Halfweg

Never a dull moment. Er was weer van alles te beleven deze week. Zo was Marissa maandag jarig. Ze is 15 jaar geworden. Op haar verzoek vierden we het op zondag waarbij ze een heel programma had uitgevogeld. Allereerst gingen we naar de vestiging van REI, een shop in outdoor sportartikelen, in Bloomington. Ze hebben daar twee klim pilaren waar je je naar de top mag proberen te worstelen. De klim pilaren zijn 40 feet (= 13 meter) en 55 feet (= 18 meter) hoog, waarbij je kunt kiezen uit 14 routes naar de top. Elk route heeft zijn eigen moeilijkheidsgraad met de moeilijkste voor de echte geiten onder ons. Nadat Marissa, George en Leonie de top hadden aangeraakt bracht het programma ons naar de Mall-Of-America. Daar stond eerst een rondje Midgetgolf op het programma. Een mooie 18-holes indoor baan op de derde verdieping van de mall in een entourage die deed denken aan het Wilde Westen. We besloten de dag met diner in het Rain Forest restaurant. Ofwel van het Wilde Westen naar het Tropisch Regenwoud, met watervallen, lianen, en wilde beesten. Zoals gezegd: Never a dull moment.

Ik heb een nieuwe Green Card aangevraagd ter vervanging van mijn gestolen card. Daar gaat echter een aantal maanden overheen. In de tussentijd zou ik het land niet mogen verlaten (om precies te zijn: wel mogen verlaten maar ik kom er niet meer in als permanent resident). Daarom moest ik op pad om een stempel in mijn paspoort te laten zetten die dient als een soort tijdelijke Green Card. Dinsdag had ik daarvoor een afspraak bij de USCIS, de US Citizenship and Immigration Services, in Bloomington. Het was heel erg rustig bij de USCIS. In het halve uur dat ik er was hebben de 8 security officers en 4 baliemedewerkers zegge en schrijve drie klanten mogen begroeten. Voor het overige doodden ze de tijd door te praten over de voorspelde winterstorm die 3 tot 7 inch sneeuw zou brengen. Ik weet niet of het altijd zo rustig is maar de gedachte die bij me opkwam was die van verborgen werkloosheid: Heel veel medewerkers die de tijd vol zitten te maken voor een paycheck. Zo bezien begrijp ik wel waarom de aanvraag van een Green Card $450 moet kosten. Heel apart.

In de nacht van dinsdag op woensdag werd het lange wachten eindelijk beloond: er viel ruim 8 inch aan sneeuw. Dat hadden we nog niet gehad deze winter. Met de nodige gevolgen voor het openbare leven. Zo besloot het onderwijzend personeel om een dag thuis te blijven en de school op slot te laten. Geef ze eens ongelijk: 29 februari is immers toch een extra dag. Daardoor hadden Marissa en Leonie een onverwacht dagje vrijaf. Ik mocht echter wel de weg op maar dat viel niet mee. Het kostte me bijna een uur om op mijn werk te komen. Ondanks de aangepaste snelheid waren er verschillende auto's in de slip geraakt en in de berm beland. Tot nu toe is me dat gelukkig bespaard gebleven – wat ik voor een groot deel toeschrijf aan mijn All-Wheel-Drive. Het was ook een goede dag voor de sneeuwschuivers; de pickups met schuif waren niet aan te slepen. Ze waren maar wat blij met de sneeuw – eindelijk werk en inkomsten.

Een tijdje geleden kwam ik er achter dat de 45e Noordelijke Breedtegraad vlak bij ons in de buurt ligt. De 45e N Breedtegraad duidt het midden aan tussen de Evenaar en de Noordpool. Een opmerkelijke lijn dus. De lijn loopt onder meer door Minneapolis, Bordeaux, Turijn, etc. Zie hier voor een volledige lijst. Via Google leerde ik dat er in het Theodore Wirth Park bij ons in de buurt een markerings- steen ligt op de 45e N Breedtegraad. Die steen moesten we natuurlijk in het echt zien. Op zaterdagmiddag hebben we de auto gepakt en zijn we er even naar toe gereden. We vonden het best wel bijzonder om op de plek te staan die exact halfweg de weg van de Evenaar naar de Noordpool ligt. Maar wat een teleurstelling toen ik er later thuis achter kwam dat het verhaal niet exact klopt. De afstand van de Evenaar naar de Noordpool is 10.000 km. Zo is ooit de meter gedefiniëerd, zie hier. Echter, omdat de aarde niet exact rond is maar afgeplat, ligt de 45e N Breedtegraad niet precies op het 5.000 km punt. Om het geheel nog wat moeilijker te maken: de afstand van de Evenaar naar de Noordpool is niet precies 10.000 km maar 10.002 km. Toen men de definitie van de meter opstelde was de meetapparatuur niet zo goed als tegenwoordig (desondanks toch wel erg goed voor 200 jaar geleden). Al met al betekent het dat halfweg in afstand ongeveer 17 km ten noorden ligt van de plek waar de steen is. Heb ik dat nou weer als engineer die nogal van precisie houdt. Aarghhh... Om het geheel compleet te maken: ons huis ligt op 45 05’ 20.01” N Breedte. Weten jullie dat ook weer.

