Friday, March 9, 2012

Een Bult Schuld

Gisteren kon ik een nieuw hoofdstuk toevoegen aan het verhaal van de gestolen koffer. De aanklacht tegen de verdachte werd door de rechtbank openbaar gemaakt en dat leidde tot nogal wat opschudding. Het was zelfs prominent in het nieuws: Ge’shun Harris, speler van het Gophers football team van de University of Minnesota, was door zijn coach Jerry Kill op staande voet ontslagen nadat hij fraude had gepleegd met een credit card. Mijn credit card om precies te zijn. De jonge man die mijn koffer op het vliegveld had gestolen was dus niet zo maar iemand: hij speelde wide receiver in het football team van U of M. Met alle privileges die dat met zich meebrengt zoals een gratis scholarship. Je kunt je voorstellen dat ik een week of vier geleden van mijn stoel viel toen de politie me dit meedeelde. Een aantal van mijn collega’s aan wie ik het had verteld konden hun oren niet geloven. Hoe kan iemand die de zaakjes best wel goed voor elkaar heeft zo ontzettend stom zijn. Dat niet alleen: vorig jaar augustus hebben ze hem al bij de Walmart gesnapt en in oktober heeft hij ook iets gedaan dat niet door de beugel kon. Voor het laatste feit is hij inmiddels veroordeeld tot $100, voor het eerste moet hij op 2 april voorkomen. Twee dagen later mag hij opnieuw aantreden voor mijn zaak. Alles bij elkaar een bult schuld. De aanklacht in mijn zaak luidt "felony" ofwel zware misdaad. Met een straf tot 5 jaar of een maximale boete van $10,000. Ik heb lang getwijfeld of ik de zaak zou moeten seponeren want ik wist dat hij zeer waarschijnlijk uit het team zou worden gezet. Maar met alles wat hij bij ons teweeg heeft gebracht en al het andere dat hij op zijn kerfstok heeft denk ik dat hij zijn straf verdient. Dat concluderen ook de meeste Gophers supporters zoals blijkt uit hun comments, zie hier. Toch is "victim H.B." niet blij voor onze vriend. Eerder kwaad en teleurgesteld. Hoe iemand zijn carrière zo te grabbel kan gooien voor minder dan $1000. Zo jammer. Lees hier de volledige aanklacht. Hier onze vriend ook nog in actie.

Louise White, een dame van 81 jaar, ging op 11 februari even bij de Stop & Shop supermarkt in Newport langs om een regenboog sorbet voor haar zoon te halen. Terwijl ze daar is besluit ze ook drie loten in de PowerBall Power Play loterij te kopen. Toen ze later de trekking op televisie zag en er achter kwam dat elk nummer goed was kon ze haar ogen niet geloven. Om zeker te zijn ging ze online waar het werd bevestigd. Nog steeds kon ze het niet geloven. Nadat ze de computer uit en weer aan had gezet bleek opnieuw dat ze alle getallen goed had. Ze besloot om het lot in de bijbel te bewaren totdat ze op dinsdag haar prijs claimde in naam van het “Regenboog Sorbet Trust”: $336.4 miljoen. Onvoorstelbaar. Ze besloot om het in één keer uit te laten keren, een bedrag van $210 miljoen. Nie schlecht voor op je 81e. Je zal maar erfgenaam zijn...

Marissa heeft de eerste week van de theoriecursus er op zitten. Na elke schooldag heeft ze drie uur in een lokaal gezeten om de regels van het verkeer te leren. Daarmee zit de helft er op. Volgende week nogmaals vijf dagen van drie uur en ze is klaar voor het theorie-examen. Als ze dat gehaald heeft en geslaagd is voor de ogentest, krijgt ze een Instruction Permit en mag ze de weg op. Minimaal 30 uur oefenen met een volwassene naast haar. Els heeft het me al verschillende keren laten weten dat ze dat een taak van mij vindt. Het mag duidelijk zijn: ik heb thuis niks in te brengen. Na de eerste 10 uur krijgt Marissa 2 uur les van een rij-instructeur. Waarschijnlijk om de foute gewoontes die ze van haar vader overneemt weer af te leren. Dat patroon herhaalt zich nog twee keer totdat ze totaal minimaal 30 uur met mij, en 6 uur met de instructeur heeft gereden over een periode van minimaal 6 maanden. Daarna kan ze op voor het praktijk-examen voor haar Driver’s License. Inmiddels laat ik Marissa al een beetje wennen: ze mag de Q5 van Els in en uit de garage rijden. Van mijn vader geleerd: die liet ons ook al op vroege leeftijd in de auto van mijn moeder rijden. Best wel slim eigenlijk. Jong geleerd oud gedaan zal ik maar zeggen.

