America The Beautiful

Marissa krijgt binnenkort een aantal uren rijles van een rij-instructeur in een sedan. Tot nu toe heeft ze steeds gereden in de Audi Q5 dus om zich op de rijles voor te bereiden hebben we de Audi A6 onder het kleed vandaan gehaald. Nadat ze daar een aantal uren in had gereden zijn we zaterdag begonnen met de speciale verrichtingen. Met als eerste het parkeren. Bij het rij-examen hier wordt er getoetst op twee parkeer-verrichtingen: Parallel parking (file parkeren) en 90-degrees back-in park (achteruit met 90-graden draai). Ik had op YouTube gekeken welke tips en tricks men hier zoal gebruikt om het parkeren soepel te laten verlopen. Daarbij vond ik een wereld aan varianten, zie bijvoorbeeld hier, hier en hier. Uiteindelijk heb ik het maar aan mijn vriend Harry Bos (de neef van ...) overgelaten, hij heeft er immers voor doorgeleerd. Bos had een rustig stuk weg uitgekozen en met pilonnen de parallel parking situatie nagebootst: een auto voor, een auto achter en voldoende ruimte om de Tukker er tussen te plaatsen. Vervolgens kon het oefenen beginnen. Gelukkig had Marissa de zaak snel door en binnen een mum van tijd zette ze Tukker netjes in het vak. Uiteindelijk is het een kwestie van veel oefenen maar het helpt natuurlijk als je er gevoel voor hebt. Nu maar hopen dat de rij-instructeur haar kunsten ook positief beoordeeld. Anders heb ik een probleem...

Zondag zijn we naar het Minneapolis Institute of Arts (MIA) geweest. De eerste keer in de (bijna) 4 jaar hier dat deze kunstliefhebber een bezoek aan het MIA bracht. Maar daar was dan ook een goede reden voor: De tentoonstelling Rembrandt in America. Via de krant had Els vier kaartjes tegen gereduceerd tarief besteld. Dat beloofde niet veel goeds (alsof ze van de tickets af moesten) maar het was beredruk en zeer de moeite waard. Er waren in totaal bijna 50 schilderijen tentoongesteld, "The largest selection of Rembrandt paintings assembled in the United States. Ever." Om het meeste uit je bezoek te halen was er een audio-tour beschikbaar waarin het verhaal achter de verschillende werken werd verteld. Het MIA ging daarin duidelijk mee met de tijd: de toer was gratis te beluisteren op een website die je via een gratis WiFi verbinding kon beluisteren op je eigen phone. De techniek staat voor niets. Eén van de zaken die steeds terugkwam was hoe vast te stellen of een werk van de hand van de meester is of van één van zijn leerlingen. Bijna 400 jaar na dato is dat geen sinecure. Men gebruikt dan ook verschillende technieken om dat te bepalen maar desondanks leidt het niet altijd tot een éénduidig antwoord. Daarom ontdekt men nu nog steeds nieuwe schilderijen van Rembrandt. Na ruim twee uur hadden we voldoende kunst opgesnoven. Aansluitend zijn we nog even naar de museum shop geweest. Daar was in het kader van de tentoonstelling een aantal typische Nederlandse producten uitgestald: Delfts blauwe tegeltjes, molentjes, pantoffel-klompen, boeken en DVDs over Rembrandt, en snoepgoed zoals drop en krijtjes, stroopwafels en chocola. Erg lekker!

Hier een berichtje dat velen van ons goed uit zal komen: "Coffee good for you, but it's OK to hold back". Als je elke dag twee keer een koffiepauze moet nemen om je dag door te komen, dan is er positief nieuws: Het zou wel eens goed kunnen zijn voor je gezondheid. Zo zou koffie Type II Diabetes en de ziekte van Parkinson kunnen voorkomen. Het zou ook een positief effect kunnen hebben tegen kanker en depressie. De consumptie van koffie kan zelfs geassociëerd worden aan een langer leven. Zoals je leest "Zou, zou, zou...". Eigenlijk beschrijft het artikel de resultaten van weer zo'n nutteloos wetenschappelijk onderzoek waaruit je van alles of niets (het is maar van welke kant je het bekijkt) kunt concluderen. Wil je het positief zien, dan lees je het positief; wil je het van de negatieve kant benaderen dan lees je het op die manier. Het is echter hoogst twijfelachtig of je er nu echt veel wijzer van wordt. Wat maakt het uit: Het heeft tenminste weer een aantal onderzoekers lekker bezig gehouden.

Ik weet inmiddels waar ik volgend jaar zomer op vakantie zou willen: hier. Ik droom er al jaren van dat ik jodelend door het leven kan gaan. Geen Jodel-Jerry maar Jodel-Herrie. Er zijn echter twee problemen: ik kan niet zingen en al helemaal niet jodelen. Mijn zangkwaliteiten laten al jaren te wensen over. Het is of een toontje te hoog of één te laag. Nu zit me dat niet in de weg want er zijn maar weinig activiteiten waarvoor ik mijn zangkunsten nodig heb. Behalve dan voor het jodelen. Laat dat nu echter het tweede probleem zijn: ik heb geen idee wat ik moet doen om mijn jodeltalenten naar een hoger plan te tillen. Maar als ik dit bericht mag geloven is er hoop. Nu alleen nog met een mooie smoes Els en de kinderen zien te overtuigen...

Het gaat hier blijkbaar economisch zo slecht dat mensen al jaren achter elkaar meer en meer geld uitgeven aan het gokken. Voor het 5e jaar achter elkaar zijn de inkomsten van de Minnesota State Lottery gestegen – tot een totaal van $520 miljoen voor het fiscale jaar 2012. Dat is ongeveer $100 per inwoner van Minnesota. Mensen kunnen blijkbaar de verleiding niet meer weerstaan in de huidige zware tijden en zijn op zoek naar geluk. Ondanks de wetenschap dat de kans op succes minimaal is in een loterij. Naast de gestegen uitgaven voor gokken heeft men blijkbaar ook nog voldoende geld om uit te gaan. Dat beeld werd bevestigd toen ik met een collega uit eten ging op woensdag. Overal hingen de mensen met de benen naar buiten. Het fortuin kan blijkbaar niet op...

Voor Harry’s Wall of Fame ben ik nog altijd op zoek naar een mooie prent van een Main Street in een oud Wild West stadje. Met een aantal karakteristieke dingen bij elkaar zoals een saloon, hotel, casino, kerk, gevangenis, een stel cowboys op paarden, een huifkar, een sheriff, je kent het wel. Vooral de nostalgie, het "ruwe bolster blanke pit", de spanning dat er elk moment iets kan gebeuren, dat spreekt me op één of andere manier aan. Tot nu toe ben ik echter nog géén geschikte afbeelding tegengekomen. Maar wat als je geld genoeg hebt om zo'n Main Street voor jezelf te laten bouwen. Dat is wat William Koch, een multimiljardair, heeft besloten te doen in de Rocky Mountains, in de buurt van Aspen, Colorado. Uiteindelijk zal het dorp uit ongeveer 50 gebouwen bestaan. Er is echter één probleem: Het is alleen toegankelijk voor familie en vrienden. Da's minder natuurlijk. Ik moet hem toch eens een keer bellen...