Met interesse heb ik de discussie in Nederland gevolgd over “fatsoenlijke journalistiek”. Afgelopen zondag sprak columniste Naema Tahir zich in Buitenhof uit over de hondsbrutale manier waarop journalisten als Rutger Castricum van Powned zich op het Binnenhof gedragen en daarmee schade doen aan de politiek. Tahir pleitte er voor om onfatsoenlijke televisiejournalisten te weren van het Binnenhof. Dat laatste leidde tot een golf van negatieve reacties want dat raakt immers aan persvrijheid, een fundament van de vrije samenleving. Rutger Castricum besloot dan ook om verhaal te halen bij Tahir thuis. Toen hij aanbelde deed Tahir’s man, hoogleraar rechtsfilosofie Andreas Kinneging, de deur open. Kinneging, in zijn jongere jaren Nederlands kampioen gewichtheffen, was niet zo gecharmeerd van Castricum’s bezoek en liet zich daarbij nogal gaan. Over fatsoen gesproken. Zie hier voor als je het gemist hebt. Het geheel kreeg op dinsdag een vervolg in het TV-programma Pauw en Witteman met een nogal spraakmakend gesprek aan tafel. Ik vond dat het echtpaar volledig afging. Hun verhaal werd aan alle kanten onderuit gehaald en er bleef geen spaan van over. Toen Tahir meldde dat vele politici zoals Job Cohen en Ella Vogelaar niet tegen dit soort riooljournalistiek kunnen moest ik aan een andere politieke figuur denken: The Dictator. Hij draait de zaken gewoon om: in plaats dat The Dictator onder vuur komt van een interviewer neemt hij de interviewer in het ootje. Zie hier. Daar zouden alle Nederlandse politici een voorbeeld aan kunnen nemen.

Net als in Nederland heeft de huizenmarkt het hier ook erg moeilijk. Sinds 2006 zijn alleen al in de Twin Cities “Minnepolis – St. Paul” en omstreken meer dan 10.000 makelaars uit het vak gestapt. De economische situatie maakt dat de 14.000 makelaars die nog over zijn veel creativiteit aan de dag moeten leggen om te overleven. Zo heeft het echtpaar Ryan and Kristal Kempenich een limo aangeschaft. Een Bentley van 30 foot (9 meter) die ze twee jaar geleden op internet vonden voor $13.000. Het stel houdt zich voornamelijk bezig met executie-verkopen. Dat zijn woningen van mensen die de maandlasten niet meer kunnen opbrengen en waar een gedwongen veiling onvermijdelijk is. Dat soort verkopen gaat soms razendsnel en er is dan ook geen tijd te verliezen. De Kempenich’s hebben om die reden hun kantoor (computer, fax machine, scanner) in de auto gebouwd. Daarmee kunnen ze meteen na de bezichtiging van een woning een bod doen zonder dat ze eerst naar huis moeten rijden om de papieren in orde te maken. Time-is-Money zal ik maar zeggen. Maar wel bijzonder.

Bij de Republikeinse voorverkiezingen heeft Mitt Romney een goede slag geslagen met zijn overwinning in Michigan en Arizona deze week. Dat was te verwachten. Zijn belangrijkste tegenkandidaat Rick Santorum had zich namelijk onbehoorlijk uitgelaten over de euthanasie praktijken in Nederland. Dat had hij beter niet kunnen doen want dat heeft hem zeker de overwinning gekost. Zie hier voor het leugenachtige verhaal van Santorum. Let op de klompen, tulpen en windmolen... Dinsdag is het Super Tuesday waarop tien staten hun voorkeurskandidaat kiezen. Toch lijkt het er weinig meer toe te doen wie de Republikeinse uitdager van President Obama wordt. Obama heeft namelijk de wind in de zeilen nu het economisch beter gaat. Deze column van Charles Groenhuijsen geeft een meer gedetailleerde omschrijving van de huidige stand van zaken in de VS politiek. Op de vraag “Wie heeft de beste papieren?” gok ik net als Groenhuijsen op Obama. Nog ruim een half jaar en we zullen het weten.

Een prettig weekend en tot volgende week.