Deze week las ik over een mooie app die je de nodige ellende kan besparen. Stel je gaat op vakantie met een rek met fietsen op het dak van je auto. Een kano of boot mag ook, maar voor ons Nederlanders is het rek met fietsen waarschijnlijker. Na een schitterende vakantie wordt met frisse tegenzin de terugreis aanvaard. Vaak komt men na een urenlange en vermoeiende trip thuis aan. Blijkbaar gebeurt het nogal eens dat de vakantiegangers bij het inrijden van de garage vergeten dat er wat op het dak staat. Met alle ellende van dien: Significante schade aan de auto, de garage en de fietsen. Iets waar je na zoveel uur achter het stuur niet op zit te wachten. Gelukkig heeft men nu een app bedacht die je simpelweg waarschuwt als je na de reis in de buurt van je huis komt. Gemak dient de mens en het kan een bult ellende voorkomen.

De dag begon vandaag wel erg bijzonder. Ik had een meeting op het hoofdkantoor van Medtronic maar was een beetje aan de vroege kant. Ik besloot dan ook om een koffie te halen bij de Starbucks. Daar aangekomen stond er nogal een lange rij voor de drive-thru. Het duurde dus even voordat ik mijn medium Vanilla Latte had besteld. Nadat de dame in de auto voor mij haar bestelling had aangenomen en had afgerekend reed ik tot aan het loket. Terwijl ik mijn credit card aan de Starbucks bediende wilde geven vertelde ze dat ik niet hoefde te betalen: "Your coffee is free. The lady in front of you took care of it." Dat was natuurlijk heel erg aardig van de dame die overigens in geen velden of wegen meer te bekennen was. Toen ik het verhaal aan een collega vertelde wees hij me op een beweging die streeft naar een betere wereld via "One good deed a day". Het idee is dat je elke dag een goede daad verricht zoals iemand een vriendelijke brief schrijven, laten delen in je lunch, een boom planten, of een koffie kopen voor degene achter je. Dat laatste overkwam mij dus. Hier meer over "One good deed a day everyday". Goed voorbeeld doet goed volgen.

Regelmatig wordt me de vraag gesteld what het verschil is tussen The Netherlands en Holland. Zo ook deze week, een paar keer zelfs. Mijn antwoord is simpel: Holland is a part of The Netherlands. More specifically, the Western part of the country that is close to the sea. It is actually below sea-level and only exists because of our famous dikes. It is considered the part of The Netherlands that nobody wanted so we took care of it. It is also the part that we will sacrifice first whenever the war breaks out. Je zou het haast gaan geloven.

Joshua Thompson, een man uit Michigan, heeft de bioscoop keten AMC aangeklaagd. Voor het feit dat ze een belachelijk hoge prijs voor de popcorn vragen. AMC vraagt $7 voor een zak popcorn en $5 voor een beker frisdrank. Dat vind vriend Thompson, een regelmatig bezoeker van de bioscoop, teveel. Tot nu toe maakte hij er zich niet zo druk om omdat hij zijn eigen popcorn, fris en snoepgoed meenam. Maar dat is nu voorbij. De bioscoop heeft recentelijk een bordje opgehangen waarop klanten er op wordt gewezen dat het niet langer is toegestaan om eigen eten en drinken mee naar binnen te nemen. Thompson nam meteen contact op met zijn advocaat om te vragen of AMC dat wel mocht doen. "Natuurlijk mogen ze dat, het is immers privé-eigendom" was het antwoord van zijn advocaat. Toen Thompson echter op onderzoek uitging stuitte hij op de zgn. "Michigan Consumer Protection Act" die consumenten in de staat Michigan beschermt tegen tè hoge prijzen. Daarmee was een rechtzaak geboren. Het blijft een bijzonder land.