Het is weer zover: 12 dagen lang, van 23 augustus tot Labor Day op 3 september, staat Minnesota weer in het teken van de jaarlijkse Minnesota State Fair ofwel "The Great Minnesota Get-Together". Het is de grootste fair in de VS op basis van het gemiddelde aantal bezoekers per dag. Historisch gezien was het vooral een veemarkt, tegenwoordig kom je er van alles tegen zoals trucks, auto's, boten, caravans, een grote kermis, en heel veel eettentjes. Het was echter kantje boord of er dit jaar wel varkens zouden zijn. Deze zomer zijn er meer dan 200 gevallen van de H3N2v griep (de Swine Flu) gemeld in de VS. Het organisatiecomité stond dan ook voor een groot dilemma. Dat werd nog eens versterkt toen er aan het begin van deze week door het Ministerie van Volksgezondheid een geval van Swine Flu werd gemeld in Dakota County, hier in de buurt. Daarop adviseerde Michael Osterholm, een expert op het gebied van infectieziekten aan de Universiteit van Minnesota, om geen varkens toe te laten op de beurs dit jaar. Na veel vijfen en zessen besloot het organisatiecomité in samenspraak met de lokale autoriteiten om het advies in de wind te slaan. Wel nemen ze extra voorzorgsmaatregelen. We gaan het volgende week zien want dan zijn Els, Marissa en Leonie als vrijwilliger (namens Medtronic) op de State Fair te bewonderen.

Goed nieuws voor Maple Grove. In CNN’s Top-100 van Best Places to Live in America – ofwel Amerikaanse steden waar het het beste vertoeven is, staat Maple Grove op nummer 22. Dat is een knappe prestatie. De reden voor de hoge notering is het aanbod van shops en restaurants. Maple Grove is de thuisbasis van de "Shoppes at Arbor Lakes", een luxe winkelcentrum met 68 winkels en restaurants, evenals verschillende andere grote winkelcentra. Dat, plus top-notch ziekenhuizen en actieve maatschappelijke organisaties, maakt Maple Grove het culturele en commerciële centrum van de Minneapolis / St. Paul area. Terwijl er voldoende werkgelegenheid wordt geboden in Maple Grove zelf, ligt het centrum van Minneapolis op slechts 20 min met de auto. Moet ik nog meer zeggen...

De politiek blijft hier de gemoederen bezig houden. Begin november moet de keus voor een nieuwe president gemaakt worden. Zowel President Barack Obama en Vice-President Joe Biden als hun tegenstrevers Mitt Romney en Paul Ryan reizen stad en land af om zieltjes te winnen. In vergelijking met Nederland zijn er een aantal opmerkelijke verschillen. Zo is de keus hier eigenlijk beperkt tot twee kandidaten, de Democratische of de Republikeinse. Dat houdt het wel zo overzichtelijk. Een ander verschil is de grote rol die "fundraising" hier speelt. Men organiseert dagelijks bijeenkomsten om geld van supporters in te zamelen voor de verkiezingskas. Dat is ook wel nodig omdat beide partijen heel veel zendtijd kopen op de verschillende zenders met als voornaamste doel om de ander zwart te maken. Daar is men hier erg bedreven in. In alle peilingen ligt Obama licht voor op Romney. Naast onderwerpen als gezondheidszorg, onderwijs, economie, werkloosheid, staatsschuld, en energievoorziening, gaat het vooral over bijzaken. Zo was er de afgelopen week veel aandacht voor de belastingaangiftes van Romney. Volgens de Democraten heeft hij de afgelopen jaren gretig gebruik gemaakt van aftrekposten en veel minder belasting betaald dan de gemiddelde Amerikaan. Ze eisen dat hij zijn opgaves openbaar maakt, maar dat ziet Romney helemaal niet zitten. Zoals je begrijpt gààt het hier dus ergens over in de verkiezingsstrijd. Ooit zal het vast goedkomen...

Vanmorgen groot nieuws over Lance Armstrong. Hij heeft een verklaring afgelegd waarin hij meldt dat hij klaar is met alle beschuldigingen van dopinggebruik aan zijn adres. Hij heeft dan ook besloten om de strijd niet aan te gaan met het USADA (de Amerikaanse anti-doping agentschap) dat hem recentelijk voor de rechter heeft gedaagd. Op basis van Armstrong zijn verklaring concludeert het USADA dat hij indirect bekent dat hij doping heeft gebruikt. Het USADA zou daar ook het bewijs voor hebben in de vorm van tien oud-ploeggenoten van Armstrong die bereid zouden zijn om tegen hun voormalige kopman te getuigen. Ondanks dat Armstrong nooit betrapt is op doping is het natuurlijk bovenmenselijk wat hij gepresteerd heeft met zeven Tour overwinningen. Maar je bent onschuldig totdat het tegendeel bewezen is. Ik mag hopen dat het USADA het bewijsmateriaal binnenkort naar buiten brengt anders zal er over deze zaak altijd een zweem blijven hangen. Ondertussen vaart de Lance Armstrong Foundation wel bij het nieuws: vandaag kwam er $78.000 aan donaties binnen tegen $3.200 de dag ervoor. Daarmee is het toch nog ergens goed voor geweest.

Tot slot nog een filmpje. Els en ik zijn een aantal weken geleden wezen toeren langs de oevers van de Mississippi. Vroeg uit de veren op een schitterende zondag waarop we in totaal 450 (km) hebben afgelegd. Op de muziek van "America The Beautiful" geeft het filmpje een indruk van wat je hier onderweg zoal tegenkomt. Een prettig weekend en tot volgende week.

Thuis bij Obama

Vorige week zijn we een aantal dagen in Chicago geweest. Het paspoort van de dames moest vernieuwd worden en het dichtstbijzijnde Nederlandse consulaat om dat te doen zit in Chicago. Els en Leonie waren op dinsdag al met de Greyhound bus richting Chicago vertrokken. Ze werden dinsdagmorgen om 6 uur, een uur voor vertrek van de bus, bij het opstappunt in downtown Minneapolis verwacht. Maar doordat we door de wekker waren heengeslapen werd het een race tegen de klok. Gelukkig zat het verkeer mee en kwamen we om kwart voor zeven aan, net op het moment dat het boarden van de bus zou beginnen. In een goed geoutilleerde bus met ruime zitplaatsen en gratis WiFi werden ze voor slechts $15 per persoon 400 mijl verderop in Chicago gedropt. Da's geen geld. Wel moet je accepteren dat je niet alleen rijdt. Zo zat er achter de dames een dikke Mexicaan die vrijwel de gehele weg lag te snurken. Niet zachtzinning: Leonie dacht dat er ruis op haar iPod zat maar dat bleek achteraf het gezaag van de beste man te zijn...

