreas Kinneging, de deur open. Kinneging, in zijn jongere jaren Nederlands kampioen gewichtheffen, was niet zo gecharmeerd van Castricum’s bezoek en liet zich daarbij nogal gaan. Over fatsoen gesproken. Zie hier voor als je het gemist hebt. Het geheel kreeg op dinsdag een vervolg in het TV-programma Pauw en Witteman met een nogal spraakmakend gesprek aan tafel. Ik vond dat het echtpaar volledig afging. Hun verhaal werd aan alle kanten onderuit gehaald en er bleef geen spaan van over. Toen Tahir meldde dat vele politici zoals Job Cohen en Ella Vogelaar niet tegen dit soort riooljournalistiek kunnen moest ik aan een andere politieke figuur denken: The Dictator. Hij draait de zaken gewoon om: in plaats dat The Dictator onder vuur komt van een interviewer neemt hij de interviewer in het ootje. Zie hier. Daar zouden alle Nederlandse politici een voorbeeld aan kunnen nemen.

Net als in Nederland heeft de huizenmarkt het hier ook erg moeilijk. Sinds 2006 zijn alleen al in de Twin Cities “Minnepolis – St. Paul” en omstreken meer dan 10.000 makelaars uit het vak gestapt. De economische situatie maakt dat de 14.000 makelaars die nog over zijn veel creativiteit aan de dag moeten leggen om te overleven. Zo heeft het echtpaar Ryan and Kristal Kempenich een limo aangeschaft. Een Bentley van 30 foot (9 meter) die ze twee jaar geleden op internet vonden voor $13.000. Het stel houdt zich voornamelijk bezig met executie-verkopen. Dat zijn woningen van mensen die de maandlasten niet meer kunnen opbrengen en waar een gedwongen veiling onvermijdelijk is. Dat soort verkopen gaat soms razendsnel en er is dan ook geen tijd te verliezen. De Kempenich’s hebben om die reden hun kantoor (computer, fax machine, scanner) in de auto gebouwd. Daarmee kunnen ze meteen na de bezichtiging van een woning een bod doen zonder dat ze eerst naar huis moeten rijden om de papieren in orde te maken. Time-is-Money zal ik maar zeggen. Maar wel bijzonder.

Bij de Republikeinse voorverkiezingen heeft Mitt Romney een goede slag geslagen met zijn overwinning in Michigan en Arizona deze week. Dat was te verwachten. Zijn belangrijkste tegenkandidaat Rick Santorum had zich namelijk onbehoorlijk uitgelaten over de euthanasie praktijken in Nederland. Dat had hij beter niet kunnen doen want dat heeft hem zeker de overwinning gekost. Zie hier voor het leugenachtige verhaal van Santorum. Let op de klompen, tulpen en windmolen... Dinsdag is het Super Tuesday waarop tien staten hun voorkeurskandidaat kiezen. Toch lijkt het er weinig meer toe te doen wie de Republikeinse uitdager van President Obama wordt. Obama heeft namelijk de wind in de zeilen nu het economisch beter gaat. Deze column van Charles Groenhuijsen geeft een meer gedetailleerde omschrijving van de huidige stand van zaken in de VS politiek. Op de vraag “Wie heeft de beste papieren?” gok ik net als Groenhuijsen op Obama. Nog ruim een half jaar en we zullen het weten.

Een prettig weekend en tot volgende week.