De afgelopen maanden heeft hier een discussie gewoed over de anticonceptie pil. Meer specifiek, wie de pil moet betalen. President Obama lanceerde een plan om elke vrouw toegang te geven tot gratis anticonceptie. "De gezondheid van een vrouw zou nooit moeten afhangen van wie ze is of waar ze werkt" volgens Obama. Om dat kracht bij te zetten verplichtte hij alle werkgevers om hun werknemers een zorgverzekering aan te bieden met gratis anticonceptie in het pakket. Dat besluit was echter tegen het zere been van kerken en religieuze organisaties, die faliekant tegen anticonceptie zijn. Inmiddels heeft de president bakzeil moeten halen en het plan aangepast door alle verzekeraars van dergelijke instellingen te verplichten deze zorg gratis aan te bieden zodat de instellingen er technisch niet voor betalen. Daarmee was de kou niet van de lucht en er werd een hoorzitting georganiseerd in het Huis van Afgevaardigden. Eén van de vrouwen die zou spreken was Sandra Fluke, een rechtenstudente, die een pleidooi hield voor de gratis verstrekking van de pil. Dat werd haar niet in dank afgenomen door de tegenstanders. Zo maakte de conservatieve radio-presentator Rush Limbaugh Fluke uit voor slet aangezien ze wil dat de verzekering, en dus in zekere zin de belastingbetalers, voor haar gaat betalen om seks te hebben. Als ze dan toch zoveel seks wil hebben, dan moet ze de video’s daarvan maar online zetten zodat we allemaal kunnen meekijken, liet Limbaugh weten. Die tirade schoot bij veel mensen in het verkeerde keelgat. Daarop trokken veel adverteerders hun reclamespotjes en dus hun geld terug uit de show van Limbaugh. Die besloot hierop in het openbaar zijn excuses aan de studente aan te bieden. Niemand die gelooft dat Limbaugh het echt meent. Maar als het om de portemonnee gaat zijn excuses snel gemaakt...

Eindelijk een keer een artikel in de krant waar ik me in kon vinden. De titel luidde "For athletes, aging can be a pain". Ofwel, ouder worden kan pijnlijk zijn voor een atleet. Het verhaal gaat over de 54-jarige Jill Lile, een danser totdat ze haar teen blesseerde. Ze danst nog steeds maar heeft haar techniek moeten aanpassen. De 62-jarige Dick Anderson, die een fervent bergbeklimmer was tot hij problemen kreeg met beide schouders. Hoewel hij niet langer kan klimmen heeft hij zich toegelegd op langlaufen en roeien. Maar ook de 67-jarige Rick Goullaud die nog steeds actief is als triatleet nadat hij hersteld was van een gebroken voet. Allemaal hebben ze ondervonden dat actief blijven boven de vijftig vereist dat je nieuwe technieken moet aanleren. En dat je moet wennen aan het feit dat je de golf bal niet meer zo hard kunt raken, dat het klimmen niet meer zo makkelijk gaat en dat je bij het hardlopen niet meer de snelheid van vroeger haalt. Laat ik daar nu uit eigen ervaring over mee kunnen praten. Vroeger liep ik vrij gemakkelijk één kilometer binnen vier minuten, tegenwoordig haal ik dat met moeite binnen vijf minuten. Toch niet getreurd – het hoeft niet hard zolang het maar mooi gaat...

Dan nog wat kleine berichtjes. Jullie maar denken dat Duitse vakantiegangers erg zijn. Of Nederlanders in Oostenrijk. Het is niets vergeleken met Amerikaanse toeristen. Die zijn pas erg. Volgens dit bericht geven ze het zelf nog toe ook. Dat is dan wel weer aardig. Verder ben je tegenwoordig nergens meer veilig. Zelfs aan de Haarskamp in Ruurlo moet je de deuren en ramen dicht houden want voordat je het weet staat er een insluiper in de kamer. Geen inbreker maar een insluiper. Er is verschil zoals jullie weten. Dat wordt hier nog eens uitgelegd.

Een prettig weekend en tot volgende week.

No comments:

Post a Comment