Marissa en ik vertrokken op donderdag rond zeven uur 's avonds vanuit Maple Grove, nadat ik Marissa had opgehaald bij haar werk. Om de beurt achter het stuur arriveerden we rond twee uur 's nachts bij het hotel. Daarmee werd het een kort nachtje want vrijdag moesten we weer vroeg uit de veren. Om tien uur hadden we een afspraak bij het Nederlandse consulaat maar voor die tijd moesten we nog naar de fotograaf om de juiste pasfoto's te laten maken. We hadden besloten om dat in Chicago bij een preferred photographer te doen, om gedoe te vermijden. Officiële instanties hebben namelijk altijd wat aan te merken op de pasfoto's: het formaat is niet goed, er wordt te veel gelachen, de oren zijn niet zichtbaar, en ga zo maar door. Het leuke van zo'n fotosessie is dat het nooit helemaal gladjes verloopt. Hoe kan het ook anders als je serieus moet kijken terwijl de rest van de family bij de fotograaf over de schouder staat mee te kijken. Opvallend was echter dat de fotograaf zelf ook niet helemaal zeker was van zijn zaak: we kregen pasfoto's in verschillende formaten zodat er volgens hem altijd wel een goede bij zou zitten.

Na de fotograaf gingen we op pad naar het Nederlandse consulaat. Dat zit midden in Chicago, in één van de wolkenkrabbers vlak bij de Magnificent Mile en met zicht op Lake Michigan. Daar heeft ons land op de 23e verdieping een aantal vierkante meters kantoorruimte afgehuurd. Achter de balie een medewerkster die paspoorten en visa afhandelt. In mijn herinnering was het dezelfde dame die mij twee jaar geleden ook hielp bij de aanvraag van mijn nieuwe paspoort. Els had de zaak grondig voorbereid maar desondanks gaat er bij dit soort zaken altijd wat mis. Zo ook dit keer: Volgens de medewerkster hadden we het oude aanvraagfomulier ingevuld. Er was per 1 juli een nieuwe en er zat niets anders op dan de zaak opnieuw in te vullen. Zo vermoeiend. Denk je dat je goed voorbereid bent, is het wéér niet goed. Ruim een half uur later stonden we weer beneden. Als het goed is worden de paspoorten binnen drie weken afgeleverd. Nu maar hopen dat men zich daar aan houdt want Els heeft haar paspoort op 5 september nodig voor een trip naar Nederland. We wachten het af.

Vrijdag in de loop van de dag leerden we dat President Obama het weekend in Chicago zou verblijven in zijn huis op 5046 S Greenwood Avenue. Hij zou op zaterdagavond arriveren, op zondag als gastheer fungeren bij vijf fundraisers om maandag weer te vertrekken. Natuurlijk nieuwsgierig of we een glimp van hem konden opvangen reden we zaterdagavond na het diner naar de wijk waar zijn huis staat. Als verwacht waren de straten rondom de woning volledig afgezet. Er was geen doorkomen aan. Wel kon je plaatsnemen langs de route waar hij langs zou rijden. Met een helicopter in de lucht ging ik er van uit dat het niet lang meer kon duren en we besloten dan ook om zijn komst af te wachten. Daarin waren we niet alleen: We hadden gezelschap van minstens vijf TV stations en tientallen andere nieuwsgierigen (voornamelijk buurtbewoners). We stonden goed en wel of de stoet kwam langs. Een hele karavaan kan ik wel zeggen. Voorafgegaan door een achttal motoren reden er achtereenvolgens vier limo's, een politiewagen, drie gewone busjes, twee politiewagens, een arrestantenbus, twee gewone busjes, een ambulance, en drie politiewagens langs. Het ging echter heel snel. Van Mr. President geen schim te zien. Ik weet niet eens in welke auto hij nu werkelijk zat. Maar toch leuk om een keer mee te maken. Wat een spektakel om één van de machtigste mensen ter wereld te beschermen. Ik hoop dat Mr. President een goede nachtrust heeft gehad want met zoveel gasten over de vloer zou ik geen oog dicht doen...

Leomie heeft last van hoogtevrees. Zo durft ze niet op van die rioolroosters te stappen wanneer ze door een stad wandelt, maar loopt ze er steevast omheen. Toen we op zaterdagmorgen op de Navy Pier liepen en ik voorstelde om in het Ferris Wheel (reuzenrad) te gaan was haar eerste reactie dan ook: Geen denken aan. Maar met enige overreding kregen we haar zover om samen met ons in het bakje te stappen. Het rad draaide met constante snelheid in het rond en deed zeven minuten over een volle ronde. Nadat we in waren gestapt stegen we al snel tot grote hoogte met een fenomenaal uitzicht op de skyline van Chicago. Totdat we zo'n beetje op de top zaten en het wiel plotseling stopte. Het duurde maar even of uit de luidspreker kwam de mededeling dat er niets aan de hand was en dat men druk bezig was het technische probleem te verhelpen. Alsof de duivel er mee speelde: Met een angstige Leonie vaststaan op het hoogste punt van het reuzenrad. Ik vond het prima want zo hadden we meer tijd om te genieten van het spectaculaire uitzicht. Gelukkig voor Leonie kwam de zaak na ruim vijf minuten weer op gang en een aantal minuten later kon iedereen rustig uitstappen. Zo maak je nog eens wat mee.

Zaterdagmiddag hadden we een reservering gemaakt voor de Gangster Tour. Dat is een tour in een oude schoolbus door het centrum van Chicago waarbij je langs plaatsen komt waar historie is geschreven door de maffia. Zo begonnen we in het noorden van de stad dat het domein was van de Ieren en hun leider Dion O'Bannion. Het Italiaanse zuiden werd geregeerd door mijn grote vriend Alphonse Capone, terwijl het westen in handen was van de Siciliaanse maffia met namen als John Scalise en Alberto Anselmi. De twee tourgidsen deden om de beurt geanimeerd hun verhaal waarbij de ene vrolijke legende na de andere bloederige moordpartij voorbijkwam. Onderweg werd er regelmatig een aanslag op de bus gepleegd waarbij we allemaal zo diep mogelijk moesten wegduiken om te overleven. De tour gaf een boeiend kijkje in de jaren 20-30 van de vorige eeuw, de Prohibition Era. Dit was de periode waarin in de VS een totaalverbod op de productie, verkoop en transport van alcohol gold. Een tijd waarin maffia, anarchie en corruptie telig wierde. Waarbij we onszelf proberen wijs te maken dat het er tegenwoordig zoveel netter aan toe gaat...

Zaterdagavond gingen we voor diner naar een Braziliaans steakhouse "Texas de Brasil". Volgens de website is “Texas de Brazil carving out a whole new experience in fine dining” en daar is niets aan gelogen. Het was een unieke ervaring. Zo was er geen menukaart. Als voorgerecht kon je langs een hele uitgebreide saladebar. Wat is daar bijzonder aan zal je denken. Maar nadat je je daar tegoed aan had gedaan kwam het hoofdgerecht: een grote variéteit aan vleesgerechten op een unieke manier geserveerd. Iedereen aan tafel kreeg namelijk een muntje dat aan de ene kant groen was en aan de andere kant rood. Tegelijkertijd liepen er verschillende obers met ieder één grote vleesspies door het restaurant. De één met beef, de ander met lamb, de derde met pork, de volgende met chicken, weer een ander met Brazilian sausage, en ga zo maar door. Wel vijftien verchillende soorten. Door nu de groene kant van je muntje boven te leggen kwamen de obers bij je langs om je bord te vullen met hun vleesaanbod (indien gewenst). Dat liep zo de hele avond door tot je rondgegeten was. Ook de wijn werd op een bijzondere manier geserveerd. De wijnvoorraad lag hoog opgestapeld langs een wand in het restaurant. Daar voorlangs verrichtte een dame acrobatische toeren aan een trapeze. Totdat iemand wijn bestelde: dan zocht zij de fles op en leverde die af aan de ober. Een heel apart gezicht. Het mag duidelijk zijn dat de prijs er ook naar was maar dat mag als het een unieke ervaring is.

Marissa en ik hadden afgesproken dat zij ons op de terugweg vanaf ons hotel Hilton Suites in Chicago downtown naar huis mocht rijden. Op zondagmiddag dwars door de drukke binnenstad van Chicago. Je kunt immers niet vroeg genoeg beginnen. Het verliep overigens prima. Als je maar rustig blijft en geen gekke dingen doet is er niets aan de hand. Het meest lastige zijn voetgangers die zich soms wèl maar vaker niet aan de regels houden. Toen Marissa ons veilig uit het drukke stadsgebied had geloodst duurde het nog ruim zes uur voordat we thuis waren. Onderweg moest de tank wel een keer bijgevuld worden en dat hoort ook tot de taken van de chauffeur. Toen ze door had dat de benzine pas gaat lopen als je de hendel van het pistool intrekt, was de tank snel gevuld. Zo leer je iedere dag meer. Komende week zet ze de volgende stap door twee uur onder het toezicht van een rij-instructeur op pad te gaan. Het zal mij benieuwen of ze terugkomt met de mededeling dat haar vader haar allerlei zaken verkeerd heeft aangeleerd...

Onze buurstaat Wisconsin was prominent in het nieuws de afgelopen week. Het begon met een ongeluk dat plaatshad op de Interstate 90 waarbij vier jonge jongens in een SUV inreden op een vrachtwagen bij een file. Drie van de vier jongens kwamen om het leven. Achteraf bleek dat de jongens waren afgeleid doordat ze zaten te flirten met een meisje dat in een auto naast hun reed. Een paar dagen later was het raak in Oak Creek waar bij een aanslag op een bijeenkomst in een Sikh tempel zeven mensen werden doodgeschoten (inclusief de dader). De schietpartijen blijven maar doorgaan. Maar ja, we zitten hier niet voor niets in het Wilde Westen. Het derde grote nieuws was de keuze van presidentskandidaat Mitt Romney voor Paul Ryan, een volksvertegenwoordiger uit Wisconsin, om te dienen als zijn toekomstige Vice President. De aankondiging werd zaterdagmorgen live op TV gedaan vanuit Virginia. De plaats van handeling was de marinehaven, en men had voor de gelegenheid een grote groep oorlogsveteranen uitgenodigd met een marinefregat op de achtergrond. Heel veel spierballentaal om de campagne van de Republikeinen nieuw elan te geven. Romney staat namelijk achter in de peilingen en kan wel een zetje gebruiken. Helemaal nu is uitgekomen dat President Obama en Michelle hun eigen bierbrouwerijtje hebben opgezet in The White House. Ofwel Obama die zich met Joe Sixpack identificeert tegen Romney als vertegenwoordiger van het grote geld. We gaan de komende maanden meemaken hoe dat gaat aflopen.

Niet alleen in Oldenzaal maar ook hier in Minneapolis is je fiets niet veilig. Vooral het duurdere segment heeft meer dan gemiddelde interesse van fietsendieven. Toen ik deze verhalen las moest ik denken aan Romeo Ortega, een wetenschappelijk onderzoeker in het vakgebied van de robotica. Toen ik begin jaren '90 met mijn promotie bezig was aan de Universiteit Twente kwam Romeo op uitnodiging van de vakgroep Systeem- en Besturingstheorie aan de Wiskunde Faculteit naar Enschede. Hij had eerst drie maanden in Tokyo gezeten aan één van de universiteiten aldaar en aansluitend kwam hij een maand naar Nederland. Maar Ortega was nog geen week in Enschede of zijn geleende fiets werd al gestolen. Hoe anders dan in Tokyo waar hij in drie maanden tijd zijn fiets nooit op slot had gehad maar geen Japanner die er één vinger naar had uitgestoken. Tja, zo leer je het verschil tussen Japanners en Nederlanders snel kennen...

Dan voetbal. FC Twente had een prima start maar dat kan niet gezegd worden van het Nederlands Elftal onder Van Gaal. Ik heb er niets van gezien maar als ik de berichten mag geloven mocht Oranje van geluk spreken dat het maar 4-2 werd. Als ik dan Robben hoor zeggen "Gesprek was het belangrijkste" dan zakt me de broek wel af. Lopen ze eerst de zaak op het EK2012 te verzieken, staat voetbal twee maanden later nog steeds op het 2e plan. Ik vrees voor Louis dat ook zijn 2e termijn op een drama gaat uitlopen. Dan die Amerikanen. Die speelden ook vriendschappelijk tegen en op het terrein van de zuiderburen maar die nemen wel de overwinning mee naar huis. Soms kunnen we een voorbeeld nemen aan de VS.

Tot slot nog dit: Er is hoop. Volgens dit bericht is er een lobby op gang gekomen om soccer mogelijk te maken in het nieuw te bouwen stadium voor de Minnesota Vikings. De Vikings spelen American Football maar met een beetje passen en meten moeten we het stadion multifunctioneel kunnen maken. Voor 975 miljoen dollar moet dat lukken zou ik denken. Toen we een aantal weken geleden in Seattle waren speelden de Seattle Sounders ook voetbal in hetzelfde stadion waar ook de American footballers van de Seattle Seahawks hun thuisbasis hebben. Wie weet gaat hier toch nog iets moois ontstaan op voetbalgebied.

Geniet dit weekend van de tropische hitte in Nederland maar pas op voor teveel zon. Tot volgende week.

Rinus Is Van Ons

Hoe zou ik niet kunnen beginnen met hèt nieuws van deze week: Woningen Westerhaar ontruimd om vrijgekomen asbest. Mijn geboortedorp Westerhaar prominent op alle voorpagina’s. Dat niet alleen, het ging over vrijgekomen asbest en de ontruiming van woningen aan de Leidijk en Asterstraat als gevolg daarvan. Daarmee kwam het wel heel erg dichtbij: mijn eigen Leidijk waar ik meer dan 20 jaar van mijn nog jonge leven heb doorgebracht. De bewoners van ons voormalige huis moesten vast ook de woning verlaten. Zelfs de gasten van pizzeria "De Pyramide" mochten hun bord niet leeg eten. T'is mie wot. Toch had het hele verhaal ook een mooie kant: Alle auto’s werden door de brandweer schoongespoten. Zo'n gratis wasbeurt is natuurlijk altijd meegenomen. Wat een brand in een oud schuurtje al niet teweeg kan brengen.

Nog meer nieuws uit Nederland. Zaterdagmorgen sloeg de schrik me namelijk om het hart toen ik dit bericht las. Het ging over Visboer Hoekman uit Lochem. Elke zaterdag installeert hij zijn kar in het centrum van Ruurlo om zijn waar te verkopen. Maar terwijl Hoekman al vroeg op pad was sloeg het noodlot toe. Bij de rotonde op de Borculoseweg begon zijn kar te slingeren en verloor de beste man de controle over zijn combinatie. Met als gevolg dat hij rechtdoor schoot. Gelukkig kon hij de zaak op tijd tot stilstand brengen waardoor de schade uiteindelijk beperkt bleef tot een aantal lampekapjes. Hoekman kon dan ook na enige tijd zijn weg vervolgen om alsnog zijn vis aan de Ruurlose man te brengen. Eind goed al goed. Je kunt je toch niet voorstellen dat de afloop ernstiger zou zijn geweest. Waar zou Ruurlo zijn zonder vis van Hoekman...

Wat te zeggen van deze bijdrage: Zanger Rinus blijft scoren. Afgelopen weekend kwam de nieuwe tophit van Neerlands trots uit: “Met Sharon in een Luchtballon”. Het zal vast niet lang duren of Rinus en zijn meissie staan weer hoog in de Tip Parade. Genieten gewoon. Muziek van de bovenste plank. Bij het zien van de clip viel me wel iets op: De oranje ballon (op 00:45) wordt gesponsord door Thales, mijn oude werkgever in Hengelo. Ik vind het best prettig om te weten dat de crème-de-la-crème van de Nederlandse defensie-industrie achter Rinus staat. Zo van: Van onze Rinus blijven jullie af. Een hele geruststelling. Waar een klein land groot in kan zijn.

Toen ik dit bericht las moest ik terug denken aan mijn studententijd aan de UT in Enschede. Ik reed weleens mee met Wilco, een collega-student uit Almelo. Wilco was in het bezit van een Yugo Zastava. Niet de meest opwindende auto maar je bent student en blij dat je rijdt. Altijd beter dan op de fiets. Alhoewel, Wilco’s Zastava was twee jaar oud en begon al aardig te kieren. Zodanig dat tijdens een rit van Almelo naar Enschede de wind stevig door de haren wapperde. Alsof je op de fiets zat. In die tijd had mijn broertje Wilmar een boek van de bieb geleend waarin auto’s van alle merken werden beschreven. Je kent het wel: Technische specificaties, prestaties, accessoires, prijzen, en positieve kenmerken. De Yugo Zastava stond er ook in vermeld. Een opvallende vermelding, dat wel. Want als enige auto in het boekje stond bij de Zastava bij "Positieve kenmerken" vermeld: GEEN. Ik kan bevestigen dat het nog waar was ook. Niet iets waar je kopers mee trekt. Tenzij je student bent natuurlijk…

Stel dat je op een bepaalde dag wordt benaderd door een wetenschapper met de vraag of je wil meewerken aan een onderzoek. Niet zomaar een onderzoek: één om uit te vinden of je een nazaat van Dracula bent. Hoe zou je reageren? Moet je daar aan meewerken of niet? Wat als het onderzoek aantoont dat je werkelijk afstamt van Dracula, de bloeddrinkende vampier uit de gelijknamige romans en films. Moet je daar nu blij mee zijn of niet? Het brengt wel de nodige publiciteit met zich mee. Elk jaar op Halloween ben je gegarandeerd een topattractie. Maar of dit nu het verhaal is waarmee je bekend wilt worden. Mij niet gezien.

De Ford F-150 pickup truck is al jaren de best verkopende auto in de de VS. Zo gingen er in 2011 alleen ruim 500.000 stuks over de toonbank. Een half miljoen! Dit komt doordat de auto robuust, handig, en vooral betaalbaar is. Maar met een gewicht van bijna 2500 (kg) is de F-150 echter ook lompzwaar. Dat heeft zijn weerslag op het gemiddelde verbruik. De beste manier om brandstof te besparen is natuurlijk om de pickup in te leveren en kleiner te gaan rijden. Toch moet het heel erg slecht gaan voordat een Amerikaan dat serieus overweegt. Daarom is Ford druk bezig om innovaties door te voeren. Zo kreeg de F-150 onlangs een V6 Ecoboost met turbo. De volgende stap is lichtgewicht technologie ofwel meer aluminium. Daarmee kan er uiteindelijk zo’n 320 (kg) ofwel 12% op gewicht worden bespaard. Alles helpt zal ik maar zeggen.

Een tijd geleden heb ik al eens geschreven over één van de grootste schandalen in de Amerikaanse sportgeschiedenis: Het misbruikschandaal aan de Pennsylvania State University. De korte versie is dat defensive coordinator Jerry Sandusky zich jarenlang vergreep aan in ieder geval 45 kinderen met medeweten van hoofdcoach en legende Joe Paterno en andere universiteitsbestuurders. Sandusky is inmiddels schuldig verklaard waarbij de strafmaat binnenkort wordt uitgesproken. De zaak leidde ook tot het einde van de illustere carrière van Joe Paterno, die bijna 46 jaar lang hoofdcoach van Penn State was. Kort na zijn ontslag overleed Paterno aan de gevolgen van kanker. Vorige week werd met het verwijderen van het standbeeld van Joe Paterno voor het Beaver Stadium de volgende stap gezet in het zuiveren van de naam van Penn State. Daarmee viel Joe definitief van zijn sokkel. Deze week werd bekend dat Penn State University een boete van 60 miljoen dollar moet betalen, vier jaar niet aan Bowls mee mag doen, en dat alle overwinningen vanaf 1998 tot nu worden geschrapt. Een zware maar terechte straf.

Nathan Duszynski is een 13-jarige jongen uit Holland, Michigan. Nathan is een ondernemend type die zijn gehandicapte ouders een handje wil helpen. Hij besluit om van het geld dat hij verdiend heeft met het maaien van gazons en sneeuwschuiven, een hotdog stand te kopen voor $1500. Maar meteen nadat hij zijn stand heeft geopend wordt de zaak op last van de gemeente weer gesloten. Hij beschikt namelijk niet over de vereiste vergunningen en op de plek waar hij staat is het sowieso verboden om etenswaar aan de man te brengen. Gelukkig kwam er een hartverwarmende wending in het verhaal: een lokaal bedrijf hoorde van Nathan’s verhaal en bood aan om zijn hotdog stand over te nemen voor $2500. Daarmee hield het niet op: hij kreeg ook toestemming om de stand te gebruiken wanneer hij wil, en het bedrijf is ook van plan om Nathan in te huren tijdens privé-events. Als dat geen "Feel Good Story" is...

Een week nadat een joker een bloedbad aanrichtte in een bioscoop in Aurora, Colorado, stond er een andere joker op. De 28-jarige Neil E. Prescott uit Palmer Park, Maryland, dreigde een aanslag te plegen bij het bedrijf waar hij was ontslagen. Prescott vertelde zijn baas dat hij "zijn hersens op de stoep uiteen wilde zien spatten" aldus een huiszoekingsbevel van de politie. "Ik ben een joker, zal mijn geweren laden en iedereen opblazen" had Prescott volgens het document gezegd. De bedreigingen werden geuit in twee afzonderlijke telefoontjes hoewel het niet helemaal duidelijk was hoe serieus ze waren. Toen de onderzoekers het appartement van Prescott onderzochten vonden ze enkele duizenden stuks munitie en meer dan twintig semi-automatische geweren en pistolen, zie de foto. Het opvallendste aan het bericht was dat Prescott dit wapenarsenaal waarschijnlijk legaal in het bezit had gekregen. Als dat waar is kun je gerust stellen dat er iets mis is in dit land. Maar geen partij die waagt om het wapenbezit aan banden te leggen. Dat zou veel te veel stemmen kosten en dat kunnen zowel Democraten als Republikeinen op dit moment niet gebruiken. Dus is het wachten tot de volgende joker opstaat. Heel apart.

Weten jullie waarom er een Koekiemonster in Sesamstraat zit? Omdat chocolade-koekies (chocolate chip cookie genoemd) hier razend populair zijn. Zo populair dat er ieder jaar op de State Fair een contest werd gehouden om vast te stellen wie de beste chocolade koekebakker is. Met de nadruk op "werd" want dit jaar is de categorie "Chocolade koekies" van het programma geschrapt. Volgens de organisatie omdat te veel deelnemers zich op deze categorie richten. Met het schrappen wil de organisatie de deelnemers dan ook aanmoedigen tot het ontwikkelen van nieuwe smaken koekies. Een nobel streven maar niet iedereen kan dat waarderen. Helemaal niet als je al jaren in de keuken oefent om het beste recept voor chocolade-koekies te ontwikkelen. Daar heeft de organsatie kennelijk geen boodschap aan. Het maakt mij ook niet zoveel uit: ik heb toch veel liever een vanille-koekie.

Komende vrijdag hebben we een afspraak op het consulaat in Chicago want de dames moeten hun paspoort vernieuwen. Els en Leonie besloten om van de nood een deugd te maken en gaan dinsdag al met de Greyhound richting The Windy City. Marissa en ik gaan ze donderdagavond (nadat we klaar zijn met het werk) achterna met de auto. Volgens plan zijn we zondag weer terug in Maple Grove. In verband daarmee volgende week geen blog.
Veel kijkplezier bij de Olympische Spelen 2012. Een prettig weekend.

Doelpaal en Kalkkar

Soms juich je te vroeg. Zo ook vorige week toen ik victorie verklaarde over het malheur aan het airco systeem. Op zaterdag ging het systeem opnieuw onderuit: de zekering was weer doorgebrand. Dat ging zo het hele weekend door: Om de paar uur brandde er een zekering van 3A of 5A door. Zondag rond de avond was ik door mijn voorraadje van tien zekeringen heen. Er zat dus niets anders op dan nieuwe te halen. Twintig dit keer – ik laat me niet zomaar kennen. Nadat ik de eerste van de nieuwe voorraad had geinstalleerd leek de zaak zich te stabiliseren en bleef het systeem draaien. Toch was er natuurlijk iets niet in de haak dus hadden we voor maandag alsnog een afspraak met de service-monteur gemaakt. Maar ook hij kon niets vinden. Volgens Els heeft hij voor $110 drie keer een rondje door de basement gelopen en een keer heel hard geblazen om het stof te verplaatsen. Vervolgens hebben we de hele week geen probleem meer gehad. Waar een keer hard blazen al niet goed voor is.

Es geht wieder los. De mannen van de Minnesota Vikings zijn deze week weer begonnen met de voorbereiding op het nieuwe seizoen. Zoals elk jaar zitten ze met een trainingskamp van drie weken in Mankato, MN. Ze huren daar het complex van de Minnesota State University af. Volgens een collega gaan ze daar zitten omdat Mankato ver van de bewoonde wereld is en de ruwe bolsters daardoor niet in de verleiding kunnen komen om verkeerde dingen te doen. Ook running back Adrian Peterson, onze sterspeler, is van de partij hoewel hij nog wel op de "disabled list" staat. Peterson raakte vlak voor Kerst zwaar geblesseerd aan zijn linkerknie. Ondanks dat het herstel spoedig verloopt en hij zich tot doel heeft gesteld om de eerste wedstrijd van het seizoen te spelen, maant de coaching staff hem tot geduld. Er zijn heel veel nieuwe gezichten in het team en dat maakt dat de verwachtingen voor het nieuwe seizoen toch weer gespannen zijn. We gaan het beleven.

Leonie kan er geen genoeg van krijgen. Ook deze week stond elke morgen weer in het teken van voetballen. Dit keer op een soccer camp in Minnetonka. Passen, dribbelen, de bal hooghouden, afwerken op de goal, een spelletje "Wie raakt de lat", een "Dutch tournament", niets is haar teveel. Het duurt niet lang meer of ze laat haar vader alle hoeken van het veld zien. Dat wordt nog wat als ze straks moet kiezen om voor het Nederlands of het Amerikaanse dameselftal te spelen. De eerste gedachte is natuurlijk Nederland, maar dat kan kwa nivo echt niet tippen aan de Amerikaanse dames. Dat is geen wonder als je ziet dat ze hier al beginnen met voetbal als de kinderen nog in de luiers zitten... Over voetbal gesproken, bij een vrije trap moet je altijd 9.15 (m) afstand houden. Anders dan dat ik wel eens heb gedacht "Wat een typische afstand", heb ik eigenlijk nooit zo stilgestaan bij het waarom van 9.15 (m). Bij het aanhoren van het voetbal commentaar in het Engels realiseerde ik me pas dat hier steeds gesproken werd over 10 yards. Dat verklaart natuurlijk alles - wetende dat voetbal is ontstaan in Engeland. Hoe simpel kan het soms zijn.

Iedereen heeft natuurlijk gehoord van de schietpartij tijdens de première van de nieuwste Batman-film in Aurora (bij Denver) waarbij twaalf mensen om het leven kwamen. Dichterbij hadden we ook een groot drama te melden. De 34-jarige Aaron Schaffhausen werd gearresteerd op verdenking van het vermoorden van zijn drie dochters, de 11-jarige Amara, 8-jarige Sophie, en 5-jarige Cecilia. Niet te vatten. Schaffhausen was begin dit jaar gescheiden van zijn vrouw Jessica, en werkte sindsdien als bouwvakker in North Dakota. Tot vorige week, toen hij niet kwam opdagen op zijn werk en op staande voet werd ontslagen. Een paar dagen later besloot hij om zijn ex-vrouw te bellen met het verzoek om een middag met de kinderen door te brengen. Jessica, die zelf die dag moest werken, stemde ermee in onder de voorwaarde dat hij vertrokken moest zijn voordat ze om half vier 's middags weer thuis zou komen. Toen Aaron zich om half twee bij het huis meldde, deed de oppas open. De oppas verklaarde achteraf dat de drie meisjes erg blij waren om hun vader te zien. Wat er precies gebeurd is nadat de oppas was vertrokken is niet duidelijk, maar iets voor half vier beldde Aaron zijn vrouw met de mededeling: "Je kunt nu thuiskomen, ik heb de kinderen vermoord...". Niet te begrijpen. Hoe kan iemand tot zoiets in staat zijn? Een gruwelijke daad.

Tijdens het EK Voetbal 2012 woedde de discussie over doellijn technologie weer hevig op. Zelfs de invoering van twee assistent scheidsrechters met als enige taak om waar te nemen of ballen over de doellijn gaan, hielp niet. Dat bleek toen een assistant scheidsrechter tijdens de wedstrijd Engeland - Oekraïne zat te slapen met als gevolg dat Oekraïne een zuiver doelpunt werd onthouden. Hier in Amerika doen ze niet zo moeilijk over dit probleem. Bijgaande foto is van een voetbalveld hier in de buurt maar zo zijn ze bijna allemaal. De Amerikanen zetten het doel gewoon een eindje achter de lijn. Zelfs als de bal over de lijn gaat, dan zit ie toch lekker niet. Einde discussie. Ook voor de terreinknecht is het maar wat handig: bij het trekken van de lijnen kan hij met de kalkkar (of is het kalkar?) gewoon rechtdoor lopen zonder dat die lastige palen in de weg staan. Amerikanen zijn ook zò bij de hand.

Wat te zeggen van deze "Feel Good Story". Marisa Nelson heeft de gewoonte om met haar trouwring te spelen terwijl ze praat. Zo ook op zaterdag, toen ze met vrienden afkoeling zocht in Lake Minnetonka. "Opeens was de ring weg" vertelt ze. Ze moest er echter niet aan denken dat ze het verhaal aan haar man Shea zou moeten opbiechten. Dus besloten Nelson en haar vrienden uren met de voeten in de modder te graven in de hoop de ring terug te vinden. Helaas zonder resultaat. Ten einde raad ging ze naar huis alwaar ze het internet afzocht voor hulp. Tot haar verbazing vond ze een artikel over de recreatieve duiker Denny Geffre van de Heuvel (dat klinkt dichtbij huis) die een bijbaantje heeft als speurneus. "Dat gaf me een sprankje hoop" aldus Nelson. Na een slapeloze nacht nam ze contact op met Geffre. Hij besloot meteen om haar te helpen. Gelukkig voor Marisa Nelson wist ze precies waar ze de ring had verloren. Tot de borst wadend in het diepe water met zijn metaaldetector had Geffre de ring binnen tien minuten opgespoord. Weer een huwelijk gered. Als dat geen goed gevoel geeft voor het weekend dan weet ik het niet meer.

Deze week een korte bijdrage omdat het beredruk is geweest op het werk. Alvast een prettige vakantie voor iedereen die weggaat. Niet vergeten een kaartje te sturen. Wij zullen de boel hier wel draaiende houden. Tot volgende week.

Je Geld of Je Leven

Het was wel een beetje een pechweek. Zo zit ik hier in de hitte mijn blog te schrijven terwijl de dames ouderwets aan het puzzelen zijn geslagen. Met een kleine 30 (deg C) is het binnen net zo warm als buiten. De thermostaat was namelijk uitgevallen en daardoor is de airco stil komen te staan. Vanmiddag hebben de dames Heating & Cooling Two gebeld, waar we een onderhoudscontract mee hebben. Ze zouden een service monteur langs sturen om de zaak op te lossen maar die zou niet eerder dan maandag komen. Toen ik vanavond thuis kwam was het me snel duidelijk dat ik daar niet op zou gaan wachten. Nadat ik in de machine-kamer had uitgezocht dat het systeem foutmelding 24 gaf, heb ik opnieuw Heating & Cooling Two gebeld met de melding dat het een emergency was. Even later werden we teruggebeld door Mike, de service-monteur. Hij kon vanavond wel langskomen maar de teller zou starten op $225,= aan voorrijkosten en daar bovenop uurloon en reparaties. "Tsja,..." zei ik tegen Mike, "...da’s nie niks". Daarop vroeg hij me wat er precies aan de hand was. "Error 24" was mijn antwoord waarop hij zei dat het leek op een doorgebrande 3 (A) zekering en dat ik dat zelf eenvoudig kon verhelpen. Zo gezegd zo gedaan. Inmiddels is de airco weer hard aan het werk om de zaak af te koelen, en heeft deze jongen wel mooi $224.63 uitgespaard. Met dank aan Mike!

Het zat Marissa ook niet mee. Ze traint drie keer in de week 90 minuten tennis en zo ook op donderdag. Dat ging echter niet zoals verwacht. Tijdens een rally stapte ze op een tennisbal en verzwikte daarbij haar enkel. Die is nu mooi dik - het lijkt wel alsof de bal in de enkel zit. Wel jammer want ze zou dit weekend aan een toernooi meedoen. Voor Leonie stond de week in het teken van soccer camp: elke morgen van 9 tot 12 uur het veld op om te trainen. Toen ze donderdag thuiskwam was ze echter haar bal kwijt. Ondanks een groots opgezette zoektocht was de mooie Oranje bal met Holland erop in geen velden of wegen meer te bekennen. Dat ging er bij mij niet in: ik kon me niet voorstellen dat iemand anders zo'n opvallende bal had meegenomen en was er van overtuigd dat de bal nog ergens in het hoge gras rondom het voetbalveld moest liggen. Toen ik 's avonds thuis kwam zijn we dan ook weer naar het veld gegaan om te zoeken. Met positief resultaat: na enig speuren ontdekte Leonie de bal. Eind goed al goed.

Ik heb inmiddels ruim 10.000 (km) in de SL gereden en ik moet zeggen: Het verveelt nog niks. Het is een genot om die auto te rijden. Natuurlijk voldoende PKs onder de motorkap om snel van de plaats te komen maar daar is het me minder om te doen. Ik geniet vooral van het rijden met het dak open. Eén groot feest! De wegligging is fenomenaal. Je kunt wel voelen dat de auto door het ontbreken van een vaste dakconstructie wat meer tordeert maar een kniesoor die daar op let. Wel hoort bij zo'n auto een oprijlaan dus zijn we op zoek naar een ander huis. Hier een foto van één van de kandidaten... Alle gekheid op een stokje: Deze foto is gemaakt op de oprijlaan van Greg Lemond, voormalig drievoudig Toerwinnaar. Hier had ik al geschreven dat hij dicht bij ons woont, en dat moest ik een keer met eigen ogen aanschouwen. Een prachtig landhuis maar dat mag ook voor een man met zijn staat van dienst. Het zij hem van harte gegund.

Op maandag het bericht dat een aantal passagiers op Delta-vluchten vanuit Amsterdam naar Minneapolis – St. Paul, Atlanta en Seattle, naalden hadden gevonden in hun sandwich. Richard Bloom, directeur van het terrorisme, spionage en security onderzoek aan de Embry-Riddle Aeronautical University en één van de bekendste security experts in Amerika, meldde dat het waarschijnlijk geen daad van terroristen was maar een incident terug te leiden tot een ontevreden werknemer of een zieke grappenmaker. "Ik zie naalden niet als een strategische terroristische dreiging" meldde Bloom. Da's prettig om te weten. Een conclusie die me nogal voor de hand lijkt te liggen. Daar hoef je echt geen dikke deur voor te zijn. Of misschien wel... Het onderzoek richt zich op het bedrijf "Gate Gourmet" dat de sandwiches heeft voorbereid in Amsterdam voordat ze aan boord gingen. Wat mij betreft mogen jullie je naalden bij je houden...

Drie rijke Amerikanen hebben een fonds opgericht met het doel om geld op te halen voor Amerikaanse veteranen die hebben gediend in Irak en Afghanistan. Daarvoor doen ze een dringend beroep op ouders van kinderen die niet hebben gediend: De drie vinden dat voor die ouders geldt dat ze een schuld (lees geld) hebben ten opzichte van de veteranen. Iedere niet-militaire familie zou dan ook iets moeten storten. Niet uit liefdadigheid, maar als een morele verplichting, en een alternatieve manier van dienen. De prijs die je betaalt is ter compensatie van de angst die het hebben van een geliefde in een oorlogsgebied met zich meebrengt. Zoiets als "Je Geld of Je Leven". Of eigenlijk "Je Geld of het Leven van Je Kinderen".

Ik moet het even met jullie over washandjes hebben. "Huh,.." zal je je je afvragen, "...wat nu weer?". Nou, elke morgen nadat ik uit mijn bed ben gestapt ga ik even onder de douche. Daarbij is een washandje een voor mij onmisbaar onderdeel van het ritueel. Een erg handig en efficiënt hulpmiddel om jezelf even lekker in de zeep te zetten. Maar blijkbaar is een washand geen gemeengoed. Zo kan ik me niet herinneren dat ik ooit in een hotel ben geweest met washandjes in de badkamer. Daarom neem ik als ik op reis ga altijd mijn eigen voorraad washandjes mee. Op onze trip naar Seattle was ik ze echter vergeten. Er zat dus niets anders op om met de door het hotel aangeboden waslap (van die grote zakdoeken) aan de slag te gaan. "I hate it" kan ik je zeggen. Zo onhandig in het gebruik. Wat een gepruts. Toen ik me wat verder verdiepte in de materie kwam ik er achter dat van het washandje wordt gezegd dat het typisch Nederlands zou zijn. Verder dat een washandje met name handig is voor wie zich wast aan een wastafel en niet teveel met water wil morsen. En dat in de rest van de wereld meer waslappen worden gebruikt. Het zal allemaal wel. Er gaat mij niets boven de Nederlandse washand!

Ons huis ligt aan de rand van Maple Grove. Op nog geen kilometer bij ons vandaan ligt de Rush Creek Golf Club. Een exclusieve club met een 18-holes baan. Een paar weken geleden besloten we op een zondag om er eens "an te goan". We hadden een tip gekregen dat je er voor lunch erg goed terecht zou kunnen en dat het uitzicht vanaf het terras van het restaurant schitterend zou zijn. Daar was niets aan gelogen. Onder de parasol op het terras had je een fantastisch uitzicht op de baan. Wel met veel mannen in Tiger-Woods-achtige kleding die zich nogal gewichtig voordeden. Gelukkig smaakte de sandwich me er niet minder om. Heerlijk!

Recent zag ik hier een bericht over "Doodsbedreiging Google Maps", een website waarop een overzicht staat van de doodsbedreigingen die in de verschillende grote steden van Nederland zijn geuit over het internet. Erg toevallig had ik een week daarvoor hier een lokaal artikel gelezen over downtown Minneapolis, en de chaos die daar in het weekend soms heerst op straat rondom de sluitingstijd van de horeca. Dat verhaal werd ook geïllustreerd met een Google Map van het aantal schietpartijen dat in 2011 in Minneapolis had plaatsgevonden. Een "quick and dirty" vergelijk leerde me dat elke doodsbedreiging in Amsterdam leidt tot een schietpartij in Minneapolis. Of andersom. Alsof het niets is.

Een prettig weekend en tot volgende week.